अनरण्यसुता–पिप्पलादचरितम् / The Episode of Anaraṇya’s Daughter and Sage Pippalāda

Verse 1

नारद उवाच । अनरण्यस्य चरितं सुतादानसमन्वितम् । श्रुत्वा गिरिवरस्तात किं चकार च तद्वद

நாரதர் கூறினார்—அன்பரே! அனரண்யனின் சரிதத்தை, புத்ரதானத்துடன் கூடியதாய், கேட்டபின் அந்தச் சிறந்த மலை (இமயன்) பின்னர் என்ன செய்தான்? அருள்கூர்ந்து சொல்லுங்கள்.

Verse 2

ब्रह्मोवाच । अनरण्यस्य चरितं कन्यादानसमन्वितम् । श्रुत्वा पप्रच्छ शैलेशो वसिष्ठं साञ्जलिः पुनः

பிரம்மா கூறினார்—அனரண்யனின் சரிதத்தை, கன்யாதானத்துடன் கூடியதாய், கேட்டபின் ‘சைலேசன்’ (இமயன்) மீண்டும் கைகூப்பி வசிஷ்டரை வினவினான்.

Verse 3

शैलेश उवाच । वसिष्ठ मुनिशार्दूल ब्रह्मपुत्र कृपानिधे । अनरण्यचरित्रन्ते कथितं परमाद्भुतम्

சைலேசன் கூறினான்—வசிஷ்டரே, முனிவர்களில் புலி, பிரம்மபுத்திரர், கருணைநிதியே! அனரண்யனின் பரம அதிசயச் சரிதத்தை எனக்கு உரைத்தீர்।

Verse 4

अनरण्यसुता यस्मात् पिप्पलादं मुनिं पतिम् । सम्प्राप्य किमकार्षीत्सा तच्चरित्रं मुदावहम्

அனரண்யனின் மகள் முனி பிப்பலாதரை கணவராக அடைந்தபின், அவள் என்ன செய்தாள்? மகிழ்ச்சி அளிக்கும் அந்த மங்களச் சரிதம் (இப்போது) சொல்லத்தக்கது।

Verse 5

वसि । पिप्पलादो मुनिवरो वयसा जर्जरोधिकः । गत्वा निजाश्रमं नार्याऽनरण्यसुतया तया

வசி! வயதால் மிகுந்த சோர்வுற்ற முனிவரான பிப்பலாதர், அந்தப் பெண்—அனரண்யனின் மகள்—உடன் தமது ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 6

उवास तत्र सुप्रीत्या तपस्वी नातिलम्पटः । तत्रारण्ये गिरिवर स नित्यं निजधर्मकृत्

மலைகளில் சிறந்தவனே! அவர் தவசி; இன்பவிளைவுகளில் ஆசையற்றவர்; அங்கே மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தார். அந்தக் காட்டில் எப்போதும் தம் தர்மத்தைச் செய்தார்।

Verse 7

अथानरण्यकन्या सा सिषेवे भक्तितो मुनिम् । कर्मणा मनसा वाचा लक्ष्मीनारायणं यथा

பின்னர் அந்த வனக்கன்னி பக்தியுடன் முனிவரைச் சேவித்தாள்—செயலால், மனத்தால், சொல்லால்—லக்ஷ்மி நாராயணனைச் சேவிப்பதுபோல்।

Verse 8

एकदा स्वर्णदीं स्नातुं गच्छन्तीं सुस्मितां च ताम् । ददर्श पथि धर्मश्च मायया वृषरूपधृक्

ஒருமுறை அவள் மென்மையாகப் புன்னகைத்தவளாய் ஸ்வர்ணதீ நதியில் நீராடச் சென்றாள். வழியில் தர்மன் தன் மாயையால் வृषரூபம் தாங்கி அவளை கண்டான்.

Verse 9

चारुरत्नरथस्थश्च नानालं कारभूषितः । नवीनयौवनश्श्रीमान्कामदेवसभप्रभः

அவன் அழகிய ரத்தினம் பதித்த ரதத்தில் அமர்ந்து, பலவகை ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தான். புதுமையான இளமையால் ஒளிர்ந்து, செல்வச் சிறப்புடன், காமதேவனின் சபைபோல் பிரகாசித்தான்.

Verse 10

दृष्ट्वा तां सुन्दरीं पद्मामुवाच स वृषो विभुः । विज्ञातुं भावमन्तःस्थं तस्याश्च मुनियोषितः

அந்த அழகிய பத்மாவைக் கண்டு, அனைத்தாற்றலுடைய வृषபத்வஜ நந்தி உரைத்தான்—அவள் முனிவரின் மனைவி என்பதை அறிந்து, அவள் உள்ளத்தில் மறைந்துள்ள உணர்வை அறிய விரும்பி।

Verse 11

धर्म उवाच । अयि सुन्दरि लक्ष्मीर्वै राजयोग्ये मनोहरे । अतीव यौवनस्थे च कामिनि स्थिरयौवने

தர்மன் கூறினான்—ஓ அழகியே, லக்ஷ்மி-ஸ்வரூபிணியே, அரசிக்கு உரிய மனோகரியே! ஓ பிரியமே, நிறைந்த யௌவனத்தில் நிலைத்தவளே, மங்காத நிலையான யௌவனமுடையவளே।

Verse 12

जरातुरस्य वृद्धस्य पिप्पलादस्य वै मुनेः । सत्यं वदामि तन्वंगि समीपे नैव राजसे

ஓ மெலிந்த அங்கங்களையுடையவளே, நான் உண்மையையே சொல்கிறேன்—முதுமையால் துன்புறும் மூத்த முனி பிப்பலாதரின் அருகில் நீ அரசர்க்குரிய ஒளியால் பிரகாசிப்பதில்லை।

Verse 13

विप्रं तपस्सु निरतं निर्घृणं मरणोन्मुखम् । त्वक्त्वा मां पश्य राजेन्द्रं रतिशूरं स्मरातुरम्

ஓ ராஜேந்திரா! என்னை ஒதுக்கி அந்தப் பிராமணனைப் பார்—தவத்தில் மூழ்கி, இரக்கமின்றி, மரணத்தை நோக்கி நிற்பவன்; காமவேதனையால் துடிக்கும் ரதிவீரன் போல் தோன்றுகிறான்।

Verse 14

प्राप्नोति सुन्दरी पुण्यात्सौन्दर्य्यं पूर्वजन्मनः । सफलं तद्भवेत्सर्वं रसिकालिंगनेन च

அந்தப் புண்ணியத்தால் அந்தச் சுந்தரி முன்ஜென்மத்தில் ஈட்டிய அழகை அடைகிறாள்; ரசிகன் எனும் காதலனின் அன்புத் தழுவலால் அது அனைத்தும் நிறைவேறுகிறது।

Verse 15

सहस्रसुन्दरीकान्तं कामशास्त्रविशारदम् । किंकरं कुरु मां कान्ते सम्परित्यज्य तं पतिम्

ஓ காந்தே! அந்தக் கணவனை விட்டு என்னை உன் கிங்கரனாக ஆக்கிக் கொள்—நான் ஆயிரம் அழகிகளின் பிரியன், காமசாஸ்திரத்தில் தேர்ந்தவன்।

Verse 16

निर्जने कानने रम्ये शैले शैले नदीतटे । विहरस्व मया सार्द्धं जन्मेदं सफलं कुरु

தனிமையான இனிய காட்டில், மலைச்சரிவுகளிலும் நதிக்கரையிலும் என்னுடன் விளையாடு; இந்த வாழ்வை உண்மையாய் பயனுள்ளதாக்கு।

Verse 17

वसिष्ठ उवाच । इत्येवमुक्तवन्तं सा स्वरथादवरुह्य च । ग्रहीतुमुत्सुकं हस्ते तमुवाच पतिव्रता

வசிஷ்டன் கூறினார்—இவ்வாறு பேசிய அவனை நோக்கி அந்தப் பதிவிரதை தன் தேரிலிருந்து இறங்கி, அவன் கையைப் பற்ற ஆவலுடன் அவனிடம் உரைத்தாள்।

Verse 18

पद्मो वाच । गच्छ दूरं गच्छ दूरं पापिष्ठस्त्वं नराधिप । मां चेत्पश्यसि कामेन सद्यो नष्टो भविष्यसि

பத்மா கூறினாள்: தூரம் போ, தூரம் போ, ஓ பாவியான அரசனே. நீ என்னை காமத்தோடு பார்த்தால், உடனே அழிந்து போவாய்.

Verse 19

पिप्पलादं मुनि श्रेष्ठं तपसा पूतविग्रहम् । त्यक्त्वा कथं भजेयं त्वां स्त्रीजितं रतिलम्पटम्

தவத்தால் தூய்மையான உடலைக் கொண்ட முனிவர்களில் சிறந்த பிப்பலாதரை விட்டுவிட்டு, பெண்ணுக்கு அடிமையான, சிற்றின்பத்தில் ஆசை கொண்ட உன்னை நான் எப்படி வணங்குவேன்?

Verse 20

स्त्रीजितस्पर्शमात्रेण सर्वं पुण्यं प्रणश्यति । स्त्रीजितः परपापी च तद्दर्शनमघावहम्

பெண்-ஆசைக்கு அடிமையாகி வெல்லப்பட்டவனின் வெறும் தொடுதலாலேயே சேர்த்த புண்ணியம் அழிகிறது. அவன் பிறர்க்கு மகாபாபியாகிறான்; அவன் தரிசனமும் பாபம் தருவதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 21

सत्क्रियो ह्यशुचिर्नित्यं स पुमान् यः स्त्रिया जितः । निन्दन्ति पितरो देवा मान वास्सकलाश्च तम्

வெளிப்படையாக நல்ல கிரியைகள் செய்தாலும், பெண்ணின் வசத்தில் வெல்லப்பட்ட ஆண் எப்போதும் அசுசியாகவே இருக்கிறான். பித்ருக்கள், தேவர்கள், எல்லா மக்களும் அவனை நிந்திக்கின்றனர்.

Verse 22

तस्य किं ज्ञान सुतपो जपहोमप्रपूजनैः । विद्यया दानतः किम्वा स्त्रीभिर्यस्य मनो हृतम्

பெண்களின்பால் ஆசையால் மனம் கவரப்பட்டவனுக்கு ஞானம், கடுந்தவம், ஜபம், ஹோமம், மகாபூஜை இவற்றால் என்ன பயன்? உள்ளுணர்வே இன்பமோகத்தால் கொள்ளையடிக்கப்பட்டால் கல்வியும் தானமும் என்ன பலன் தரும்?

Verse 23

मातरं मां स्त्रियो भावं कृत्वा येन ब्रवीषि ह । भविष्यति क्षयस्तेन कालेन मम शापतः

என்னை பெண் நிலையிலுள்ளவளாகக் கருதி ‘அம்மா’ என்று அழைத்தாய்; ஆகவே என் சாபத்தால் காலம் வந்தபோது உனக்கு சிதைவும் அழிவும் ஏற்படும்।

Verse 24

वसिष्ठ उवाच । श्रुत्वा धर्मस्सतीशापं नृप मूर्तिं विहाय च । धृत्वा स्वमूर्तिं देवेशः कम्पमान उवाच सः

வசிஷ்டர் கூறினார்—அரசே! தர்மன் மீது சதியின் சாபத்தை கேட்டதும் தேவேசன் அந்த ஏற்றுக்கொண்ட வடிவத்தை விட்டு விட்டான். பின்னர் தன் உண்மைச் சொரூபத்தை ஏற்று, நடுங்கியபடி பேசினான்।

Verse 25

धर्म उवाच । मातर्जानीहि मां धर्मं ज्ञानिनाञ्च गुरो र्गुरुम् । परस्त्रीमातृबुद्धिश्च कुव्वर्न्तं सततं सति

தர்மன் கூறினான்—அம்மையே, என்னை தர்மம் என அறிக; நான் ஞானிகளின் ஆசான், குருக்களுக்கும் குரு. ஓ சதியே, பிறருடைய மனைவியை எப்போதும் தாயெனும் பாவத்தோடு கருதுகிறேன்.

Verse 26

अहं तवान्तरं ज्ञातुमागतस्तव सन्निधिम् । तवाहञ्च मनो जाने तथापि विधिनोदितः

உன் உள்ளார்ந்ததை அறிய உன் சன்னிதிக்கு வந்தேன். உன் மனத்தையும் நான் அறிவேன்; ஆயினும் விதியின் ஆணையால் நான் பேசிக் கேட்கிறேன்.

Verse 27

कृतं मे दमनं साध्वि न विरुद्धं यथोचितम् । शास्तिः समुत्पथस्थानामीश्वरेण विनिर्मिता

ஓ சாத்வியே, நீ என்மேல் செய்த கட்டுப்பாடு அநுசிதமல்ல; உரியதற்கு விரோதமுமல்ல. வழிதவறியோர்க்கான தண்டனை முறையை ஈசுவரனே அமைத்தான்.

Verse 28

स्वयं प्रदाता सर्वेभ्यः सुखदुःखवरान्क्षमः । सम्पदं विपदं यो हि नमस्तस्मै शिवाय हि

அனைவருக்கும் தானே தானம் அளிப்பவன், இன்பமும் துன்பமும் எனும் வரங்களை அருள வல்லவன், செல்வமும் துன்பமும் உண்மையாய் வழங்குபவன்—அந்த சிவனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 29

शत्रुं मित्रं सम्विधातुं प्रीतिञ्च कलहं क्षमः । स्रष्टुं नष्टुं च यस्सृष्टिं नमस्तस्मै शिवाय हि

பகையை நட்பாக்க வல்லவன், அன்பையும் கலகத்தையும் உண்டாக்க வல்லவன், படைப்பின் ஆண்டவனாய் உலகை உருவாக்கவும் அழிக்கவும் வல்லவன்—அந்த சிவனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 30

येन शुक्लीकृतं क्षीरं जले शैत्यं कृतम्पुरा । दाहीकृतो हुता शश्च नमस्तस्मै शिवाय हि

யாரால் பால் வெண்மையாக்கப்பட்டது, யாரால் பழங்காலத்தில் நீருக்கு குளிர்ச்சி அருளப்பட்டது, யாரால் ஹுதாசன அக்கினி தகிக்கும் சக்தியுடன் எரியச் செய்யப்பட்டது—அந்த சிவனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 31

प्रकृतिर्निर्मिता येन तप्त्वाति महदादितः । ब्रह्मविष्णुमहेशाद्या नमस्तस्मै शिवाय हि

யாரால் பிரகృతి உருவாக்கப்பட்டது, யாருடைய தவத்தின் மாபெரும் வெப்பத்திலிருந்து மகத்தத்துவம் முதலியவை விரிந்தன, யாரிடமிருந்து பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசன் முதலிய தெய்வ சக்திகள் தோன்றினவோ—அந்த மங்கள சிவனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 32

ब्रह्मोवाचः । इत्युक्त्वा पुरतस्तस्यास्तस्थौ धर्मो जगद्गुरुः । किञ्चिन्नोवाच चकितस्तत्पातिव्रत्य तोषितः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி உலககுரு தர்மன் அவளின் முன் நின்றான். அவளின் பத்தினித் தவத்தில் மகிழ்ந்து வியந்து, மேலும் எதையும் சொல்லவில்லை.

Verse 33

पद्मापि नृपकन्या सा पिप्पलादप्रिसा तदा । साध्वी तं धर्ममाज्ञाय विस्मितोवाच पर्वत

அப்போது பிப்பலாதனுக்கு அன்பான அரசகன்னி பத்மா, சாத்வியாக தர்மநெறியை நன்கு உணர்ந்து வியந்தாள்; பின்னர் பர்வதனும் வியப்புடன் உரைத்தான்।

Verse 34

पद्मोवाच । त्वमेव धर्म सर्वेषां साक्षी निखिलकर्मणाम् । कथं मनो मे विज्ञातुं विडम्बयसि मां विभो

பத்மா கூறினாள்—நீயே தர்மம்; எல்லா உயிர்களின் உள்ளசாட்சி, எல்லாச் செயல்களையும் காணும் சர்வதரிசி. ஓ விபோ, என் மனதை அறியாதது போல நடித்து என்னை ஏன் பரிகசிக்கிறாய்?

Verse 35

यत्तत्सर्वं कृतं ब्रह्मन् नापराधो बभूव मे । त्वञ्च शप्तो मयाऽज्ञानात्स्त्रीस्वभा वाद्वृथा वृष

ஓ பிரம்மனே, நடந்த அனைத்திலும் எனக்குச் சிறிதும் குற்றம் இல்லை. ஓ வृषத்வஜனே, பெண் இயல்பின் அவசரத்தால் அறியாமையில் காரணமின்றி உம்மை நான் சபித்தேன்।

Verse 36

का व्यवस्था भवेत्तस्य चिन्तयामीति साम्प्रतम् । चित्ते स्फुरतु सा बुद्धिर्यया शं संल्लभामि वै

இப்போது நான் சிந்திக்கிறேன்—அவரை அடைய எந்த ஒழுக்கநெறி வேண்டும்? என் உள்ளத்தில் அந்த விவேகம் ஒளிரட்டும்; அதனால் நான் உண்மையாக மங்களகரமான சிவனை அடைவேனாக।

Verse 37

आकाशोसौ दिशस्सर्वा यदि नश्यन्तु वायवः । तथापि साध्वीशापस्तु न नश्यति कदाचन

ஆகாயமும் எல்லாத் திசைகளும் காற்றுகளும் அழிந்தாலும், சாத்வி-தர்மநிஷ்டை கொண்ட பெண் உரைத்த சாபம் எப்போதும் அழிவதில்லை।

Verse 38

सत्ये पूर्णश्चतुष्पादः पौर्ण मास्यां यथा शशी । विराजसे देवराज सर्वकालं दिवानिशम्

சத்தியயுகத்தில் நீ முழுமையாய் நான்கு பாதங்களிலும் நிலைத்து நிற்கிறாய்—பௌர்ணமி நிலவுபோல். தேவராஜனே, நீ பகல் இரவு எந்நாளும் ஒளியுடன் விளங்குகிறாய்.

Verse 39

त्वञ्च नष्टो भवसि चेत्सृष्टिनाशो भवेत्तदा । इति कर्तव्यतामूढा वृथापि च वदाम्यहम्

நீ அழிந்தால் படைப்பின் ஒழிவு நிகழும். ‘எது செய்யவேண்டும்’ என்ற மயக்கத்தில், பயனில்லையெனினும், நான் இதைச் சொல்கிறேன்.

Verse 40

पादक्षयश्च भविता त्रेतायां च सुरोत्तम । पादोपरे द्वापरे च तृतीयोऽपि कलौ विभो

தேவர்களில் சிறந்தவனே, திரேதாயுகத்தில் ஒரு பாதம் குறையும். துவாபரத்தில் இன்னொரு பாதம் இழக்கும்; கலியுகத்தில், வல்லவனே, மூன்றாம் பாதமும் சிதையும்.

Verse 41

कलिशेषेऽखिलाश्छिन्ना भविष्यन्ति तवांघ्रयः । पुनस्सत्ये समायाते परिपूर्णो भविष्यसि

கலியுகத்தின் முடிவில் உன் அங்கங்கள் அனைத்தும் துண்டிக்கப்படும். ஆனால் சத்தியயுகம் மீண்டும் வந்தால் நீ மறுபடியும் முழுமையாய் நிறைவேறுவாய்.

Verse 42

सत्ये सर्वव्यापकस्त्वं तदन्येषु च कु त्रचित् । युगव्यवस्थया स त्वं भविष्यसि तथा तथा

சத்தியயுகத்தில் நீ அனைத்திலும் வியாபித்திருப்பவன்; பிற யுகங்களில் சில குறிப்பிட்ட முறைகளில் மட்டுமே உணரப்படுகிறாய். யுக ஒழுங்கின்படி நீ அவ்வவ்வாறு வெளிப்படுவாய்.

Verse 43

इत्येवं वचनं सत्यं ममास्तु सुखदं तव । याम्यहं पतिसेवायै गच्छ त्वं स्वगृहं विभो

அப்படியே ஆகுக—இந்த வார்த்தைகள் உண்மையாவதாக; அது உனக்கு மங்களமும் இன்பமும் தருவதாக. நான் இப்போது கணவன்-சேவைக்குச் செல்கிறேன்; ஓ விபோ, நீ உன் இல்லத்திற்குச் செல்.

Verse 44

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्यास्सन्तुष्टोभूद्वृषस्स वै । तदेवंवादिनीं साध्वीमुवाच विधिनन्दन

பிரம்மா கூறினார்—அவளுடைய சொற்களை கேட்டதும் அந்த வृषரூப தர்மன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான். பின்னர் விதாதாவின் புதல்வன் பிரம்மா, அவ்வாறு பேசிய அந்த சாத்வியிடம் பதிலாக உரைத்தான்.

Verse 45

धर्म उवाच । धन्यासि पतिभक्तासि स्वस्ति तेस्तु पतिव्रते । वरं गृहाण त्वत्स्वामी त्वत्परित्राणकारणात्

தர்மன் கூறினான்—நீ பாக்கியவதி, கணவனுக்கு பக்தியுடையவள்; ஓ பதிவிரதை, உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. வரம் பெற்றுக்கொள்; உன் கணவரே உன் பாதுகாப்பிற்குக் காரணமானார்.

Verse 46

युवा भवतु ते भर्ता रतिशूरश्च धार्मिकः । रूपवान् गुणवान्वाग्मी संततस्थिरयौवनः

உன் கணவர் எப்போதும் இளமையுடன் இருப்பாராக—காமத்தில் வீரனாகவும் தர்மத்தில் நிலைத்தவராகவும். அழகுடையவர், நற்குணமுடையவர், வாக்குத் திறமையுடையவர், இடையறாத நிலையான இளமையுடன் இருப்பாராக.

Verse 47

चिरञ्जीवी स भवतु मार्कण्डेयात्प रश्शुभे । कुबेराद्धनवांश्चैव शक्रादैश्वर्य्यवानपि

அருள்மிகு சுபமே, அவன் மார்கண்டேயரைப் போல நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்க; குபேரனைப் போல செல்வமிக்கவனாகுக; மேலும் சக்ரன் (இந்திரன்) போல ஐஸ்வர்யமும் ஆட்சிச் சக்தியும் உடையவனாகுக।

Verse 48

शिवभक्तो हरिसमस्सिद्धस्तु कपिलात्परः । बुद्ध्या बृहस्पतिसमस्समत्वेन विधेस्समः

சிவபக்தன் ஹரி (விஷ்ணு) போல சித்தியடைந்து, கபிலரையும் மிஞ்சுவான்; புத்தியில் ப்ருஹஸ்பதியை ஒத்தவன், சமநிலையில் விதி (பிரம்மா) போன்றவன் ஆகிறான்।

Verse 49

स्वामिसौभाग्यसंयुक्ता भव त्वं जीवनावधि । तथा च सुभगे देवि त्वं भव स्थिरयौवना

நீ உன் கணவனின் சௌபாக்யத்துடன் வாழ்நாள் முடிவுவரை இணைந்திருப்பாயாக. மேலும், ஓ சுபகே தேவியே, நிலைத்தும் மங்காதும் உள்ள யௌவனத்தில் நிலைபெறுவாயாக।

Verse 50

माता त्वं दशपुत्राणां गुणिनां चिरजीविनाम् । स्वभर्तुरधिकानां च भविष्यसि न संशयः

நீ நிச்சயமாக பத்து புதல்வர்களின் தாயாவாய்—நற்குணமிக்க, நீண்ட ஆயுளுடையவர்கள்—அவர்கள் உன் கணவனைவிடவும் மேன்மை பெறுவார்கள்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 51

गृहा भवन्तु ते साध्वि सर्वसम्पत्सम न्विताः । प्रकाशमन्तस्सततं कुबेरभवनाधिकाः

ஓ சாத்வியே, உன் இல்லங்கள் எல்லாச் செல்வங்களாலும் நிறைந்திருக்கட்டும்; உள்ளார்ந்த ஒளி எப்போதும் பிரகாசிக்கட்டும்—குபேரனின் மாளிகைகளையும் மிஞ்சும் சிறப்புடன் இருக்கட்டும்।

Verse 52

वसिष्ठ उवाच । इत्येवमुक्ता सन्तस्थौ धर्मस्स गिरिसत्तम । सा तं प्रदक्षिणीकृत्य प्रणम्य स्वगृहं ययौ

வசிஷ்டர் கூறினார்—மலைகளில் சிறந்தவனே! இவ்வாறு உபதேசம் பெற்ற தர்மன் அங்கேயே உறுதியாக நின்றான். அவள் அவனைப் பிரதட்சிணம் செய்து, வணங்கி தன் இல்லத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 53

धर्मस्तथाशिषो दत्वा जगाम निजमन्दिरम् । प्रशशंस च तां प्रात्या पद्मां संसदि संसदि

தர்மன் அவ்வாறே ஆசிகளை அளித்து தன் ஆலயத்திற்குச் சென்றான். மீண்டும் வந்தபோது, ஒவ்வொரு சபையிலும் பத்மாவை மீண்டும் மீண்டும் புகழ்ந்தான்.

Verse 54

सा रेमे स्वामिना सार्द्धं यूना रहसि सन्ततम् । पश्चाद्बभूवुऽस्सत्पुत्रास्तद्भर्तुरधिका गुणैः

அவள் தன் இளமைமிகு ஆண்டவனுடன் மறைவான தனிமையில் இடையறாது இன்புற்றாள். பின்னர் சிறந்த புதல்வர்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் குணங்களில் தந்தையையும் மிஞ்சினர்.

Verse 55

बभूव सकला सम्पद्दम्पत्योः सुखवर्द्धिनी । सर्वानन्दवृद्धिकरी परत्रेह च शर्मणे

அந்த தம்பதியருக்கு எல்லாச் செல்வங்களும் தோன்றின; அவை அவர்களின் இன்பத்தை வளர்த்தன. இவ்வுலகிலும் மறுலகிலும் எல்லா ஆனந்தத்தையும் பெருக்கி அமைதி நலனையும் அளித்தன.

Verse 56

शैलेन्द्र कथितं सर्वमितिहासं पुरातनम् । दम्पत्योश्च तयोः प्रीत्या श्रुतं ते परमादरात्

ஓ ஷைலேந்திரா! இவ்வெல்லாம் பழமையான புனித வரலாறு கூறப்பட்டது. பரஸ்பர அன்பில் திளைத்த அந்த தம்பதியரின் கதையை நீ மிகுந்த மரியாதையுடன் கேட்டாய்.

Verse 57

बुद्ध्वा तत्त्वं सुतां देहि पार्वतीमीश्वराय च । कुरुषं त्यज शैलेन्द्र मेनया स्वस्त्रिया सह

தத்துவத்தை உணர்ந்து, உன் மகள் பார்வதியை ஈசுவரனாகிய சிவனுக்குக் கையளி. ஓ மலைமன்னா! மேனா எனும் உன் மனைவியுடன் சேர்ந்து இந்தக் கடுமையை விட்டுத் தளர்ந்து அருள்மிகு மனம் கொள்।

Verse 58

सप्ताहे समतीते तु दुर्लभेति शुभे क्षणे । लग्नाधिपे च लग्नस्थे चन्द्रेस्वत्नयान्विते

ஒரு வாரம் கடந்தபின், அந்த அரியதும் மங்களகரமுமான தருணத்தில்—லக்னாதிபதி லக்னத்தில் நிலைபெற்று, சந்திரன் தன் சொந்த சந்ததி-சம்பந்தத்துடன் இணைந்திருந்தபோது—நியத நிகழ்வு நிகழ்ந்தது।

Verse 59

मुदिते रोहिणीयुक्ते विशुद्धे चन्द्रतारके । मार्गमासे चन्द्रवारे सर्वदोषविवर्जिते

சந்திரன் மகிழ்ந்து ரோஹிணியுடன் சேர்ந்திருக்கும் போது, சந்திர-நட்சத்திரம் தூய்மையுடன் ஒளிரும் போது, மார்கசீர்ஷ மாதத்தில் திங்கட்கிழமை வந்தால்—அந்த காலம் எல்லாத் தோஷங்களும் அற்றது எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 60

सर्वसद्ग्रहसंसृष्टऽसद्ग्रहदृष्टिवर्जिते । सदपत्यप्रदे जीवे पतिसौभाग्यदायिनि

ஓ உயிர்மிகு தேவியே! நீ எல்லா மங்கள கிரகப் பாதிப்புகளாலும் அமைந்தவள்; அமங்கள கிரகத் தீய நோக்கிலிருந்து விடுபட்டவள்; நல்ல சந்ததியை அருள்பவள், கணவனின் சௌபாக்கியமும் தாம்பத்திய ஆசீர்வாதமும் வழங்குபவள்।

Verse 61

जगदम्बां जगत्पित्रे मूलप्रकृतिमीश्वरीम् । कन्यां प्रदाय गिरिजां कृती त्वं भव पर्वत

ஓ பர்வதராஜா (இமயா)! உலகமாதா, ஈஸ்வரி, மூலப்ரகிருதி ஆகிய உன் மகள் கிரிஜையை உலகப்பிதா (சிவன்) அவர்க்கு அளித்தால், நீ கൃതார்த்தனாகவும் பாக்கியவானாகவும் ஆவாய்।

Verse 62

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा मुनिशार्दूलो वसिष्ठो ज्ञानिसत्तमः । विरराम शिवं स्मृत्वा नानालीलाकरं प्रभुम्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, முனிவர்களில் புலியான வசிஷ்டர், ஞானிகளில் முதன்மைவர், எண்ணற்ற தெய்வ லீலைகளை நிகழ்த்தும் பரமப் பிரபு சிவனை நினைத்து அமைதியடைந்தார்।