अनरण्य-वंशवर्णनम् तथा पिप्पलादस्य कामोत्पत्तिः (Genealogy of King Anaraṇya and Pippalāda’s arousal of desire)

Verse 1

वसिष्ठ उवाच । मनोर्वंशोद्भवो राजा सोऽनरण्यो नृपेश्वर । इन्द्रसावर्णिसंज्ञस्य चतुर्दशमितस्य हि

வசிஷ்டர் கூறினார்—அரசர்களின் தலைவனே! மனுவின் வம்சத்தில் பிறந்த அந்த அரசன் அனரண்யன். அவன் ‘இந்திர-சாவர்ணி’ எனப்படும் பதினான்காம் மன்வந்தரத்துக்குரியவன்.

Verse 2

अनरण्यो नृपश्रेष्ठस्स प्तद्वीपमहीपतिः । शम्भुभक्तो विशेषेण मङ्गलारण्यजो बली

அனரண்யன் அரசர்களில் சிறந்தவன்; ஏழு தீவுகளுடன் கூடிய பூமியின் அதிபதி. மங்களாரண்யத்தில் பிறந்த அந்த வல்லவன், விசேஷமாகச் சம்புவின் பரம பக்தன்.

Verse 3

भृगुं पुरोधसं कृत्वा शतं यज्ञांश्चकार सः । न स्वीचकार शक्रत्वं दीयमानं सुरैरपि

பிருகுவை புரோகிதனாக நியமித்து அவன் நூறு யாகங்களைச் செய்தான். தேவர்கள் அளித்த இந்திரப் பதவியையும் அவன் ஏற்கவில்லை.

Verse 4

बभूवश्शतपुत्राश्च राज्ञस्तस्य हिमालय । कन्यैका सुन्दरी नाम्ना पद्मा पद्मालया समा

ஓ ஹிமாலயா! அந்த அரசனுக்கு நூறு மகன்கள் இருந்தனர்; மேலும் பத்மா என்ற பெயருடைய ஒரே மகள்—பத்மாலயா லக்ஷ்மியைப் போல ஒளிவீசும் தூய அழகி.

Verse 5

यस्स्नेहः पुत्रशतके कन्यायाञ्च ततोऽधिकः । नृपस्य तस्य तस्यां हि बभूव नगसत्तम

ஓ மலைகளில் சிறந்தவனே! நூறு மகன்கள்மீது இருக்கும் பாசத்தைவிட அந்த அரசனுக்கு தன் மகள்மீது பாசம் அதிகமாக இருந்தது; அவள்மீது அவனுக்கு மிகுந்த அன்புறவு எழுந்தது.

Verse 6

प्राणाधिकाः प्रियतमा महिष्यस्सर्वयोषितः । नृपस्य पत्न्यः पञ्चासन्सर्वास्सौभाग्यसंयुता

அரசனின் முதன்மை மகிஷிகள் உயிரைவிடவும் இனியவர்கள்; எல்லா பெண்களிலும் மிகப் பிரியமானவர்கள். அரசனுக்கு ஐந்து மனைவியர் இருந்தனர்; அவர்கள் அனைவரும் சௌபாக்யம் நிறைந்தவர்கள்.

Verse 7

सा कन्या यौवनस्था च बभूव स्वपितुर्गृहे । पत्रं प्रस्थापयामास सुवरान यनायसः

அந்த கன்னி யௌவனத்தை அடைந்து தந்தையின் இல்லத்திலேயே இருந்தாள். பின்னர் சிறந்தவர்களை தூதர்களாக அனுப்பி ஒரு கடிதத்தை அனுப்பினாள்.

Verse 8

एकदा पिप्पलादर्षिर्गर्न्तुं स्वाश्रममुत्सुकः । तपःस्थाने निर्जने च गन्धर्वं स ददर्श ह

ஒருமுறை பிப்பலாத முனிவர் தம் ஆசிரமத்திற்குச் செல்ல ஆவலுற்றார். தவத்திற்கென ஒதுக்கப்பட்ட தனிமையான இடத்தில் அவர் ஒரு கந்தர்வனை கண்டார்.

Verse 9

स्त्रीयुतं मग्नचित्तं च शृङ्गारे रससागरे । विहरन्तं महाप्रेम्णा कामशास्त्रविशारदम्

அவன் ஒரு பெண்ணுடன் கூடி, மனம் முழுதும் லயித்து, பேரன்புடன் காம இன்பத்தின் கடலில் விளையாடினான்; காமசாஸ்திரங்களில் தேர்ந்தவன்.

Verse 10

दृष्ट्वा तं मुनिशार्दूलः सकामः संबभूव सः । तपत्स्वदत्तचित्तश्चाचिंतयद्दारसंग्रहम्

அவளைக் கண்டதும் அந்த முனிவர்களின் புலி காமத்தால் கலங்கினான். தவத்தில் மனம் நிலைத்திருந்தாலும் மனைவி ஏற்கும் எண்ணம் அவனுள் எழுந்தது.

Verse 11

एवंवृत्तस्य तस्यैव पिप्पलादस्य सन्मुनेः । कियत्कालो गतस्तत्र कामोन्मथितचेतसः

இவ்வாறு இருந்த அந்த சன்முனி பிப்பலாதனுக்கு, காமத்தால் கலங்கிய மனத்துடன், அங்கே எவ்வளவு காலம் கடந்தது?

Verse 12

एकदा पुष्पभद्रायां स्नातुं गच्छन्मुनीश्वरः । ददर्श पद्मां युवतीं पद्मामिव मनोरमाम्

ஒருமுறை முனீஸ்வரர் புஷ்பபத்ரா நதியில் நீராடச் செல்லும்போது, தாமரையைப் போல மனோகரமான இளம்பெண் பத்மாவைக் கண்டார்।

Verse 13

केयं कन्येति पप्रच्छ समीपस्थाञ्जनान्मुनिः । जना निवेदयांचक्रुर्नत्वा शापनियन्त्रिताः

முனிவர் அருகிலிருந்தவர்களிடம், “இந்தக் கன்னி யார்?” என்று கேட்டார்; சாபத்தால் கட்டுப்பட்ட அவர்கள் வணங்கி அனைத்தையும் தெரிவித்தனர்।

Verse 14

जना ऊचुः । अनरण्यसुतेयं वै पद्मा नाम रमापरा । वरारोहा प्रार्थ्यमाना नृपश्रेष्ठैर्गुणालया

மக்கள் கூறினர்—இவள் உண்மையிலே அனரண்யனின் மகள்; பத்மா எனப் பெயர், ரமையின் பரம வடிவம். அழகிய வராரோஹை, நற்குணங்களின் இல்லம்; சிறந்த அரசர்கள் மணம்கேட்டு நாடுகின்றனர்.

Verse 15

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा स मुनिर्वाक्यं जनानां तथ्यवादिनाम् । चुक्षोभातीव मनसि तल्लिप्सुर भवच्च सः

பிரம்மா கூறினார்—உண்மை பேசும் மக்களின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட மুনি மனத்தில் மிகுந்த கலக்கம் அடைந்தார்; அதையே பெற வேண்டும் என்ற ஆவல் அவருள் எழுந்தது.

Verse 16

मुनिः स्नात्वाभीष्टदेवं सम्पूज्य विधिवच्छिवम् । जगाम कामी भिक्षार्थमनरण्यसभां गिरे

நீராடி, முனிவர் தம் இஷ்டதேவனாகிய சிவபெருமானை விதிப்படி முறையாகப் பூஜித்தார். பின்னர் தம் நோக்கம் நிறைவேற வேண்டுமெனக் காமித்து, பிச்சைக்காக அனரண்ய மலைச் சபைக்குச் சென்றார்।

Verse 17

राजा शीघ्रं मुनिं दृष्ट्वा प्रणनाम भयाकुलः । मधुपर्कादिकं दत्त्वा पूजयामास भक्तितः

அரசன் முனிவரை கண்டவுடன் அச்சத்தால் கலங்கி உடனே வணங்கினான். மதுபர்க்கம் முதலிய மரியாதைகளை அளித்து பக்தியுடன் அவரை பூஜித்தான்।

Verse 18

कामात्सर्वं गृहीत्वा च ययाचे कन्यकां मुनिः । मौनी बभूव नृपतिः किञ्चिनिर्वक्तुमक्षमः

காமவசத்தால் முனிவர் அனைத்தையும் ஏற்று, அந்தக் கன்னியை வேண்டினார். ஆனால் அரசன் மௌனமாயிருந்து, எதையும் சொல்ல இயலாதவனானான்.

Verse 19

मुनिर्ययाचे कन्यां स तां देहीति नृपेश्वर । अन्यथा भस्मसात्सर्वं करिष्यामि क्षणेन च

முனிவர் கன்னியை வேண்டி, “அரசர்களில் தலைவனே, அவளை எனக்குக் கொடு; இல்லையெனில் ஒரு கணத்தில் அனைத்தையும் சாம்பலாக்குவேன்” என்றார்.

Verse 20

सर्वे बभूववुराच्छन्ना गणास्तत्तेजसा मुने । रुरोद राजा सगणो दृष्ट्वा विप्रं जरातुरम्

முனிவரே, அந்த ஒளித்தேஜஸால் எல்லா கணங்களும் மூடப்பட்டன. முதுமையால் சோர்ந்த அந்தப் பிராமணனைப் பார்த்த அரசன் தன் பரிவாரத்துடன் அழுதான்.

Verse 21

महिष्यो रुरुदुस्सर्वा इतिकर्त्तव्यताक्षमाः । मूर्च्छामाप महाराज्ञी कन्यामाता शुचाकुला

அனைத்து பெண் எருமைகளும் அழுதன; என்ன செய்ய வேண்டும் என அறியாமல் உதவியற்றன. துயரால் கலங்கிய இளம்பெண்ணின் தாய் அரசி மயங்கி விழுந்தாள்।

Verse 22

बभूवुस्तनयास्सर्वे शोकाकुलि तमानसाः । सर्वं शोकाकुलं जातं नृपसम्बन्धि शैलप

அரசனின் மகன்கள் அனைவரும் மனத்தில் துயரால் நிறைந்தனர். அரசகுடும்பத்தோடு, மலைவாசி உறவினரோடு தொடர்புடைய அனைத்தும் துயரத்தில் மூழ்கின.

Verse 23

एतस्मिन्नन्तरे प्राज्ञो द्विजो गुरुरनुत्तमः । पुरोहितश्च मतिमानागतो नृपसन्निधिम्

அந்நேரத்தில் ஞானமிக்க, சிறந்த பிராமண குருவும், விவேகமுள்ள அரச புரோகிதனும் அரசன் முன்னிலையில் வந்து சேர்ந்தார்।

Verse 24

राजा प्रणम्य सम्पूज्य रुरोद च तयोः पुरः । सर्वं निवेदयांचक्रे पप्रच्छोचितमाशु तत्

அரசன் வணங்கி முறையாக அவர்களைப் பூஜித்தான். பின்னர் அவர்களின் முன்னிலையில் அழுதபடியே அனைத்தையும் தெரிவித்துத், உடனே எது செய்யத் தகுதியானது என்று கேட்டான்.

Verse 25

अथ राज्ञो गुरुर्विप्रः पण्डितश्च पुरोहितः । अपि द्वौ शास्त्रनीतिज्ञौ बोधयामासतुर्नृपम्

அப்போது அரசனின் குரு எனும் பண்டித பிராமணரும், புரோகிதரும்—இருவரும் சாஸ்திரமும் நீதியும் அறிந்தவர்கள்—அரசனுக்கு உரிய வழியை விளக்கி உணர்த்தினர்.

Verse 26

शोकाकुलाश्च महिषीर्नृपबालांश्च कन्यकाम् । उत्तमा नीतिमादृत्य सर्वेषां हितकारिणीम्

அரசியர்கள், அரசக் குழந்தைகள், அந்த கன்னியும் துயரால் கலங்கினர். ஆனால் உத்தமா உயர்ந்த நெறியைப் பற்றிக் கொண்டு அனைவரின் நலனையும் செய்தாள்.

Verse 27

गुरुपुरोधसावूचतुः । शृणु राजन्महाप्राज्ञ वचो नौ सद्धितावहम् । मा शुचः सपरीवारश्शास्त्रे कुरु मतिं सतीम्

குருவும் அரசப் புரோகிதரும் கூறினர்—“மிகுந்த ஞானமுள்ள அரசே, நன்மை தரும் எங்கள் சொற்களை கேள். உன் பரிவாரத்துடன் துயரப்படாதே; சாஸ்திரங்களில் மனத்தை உறுதியாக வை.”

Verse 28

अद्य वाब्ददिनान्ते वा दातव्या कन्यका नृप । पात्राय विप्रायान्यस्मै कस्मै चिद्वा विशेषतः

ஓ அரசே! இன்று அல்லது ஆண்டு மற்றும் நாளின் முடிவில் கூட கன்யாதானம் செய்ய வேண்டும்—சிறப்பாக தகுதியான பிராமணருக்கே; இல்லையெனில் வேறு தகுந்தவருக்கே.

Verse 29

सत्पात्रं ब्राह्मणादन्यन्न पश्यावो जगत्त्रये । सुतां दत्त्वा च मुनये रक्ष स्वां सर्वसम्पदम्

மூன்று உலகங்களிலும் உண்மையான பிராமணனைவிட உயர்ந்த சத்பாத்திரம் எமக்குக் காணவில்லை. ஆகவே முனிவருக்கு உன் மகளை அளித்து, உன் முழு செல்வமும் நலமும் காத்துக்கொள்.

Verse 30

राजन्नेकनिमित्तेन सर्वसंपद्विनश्यति । सर्वं रक्षति तं त्यक्त्वा विना तं शरणागतम्

ஓ அரசே! ஒரே (அதர்ம) காரணத்தால் எல்லாச் செல்வமும் அழிகிறது. அனைத்தையும் காக்கும் அவரை விட்டுவிட்டு வேறிடத்தில் சரணடைந்தால் உண்மையான அடைக்கலம் இழக்கப்படும்.

Verse 31

वसिष्ठ उवाच । राजा प्राज्ञवचः श्रुत्वा विलप्य च मुहुर्मुहुः । कन्यां सालंकृतां कृत्वा मुनीन्द्राय ददौ किल

வசிஷ்டர் கூறினார்—ஞானியின் சொற்களை கேட்ட அரசன் மீண்டும் மீண்டும் புலம்பினான். பின்னர் அலங்கரிக்கப்பட்ட மகளைக் செய்து முனிவர்களின் தலைவருக்கே உண்மையாக அளித்தான்.

Verse 32

कान्तां गृहीत्वा स मुनिर्विवाह्य विधिवद्गिरे । पद्मां पद्मोपमां तां वै मुदितस्स्वालयं ययौ

அந்த முனிவர் தம் பிரியமான பத்மாவை ஏற்று, மலையில் விதிப்படி திருமணச் சடங்குகளை நிறைவேற்றினார். பின்னர் மனம் மகிழ்ந்து, தாமரை போன்ற பத்மாவுடன் தம் இல்லத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 33

राजा सर्वान्परित्यज्य दत्त्वा वृद्धाय चात्मजाम् । ग्लानिं चित्ते समाधाय जगाम तपसे वनम्

அரசன் அனைத்தையும் துறந்து, தன் மகளைக் அந்த முதியவருக்கு மணமுடித்துக் கொடுத்தான். பின்னர் மனத்தில் ஆழ்ந்த சோர்வை நிலைநிறுத்தி, தவத்திற்காக வனத்திற்குச் சென்றான்—பாசு பந்தங்களை விட்டு, விடுதலை அளிக்கும் பதி-சிவன் பாதையை நோக்கி.

Verse 34

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डेऽनरण्यचरितवर्णनं नाम चतुस्त्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் “அனரண்ய சரித வர்ணனம்” எனும் முப்பத்துநான்காம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 35

पूज्याः पुत्राश्च भृत्याश्च मूर्च्छामापुर्नृपं विना । शुशुचुः श्वाससंयुक्तं ज्ञात्वा सर्वेपरे जनाः

அரசன் இல்லாததால் மதிக்கத்தக்கோர், மகன்கள், பணியாளர்கள் மயக்கமடைந்தனர். மேலும் மற்ற அனைவரும் அவனில் இன்னும் மூச்சு உள்ளதென அறிந்து, உரக்க அழுது புலம்பினர்।

Verse 36

अनरण्यो वनं गत्वा तपस्तप्त्वाति शंकरम् । समाराध्य ययौ भक्त्या शिवलोकमनामयम्

அனரண்யன் வனத்திற்குச் சென்று கடுந்தவம் செய்தான். பக்தியுடன் சங்கரனை ஆராதித்து, குறையற்ற துயரற்ற சிவலோகம் எனும் திருத்தலத்தை அடைந்தான்.

Verse 37

नृपस्य कीर्तिमान्नाम्ना ज्येष्ठपुत्रोथ धार्मिकः । पुत्रवत्पालयामास प्रजा राज्यं चकार ह

அரசனின் மூத்த மகன் ‘கீர்த்திமான்’ எனப் பெயர்பெற்றவன்; உண்மையிலே தர்மநெறியான். அவன் குடிகளைத் தன் பிள்ளைகள் போலக் காத்து, முறையாக அரசாட்சியை நடத்தினான்.

Verse 38

इति ते कथितं शैलानरण्यचरितं शुभम् । कन्यां दत्त्वा यथारक्षद्वंशं चाप्यखिलं धनम्

இவ்வாறு மலைராஜனும் வனவாசியும் பற்றிய இந்தப் புனிதச் சரிதத்தை உனக்குச் சொன்னேன். மகளைக் கன்யாதானமாக அளித்து, தன் குலத்தையும் அனைத்துச் செல்வத்தையும் காத்தான்.

Verse 39

शैलराज त्वमप्येवं सुतां दत्त्वा शिवाय च । रक्ष सर्वकुलं सर्वान्वशान्कुरु सुरानपि

மலைராஜனே! நீயும் இவ்வாறே உன் மகளைக் சிவனுக்குக் கையளித்து, உன் முழுக் குலத்தையும் காக்க. அனைவரையும் ஒற்றுமைமிகு ஒழுங்கில் நடத்தி, தேவர்களையும் கூட முறையில் நிலைநிறுத்து.