पार्वत्याः तपः—हिमालयादिभिः उपदेशः / Pārvatī’s Austerity and Counsel from Himālaya and Others

Verse 1

गतेषु तेषु सूर्येषु सखीभिः परिवारिता । तपस्तेपे तदधिकं परमार्थसुनिश्चया

அந்த நாட்கள் கடந்தபின், தோழியரால் சூழப்பட்டவளாய், பரமார்த்தத்தில் உறுதியான தீர்மானத்துடன், அவள் இன்னும் அதிகமாகத் தவம் செய்தாள்।

Verse 2

हिमालयस्तदागत्य पार्वतीं कृतनिश्चयाम् । सभार्यस्ससुतामात्य उवाच परमेश्वरीम्

அப்போது இமாலயன் உறுதியான தீர்மானம் கொண்ட பார்வதியிடம் வந்தான். மனைவி, மகள், அமைச்சர்களுடன் அந்த பரமேஸ்வரி தேவியை உரைத்தான்.

Verse 3

हिमालय उवाच । मा खिद्यतां महाभागे तपसानेन पार्वती । रुद्रो न दृश्यते बाले विरक्तो नात्र संशयः

இமாலயன் கூறினான்—மகாபாக்யவதி பார்வதியே, இந்தத் தவத்தால் வருந்தாதே. குழந்தையே, ருத்ரன் எளிதில் தரிசனம் தரார்; ஐயமில்லை—அவர் விரக்தன்.

Verse 4

त्वं तन्वी सुकुमारांगी तपसा च विमोहिता । भविष्यसि न संदेहस्सत्यं सत्यं वदामि ते

ஒல்லியானவளே, மென்மையான அங்கங்களையுடையவளே! தவத்தில் முழுதும் மூழ்கினாலும் நீ நிச்சயமாக நிறைவை அடைவாய்; ஐயமில்லை. உனக்கு உண்மை—உண்மையே—சொல்கிறேன்.

Verse 5

तस्मादुत्तिष्ठ चैहि त्वं स्वगृहं वरवर्णिनि । किं तेन तव रुद्रेण येन दग्धः पुरा स्मरः

ஆகையால் எழுந்து வா, அழகிய நிறமுடையவளே; உன் இல்லத்திற்குத் திரும்பு. முன்பு ஸ்மரனை எரித்த அந்த ருத்ரனால் உனக்கு என்ன பயன்?

Verse 6

अतो हि निर्विकार त्वात्त्वामादातुं वरां हराः । नागमिष्यति देवेशि तं कथं प्रार्थयिष्यसि

தேவேசி, ஹரன் மாற்றமற்ற நிர்விகாரன்; ஆகவே உன்னை மணமகளாக ஏற்க அவர் தானே வரமாட்டார். அப்படியெனில் நீ அவரை எவ்வாறு வேண்டுவாய்?

Verse 7

गगनस्थो यथा चंद्रो ग्रहीतुं न हि शक्यते । तथैव दुर्गमं शंभुं जानीहि त्वमिहानघे

வானில் நிலைத்திருக்கும் சந்திரனைப் பிடிக்க இயலாததுபோல், ஹே அனகே! இங்கே அறிந்துகொள்—சம்பு (சிவபெருமான்) அடைய அரிதானவர்; சாதாரண புலன்களும் மனமும் எட்டாதவர், உண்மைப் பக்தியும் சரியான ஞானமும் வழியே பெறத்தக்கவர்।

Verse 8

ब्रह्मोवाच । तथैव मेनया चोक्ता तथा सह्याद्रिणा सती । मेरुणा मंदरेणैव मैनाकेन तथैव सा

பிரம்மா கூறினார்—அதேபோல் மேனா சதியிடம் அறிவுறுத்தினாள்; சஹ்ய மலைவும் அவ்வாறே சொன்னது. மேலும் மேரு, மந்தர, அதேபோல் மைநாகனும் அவளுக்கு உபதேசம் செய்தனர்।

Verse 9

एवमन्यैः क्षितिभैश्च क्रौंचादिभिरनातुरा । तथैव गिरिजा प्रोक्ता नानावादविधायिभिः

அதேபோல் மற்ற மலை அரசர்களும்—க்ரௌஞ்ச முதலியோர், துயரமற்றவர்கள்—கிரிஜையைப் பலவகை வாதங்களாலும் பலவித அறிவுரைகளாலும் உரைத்தனர்।

Verse 10

ब्रह्मोवाच । एवं प्रोक्ता यदा तन्वी सा सर्वैस्तपसि स्थिता । उवाच प्रहसंत्येव हिमवंतं शुचिस्मिता

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு கூறப்பட்டபோதும், அந்த மெலிந்த தேகமுடையவள் எல்லாத் தவங்களிலும் உறுதியாக நிலைத்திருந்தாள்; அப்போது தூய, மென்மையான புன்னகையுடன் (சுசிஸ்மிதா) அவள் ஹிமவானிடம் சிரித்தபடியே பேசினாள்।

Verse 11

पार्वत्युवाच । पुरा प्रोक्तं मया तात मातः किं विस्मृतं त्वया । अधुनापि प्रतिज्ञां च शृणुध्वं मम बांधवाः

பார்வதி கூறினாள்—அன்பனே, நான் முன்பு சொன்னதை, அம்மையே, நீ மறந்தாயா? இப்போதும் என் பிரதிஞ்ஞையை கேளுங்கள், என் உறவினரே।

Verse 12

विरक्तोसौ महादेवो येन दग्धा रुषा स्मरः । तं तोषयामि तपसा शंकरं भक्तवत्सलम्

அவர் விரக்தியுடைய மகாதேவர்; அவருடைய கோபத்தால் ஸ்மரன் (காமன்) சாம்பலானான். பக்தவத்சலன் சங்கரனை நான் தவத்தால் மகிழ்விக்கிறேன்।

Verse 13

सर्वे भवंतो गच्छंतु स्वं स्वं धाम प्रहर्षिताः । भविष्यत्येव तुष्टोऽसौ नात्र कार्य्या विचारणा

நீங்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் தத்தம் தாமங்களுக்கு செல்லுங்கள். அவர் நிச்சயமாக மகிழ்வார்; இதில் மேலும் ஆலோசனை தேவையில்லை।

Verse 14

दग्धो हि मदनो येन येन दग्धं गिरेर्वनम् । तमानयिष्ये चात्रैव तपसा केव लेन हि

யார் மதன் (காமன்) எரிந்தானோ, யாரால் இந்த மலைவனமும் எரிந்ததோ, அந்த சங்கரனை இங்கேயே தவம் ஒன்றினாலே நான் என்னிடம் வரவழைப்பேன்।

Verse 15

तपोबलेन महता सुसेव्यो हि सदाशिवः । जानीध्वं हि महाभागास्सत्यं सत्यं वदामि वः

மிகுந்த தவவலத்தால் சதாசிவன் உறுதிப் பக்தியுடன் சேவித்து வழிபடத்தக்கவன். ஓ மகாபாக்யர்களே, இதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்—நான் உங்களிடம் உண்மையே, உண்மையே கூறுகிறேன்.

Verse 16

आभाष्य चैवं गिरिजा च मेनकां मैनाकबंधुं पितरं हिमालयम् । तूष्णीं बभूवाशु सुभाषिणी शिवा समंदरं पर्वतराजबालिका

இவ்வாறு கூறி கிரிஜை மேனகையையும், தாய்மாமன் மைநாகனையும், தந்தை இமாலயனையும் உரைத்தாள். பின்னர் அந்த இனிய மொழியுடைய சிவா—மலைராஜன் மகள்—கடலைப் போல அமைதியும் உறுதியும் கொண்டு உடனே மௌனமானாள்.

Verse 17

जग्मुस्तथोक्ताः शिवया हि पर्वता यथागतेनापि विचक्षणास्ते । प्रशंसमाना गिरिजा मुहुर्मुहुस्सुविस्मिता हेमनगेश्वराद्याः

சிவை இவ்வாறு கூறியபின், அறிவுடைய அந்த மலை அரசர்கள் வந்த வழியே திரும்பிச் சென்றனர். ஹேமநகேஸ்வரர் முதலியோர் மிகுந்த வியப்புடன் மீண்டும் மீண்டும் கிரிஜையைப் புகழ்ந்தனர்.

Verse 19

तपसा महता तेन तप्तमासीच्चराचरम् । त्रैलोक्यं हि मुनिश्रेष्ठ सदेवासुरमानुषम्

ஓ முனிசிறந்தவரே! அந்த மகத்தான தவத்தால் அசையும்-அசையாத அனைத்தும் எரிந்ததுபோல் ஆனது. தேவர், அசுரர், மனிதர் உடன் திரிலோகம் அதன் வெப்பத்தால் மிகுந்த துன்புற்றது.

Verse 20

तदा सुरासुराः सर्वे यक्षकिन्नरचारणाः । सिद्धास्साध्याश्च मुनयो विद्याधरमहोरगाः

அப்போது தேவர்-அசுரர் அனைவரும், யக்ஷர், கின்னரர், சாரணர்; சித்தர், சாத்யர்; முனிவர், வித்யாதரர், மகோரகர்—எல்லோரும் அங்கே கூடினர்.

Verse 21

सप्रजापतयश्चैव गुह्यकाश्च तथापरे । कष्टात् कष्टतरं प्राप्ताः कारणं न विदुः स्म तत्

பிரஜாபதிகளும், குஹ்யகர்களும், மற்றவர்களும் துன்பத்தைவிடக் கடுமையான துயரத்தில் விழுந்தனர்; ஆனால் அந்த ஆபத்தின் உண்மைக் காரணத்தை அவர்கள் அறியவில்லை।

Verse 22

सर्वे मिलित्वा शक्राद्या गुरुमामंत्र्य विह्वलाः । सुमेरौ तप्तसर्वांगा विधिं मां शरणं ययुः

அப்போது சக்ரன் (இந்திரன்) முதலிய எல்லாத் தேவரும் ஒன்றுகூடினர். கலங்கியவர்களாய் குருவிடம் பணிவுடன் விடைபெற்று, சுமேருவில் தவத்தால் சுட்டெறிந்த உடல்களுடன், விதாதா பிரம்மனாகிய என்னிடம் சரணடைந்தனர்।

Verse 23

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तुतीये पार्वतीखंडे पार्वतीसांत्वनशिवदेवदर्शनवर्णनं नाम त्रयोविंशोऽध्यायः

ஸ்ரீ சிவ மகாபுராணத்தின் இரண்டாவது ருத்ர சம்ஹிதையின் மூன்றாவது பார்வதி காண்டத்தில் 'பார்வதிக்கு ஆறுதல் கூறுதல் மற்றும் சிவ தரிசன வர்ணனை' என்னும் இருபத்தி மூன்றாவது அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 24

देवा ऊचुः । त्वया सृष्टमिदं सर्वं जगदेतच्चराचरम् । संतप्तमति कस्माद्वै न ज्ञातं कारणं विभो

தேவர்கள் கூறினர்—ஓ அனைத்திலும் நிறைந்த விபோ! உம்மாலேயே இச்சராசர உலகமெங்கும் படைக்கப்பட்டது; ஆயினும் அது துயர்தீயால் தகிக்கிறது. அதன் காரணம் உண்மையில் ஏன் அறியப்படவில்லை?

Verse 26

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषामहं स्मृत्वा शिवं हृदा । विचार्य मनसा सर्वं गिरिजायास्तपः फलम्

பிரம்மா கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்டவுடன் நான் உள்ளத்தில் பகவான் சிவனை நினைத்தேன்; மேலும் அனைத்தையும் மனத்தில் ஆராய்ந்து, கிரிஜையின் தவத்தின் பயனை எண்ணினேன்.

Verse 27

दग्धं विश्वमिति ज्ञात्वा तैः सर्वैरिह सादरात् । हरये तत्कथयितुं क्षीराब्धिमगमं द्रुतम्

உலகமெங்கும் எரிந்து விட்டது என்று அறிந்து, அவர்கள் அனைவரும் பக்தியுடன் அந்தச் செய்தியை ஹரியிடம் சொல்ல விரைந்து பாற்கடலுக்குச் சென்றனர்.

Verse 28

तत्र गत्वा हरिं दृष्ट्वा विलसंतं सुखासने । सुप्रणम्य सुसंस्तूय प्रावोचं सांजलिः सुरैः

அங்கே சென்று, சுகாசனத்தில் மகிழ்ந்து விளங்கும் ஹரியைப் பார்த்து, நான் ஆழ்ந்து வணங்கி, நன்றாகப் புகழ்ந்து, தேவர்களின் முன்னிலையில் கைகூப்பி உரைத்தேன்.

Verse 29

त्राहि त्राहि महाविष्णो तप्तान्नश्शरणागतान् । तपसोग्रेण पार्वत्यास्तपत्याः परमेण हि

‘காப்பாற்று, காப்பாற்று, மகாவிஷ்ணுவே! எரிந்து தவிக்கும் நாங்கள் சரணடைந்தோம்; பார்வதியின் மிக உக்கிரமான பரம தவத்தால் தவவெப்பம் தீவிரமாகப் பொங்குகிறது.’

Verse 30

इत्याकर्ण्य वचस्तेषामस्मदादि दिवौकसाम् । शेषासने समाविष्टोऽस्मानुवाच रमेश्वरः

எங்களை முதலாகக் கொண்ட தேவர்களின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட ரமேஸ்வரர், சேஷாசனத்தில் அமர்ந்து எங்களுக்குப் பதிலாக உரைத்தார்।

Verse 31

विष्णुरुवाच । ज्ञातं सर्वं निदानं मे पार्वती तपसोद्य वै । युष्माभिस्सहितस्त्वद्य व्रजामि परमेश्वरम्

விஷ்ணு கூறினார்—இன்று பார்வதியின் தவத்தின் முழுக் காரணமும் நோக்கமும் எனக்குத் தெரிந்தது; ஆகவே உங்களுடன் சேர்ந்து இப்போது பரமேஸ்வரன் சிவனிடம் செல்கிறேன்।

Verse 32

महादेवं प्रार्थयामो गिरिजाप्रापणाय तम् । पाणिग्रहार्थमधुना लोकानां स्वस्तयेऽमराः

நாங்கள் அமர தேவர்கள் இப்போது மகாதேவனை வேண்டுகிறோம்—கிரிஜை அவரை மணமாக அடையவும், அவர் அவளின் கைப்பிடிப்பை ஏற்கவும்—அனைத்து உலகங்களின் நலன், சுபம் பொருட்டு।

Verse 34

तस्माद्वयं गमिष्यामो यत्र रुद्रो महाप्रभुः । तपसोग्रेण संयुक्तोऽद्यास्ते परममंगलः

ஆகவே நாம் செல்லலாம்; இன்று மகாப்ரபு ருத்ரன் கடுந்தவத்துடன் இணைந்து தங்கியிருக்கும் இடத்திற்கே—அவர் தம் இயல்பிலேயே பரம மங்களமயன்।

Verse 35

ब्रह्मोवाच । विष्णोस्तद्वचनं श्रुत्वा सर्व ऊचुस्सुरादयः । महाभीता हठात् क्रुद्धाद्दग्धुकामात् लयंकरात्

பிரம்மா கூறினார்—விஷ்ணுவின் அந்த வாக்கைக் கேட்டவுடன் தேவர்கள் முதலியோர் அனைவரும் பேசினர். திடீரெனக் கோபித்த, அனைத்தையும் எரிக்க விரும்பிய, பிரளயத்தை உண்டாக்கும் அந்தப் பயங்கரனை நினைத்து அவர்கள் மிகுந்த அச்சமுற்றனர்।

Verse 36

देवा ऊचुः । महाभयंकरं क्रुद्धं कालानलसमप्रभम् । न यास्यामो वयं सर्वे विरूपाक्षं महाप्रभम्

தேவர்கள் கூறினர்—அவர் மிகப் பயங்கரன், கோபமுற்றவன், காலத்தின் அக்கினியைப் போல ஒளிவிடுபவன். நாங்கள் அனைவரும் அந்த மகாபிரபு விரூபாக்ஷரிடம் அணுகமாட்டோம்।

Verse 37

यथा दग्धः पुरा तेन मदनो दुरतिक्रमः । तथैव क्रोधयुक्तो नः स धक्ष्यति न संशयः

முன்னொரு காலத்தில் அவர் தடுக்க முடியாத மദனனை எரித்ததுபோல், அதேபோல் கோபம் சேர்ந்தால் அவர் நம்மையும் எரித்தழிப்பார்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 38

ब्रह्मोवाच तदाकर्ण्य वचस्तेषां शक्रादीनां रमेश्वरः । सांत्वयंस्तान्सुरान्सर्वान्प्रोवाच स हरिर्मुने

பிரம்மா கூறினார்: இந்திரன் முதலிய தேவர்களின் சொற்களை கேட்ட லக்ஷ்மீபதி ஹரி, எல்லாத் தேவர்களையும் ஆறுதல் கூறி, முனிவரே, பின்னர் உரைத்தார்.

Verse 39

हरिरुवाच । हे सुरा मद्वचः प्रीत्या शृणुतादरतोऽखिलाः । न वो धक्ष्यति स स्वामी देवानां भयनाशनः

ஹரி கூறினார்: தேவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் அன்புடன் என் சொற்களை கவனமாகக் கேளுங்கள். தேவர்களின் பயத்தை நீக்கும் அந்த ஆண்டவன் உங்களை எரிக்கமாட்டான்.

Verse 40

तस्माद्भवद्भिर्गंतव्यं मया सार्द्धं विचक्षणैः । शंभुं शुभकरं मत्वा शरणं तस्य सुप्रभो

ஆகையால், ஹே விவேகிகளே, நீங்கள் என்னுடன் சேர்ந்து செல்லுங்கள். சாம்புவை மங்களம் அருள்வோன் என அறிந்து, ஹே சுப்ரபோ, அவரிடமே சரணம் புகுங்கள்.

Verse 41

शिवं पुराणं पुरुषमधीशं वरेण्यरूपं हि परं पुराणम् । तपोजुषाणां परमात्मरूपं परात्परं तं शरणं व्रजामः

நாம் அந்த பராத்பர சிவனிடமே சரணம் புகுகின்றோம்—அவர் ஆதிபுருஷன், அதீஸ்வரன், வணங்கத்தக்க உத்தம ரூபம் உடையவன்; பரம புராணத் தத்துவமே; தவத்தில் இன்புறுவோர்க்கு பரமாத்ம ரூபம்.

Verse 42

ब्रह्मोवाच । एवमुक्तास्तदा देवा विष्णुना प्रभवि ष्णुना । जग्मुस्सर्वे तेन सह द्रष्टुकामाः पिनाकिनम्

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது வல்லமைமிக்க விஷ்ணு இவ்வாறு கூற, பினாகம் தாங்கிய பகவான் சிவனைத் தரிசிக்க விரும்பிய எல்லா தேவர்களும் அவருடன் சென்றனர்।

Verse 43

प्रथमं शैलपुत्र्यास्तत्तपो द्रष्टुं तदाश्रमम् । जग्मुर्मार्गवशात्सर्वे विष्ण्वाद्यस्सकुतूहलाः

முதலில் ஷைலபுத்ரி (பார்வதி) செய்த தவத்தைப் பார்க்க விரும்பி, விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் ஆவலுடன் பாதை வழியே அந்த ஆசிரமத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 44

पार्वत्यास्तु तपो दृष्ट्वा तेजसा व्यापृतास्तदा । प्रणेमुस्तां जगद्धात्रीं तेजोरूपां तपः स्थिताम्

பார்வதியின் தவத்தைப் பார்த்தவுடன் அவர்கள் அந்தத் தெய்வீகத் தேஜஸால் நிறைந்தனர். பின்னர் உலகைத் தாங்கும் தாய், தேஜஸின் வடிவாய், தவத்தில் நிலைத்திருந்த அந்த தேவியை வணங்கினர்.

Verse 45

प्रशंसंतस्तपस्तस्यास्साक्षात्सिद्धितनोस्सुराः । जग्मुस्तत्र तदा ते च यत्रास्ते वृषभध्वजः

அவளது தவத்தைப் புகழ்ந்து, வெளிப்பட்ட சித்தியின் உடல்களெனத் தோன்றிய தேவர்கள் அப்போது, வृषபத்வஜனாகிய பகவான் சிவன் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 46

तत्र गत्वा च ते देवास्त्वां मुने प्रैषयंस्तदा । पश्यतो दूरतस्तस्थुः कामभस्मकृतोहरात्

அங்கே சென்ற தேவர்கள், முனிவரே, அப்போது உம்மை முன்னே அனுப்பினர். காமனைச் சாம்பலாக்கிய ஹரன் (சிவன்) அருகில் செல்லாமல், பார்த்துக்கொண்டே அவர்கள் தூரத்தில் நின்றனர்.

Verse 47

नारद त्वं शिवस्थानं तदा गत्वाऽभयस्सदा । शिवभक्तो विशेषेण प्रसन्नं दृष्टवान् प्रभुम्

ஓ நாரதா, அப்போது நீ சிவஸ்தானத்திற்குச் சென்று எப்போதும் அச்சமின்றி இருந்தாய். சிறப்பாக சிவபக்தனாய், அருளால் பிரசன்னமான பரமபிரபு சிவனைத் தரிசித்தாய்.

Verse 48

पुनरागत्य यत्नेन देवानाहूय तांस्ततः । निनाय शंकरस्थानं तदा विष्ण्वादिकान्मुने

பின்னர் மீண்டும் வந்து முயற்சியுடன் தேவர்களை அழைத்தான்; ஓ முனிவரே, அதன்பின் விஷ்ணு முதலியவர்களைச் சங்கரனின் புனித தலத்திற்குக் கொண்டு சென்றான்.

Verse 49

अथ विष्ण्वादयस्सर्वे तत्र गत्वा शिवं प्रभुम् । ददृशुस्सुखमासीनं प्रसन्नं भक्तवत्सलम्

அப்போது விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் அங்கே சென்று, சுகமாக அமர்ந்திருந்தும் பிரசன்னமாயும் பக்தவத்சலனாயும் உள்ள பிரபு சிவனைத் தரிசித்தனர்.

Verse 50

योगपट्टस्थितं शंभुं गणैश्च परिवारितम् । तपोरूपं दधानं च परमेश्वररूपिणम्

அவர்கள் யோகப்பட்டத்துடன் யோகாசனத்தில் அமர்ந்திருந்த சம்புவை, கணங்களால் சூழப்பட்டவரை—தபஸின் வடிவம் தாங்கி, பரமேஸ்வர ரூபமாக விளங்குபவரை—கண்டனர்.

Verse 51

ततो विष्णुर्मयान्ये च सुरसिद्धमुनीश्वराः । प्रणम्य तुष्टुवुस्सूक्तैर्वेदोपनिषदन्वितैः

அதன்பின் விஷ்ணு, நான் (பிரம்மா), மேலும் தேவர்கள், சித்தர்கள், மகரிஷிகளில் முதன்மையோர் அனைவரும் வணங்கி, வேத-உபநிஷத் சாரமுடைய ஸூக்தங்களால் (சிவனை)ப் போற்றினர்.