पार्वत्याः तपः-परीक्षा (Śiva Tests Pārvatī’s Austerity)
இந்த அதிகாரத்தில் முனிவர்கள் புறப்பட்ட பின் தேவீ பார்வதியின் தவத்திற்கு முறையான பரீக்ஷை தொடங்குகிறது. சங்கரன் தாமே அவளின் தவநிலை, உறுதி ஆகியவற்றைச் சோதிக்கச் சத்மம் கொண்டு, தண்டமும் குடையும் ஏந்திய ஒளிமிகு முதிய பிராமண/ஜடில தவசியின் வடிவம் எடுத்து, காட்டை ஒளிரச் செய்து அவளிடம் வருகிறார். பார்வதி வேதியில் தூய்மையுடன் அமர்ந்து, தோழியர் சூழ, சந்திரகலையைப் போல அமைதியும் பிரகாசமும் உடையவளாக விளங்குகிறாள். அவள் வந்த விருந்தினரை அர்க்யாதிகளால் முறையாகப் போற்றி, மரியாதையுடன் அடையாளம் கேட்கிறாள். மறைவேடம் கொண்ட சிவன் தன்னை உலகநலன் நாடும் சுற்றித் திரியும் தவசியென கூறி, பார்வதியின் குலமும் இத்தகைய கடும் தவத்தின் நோக்கமும் என்னவென வினவி, அதிகாரமிக்க சொற்களால் சவால் எழுப்பி அவளின் நோக்கம், விவேகம், பக்தி அசையாததா எனச் சோதனையை அமைக்கிறார்.
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच । गतेषु तेषु मुनिषु स्वं लोकं शंकरः स्वयम् । परीक्षितुं तपो देव्या ऐच्छत्सूतिकरः प्रभुः
பிரம்மா கூறினார்—அந்த முனிவர்கள் தத்தம் உலகங்களுக்கு சென்றபின், சுபபலங்களை அருளும் பரமன் சங்கரன் தானே தேவியின் தவத்தைச் சோதிக்க விரும்பினார்.
Verse 2
परीक्षा छद्मना शंभुर्द्रष्टुं तां तुष्टमानसः । जाटिलं रूपमास्थाय स ययौ पार्वतीवनम्
சோதனைக்காக மறைவேடத்தில், உள்ளம் மகிழ்ந்த சம்பு அவளைக் காண ஜடாமுடி துறவியின் உருவம் கொண்டு பார்வதியின் வனக்கோவிலுக்குச் சென்றார்.
Verse 3
अतीव स्थविरो विप्रदेहधारी स्वतेजसा । प्रज्वलन्मनसा हृष्टो दंडी छत्री बभूव सः
மிக முதிய பிராமண உடலை ஏற்று, தன் இயல்புத் தேஜஸால் ஒளிர்ந்து, நோக்கத்தால் மனம் எரிந்து மகிழ்ந்து, தண்டமும் குடையும் ஏந்தி அவர் வெளிப்பட்டார்.
Verse 4
तत्रापश्यत्स्थितां देवीं सखीभिः परिवारिताम् । वेदिकोपरि शुद्धां तां शिवामिव विधोः कलाम्
அங்கே தோழியரால் சூழப்பட்டு நின்ற தேவியை அவர் கண்டார்—வேதிக்கையின் மேல் பரிசுத்தமாக ஒளிர்ந்த அவள், சந்திரக் கலையைப் போல அழகியவளாய், சிவையையே போன்றாள்.
Verse 5
शंभु निरीक्ष्य तां देवीं ब्रह्मचारिस्वरूपवान् । उपकंठं ययौ प्रीत्या तदाऽसौ भक्तवत्सलः
அந்த தேவியை நோக்கி, பிரம்மச்சாரி வடிவம் கொண்ட சம்பு—பக்தவத்சலன்—மகிழ்ச்சியுடன் அப்போது அவளருகே சென்றார்.
Verse 6
आगतं तं तदा दृष्ट्वा ब्राह्मणं तेजसाद्भुतम् । अपूजयच्छिवा देवी सर्वपूजोपहारकैः
அப்போது அதிசய ஒளியுடன் வந்த அந்தப் பிராமணரைப் பார்த்து, தேவி சிவா (பார்வதி) எல்லா பூஜோபசாரங்களாலும் வழக்கமான காணிக்கைகளாலும் அவரை மரியாதையுடன் பூஜித்தாள்।
Verse 7
सुसत्कृतं संविधाभिः पूजितं परया मुदा । पार्वती कुशलं प्रीत्या पप्रच्छ द्विजमादरात
விதிப்படி நன்றாகச் சத்கரிக்கப்பட்டு, பேரானந்தத்துடன் பூஜிக்கப்பட்ட அந்தப் பிராமணரைப் பார்த்து, பார்வதி அன்பு நிறைந்த மகிழ்ச்சியுடன் மரியாதையாக அவரது நலன் விசாரித்தாள்।
Verse 8
पार्वत्युवाच । ब्रह्मचारिस्वरूपेण कस्त्वं हि कुत आगतः । इदं वनं भासयसे वद वेदविदां वर
பார்வதி கூறினாள்— ‘பிரம்மச்சாரி வடிவில் நீ யார்? எங்கிருந்து வந்தாய்? நீ இந்த வனத்தை ஒளிரச் செய்கிறாய்; வேதம் அறிந்தோரில் சிறந்தவனே, சொல்।’
Verse 9
विप्र उवाच । अहमिच्छाभिगामी च वृद्धो विप्रतनुस्सुधीः । तपस्वी सुखदोऽन्येषामुपकारी न संशयः
பிராமணன் கூறினான்— ‘நான் விருப்பம்போல் நடமாடுபவன்; நான் முதியவன், பிராமண உடலைத் தாங்கிய நல்லறிவாளன். நான் தவஸ்வி; பிறர்க்கு இன்பம் அளிப்பவன், உதவியாளர்—இதில் ஐயமில்லை।’
Verse 10
का त्वं कस्यासि तनया किमर्थ विजने वने । तपश्चरसि दुर्धर्षं मुनिभिः प्रपदैरपि
நீ யார்? யாருடைய மகள்? எதற்காக இந்த தனிமையான வனத்தில், பெரிய சாதனை பெற்ற முனிவர்களுக்குக் கூட கடினமான இத்தகைய கடுந்தவத்தைச் செய்கிறாய்?
Verse 11
न बाला न च वृद्धासि तरुणी भासि शोभना । कथं पतिं विना तीक्ष्णं तपश्चरसि वै वने
நீ குழந்தையும் அல்ல, முதியவளும் அல்ல; ஒளிவீசும் அழகிய இளம்பெண்ணாகத் தோன்றுகிறாய். கணவரின்றி இக்காட்டில் இத்தனை கடுந்தவம் எவ்வாறு செய்கிறாய்?
Verse 12
कि त्वं तपस्विनी भद्रे कस्यचित्सहचारिणी । तपस्वी स न पुष्णाति देवि त्वां च गतोऽन्यतः
அம்மையே, நீ தவஸ்வினியா—யாரோ ஒருவரின் துணையா? தேவியே, அந்தத் தவஸ்வி உன்னைப் பேணாது; வேறிடத்திற்குச் சென்றுவிட்டான்.
Verse 13
वद कस्य कुले जाता कः पिता तव का विधा । महासौभाग्यरूपा त्वं वृथा तव तपोरतिः
சொல்—நீ எந்தக் குலத்தில் பிறந்தாய்? உன் தந்தை யார், உன் நிலையும் வாழ்வுமுறையும் என்ன? நீ மகாசௌபாக்கியத்தின் உருவமே; ஆகவே தவத்தில் உன் ஈடுபாடு எங்களுக்கு வீணெனத் தோன்றுகிறது.
Verse 14
किं त्वं वेदप्रसूर्लक्ष्मीः किं सुरूपा सरस्वती । एतासु मध्ये का वा त्वं नाहं तर्कितुमुत्सहे
நீ வேதப்-பிரசூ லக்ஷ்மியா, அல்லது அழகிய சரஸ்வதியா? இத்தேவியரில் நீ யார் என்பதை நான் தர்க்கித்து அறியத் துணியேன்.
Verse 15
पार्वत्युवाच । नाहं वेदप्रसूर्विप्र न लक्ष्मीश्च सरस्वती । अहं हिमाचलसुता सांप्रतं नाम पार्वती
பார்வதி கூறினாள்—ஓ விப்ரரே, நான் வேதப்-பிரசூ அல்ல; லக்ஷ்மியும் அல்ல; சரஸ்வதியும் அல்ல. நான் ஹிமாசலத்தின் மகள்; இப்போது என் பெயர் பார்வதி.
Verse 16
पुरा दक्षसुता जाता सती नामान्यजन्मनि । योगेन त्यक्तदेहाऽहं यत्पित्रा निन्दितः पतिः
முன் பிறவியில் நான் தக்ஷனின் மகளாக ‘சதி’ என்ற பெயருடன் பிறந்தேன். என் தந்தை என் கணவரை நிந்தித்தபோது, யோக சக்தியால் அந்த உடலை நான் துறந்தேன்.
Verse 17
अत्र जन्मनि संप्राप्तश्शिवोऽपि विधिवैभवात् । मां त्यक्त्वा भस्मसात्कृत्य मन्मथं स जगाम ह
இந்தப் பிறவியிலும் விதியின் வல்லமையால் சிவனும் என்னை ஒதுக்கி வைத்து, மன்மதனைச் சாம்பலாக்கி, அங்கிருந்து சென்றார்.
Verse 18
प्रयाते शंकरे तापोद्विजिताहं पितुर्गृहात् । आगता तपसे विप्र सुदृढा स्वर्णदीतटे
சங்கரன் புறப்பட்டபின் பிரிவுத் தீவலியால் கலங்கிய நான் தந்தையின் இல்லத்தை விட்டு வெளியேறினேன். ஓ பிராமணரே, உறுதியான தீர்மானத்துடன் தவம் செய்ய ஸ்வர்ணதீ நதிக்கரைக்கு வந்தேன்.
Verse 19
कृत्वा तपः कठोरं च सुचिरं प्राणवल्लभम् । न प्राप्याग्नौ विविक्षन्ती त्वं दृष्ट्वा संस्थिता क्षणम्
உயிரைவிடப் பிரியமான கடுமையான நீண்ட தவத்தைச் செய்தும் விரும்பிய பயன் கிடைக்காதபோது, நீ தீயில் புக நின்றாய்; உன்னைப் பார்த்தவுடன் நான் ஒரு கணம் நின்றுவிட்டேன்.
Verse 20
गच्छ त्वं प्रविशाम्यग्नौ शिवेनांगीकृता न हि । यत्र यत्र जनुर्लप्स्ये वरिष्यामि शिवं वरम्
“நீ போ; நான் தீயில் புகுவேன், ஏனெனில் சிவன் என்னை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. நான் எந்த எந்த பிறவியை அடைந்தாலும், ஒவ்வொரு பிறவியிலும் உத்தம மணமகனான சிவனையே தேர்வுசெய்வேன்.”
Verse 21
ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा पार्वती वह्नौ तत्पुरः प्रविवेश सा । निषिध्यमाना पुरतो ब्राह्मणेन पुनः पुनः
பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி பார்வதி அவன் முன்னிலையிலேயே தீயில் நுழைந்தாள்; முன் நின்ற பிராமணன் அவளை மீண்டும் மீண்டும் தடுத்தான்।
Verse 22
वह्निप्रवेशं कुर्वत्याः पार्वत्यास्तत्प्रभावतः । बभूव तत्क्षणं सद्यो वह्नि श्चंदनपंकवत्
பார்வதி தீயில் நுழைந்தவுடன், அவளுடைய தெய்வீக ஒளியின் வல்லமையால் அந்தக் கணமே தீ குளிர்ந்த சந்தனக் குழம்பைப் போல மாறி, தீங்கு செய்யாததும் இனிமையானதும் ஆனது।
Verse 23
क्षणं तदंतरे स्थित्वा ह्युत्पतंती दिवं द्विजः । पुनः पप्रच्छ सहसा विहसन्सुतनुं शिवः
ஒரு கணம் அங்கே நின்று அந்த இருபிறப்பன் வானத்தை நோக்கி எழுந்தான்; அப்போது பகவான் சிவன் புன்னகையுடன் அந்த நளின உடலாளியைத் திடீரென மீண்டும் கேட்டார்।
Verse 24
द्विज उवाच । अहो तपस्ते किं भद्रे न बुद्धं किंचिदेव हि । न दग्धो वह्निना देहो न च प्राप्तं मनीषितम्
இருபிறப்பன் கூறினான்—அய்யோ பத்திரையே! உன் தவம் எத்தகையது? உண்மையில் எதுவும் நிறைவேறவில்லை. உடல் தீயால் எரியவில்லை; விரும்பிய குறிக்கோளும் அடையப்படவில்லை।
Verse 25
अतस्सत्यं निकामं वै वद देवि मनोरथम् । ममाग्रे विप्रवर्यस्य सर्वानंदप्रदस्य हि
ஆகையால், தேவியே, தயக்கமின்றி உண்மையைச் சொல்லி உன் உள்ளத்தின் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்து—என் முன்னிலும், எல்லா ஆனந்தத்தையும் அளிப்பவனான இந்த உயர்ந்த பிராமணன் முன்னிலும்।
Verse 26
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे शिवाजटिलसंवादो नाम षड्विंशोध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் “சிவ-ஜடில உரையாடல்” எனும் இருபத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.
Verse 27
किमिच्छसि वरं देवि प्रष्टुमिच्छाम्यतः परम् । त्वय्येव तदसौ देवि फलं सर्वं प्रदृश्यते
ஹே தேவி, நீ எந்த வரத்தை விரும்புகிறாய்? இதற்குப் பின் நான் மேலும் கேட்க விரும்புகிறேன். ஏனெனில், ஹே தேவி, அந்தப் பலனும்—உண்மையில் எல்லாப் பலன்களும்—உன்னிடமே வெளிப்படுகின்றன.
Verse 28
परार्थे च तपश्चेद्वै तिष्ठेत्तु तप एव तत् । रत्नं हस्ते समादाय हित्वा काचस्तु संचितः
பிறர்க்காக (பரார்த்தமாக) தவம் செய்யப்படின் அது வெறும் ‘தபஸ்’ ஆகவே நிற்கும்; அதன் உயர்ந்த பலன் கெடும். கையில் ரத்தினம் வைத்துக் கொண்டு அதை விட்டுவிட்டு கண்ணாடித் துண்டுகளைச் சேகரிப்பதுபோல்.
Verse 29
ईदृशं तव सौंदर्यं कथं व्यर्थीकृतं त्वया । हित्वा वस्त्राण्यनेकानि चर्मादि च धृतं त्वया
உன் இத்தகைய அழகை நீ எவ்வாறு வீணாக்கினாய்? பல ஆடைகளை விட்டுவிட்டு தோல் முதலியவற்றை அணிந்துகொண்டாய்.
Verse 30
तत्सर्वं कारणं ब्रूहि तपसस्त्वस्य सत्यतः । तच्छ्रुत्वा विप्रवर्योऽहं यथा हर्षमावाप्नुयाम्
உன் இந்தத் தவத்தின் முழுக் காரணத்தையும் உண்மையாய் கூறுவாயாக. அதை கேட்டால் நான், இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவன், பரம மகிழ்ச்சியும் உண்மையான ஆனந்தமும் அடைவேன்.
Verse 31
ब्रह्मोवाच । इति पृष्टा तदा तेन सखीं प्रैरयताम्बिका । तन्मुखेनैव तत्सर्वं कथयामास सुव्रता
பிரம்மா கூறினார்: அவன் அவ்வாறு கேட்டபோது அம்பிகை தன் தோழியைத் தூண்டினாள். அந்தச் சுவிரதையாள் அவளுடைய வாயிலேயே அனைத்தையும் விவரித்தாள்.
Verse 32
तया च प्रेरिता तत्र पार्वत्या विजयाभिधा । प्राणप्रिया सुव्रतज्ञा सखी जटिलमब्रवीत्
அங்கே பார்வதியின் தூண்டுதலால் ‘விஜயா’ எனப்படும் தோழி—உயிரைப் போலப் பிரியமானவள், விரதங்களை அறிந்தவள்—ஜடிலனிடம் பேசினாள்.
Verse 33
सख्युवाच । शृणु साधो प्रवक्ष्यामि पार्वतीचरितं परम् । हेतुं च तपसस्सर्वं यदि त्वं श्रोतुमिच्छसि
தோழி கூறினாள்: ஓ நல்லவரே, கேளுங்கள்; பார்வதியின் பரமச் சரிதத்தையும், அவளுடைய தவத்தின் முழுக் காரணத்தையும்—நீ கேட்க விரும்பினால்—நான் உரைப்பேன்.
Verse 34
सखा मे गिरिराजस्य सुतेयं हिमभूभृतः । ख्याता वै पार्वती नाम्ना सा कालीति च मेनका
மலைராஜன் ஹிமவான் எனக்கு நண்பன்; இவள் அவனுடைய மகளே. இவள் ‘பார்வதி’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவள்; மேனகையும் அவளை ‘காளி’ என்று அழைப்பாள்.
Verse 35
ऊढेयं न च केनापि न वाञ्छति शिवात्परम् । त्रीणि वर्षसहस्राणि तपश्चरणसाधिनी
அவளை யாருக்கும் மணமுடிக்கக் கூடாது; ஏனெனில் சிவனைவிட உயர்ந்தவரை அவள் விரும்பவில்லை. தவத்தில் உறுதியாக இருந்து அவள் மூவாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தாள்.
Verse 36
तदर्थं मेऽनया सख्या प्रारब्धं तप ईदृशम् । तदत्र कारणं वक्ष्ये शृणु साधो द्विजोत्तम
அந்த நோக்கத்திற்காகவே, ஓ தோழி, நான் இத்தகைய தவத்தைத் தொடங்கினேன். இப்போது இதன் காரணத்தை இங்கே சொல்கிறேன்—கேள், ஓ சாது, இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவனே।
Verse 37
हित्वेन्द्रप्रमुखान्देवान् हरिं ब्रह्माणमेव च । पतिं पिनाकपाणिं वै प्राप्नुमिच्छति पार्वती
இந்திரன் முதலிய முதன்மை தேவர்களையும், ஹரியையும் (விஷ்ணு) பிரம்மனையும் கூட ஒதுக்கி, பார்வதி கணவராக பினாகபாணி—பகவான் சிவனையே அடைய விரும்புகிறாள்।
Verse 38
इयं सखी मदीया वै वृक्षानारोप यत्पुरा । तेषु सर्वेषु संजातं फलपुष्पादिकं द्विज
இவள் என் தோழியே; முன்பு மரங்களை நட்டாள். ஓ இருமுறைப் பிறந்தவனே, அவை அனைத்திலும் கனிகள், மலர்கள் முதலியவை தோன்றியுள்ளன।
Verse 39
रूपसार्थाय जनककुलालंकरणाय च । समुद्दिश्य महेशानं कामस्यानुग्रहाय च
முழுமையான அழகு-வடிவச் சித்திக்காகவும், தந்தையின் குலத்திற்கு அலங்காரமாக விளங்கவும், அவள் மகேசானைத் தியானித்தாள்; மேலும் காமனுக்கு அருள் கிடைக்கவும்.
Verse 40
मत्सखी नारदोपदेशात्तपस्तपति दारुणम् । मनोरथः कुतस्तस्या न फलिष्यति तापस
ஓ தாபஸரே! நாரதரின் உபதேசத்தால் என் தோழி கடும் தவம் செய்கிறாள். அவளின் மனவிருப்பம் எவ்வாறு பலனின்றி போகும்?
Verse 41
यत्ते पृष्टं द्विजश्रेष्ठ मत्सख्या मनसीप्सितम् । मया ख्यातं च तत्प्रीत्या किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि
ஓ த்விஜச்ரேஷ்டரே! நீ கேட்டது—என் தோழியின் உள்ளத்தில் விரும்பியது—அதை நான் அன்புடன் விளக்கினேன். இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?
Verse 42
ब्रह्मोवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा विजयाया यथार्थतः । मुने स जटिलो रुद्रो विहसन्वाक्यमब्रवीत्
பிரம்மா கூறினார்—ஓ முனிவரே! விஜயையின் சொற்களை அப்படியே கேட்ட அந்த ஜடாதாரி ருத்ரன் புன்னகைத்து பதிலுரைத்தான்.
Verse 43
जटिल उवाच । सख्येदं कथितं तत्र परिहासोनुमीयते । यथार्थं चेत्तदा देवी स्वमुखेनाभिभाषताम्
ஜடிலன் கூறினான்—ஓ தோழியே! இங்கு சொல்லப்பட்டது நகைச்சுவை போலத் தோன்றுகிறது. உண்மையெனில் தேவி தன் வாயால் தானே சொல்லட்டும்.
Verse 44
ब्रह्मोवाच । इत्युक्ते च तदा तेन जटिलेन द्विजन्मना । उवाच पार्वती देवी स्वमुखेनैव तं द्विजम्
பிரம்மா கூறினார்—அந்த ஜடில த்விஜன் இவ்வாறு சொன்னபோது, தேவி பார்வதி தன் வாயால் தானே அந்த த்விஜனுக்கு பதிலுரைத்தாள்.
Frequently Asked Questions
Śiva personally undertakes a parīkṣā of Pārvatī’s austerity by arriving in disguise as an aged, radiant brāhmaṇa/jaṭila ascetic and initiating a probing dialogue.
The disguise externalizes the inner trial: authentic devotion and discernment must remain stable even when challenged by apparently authoritative counsel, revealing the aspirant’s true saṃkalpa (intent).
Śiva’s bhaktavatsalatā (tenderness toward devotees) expressed through direct engagement, and Pārvatī’s śuddhatā (purity), dharmic hospitality, and unwavering tapas within a sanctified ritual setting.