हिमालयस्य निर्णयः — शिवाय पार्वत्याः प्रदाने (Himālaya’s Resolution to Give Pārvatī to Śiva)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । वसिष्ठस्य वचः श्रुत्वा सगणोपि हिमालयः । विस्मितो भार्य्यया शैलानुवाच स गिरीश्वरः

பிரம்மா கூறினார்—வசிஷ்டரின் சொற்களை கேட்டதும், பரிவாரங்களுடன் இமயமலை வியப்புற்றது. பின்னர் அந்த மலைநாதன் தன் மனைவி மேனாவிடம் உரைத்தான்।

Verse 2

हिमालय उवाच । हे मेरो गिरिराट् सह्य गन्धमादन मन्दर । मैनाक विन्ध्य शैलेन्द्रास्सर्वे शृणुत मद्वचः

இமயன் கூறினான்—ஏ மேருவே, மலைகளின் அரசனே; ஏ சஹ்யா, கந்தமாதனா, மந்தரா; ஏ மைநாகா, விந்த்யா—மலைநாதர்களே, அனைவரும் என் சொற்களை கேளுங்கள்।

Verse 3

वसिष्ठो हि वदत्येवं किं मे कार्य्यं विचार्य्यते । यथा तथा च शंसध्वं निर्णीय मनसाखिलम्

வசிஷ்டர் கூறினார்—என் கடமையை ஏன் மீண்டும் ஆராய வேண்டும்? நீங்கள் மனத்தில் அனைத்தையும் முழுமையாகத் தீர்மானித்து, உகந்ததென நினைப்பதை எனக்கு அறிவியுங்கள்।

Verse 4

ब्रह्मोवाच । तच्छुत्वा वचनं तस्य सुमेरुप्रमुखाश्च ते । प्रोचुर्हिमालयं प्रीत्या सुनिर्णीय महीधराः

பிரம்மா கூறினார்—அவனுடைய சொற்களை கேட்டதும், சுமேரு முதலிய அந்த மகா மலைகள் நன்கு தீர்மானித்து, மகிழ்ச்சியுடன் இமயனிடம் உரைத்தன।

Verse 5

शैला ऊचुः । अधुना किं विमर्शेन कृतं कार्य्यं तथैव हि । उत्पन्नेयं महाभाग देवकार्यार्थमेव हि

மலைமன்னர்கள் கூறினர்—இப்போது ஆலோசனை செய்து என்ன பயன்? செயல் ஏற்கெனவே நடந்துவிட்டது. ஓ மகாபாக்யவதியே, இக்கன்னி தேவர்களின் காரியத்திற்காகவே பிறந்தாள்.

Verse 6

प्रदातव्या शिवायेति शिवस्यार्थेवतारिणी । अनयाराधितो रुद्रो रुद्रेण यदि भाषिता

‘(ஓம்) சிவாய’ என்ற மந்திரத்துடன் அவளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அவள் சிவனின் நோக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் சாக்ஷாத் வடிவம். அவளின் மூலம் ருத்ரனை ஆராதித்தால், அது ருத்ரனே உரைத்ததுபோல் ஆகும்.

Verse 7

ब्रह्मोवाच । एतच्छ्रुत्वा वचस्तेषाम्मेर्वादीनां हिमाचलः । सुप्रसन्नतरोभूद्वै जहास गिरिजा हृदि

பிரம்மா கூறினார்—மேரு முதலியோரின் சொற்களை கேட்டதும் ஹிமாசலன் மேலும் மகிழ்ந்தான்; மேலும் கிரிஜா (பார்வதி) தன் உள்ளத்தில் மெதுவாகச் சிரித்தாள்.

Verse 8

अरुन्धती च तां मेनां बोधयामास कारणात् । नानावाक्यसमूहेनेतिहासैर्विविधैरपि

நல்ல காரணத்தால் அருந்ததி அப்போது மேனாவை அறிவுறுத்தி அவளின் புரிதலை விழிப்பித்தாள்—பலவகைச் சொற்களாலும், பல்வேறு புனித வரலாற்றுக் கதைகளின் எடுத்துக்காட்டுகளாலும்.

Verse 9

अथ सा मेनका शैलपत्नी बुद्ध्वा प्रसन्नधीः । मुनीनरुन्धतीं शैलं भोजयित्वा बुभोज च

அப்போது ஹிமாலயத்தின் மனைவி மேனகா நிலையை உணர்ந்து அமைதியான மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தாள். அவள் முதலில் முனிவர்களுக்கு—அருந்ததி மற்றும் சைலன் (ஹிமாலயன்) உடனும்—உணவு அளித்து, பின்னர் தானும் உண்டாள்.

Verse 10

अथ शैलवरो ज्ञानी सुसंसेव्य मुनींश्च ताम् । उवाच साञ्जलिः प्रीत्या प्रसन्नात्मागतभ्रमः

அப்போது ஞானியான ஷைலவரன் அந்த முனிவர்களையும் அந்த தேவியையும் முறையாகச் சேவித்து, கைகூப்பி அன்பு மகிழ்ச்சியுடன்—மனம் அமைதியடைந்து மயக்கம் நீங்கி—இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 11

हिमाचल उवाच । सप्तर्षयो महाभागा वचः शृणुत मामकम् । विस्मयो मे गतस्सर्वश्शिवयोश्चरितं श्रुतम्

ஹிமாசலன் கூறினான்—ஓ மகாபாக்ய சப்தரிஷிகளே, என் சொற்களை கேளுங்கள். சிவனும் அவருடைய துணைவியும் பற்றிய புனிதச் சரிதத்தை கேட்டவுடன் என் முழு வியப்பும் எழுந்தது।

Verse 12

मदीयं च शरीरम्वै पत्नी मेना सुतास्सुता । ऋद्धिस्सिद्धिश्च चान्यद्वै शिवस्यैव न चान्यथा

உண்மையாக என் இந்த உடலும் அவருடையதே எனலாம்; என் மனைவி மேனா, என் மகளின் மகளும் கூட. ரித்தி, சித்தி மற்றும் எதுவாயினும்—அனைத்தும் நிச்சயமாக சிவனுக்கே; வேறல்ல।

Verse 13

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा स तदा पुत्रीं दृष्ट्वा तत्सादरं च ताम् । भूषयित्वा तदङ्गानि ऋष्युत्संगे न्यवेशयेत्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, அவர் அப்போது தன் மகளைக் கனிவும் மரியாதையும் கொண்டு நோக்கினார். அவளுடைய அங்கங்களை அலங்கரித்து, முனிவரின் மடியில் அமர வைத்தார்।

Verse 14

उवाच च पुनः प्रीत्या शैलराज ऋषींस्तदा । अयं भागो मया तस्मै दातव्य इति निश्चितम्

அப்போது மகிழ்ந்து மலைமன்னன் இமவான் மீண்டும் முனிவர்களிடம் கூறினான்— “இந்தப் பங்கை அவனுக்கே அளிக்க வேண்டும் என்று நான் உறுதி செய்தேன்।”

Verse 15

ऋषय ऊचुः । शंकरो भिक्षुकस्तेथ स्वयं दाता भवान् गिरे । भैक्ष्यञ्च पार्वती देवी किमतः परमुत्तमम्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ கிரிராஜா, அங்கே சங்கரன் தானே பிச்சைக்காரன்; நீர் தம் கைகளால் தானம் அளிப்பவர். தேவீ பார்வதியும் பிச்சையை ஏற்கிறாள்—இதற்கு மேல் பரம மங்களம் என்ன?

Verse 16

हिमवन् शिखराणान्ते यद्धेतोस्सदृशी गतिः । धन्यस्त्वं सर्वशैलानामधिपस्सर्वतो वरः

ஓ ஹிமவான்! உன் சிகரங்களின் முடிவில் உன் நோக்கத்திற்கேற்ற நற்கதி நீ அடைந்தாய். நீ பாக்கியவன்—அனைத்து மலைகளின் அதிபதி, எங்கும் சிறந்தவன்।

Verse 17

ब्रह्मोवाच । एवमुक्त्वा तु कन्यायै मुनयो विमलाशयाः । आशिषं दत्तवन्तस्ते शिवाय सुखदा भव

பிரம்மா கூறினார்—அந்த கன்னியிடம் இவ்வாறு சொல்லி, தூய உள்ளமுடைய முனிவர்கள் அவளுக்கு ஆசீர்வாதம் அளித்தனர்: “சிவனுக்கு இன்பம் தருபவளாக இரு.”

Verse 18

स्पृष्ट्वा करेण तां तत्र कल्याणं ते भविष्यति । शुक्लपक्षे यथा चन्द्रो वर्द्धन्तां त्वद्गुणास्तथा

அங்கே அவளை கையால் தொடினால் உனக்கு நிச்சயமாக மங்கலம் உண்டாகும். சுக்கிலப் பக்கத்தில் சந்திரன் வளர்வதுபோல், உன் நற்குணங்களும் வளரட்டும்।

Verse 19

इत्युक्त्वा मुनयस्सर्वे दत्त्वा ते गिरये मुदा । पुष्पाणि फलयुक्तानि प्रत्ययं चक्रिरे तदा

இவ்வாறு கூறி, எல்லா முனிவர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் அந்த மலைக்கு கனிகளுடன் கூடிய மலர்களை அர்ப்பணித்தனர்; அப்போது தங்கள் உறுதியை உறுதிப்படுத்தும் நிச்சயச் சின்னத்தையும் நிறுவினர்।

Verse 20

अरुन्धती तदा तत्र मेनां सा सुसुखी मुदा । गुणैश्च लोभयामास शिवस्य परमा सती

அப்போது அங்கே அருந்ததி தானே மகிழ்ச்சியுடனும் நலமுடனும் இருந்து மேனாவை மகிழ்வித்தாள்; சிவனின் குணங்களை இனிமையாகப் புகழ்ந்து, மேனாவின் உள்ளத்தை அவர்பால் ஈர்த்தாள்; அருந்ததி பரமப் பதிவிரதை, பக்தையாவாள்।

Verse 21

हरिद्राकुंकुमैश्शैलश्मश्रूणि प्रत्यमार्जयत् । लौकिकाचारमाधाय मंगलायनमुत्तमम्

அவள் மஞ்சளும் குங்குமமும் கொண்டு பாறையின் தூசிபடிந்த மேற்பரப்புகளை மென்மையாகத் துடைத்து தூய்மைப்படுத்தினாள்; மேலும் உலக வழக்கை ஏற்று, மிக மங்களகரமான நல்வழி சடங்கினைச் செய்தாள்।

Verse 22

ततश्च ते चतुर्थेह्नि संधार्य्य लग्नमुत्तमम् । परस्परं च सन्तुष्य संजग्मुश्शिवसन्निधिम्

பின்னர் நான்காம் நாளில் அவர்கள் மிகச் சிறந்த சுப முகூர்த்தத்தை நிர்ணயித்து; ஒருவருக்கொருவர் மகிழ்ந்து, ஒருமனத்துடன் சிவபெருமானின் சன்னிதிக்குச் சென்றனர்।

Verse 23

तत्र गत्वा शिवं नत्वा स्तुत्वा विवि धसूक्तिभिः । ऊचुः सर्वे वसिष्ठाद्या मुनयः परमेश्वरम्

அங்கே சென்று சிவனை வணங்கி, பல நன்கு அமைந்த ஸூக்திகளால் அவரைத் துதித்தனர்; பின்னர் வசிஷ்ட முதலிய எல்லா முனிவர்களும் பரமேஸ்வரனை உரைத்தனர்।

Verse 24

ऋषय ऊचुः । देवदेव महादेव परमेश महाप्रभो । शृण्वस्मद्वचनं प्रीत्या यत्कृतं सेवकैस्तव

முனிவர்கள் கூறினர்— தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, பரமேஸ்வரனே, மகாப்ரபுவே! அருளுடன் மகிழ்ந்து எங்கள் சொற்களை கேளும்; உமது சேவகர்கள் செய்ததை நாங்கள் விண்ணப்பிக்கிறோம்।

Verse 25

बोधितो गिरिराजश्च मेना विविधसूक्तिभिः । सेतिहासं महेशान प्रबुद्धोसौ न संशयः

ஓ மகேசானே! கிரிராஜனும் மேனையும் பல நல்வாக்குகளாலும் புனித இதிஹாசத்துடனும் போதிக்கப்பட்டனர்; அவர் நிச்சயமாக அறிவில் விழித்தெழுந்தார்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 26

वाक्यदत्ता गिरीन्द्रेण पार्वती ते हि नान्यथा । उद्वाहाय प्रगच्छ त्वं गणैर्देवैश्च संयुतः

கிரீந்திரன் (இமவான்) தன் உறுதிமொழியால் பார்வதியை உமக்கே வாக்தத்தம் செய்தான்—இதில் மாற்றமில்லை. ஆகவே உமது கணங்களும் தேவர்களும் உடன் திருமணத்திற்குப் புறப்படுவீர்.

Verse 27

गच्छ शीघ्रं महादेव हिमाचलगृहं प्रभो । विवाहय यथा रीतिः पार्वतीमात्मजन्मने

ஓ மகாதேவா, ஓ பிரபுவே! விரைவாக ஹிமாசலனின் இல்லத்திற்குச் செல்வீர். உமது தெய்வத் தோற்றத்திற்காக, முறையின்படி பார்வதியின் திருமணத்தை நடத்துவீர்.

Verse 28

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां लौकिकाचारतत्परः । प्रहृष्टात्मा महेशानः प्रहस्येदमुवाच सः

பிரம்மா கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்ட மகேசானன், உலக ஒழுக்கத்தைப் பேணுபவன், உள்ளத்தில் மகிழ்ந்தான்; புன்னகையுடன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 29

महेश उवाच । विवाहो हि महाभागा न दृष्टो न श्रुतो मया । यथा पुरा भवद्भिस्तद्विधिः प्रोच्यो विशेषतः

மகேசன் கூறினார்—ஓ மகாபாகையே! இத்தகைய திருமணத்தை நான் கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லை. ஆகவே நீங்கள் முன்பு வகுத்த அந்த விசேஷ விதியை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 30

ब्रह्मोवाच । तदाकर्ण्य महेशस्य लौकिकं वचनं शुभम् । प्रत्यूचुः प्रहसन्तस्ते देवदेवं सदाशिवम्

பிரம்மா கூறினார்: மகேசனின் மங்களமான, உலகிய (மனிதர்போன்ற) சொற்களைக் கேட்ட அவர்கள் சிரித்தபடியே தேவர்களின் தேவனான சதாசிவனுக்கு மறுமொழி கூறினர்।

Verse 31

ऋषय ऊचुः । विष्णुमाहूय वै शीघ्रं ससमाजं विशेषतः । ब्रह्माणं ससुतं प्रीत्या तथा देवं शतक्रतुम्

ரிஷிகள் கூறினர்—அவர்கள் விரைவாக பகவான் விஷ்ணுவை, குறிப்பாக அவருடைய முழுப் பரிவாரத்துடன், அழைத்தனர்; மகிழ்ச்சியுடன் பிரம்மாவை மகனுடன் சேர்த்து, மேலும் தேவன் சதக்ரது (இந்திரன்) ஐயும் அழைத்தனர்।

Verse 32

तथा ऋषिगणान्सर्वान् यक्षगन्धर्वकिन्नरान् । सिद्धान् विद्याधरांश्चैव तथा चैवाप्सरोगणान्

அதேபோல் அவர் எல்லா ரிஷிகணங்களையும், யக்ஷர், கந்தர்வர், கின்னரர், சித்தர், வித்யாதரர், மேலும் அப்சரைகளின் கூட்டங்களையும் கூட அழைத்து ஒன்றுகூடச் செய்தார்।

Verse 33

एतांश्चान्यान्प्रभो सर्वानानय स्वेह सादरम् । सर्वं संसाधयिष्यन्ति त्वत्कार्य्यं ते न संशयः

பிரபுவே! இவர்களையும் மற்ற அனைவரையும் உங்கள் சன்னிதிக்கு மரியாதையுடன் அழைத்து வாருங்கள். அவர்கள் உங்கள் முழுக் காரியத்தையும் நிறைவேற்றுவார்கள்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 34

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा सप्त ऋषयस्तदाज्ञां प्राप्य ते मुदा । स्वधाम प्रययुस्सर्वे शंसन्तः शङ्करीं गतिम्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, அந்த ஏழு ரிஷிகள் அவளுடைய ஆணையை மகிழ்ச்சியுடன் பெற்றுக் கொண்டு, அனைவரும் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்; சங்கரியை அடையச் செய்யும் புனிதப் பாதையைப் புகழ்ந்து பாடிக்கொண்டே புறப்பட்டனர்।

Verse 36

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे सप्तऋषिवचनं नाम षट्त्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் ‘சப்தரிஷிவசனம்’ எனப்படும் முப்பத்தாறாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.