मेना-हिमालयसंवादः (Menā’s Counsel to Himālaya; Response to Slander of Śiva)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । ब्राह्मणस्य वचः श्रुत्वा मेनोवाच हिमालयम् । शोकेनासाधुनयना हृदयेन विदूयता

பிரம்மா கூறினார்—பிராமணனின் சொற்களை கேட்ட மேனா, இமயமலைக்கு உரைத்தாள்; துயரால் அவளது பார்வை கலங்கியது, உள்ளம் உள்ளுக்குள் எரிந்தது।

Verse 2

मेनोवाच । शृणु शैलेन्द्र मद्वाक्यं परिणामे सुखावहम् । पृच्छ शैववरान्सर्वान्किमुक्तं ब्राह्मणेन ह

மேனை கூறினாள்: ஓ மலைகளின் அரசனே, முடிவில் நன்மையைத் தரும் என் வார்த்தைகளைக் கேளுங்கள். அந்த அந்தணர் கூறியது என்னவென்று அனைத்து சிறந்த சிவபக்தர்களிடமும் கேளுங்கள்.

Verse 3

निन्दानेन कृता शम्भोर्वैष्णवेन द्विजन्मना । श्रुत्वा तां मे मनोऽतीव निर्विण्णं हि नगेश्वर

ஓ மலைகளின் இறைவனே, அந்த வைணவ அந்தணரால் கூறப்பட்ட சம்புவின் நிந்தனையைக் கேட்டு, என் மனம் மிகவும் வருத்தமும் சலிப்பும் அடைந்துள்ளது.

Verse 4

तस्मै रुद्राय शैलेश न दास्यामि सुतामहम् । कुरूपशीलनम्मे हि सुलक्षणयुतां निजाम्

ஓ மலைகளின் இறைவனே, அந்த ருத்ரனுக்கு என் மகளைத் தரமாட்டேன்; ஏனெனில் அவர் அவலட்சணமான உருவமும் நடத்தையும் கொண்டவர், ஆனால் என் மகளோ மங்கலமான அடையாளங்களைக் கொண்டவள்.

Verse 5

न मन्यसे वचो चेन्मे मरिष्यामि न संशयः । त्यक्ष्यामि च गृहं सद्यो भक्षयिष्यामि वा विषम्

என் வார்த்தைகளை நீங்கள் கேட்கவில்லை என்றால், நான் நிச்சயமாக இறந்துவிடுவேன் - இதில் சந்தேகமில்லை. நான் உடனே இந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறுவேன் அல்லது விஷம் அருந்துவேன்.

Verse 6

गले बद्ध्वांबिकां रज्ज्वा यास्यामि गहनं वनम् । महाम्बुधौ मज्जयिष्ये तस्मै दास्यामि नो सुताम्

அம்பிகையின் கழுத்தில் கயிறு கட்டி நான் அடர்ந்த காட்டிற்குச் செல்வேன். மகாசமுத்திரத்தில் அவளை மூழ்கடிப்பேன்; அவனுக்கு நம் மகளை அளிக்கமாட்டேன்.

Verse 7

इत्युक्त्वाशु तथा गत्वा मेना कोपालयं शुचा । त्यक्त्वा हारं रुदन्ती सा चकार शयनं भुवि

இவ்வாறு சொல்லி மேனா துயரால் கலங்கி விரைவில் தன் அறைக்குச் சென்றாள். மாலையைத் தள்ளிவிட்டு அழுதபடியே தரையில் படுத்தாள்.

Verse 8

एतस्मिन्नन्तरे तात शम्भुना सप्त एव ते । संस्मृता ऋषयस्सद्यो विरहव्याकुलात्मना

அந்நேரத்தில், அன்பனே, பிரிவுத் துயரால் கலங்கிய உள்ளத்துடன் இருந்த சம்பு உடனே அந்த ஏழு ரிஷிகளை நினைத்தார்.

Verse 9

ऋषयश्चैव ते सर्वे शम्भुना संस्मृता यदा । तदाऽऽजग्मुः स्वयं सद्यः कल्पवृक्षा इवापरे

சம்பு அந்த எல்லா ரிஷிகளையும் நினைத்தவுடன், அவர்கள் தாமே உடனே வந்தடைந்தனர்—வேறு கல்பவிருட்சங்கள் திடீரென தோன்றியதுபோல்.

Verse 10

अरुन्धती तथाऽऽयाता साक्षात्सिद्धिरिवापरा । तान्द्रष्ट्वा सूर्यसंकाशान्विजहौ स्वजपं हरः

அப்போது அருந்ததியும் அங்கே வந்தாள்; நேரில் இன்னொரு சித்திபோல். சூரியன் போல் ஒளிர்ந்த அவர்களைப் பார்த்த ஹரன் (சிவன்) தன் மந்திரஜபத்தை நிறுத்தி ஒதுக்கினார்।

Verse 11

स्थित्वाग्रे ऋषयः श्रेष्ठं नत्वा स्तुत्वा शिवं मुने । मेनिरे च तदात्मानं कृतार्थं ते तपस्विनः

முனிவரே! அந்த தவசிகள் முன்பாக நின்று, சிவனை வணங்கி புகழ்ந்து, தங்கள் ஆத்மா நிறைவேற்றம் பெற்றதாகவும் வாழ்க்கை பயன் பெற்றதாகவும் எண்ணினர்।

Verse 12

ततो विस्मयमापन्ना नम स्कृत्य स्थिताः पुनः । प्रोचुः प्राञ्जलयस्ते वै शिवं लोकनमस्कृतम्

பின்னர் அவர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்து வணங்கி மீண்டும் நின்றனர்; கைகூப்பி, உலகங்கள் வணங்கும் சிவனிடம் உரைத்தனர்।

Verse 13

ऋषय ऊचुः । सर्वोत्कृष्टं महाराज सार्वभौम दिवौकसाम् । स्वभाग्यं वर्ण्यतेऽस्माभिः किं पुनस्सकलोत्तमम्

ரிஷிகள் கூறினர்— மகாராஜா! தேவர்களுக்குச் சக்கரவர்த்தியே! எங்கள் பேர்பாக்கியத்தையே ‘மிகச் சிறந்தது’ என நாம் வர்ணிக்கிறோம்; அப்படியிருக்க, அனைத்திலும் உத்தமமானதைக் கூறுவது எவ்வளவு உயர்ந்தது!

Verse 14

तपस्तप्तं त्रिधा पूर्वं वेदाध्ययनमुत्तमम् । अग्नयश्च हुताः पूर्वं तीर्थानि विविधानि च

முன்னர் நான் மும்முறையாகத் தவம் செய்தேன்; வேதங்களின் உயர்ந்த பயிற்சியையும் மேற்கொண்டேன். முன்பே யாகஅக்னிகளில் முறையாக ஆஹுதிகளைச் செலுத்தி, பலவகை தீர்த்தங்களையும் சேவித்தேன்.

Verse 15

वाङ्मनःकायजं किंचित्पुण्यं स्मरणसम्भवम् । तत्सर्वं संगतं चाद्य स्मरणानुग्रहात्तव

வாக்கு, மனம், உடல் ஆகியவற்றால் உன்னை நினைத்ததினால் உண்டான சிறிதளவு புண்ணியம்கூட, இன்று உன் நினைவால் பிறந்த அருளினால் அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து நிறைவு பெற்றது.

Verse 16

यो वै भजति नित्यं त्वां कृतकृत्यो भवेन्नरः । किं पुण्यं वर्ण्यते तेषां येषां च स्मरणं तव

எவர் தினமும் உம்மை வழிபடுகிறாரோ, அவர் வாழ்வின் பயன் நிறைவேறியவராவார். யாருக்கு உமது ஸ்மரணம் நிலைத்திருக்கிறதோ, அவர்களின் புண்ணியத்தை எவ்வாறு வர்ணிப்பது?

Verse 17

सर्वोत्कृष्टा वयं जाताः स्मरणात्ते सदाशिव । मनोरथपथं नैव गच्छसि त्वं कथंचन

ஓ சதாசிவா, உமது ஸ்மரணமட்டுமே எங்களை மிகச் சிறந்தவர்களாக்கியது; ஆனால் நீ எவ்விதத்திலும் எங்கள் மனோரதங்களின் பாதையில் செல்லவில்லை—உலக ஆசைகளுக்கு உட்படவில்லை.

Verse 18

वामनस्य फलं यद्वज्जन्मान्धस्य दृशौ यथा । वाचालत्वञ्च मूकस्य रंकस्य निधिदर्शनम्

இந்தப் பலன் அப்படிப்பட்டது—குள்ளன் முழு உயரம் பெறுவது போல, பிறவியிலேயே குருடனானவன் பார்வை பெறுவது போல, ஊமன் வாக்குத் திறன் பெறுவது போல, வறியவன் பொக்கிஷத்தை காண்பது போல.

Verse 19

पङ्गोर्गिरिवराक्रान्तिर्वन्ध्यायः प्रसवस्तथा । दर्शनं भवतस्तद्वज्जातं नो दुर्लभं प्रभो

பிரபோ! ஊனமுற்றவன் பெருமலையைத் தாண்டுதல், பிள்ளையில்லாதவளுக்குப் பிரசவம் நிகழ்தல் எவ்வளவு அரிதோ, அதுபோலவே உமது திவ்ய தரிசனம் பொதுவாக அரிது; ஆனால் உமது அருளால், ஆண்டவனே, அது எமக்கு அரிதாகவில்லை।

Verse 20

अद्य प्रभृति लोकेषु मान्याः पूज्या मुनीश्वराः । जातास्ते दर्शनादेव स्वमुच्चैः पदमाश्रिताः

இன்றுமுதல் அந்த முனீஸ்வரர்கள் உலகங்களில் மதிக்கத்தக்கவர்களாகவும் வழிபடத்தக்கவர்களாகவும் ஆனார்கள். உமது தரிசனமட்டுமே அவர்களுக்கு தம் உயர்ந்த நிலையை அளித்து, பரம பதத்தில் அடைக்கலம் புகச் செய்தது।

Verse 21

अत्र किं बहुनोक्तेन सर्व था मान्यतां गताः । दर्शनात्तव देवेश सर्वदेवेश्वरस्य हि

இங்கே மேலும் பல சொல்ல வேண்டியது என்ன? ஓ தேவேசா, சர்வதேவேச்வரா, உமது தரிசனமாத்திரத்தால் அனைத்தும் முழுமையாக மதிக்கப்பட்டு ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது.

Verse 22

पूर्णानां किञ्च कर्तव्यमस्ति चेत्परमा कृपा । सदृशं सेवकानां तु देयं कार्यं त्वया शुभम्

ஏற்கெனவே நிறைவு பெற்றவர்களுக்கே இன்னும் ஏதாவது செய்ய வேண்டியது இருந்தால், அதுவே பரம கருணை. ஆகவே சேவகர்களுக்குத் தகுந்த நற்காரியத்தையும் உரிய பரிசையும் நீர் அருளிச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 23

ब्रह्मोवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा तेषां शम्भुर्महेश्वरः । लौकिकाचारमाश्रित्य रम्यं वाक्यमुपाददे

பிரம்மா கூறினார்: அவர்களின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்டுச் சம்பு மகேஸ்வரன் உலக மரபின் ஒழுங்கை ஏற்று, இனியவும் மனம்கவரும் சொற்களால் பதிலளித்தான்.

Verse 24

शिव उवाच । ऋषयश्च सदा पूज्या भवन्तश्च विशेषतः । युष्माकं कारणाद्विप्राः स्मरणं च मया कृतम्

சிவன் கூறினான்: ரிஷிகள் எப்போதும் பூஜைக்குரியவர்கள்; மேலும் நீங்கள், ஓ விப்ரர்களே, சிறப்பாகப் பூஜ்யர்கள். ஓ த்விஜர்களே, உங்கள் காரணத்தாலேயே நான் இதை நினைவுகூர்ந்தேன்.

Verse 25

ममावस्था भवद्भिश्च ज्ञायते ह्युपकारिका । साधनीया विशेषेण लोकानां सिद्धिहेतवे

என் நிலைமை உங்களெல்லாருக்கும் அறியப்பட்டதே; அது நிச்சயமாக உபகாரமானது. மக்களின் சித்திக்குக் காரணமாகும் வகையில் அதை விசேஷ கவனத்துடன் சாதிக்க வேண்டும்.

Verse 26

देवानां दुःखमुत्पन्नं ता रकात्सुदुरात्मनः । ब्रह्मणा च वरौ दत्तः किं करोमि दुरासदः

அந்த தீய தாரகனால் தேவர்களுக்கு பெருந்துயரம் உண்டாயிற்று. மேலும் பிரம்மா அவனுக்கு வரங்களை அளித்துள்ளார்; அத்தகைய வெல்ல முடியாதவனுக்கு எதிராக நான் என்ன செய்ய முடியும்?

Verse 27

मूर्तयोऽष्टौ च याः प्रोक्ता मदीयाः परमर्षयः । तास्सर्वा उपकाराय न तु स्वार्थाय तत्स्फुटम्

ஓ பரமரிஷிகளே, என்னுடையவை என்று கூறப்பட்ட எட்டு மூர்த்திகளும் அனைத்தும் உயிர்களின் நலனுக்காகவே; தெளிவாக, அவை சுயநலத்திற்காக அல்ல.

Verse 28

तथा च कर्तुकामोहं विवाहं शिवया सह । तया वै सुतपस्तप्तं दुष्करं परमर्षिभिः

இவ்வாறு சிவனுடன் திருமணம் நிகழ வேண்டும் என்ற விருப்பத்தால், சிவபிராப்திக்காக அவள் கடுமையான தவம் செய்தாள்—அது பரமரிஷிகளுக்கும் அரிதானது.

Verse 29

तस्यै परं फलं देयमभीष्टं तद्धितावहम् । एतादृशः पणो मे हि भक्तानन्दप्रदः स्फुटम्

அவளுக்கு உத்தமப் பலன் நிச்சயமாக அளிக்கப்பட வேண்டும்—அவளின் உண்மையான நலனைத் தரும் விரும்பிய வரம். ஏனெனில் இதுவே என் உறுதி; என் பக்தர்களுக்கு நான் தெளிவாக ஆனந்தம் அருள்கிறேன்.

Verse 30

पार्वतीवचनाद्भिक्षुरूपो यातो गिरेर्गृहम् । अहं पावितवान्कालीं यतो लीलाविशारदः

பார்வதியின் சொல்லின்படி நான் பிச்சைக்காரன் வடிவம் கொண்டு மலைவாசலின் இல்லத்திற்குச் சென்றேன். லீலையில் தேர்ந்தவனாய் நான் காளியைப் புனிதப்படுத்தினேன்.

Verse 31

मां ज्ञात्वा तौ परं ब्रह्म दम्पती परभक्तितः । दातुकामावभूतां च स्वसुतां वेदरीतितः

என்னை பரம்பிரம்மம் என அறிந்து, அந்த தம்பதியர் உன்னத பக்தியால், வேத விதிப்படி தங்கள் மகளைக் தானமாக (திருமணத்திற்காக) அளிக்க ஆவலுற்றனர்।

Verse 32

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायान्तृतीये पार्वतीखण्डे सप्तर्ष्यागमनवर्णनं नाम द्वात्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பிரிவான பார்வதீகண்டத்தில் ‘ஏழு ரிஷிகளின் வருகை விவரணம்’ எனும் முப்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 33

तच्छ्रुत्वा तौ सुनिर्विण्णो तद्धीनौ संबभूवतुः । स्वकन्यां नेच्छतो दातुं मह्यं हि मुनयोऽधुना

அதைக் கேட்டவுடன் அவர்கள் இருவரும் மிகுந்த மனவெறுப்பும் துயரமும் அடைந்து, உதவியற்றவர்களாய் ஆனார்கள். “இப்போது முனிவர்கள் எனக்கு தங்கள் சொந்த மகளை அளிக்க விரும்பவில்லை” என்று எண்ணினர்.

Verse 34

तस्माद्भवन्तो गच्छन्तु हिमाचलगृहं ध्रुवम् । तत्र गत्वा गिरिवरं तत्पत्नीञ्च प्रबोधय

ஆகையால் நீங்கள் அனைவரும் உறுதியாக ஹிமாசலரின் இல்லத்திற்குச் செல்லுங்கள். அங்கே சென்று மலைமன்னன் ஹிமாசலனையும் அவரது மனைவியையும் விழிப்பூட்டி (அறிவித்து) எழுப்புங்கள்.

Verse 35

कथनीयं प्रयत्नेन वचनं वेदसम्मितम् । सर्वथा करणीयन्तद्यथा स्यात्कार्य्यमुत्तमम्

முயற்சியுடன் வேதத்திற்கு ஒத்த சொற்களையே பேச வேண்டும். மேலும் அந்த உபதேசத்தை எல்லாவிதமாகவும் நடைமுறையில் கொண்டு வந்தால், செயல் மிகச் சிறப்பாக நிறைவேறும்.

Verse 36

उद्वाहं कर्तुमिच्छामि तत्पुत्र्या सह सत्तमाः । स्वीकृतस्त द्विवाहो मे वरो दत्तश्च तादृशः

நற்குணமுடையோரில் சிறந்தவர்களே, நான் அவனுடைய மகளுடன் திருமணம் செய்ய விரும்புகிறேன். எனக்காக இருவகைத் திருமணம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது; அதேபோன்ற வரமும் அளிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 37

अत्र किं बहुनोक्तेन बोधनीयो हिमालयः । तथा मेना च बोद्धव्या देवानां स्याद्धितं यथा

இங்கே அதிகம் சொல்ல வேண்டியதென்ன? இமாலயனை முறையாக அறிவுறுத்த வேண்டும்; அதுபோல மேனாவையும் உணரச் செய்ய வேண்டும்—தேவர்களின் நலன் நிலைபெறும்படி.

Verse 38

भवद्भिः कल्पितो यो वै विधिस्स्यादधिकस्ततः । भवताञ्चैव कार्य्यं तु भवन्तः कार्य्यभागिनः

நீங்கள் வகுத்த விதிமுறை நிச்சயமாக மற்றவற்றைக் காட்டிலும் மேலானதாக இருக்கும். மேலும் இந்தச் செயலை நீங்களே நிறைவேற்ற வேண்டும்; ஏனெனில் நீங்கள் இந்தக் கிரியையின் உரிய பங்காளிகள்.

Verse 39

ब्रह्मोवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा मुनयस्तेऽमलाशयाः । आनन्दं लेभिरे सर्वे प्रभुणानुग्रहीकृताः

பிரம்மா கூறினார்—அவ்வசனத்தை கேட்ட தூய உள்ளமுடைய முனிவர்கள், ஆண்டவனின் அருளால் அனுகிரஹிக்கப்பட்டு அனைவரும் பேரானந்தம் அடைந்தனர்।

Verse 40

वयं धन्या अभूवंश्च कृतकृत्याश्च सर्वथा । वंद्या याताश्च सर्वेषां पूजनीया विशेषतः

நாங்கள் உண்மையிலே பாக்கியவான்களாயினோம்; எல்லாவிதத்திலும் க்ருதக்ருத்யராயினோம். அனைவராலும் வணங்கத்தக்கவர்களாயினோம்—சிறப்பாகப் பூஜிக்கத்தக்கவர்களாயினோம்.

Verse 41

ब्रह्मणा विष्णुना यो वै वन्द्यस्सर्वार्थसाधकः । सोस्मान्प्रेषयते प्रेष्यान्कार्ये लोकसुखावहे

பிரம்மாவாலும் விஷ்ணுவாலும் கூட வணங்கப்படுபவர், எல்லா நற்குறிக்கோள்களையும் நிறைவேற்றுபவர்—அவரே எங்களைத் தம் பணியாளர்களாகக் கொண்டு, உலக நலமும் இன்பமும் தரும் பணிக்காக அனுப்புகிறார்.

Verse 42

अयं वै जगतां स्वामी पिता सा जननी मता । अयं युक्तश्च सम्बन्धो वर्द्धतां चन्द्रवत्सदा

இவரே உலகங்களின் ஆண்டவன்—தந்தை; அவளே (தேவி) தாயென மதிக்கப்படுகிறாள். இவர்களுடைய இந்தச் சரியான, தர்மமான பந்தம் நிலவுபோல் எந்நாளும் வளரட்டும்.

Verse 43

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा ह्यृषयो दिव्या नमस्कृत्य शिवं तदा । गता आकाशमार्गेण यत्रास्ति हिमवत्पुरम्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, அந்த தெய்வீக முனிவர்கள் அப்போது பரமசிவனை வணங்கி, ஆகாயப் பாதையில் ஹிமவானின் நகரம் உள்ள இடத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 44

दृष्ट्वा तां च पुरं दिव्या मृषयस्तेऽतिविस्मिताः । वर्णयन्तश्च स्वं पुण्यमब्रुवन्वै परस्परम्

அந்த தெய்வீக நகரத்தைப் பார்த்து அந்த முனிவர்கள் மிகுந்த வியப்புற்றனர். தங்கள் தங்கள் புண்ணியங்களைப் புகழ்ந்து கூறிக்கொண்டே, ஒருவரோடு ஒருவர் உரையாடினர்।

Verse 45

ऋषय ऊचुः । पुण्यवन्तो वयं धन्या दृष्ट्वैतद्धिमव त्पुरम् । यस्मादेवंविधे कार्य्ये शिवेनैव नियोजिताः

முனிவர்கள் கூறினர்—ஹிமவானின் இந்த நகரத்தை நாம் கண்டதனால் நாம் புண்ணியவான்களும் பாக்கியவான்களும் ஆவோம்; ஏனெனில் இத்தகைய புனிதச் செயலில் நம்மைத் தாமே ஸ்ரீசிவன் நியமித்துள்ளார்.

Verse 46

अलकायाश्च स्वर्गाच्च भोगवत्यास्तथा पुनः । विशेषेणामरावत्या दृश्य ते पुरमुत्तमम्

அலகா, ஸ்வர்க்கம், போகவதீ ஆகியவற்றுடனும்—சிறப்பாக அமராவதியுடனும்—ஒப்பிட்டாலும், உன் இந்த உத்தமப் புரி அனைத்தையும் மிஞ்சி மேலோங்கித் திகழ்கிறது.

Verse 47

सुगृहाणि सुरम्याणि स्फटिकैर्विविधैर्वरैः । मणिभिर्वा विचित्राणि रचितान्यङ्गणानि च

அங்கே அழகிய, மிக இனிய இல்லங்கள் இருந்தன; அவை பலவகைச் சிறந்த ஸ்படிகங்களால் அமைக்கப்பட்டவை. மேலும் பலவித ஒளிமிக்க ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, வியத்தகு முறையில் அமைந்த முற்றங்களும் இருந்தன.

Verse 48

सूर्यकान्ताश्च मणयश्चन्द्रकान्तास्तथैव च । गृहे गृहे विचित्राश्च वृक्षात्स्वर्गसमुद्भवाः

அங்கே சூர்யகாந்த மணிகளும், அதுபோல சந்திரகாந்த மணிகளும் இருந்தன; அந்த ஸ்வர்க்கத்தில் பிறந்த மரத்திலிருந்து தோன்றிய, வியத்தகு பலநிறத் தெய்வீக நிதிகள் ஒவ்வொரு இல்லத்திலும் இருந்தன.

Verse 49

तोरणानां तथा लक्ष्मीर्दृश्यते च गृहेगृहे । विविधानि विचित्राणि शुकहंसैर्विमानकैः

ஒவ்வொரு இல்லத்திலும் தோரணங்களுடன் மங்களகரமான லக்ஷ்மியின் ஒளி திகழ்ந்தது; மேலும் கிளி, அன்னம் ஆகிய வடிவங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பலவகை வியத்தகு விமானங்களும் இருந்தன.

Verse 50

वितानानि विचित्राणि चैलवत्तोरणैस्सह । जलाशयान्यनेकानि दीर्घिका विविधाः स्थिताः

அங்கே பல வியத்தகு விதானங்கள் இருந்தன; துணிபோன்ற தோரணங்களும் வாயில்களும் உடன்; மேலும் பல நீர்நிலைகள்—வகை வகையான நீண்ட குளங்களும் தடாகங்களும் எங்கும் அமைந்திருந்தன।

Verse 51

उद्यानानि विचित्राणि प्रसन्नैः पूजितान्यथ । नराश्च देवतास्सर्वे स्त्रियश्चाप्सरसस्तथा

அங்கே பல நிறங்களால் விளங்கும் அதிசயமான தோட்டங்கள் இருந்தன; மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவை பூஜிக்கப்பட்டன. அந்தப் புனிதக் காட்சியில் மனிதர்கள், எல்லா தேவர்கள், பெண்கள்—அப்ஸரஸ்களும் கூட—உடனிருந்தனர்.

Verse 52

कर्मभूमौ याज्ञिकाश्च पौराणास्स्वर्गकाम्यया । कुर्वन्ति ते वृथा सर्वे विहाय हिमवत्पुरम्

இந்தக் கர்மபூமியில் யாகம் செய்பவரும் புராணம் ஓதுபவரும் சொர்க்க ஆசையால் உந்தப்பட்டு, ஹிமவத் நகரை (சிவ-பார்வதியின் புனிதத் தாமம்) விட்டு விலகினால், அவர்களின் செயல்கள் அனைத்தும் வீணாகும்.

Verse 53

यावन्न दृष्टमेतच्च तावत्स्वर्गपरा नराः । दृष्ट्रमेतद्यदा विप्राः किं स्वर्गेण प्रयोजनम्

இது (சிவத் தத்துவம்) நேரடியாகக் காணப்படாத வரை மக்கள் சொர்க்கத்தை நோக்கி ஆசை கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால் ஓ பிராமணர்களே, இது உண்மையாகக் காணப்பட்டபின் சொர்க்கம் எதற்கு?

Verse 54

ब्रह्मोवाच । इत्येवमृषिवर्य्यास्ते वर्णयन्तः पुरश्च तत् । गता हैमालयं सर्वे गृहं सर्वसमृद्धिमत्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு அந்த உயர்ந்த ரிஷிகள் முன்னே சென்று கொண்டே அந்த விஷயத்தை விவரித்தனர். பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் ஹிமாலயத்தை அடைந்து, எல்லாச் செழிப்பும் நிறைந்த அந்த இல்லத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 55

तान्द्रष्ट्वा सूर्यसंकाशान् हिमवान्विस्मितोऽब्रवीत् । दूरादाकाशमार्गस्थान्मुनीन्सप्त सुतेजसः

சூரியனைப் போல ஒளிவீசும் அந்த முனிவர்களைக் கண்டு ஹிமவான் வியப்புடன் உரைத்தான். தூரத்திலிருந்து ஆகாயப் பாதையில் நிலைத்திருந்த ஏழு மகாதேஜஸ்வி ரிஷிகளை அவன் கண்டான்.

Verse 56

हिमवानुवाच । सप्तैते सूर्य्यसंकाशाः समायांति मदन्तिके । पूजा कार्य्या प्रयत्नेन मुनीनां च मयाधुना

ஹிமவான் கூறினான்—சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடைய இந்த ஏழு ரிஷிகள் என் அருகே வருகின்றனர். ஆகவே இப்போது நான் அவர்களை முயற்சியுடன் பூஜிப்பேன்.

Verse 57

वयं धन्या गृहस्थाश्च सर्वेषां सुखदायिनः । येषां गृहे समायान्ति महात्मानो यदीदृशाः

நாம் இல்லறத்தார் உண்மையிலே பாக்கியசாலிகள்; அனைவருக்கும் இன்பம் தருவோராகிறோம். ஏனெனில் இத்தகைய மகாத்மா சாந்தர்கள் எங்கள் இல்லத்திற்கு வருகிறார்கள்.

Verse 58

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नन्तरे चैवाकाशादेत्य भुवि स्थितान् । सन्मुखे हिमवान्दृष्ट्वा ययौ मानपुरस्सरम्

பிரம்மா கூறினார்—அந்த இடைவெளியில் அவர் ஆகாயத்திலிருந்து இறங்கி, பூமியில் நின்றவர்களிடம் வந்தார். முன்னிலையில் ஹிமவானைக் கண்டு, அவருக்கு மரியாதை செய்து முன்னணியில் வைத்து முன்னே சென்றார்.

Verse 59

कृतांजलिर्नतस्कन्धः सप्तर्षीन्सुप्रणम्य सः । पूजां चकार तेषां वै बहुमानपुरस्सरम्

கைகளை கூப்பி தோள்களைத் தாழ்த்தி அவர் சப்தரிஷிகளுக்கு ஆழ்ந்த வணக்கம் செலுத்தினார். பின்னர் மிகுந்த மரியாதையுடன் அவர்களுக்கு முறையாகப் பூஜை செய்தார்.

Verse 60

हितास्सप्तर्षयस्ते च हिमवन्तन्नगेश्वरम् । गृहीत्वोचुः प्रसन्नास्या वचनं मङ्गलालयम्

அப்போது நல்வாழ்வு நாடும் அந்த சப்தரிஷிகள், அமைதியான முகத்துடன், மலைகளின் அரசன் ஹிமவானை அணுகி, மங்களத்தின் உறைவிடமான சொற்களை உரைத்தனர்।

Verse 61

यथाग्रतश्च तान्कृत्वा धन्या मम गृहाश्रमः । इत्युक्त्वासनमानीय ददौ भक्तिपुरस्सरम्

அவர்களை முறையாக முன்னிலையில் அமரச் செய்து, “என் இல்லறம் நன்கு பாக்கியமடைந்தது” என்று கூறி, ஆசனத்தை கொண்டு வந்து பக்தியுடன் முதன்மையாக அளித்தாள்।

Verse 62

आसनेषूपविष्टेषु तदाज्ञप्तस्स्वयं स्थितः । उवाच हिमवांस्तत्र मुनीञ्ज्योतिर्मयास्तदा

முனிவர்கள் ஆசனங்களில் அமர்ந்தபின், ஆணைப்படி தானே நின்று, ஹிமவான் அங்கு ஆன்ம ஒளியால் பிரகாசித்த அந்த முனிவர்களிடம் உரைத்தான்।

Verse 63

हिमालय उवाच । धन्यो हि कृतकृत्योहं सफलं जीवित मम । लोकेषु दर्शनीयोहं बहुतीर्थसमो मतः

ஹிமாலயம் கூறினான்—“உண்மையிலே நான் பாக்கியவன்; நான் கடமை நிறைவேற்றினேன், என் வாழ்வு பயனடைந்தது. உலகங்களில் நான் தரிசிக்கத் தகுதியானவன்; பல தீர்த்தங்களுக்கு இணையானவன் எனக் கருதப்படுகிறேன்।”

Verse 64

यस्माद्भवन्तो मद्गेहमागता विष्णुरूपिणः । पूर्णानां भवतां कार्य्यं कृपणानां गृहेषु किम्

நீங்கள் விஷ்ணுரூபமாக என் இல்லத்துக்கு வந்தீர்கள்; நீங்கள் நிறைவானவர்கள்—எங்களைப் போன்ற ஏழைத் துன்புறுவோரின் இல்லத்தில் உங்களுக்கு என்ன பயன்?

Verse 65

तथापि किञ्चित्कार्यं च सदृशं सेवकस्य मे । कथनीयं सुदयया सफलं स्याज्जनुर्मम

இருப்பினும், உமது சேவகனாகிய எனக்குத் தகுந்த ஒரு செயல் இன்னும் உள்ளது. கருணையுடன் அதைச் சொல்லுங்கள்; என் பிறவி பயனுள்ளதாகட்டும்.