कामदाहोत्तरवृत्तान्तः / Aftermath of Kāma’s Burning (Pārvatī’s Fear and Himavān’s Consolation)

Verse 1

नारद उवाच । विधे तात महाप्राज्ञ विष्णुशिष्य त्रिलोककृत् । अद्भुतेयं कथा प्रोक्ता शंकरस्य महात्मनः

நாரதர் கூறினார்—ஓ விதாதா (பிரம்மா), அப்பா, மஹாப்ராஜ்ஞரே, விஷ்ணுவின் சீடரே, மூவுலகப் படைப்பாளரே! மஹாத்மா சங்கரரின் இந்த அதிசயக் கதை உரைக்கப்பட்டது।

Verse 2

भस्मीभूते स्मरे शंभुतृतीयनयनाग्निना । तस्मिन्प्रविष्टे जलधौ वद त्वं किमभूत्ततः

சம்புவின் மூன்றாம் கண் நெருப்பால் ஸ்மரன் (காமன்) சாம்பலானபின், கடலில் புகுந்தான்; அதன் பின் என்ன நடந்தது—நீ கூறுவாயாக।

Verse 3

किं चकार ततो देवी पार्वती कुधरात्मजः । गता कुत्र सखीभ्यां सा तद्वदाद्य दयानिधे

அப்போது மலைமகள் தேவீ பார்வதி என்ன செய்தாள்? அவள் தோழிகளுடன் எங்கே சென்றாள்? கருணைக் கடலே, இன்று அதை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 4

ब्रह्मोवाच । शृणु तात महाप्राज्ञ चरितं शशिमौलिनः । महोतिकारकस्यैव स्वामिनो मम चादरात्

பிரம்மா கூறினார்—மகனே, பேரறிவாளனே, சந்திரமௌலி ஸ்ரீசிவனின் புனிதச் சரிதத்தை கேள். அந்த மகா உபகாரி—என் ஆண்டவனும் அவரே—என்ற பக்தி மரியாதையால் இதை உரைக்கிறேன்।

Verse 5

यदाहच्छंभुनेत्रोद्भवो हि मदनं शुचिः । महाशब्दोऽद्भुतोऽभूद्वै येनाकाशः प्रपूरितः

சம்புவின் கண் பிறப்பான தூய அக்னி மதனனைத் தாக்கியபோது, வியப்பூட்டும் பேரொலி எழுந்தது; அது முழு வானத்தையும் நிரப்பியது।

Verse 6

तेन शब्देन महता कामं दग्धं समीक्ष्य च । सखीभ्यां सह भीता सा ययौ स्वगृहमाकुला

அந்த பேரொலியால் அஞ்சிய அவள், மதன் எரிந்து சாம்பலானதைப் பார்த்து, இரு தோழிகளுடன் கலக்கத்துடன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றாள்।

Verse 7

तेन शब्देन हिमवान्परिवारसमन्वितः । विस्मितोऽभूदतिक्लिष्टस्सुतां स्मृत्वा गतां ततः

அந்த ஒலியைக் கேட்ட ஹிமவான் தன் பரிவாரத்துடன் வியந்தான்; சென்ற மகளை நினைத்து மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 8

जगाम शोकं शैलेशो सुतां दृष्ट्वातिविह्वलाम् । रुदतीं शंभुविरहादाससादाचलेश्वरः

சம்புவின் பிரிவால் மிகுந்த கலக்கத்தில் அழுது கொண்டிருந்த தன் மகளைக் கண்ட மலைமன்னன் இமவான் துயரத்தில் ஆழ்ந்து, மனம் நொந்து கருணையுடன் அவளிடம் அணைந்தான்।

Verse 9

आसाद्य पाणिना तस्या मार्जयन्नयनद्वयम् । मा बिभीहि शिवेऽरोदीरित्युक्त्वा तां तदाग्रहीत्

அவளிடம் சென்று தன் கையால் அவளின் இரு கண்களையும் துடைத்து, “சிவையே, அஞ்சாதே; அழாதே” என்று சொல்லி அவளைத் தழுவிக் கொண்டான்।

Verse 10

क्रोडे कृत्वा सुतां शीघ्रं हिम वानचलेश्वरः । स्वमालयमथानिन्ये सांत्वयन्नतिविह्वलाम्

உடனே மலைநாதன் இமவான் தன் மகளை மடியில் அமர்த்தி, மிகுந்த கலக்கத்தில் இருந்த அவளை ஆறுதல் கூறிக்கொண்டே தன் அரண்மனைக்கு அழைத்துச் சென்றான்।

Verse 11

अंतर्हिते स्मरं दग्ध्वा हरे तद्विरहाच्छिवा । विकलाभूद् भृशं सा वै लेभे शर्म न कुत्रचित्

ஹரி (சிவன்) மறைந்திருந்து காமனை எரித்த பின், அவரின் பிரிவால் சிவா மிகுந்த துயரத்தில் தளர்ந்து போனாள்; எங்கும் அவளுக்கு அமைதி கிடைக்கவில்லை।

Verse 12

पितुर्गृहं तदा गत्वा मिलित्वा मातरं शिवा । पुनर्जातं तदा मेने स्वात्मानं सा धरात्मजा

அப்போது சிவா (பார்வதி) தந்தையின் இல்லத்திற்குச் சென்று தாயைச் சந்தித்தாள். அப்போது தராத்மஜை தன்னை மீண்டும் பிறந்ததுபோல் எண்ணினாள்.

Verse 13

निनिंद च स्वरूपं सा हा हतास्मीत्यथाब्रवीत् । सखीभिर्बोधिता चापि न बुबोध गिरीन्द्रजा

அவள் தன் உருவை நிந்தித்து, “அய்யோ! நான் அழிந்தேன்!” என்று கூறினாள். தோழியர் அறிவுறுத்தினாலும் கிரீந்திரஜைக்கு தெளிவு வரவில்லை.

Verse 14

स्वपती च पिबंती च सा स्नाती गच्छती शिवा । तिष्ठंती च सखीमध्ये न किंचित्सुखमाप ह

அந்த சிவா உறங்கினாலும், அருந்தினாலும், நீராடினாலும், நடந்தாலும்; தோழியரிடையே நின்றாலும் சிறிதும் இன்பம் பெறவில்லை—மனம் சிவனிலேயே நிலைத்தது.

Verse 15

धिक्स्वरूपं मदीयं च तथा जन्म च कर्म च । इति ब्रुवंती सततं स्मरंती हरचेष्टितम्

“என் இவ்வுருவிற்கும், என் பிறப்பிற்கும், என் செயல்களிற்கும் திக!”—என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறி, அவள் எப்போதும் ஹரன் (சிவன்) செய்த செயல்களையும் உள்ளக் கருத்தையும் நினைத்தாள்।

Verse 16

एवं सा पार्वती शंभुविरहोत्क्लिष्टमानसा । सुखं न लेभे किंचिद्राऽब्रवीच्छिवशिवेति च

இவ்வாறு சம்பு (சிவன்) பிரிவால் துயருற்ற மனத்தையுடைய பார்வதி சிறிதும் இன்பம் பெறவில்லை; அவள் இடையறாது “சிவ, சிவ” என்று உச்சரித்தாள்।

Verse 17

निवसंती पितुर्ग्गेहे पिनाकिगतचेतना । शुशोचाथ शिवा तात मुमोह च मुहुर्मुहुः

தந்தையின் இல்லத்தில் வாழ்ந்தபோதும், சிவையின் மனம் பினாகதாரி பரமேஸ்வரன் சிவனிடமே முழுதும் லயித்திருந்தது. அன்பரே, அவள் மிகுந்த துயரில் அழுது, மீண்டும் மீண்டும் மயக்கமடைந்தாள்।

Verse 18

शैलाधिराजोप्यथ मेनकापि मैनाकमुख्यास्तनयाश्च सर्वे । तां सांत्वयामासुरदीनसत्त्वा हरं विसस्मार तथापि नो सा

அப்போது மலைகளின் அரசன் ஹிமவான், மேனகை, மேலும் மைநாகன் முதலிய எல்லா புதல்வர்களும் உறுதியான மனத்துடன் அவளை ஆறுதல் கூறினர்; ஆனாலும் அவள் ஹரன் (சிவன்) நினைவைச் சிறிதும் மறக்கவில்லை।

Verse 19

अथ देवमुने धीमन्हिमव त्प्रस्तरे तदा । नियोजितो बलभिदागमस्त्वं कामचारतः

அப்போது, ஓ தேவமுனியே, ஓ ஞானியே—அந்த நேரத்தில் ஹிமவானின் மலைச்சரிவுகளில் பலபித் (இந்திரன்) உன்னை உன் இச்சைப்படி சுதந்திரமாகச் சென்று வருமாறு நியமித்தான்।

Verse 20

ततस्त्वं पूजितस्तेन भूधरेण महात्मना । कुशलं पृष्टवांस्तं वै तदाविष्टो वरासने

பின்னர் அந்த மகாத்மா மலைராஜனால் முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்ட நீ, சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து, தெய்வீக தியானநிலையுடன் அவனின் நலமைக் கேட்டாய்।

Verse 21

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे नारदोपदेशो नामैकविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பிரிவான ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பகுதியான பார்வதீகண்டத்தில் “நாரதோபதேசம்” எனப் பெயருடைய இருபத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 22

श्रुत्वावोचो मुने त्वं तु तं शैलेशं शिवं भज । तमामंत्र्योदतिष्ठस्त्वं संस्मृत्य मनसा शिवम्

அவ்வார்த்தைகளை கேட்டபின், ஓ முனிவரே, நீ கூறினாய்—“அந்த மலைநாதனாகிய சிவனைப் போற்று.” பின்னர் அவரிடம் விடைபெற்று நீ எழுந்து, மனத்துள் சிவனை நினைந்து கொண்டிருந்தாய்।

Verse 23

तं समुत्सृज्य रहसि कालीं तामगमंस्त्वरा । लोकोपकारको ज्ञानी त्वं मुने शिववल्लभः

அவரை மறைவாக விட்டு நீ விரைவாக அந்த காளியிடம் சென்றாய். ஓ முனிவரே, நீ உலக நலனுக்காக உழைக்கும் ஞானி; நீ நிச்சயமாக சிவனுக்குப் பிரியமானவன்।

Verse 24

आसाद्य कालीं संबोध्य तद्धिते स्थित आदरात् । अवोचस्त्वं वचस्तथ्यं सर्वेषां ज्ञानिनां वरः

காளியிடம் சென்று, மரியாதையுடன் அவளை உரைத்துப் பேசி, அவளின் நலனையே நோக்கமாகக் கொண்டு, நீ உண்மையும் நன்மையும் நிறைந்த சொற்களைச் சொன்னாய்—ஞானிகளில் சிறந்தவனே।

Verse 25

नारद उवाच । शृणु कालि वचो मे हि सत्यं वच्मि दयारतः । सर्वथा ते हितकरं निर्विकारं सुकामदम्

நாரதர் கூறினார்—ஓ காளி, என் சொற்களை கேள்; கருணையால் நான் உண்மையையே சொல்கிறேன். இது எல்லாவிதத்திலும் உன் நலனுக்கே, குறையற்றது, நற்காம நிறைவேற்றம் அளிப்பது.

Verse 26

सेवितश्च महादेवस्त्वयेह तपसा विना । गर्ववत्या यदध्वंसीद्दीनानुग्रहकारकः

இங்கே நீ தவமின்றியே மகாதேவரைச் சேவித்து வழிபட்டாய்; ஏனெனில் அவர் துன்புற்றோர்க்கு அருள் வழங்கும் கருணைமிகு இறைவன், அகந்தையுடையவளின் பெருமிதத்தைச் சிதைப்பவன்.

Verse 27

विरक्तश्च स ते स्वामी महायोगी महेश्वरः । विसृष्टवान्स्मरं दग्ध्वा त्वां शिवे भक्तवत्सलः

ஓ சிவையே! உன் ஆண்டவன் மகாயோகி மகேஸ்வரன் உண்மையிலே விரக்தன். காமனை எரித்துத் தன் பக்தவத்சலத்தால் உன்னை ஆசைச் சங்கிலியிலிருந்து விடுவித்தான்.

Verse 28

तस्मात्त्वं सुतपोयुक्ता चिरमाराधयेश्वरम् । तपसा संस्कृतां रुद्रस्स द्वितीयां करिष्यति

ஆகையால், உயர்ந்த தவத்துடன் கூடி நீண்ட காலம் ஈசுவரனை ஆராதி. தவத்தால் பரிசுத்தமாய் பக்குவமடைந்தபின் ருத்ரன் உன்னைத் தன் இரண்டாம் (தர்மபத்னி) ஆக்குவான்.

Verse 29

त्वं चापि शंकरं शम्भुं न त्यक्ष्यसि कदाचन । नान्यं पतिं हठाद्देवि ग्रहीष्यसि शिवादृते

நீயும் சங்கரன்-சம்புவை எந்நாளும் விட்டு விடமாட்டாய். ஓ தேவியே! சிவனைத் தவிர, எவ்வளவு வற்புறுத்தினாலும் வேறு ஒருவரை கணவராக ஏற்கமாட்டாய்.

Verse 30

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्यवचस्ते हि मुने सा भूधरात्मजा । किंचिदुच्छ्वसिता काली प्राह त्वां सांजलिर्मुदा

பிரம்மா கூறினார்—ஓ முனிவரே! உன் சொற்களை கேட்ட மலைமகள் காளி சிறிது நிம்மதியாக மூச்சுவிட்டு, மகிழ்ச்சியுடன் கைகூப்பி உன்னை நோக்கி பேசினாள்.

Verse 31

शिवोवाच । त्वं तु सर्वज्ञ जगतामुपकारकर प्रभो । रुद्रस्याराधनार्थाय मंत्रं देहि मुने हि मे

சிவன் உரைத்தார்—ஓ பிரபுவே, நீர் அனைத்தும் அறிந்தவர்; உலகங்களுக்கு நன்மை செய்பவர். ஆகவே, ஓ முனிவரே, ருத்ராராதனைக்காக எனக்கு மந்திரம் அருள்வீராக.

Verse 32

न सिद्यति क्रिया कापि सर्वेषां सद्गुरुं विना । मया श्रुता पुरा सत्यं श्रुतिरेषा सनातनी

சத்குருவின்றி யாருக்கும் எந்த சாதனையும் நிறைவேறாது. இந்த உண்மையை நான் முன்பே கேட்டேன்; இது ஸ்ருதியின் சனாதன உபதேசம்.

Verse 33

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्याः पार्वत्या मुनिसत्तमः । पंचाक्षरं शम्भुमन्त्रं विधिपूर्वमुपादिशः

பிரம்மா கூறினார்—பார்வதியின் சொற்களை கேட்ட அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர், விதிமுறையுடன் அவளுக்கு பஞ்சாக்ஷர சம்பு மந்திரத்தை உபதேசித்தார்.

Verse 34

अवोचश्च वचस्तां त्वं श्रद्धामुत्पादयन्मुने । प्रभावं मन्त्रराजस्य तस्य सर्वाधिकं मुने

ஓ முனிவரே, நீர் கூறிய சொற்கள் பக்தி-நம்பிக்கையை எழுப்பின. பின்னர், ஓ முனிவரே, அந்த மந்திரராஜாவின் உன்னதமும் ஒப்பற்றதுமான மகிமையை அறிவித்தீர்.

Verse 35

नारद उवाच । शृणु देवि मनोरस्य प्रभावं परमाद्भुतम् । यस्य श्रवणमात्रेण शंकरस्तु प्रसीदति

நாரதர் கூறினார்—தேவி, மனோராவின் பரம அதிசயப் பெருமையை கேள்; அதைச் செவிமடுத்த மாத்திரத்திலே சங்கரர் அருளுடன் மகிழ்வார்।

Verse 36

मंत्रोयं सर्वमंत्राणामधिराजश्च कामदः । भुक्तिमुक्तिप्रदोऽत्यंतं शंकरस्य महाप्रियः

இந்த மந்திரம் எல்லா மந்திரங்களுக்கும் அதிராஜன்; விரும்பிய பயனை அளிப்பது. இது போகமும் மோட்சமும் மிகுந்த அளவில் தருவது; சங்கரனுக்கு மிகப் பிரியமானது.

Verse 37

सुभगे येन जप्तेन विधिना सोऽचिराद् द्रुतम् । आराधितस्ते प्रत्यक्षो भविष्यति शिवो ध्रुवम्

அழகியவளே! விதிப்படி செய்யப்படும் ஜபத்தால் சிவன் விரைவில் மகிழ்வான்; மிகச் சீக்கிரமே, துரிதமாக, உனக்கு நேரடியாகத் தோன்றி அருள்வான்—இது உறுதி.

Verse 38

चिंतयती च तद्रूपं नियमस्था शराक्षरम् । जप मन्त्रं शिवे त्वं हि संतुष्यति शिवो द्रुतम्

நியமத்தில் நிலைத்து, அவருடைய ரூபத்தையே தியானித்து, ஆறெழுத்துச் சிவமந்திரத்தை ஜபம் செய். தேவியே! இந்த ஜபத்தினாலேயே சிவன் விரைவில் திருப்தியடைவான்.

Verse 39

एवं कुरु तप साध्वि तपस्साध्यो महेश्वरः । तपस्येव फलं सर्वैः प्राप्यते नान्यथा क्वचित्

இவ்வாறே செய், நல்லொழுக்கமுடையவளே—தபஸ் செய். மகேஸ்வரன் தபஸினாலேயே அடையப்படுவான். உண்மையில், பலன் அனைவருக்கும் தபஸினாலேயே கிடைக்கும்; வேறு வழியில் எப்போதும் இல்லை.

Verse 40

ब्रह्मोवाच । एवमुक्त्वा तदा कालीं नारद त्वं शिवप्रियः । यादृच्छिकोऽगमस्त्वं तु स्वर्गं देवहिते रतः

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது காளியிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, நாரதா, நீ சிவனுக்குப் பிரியமானவன்; தற்செயலாக இங்கு வந்து, தேவர்களின் நலனில் ஈடுபட்டு பின்னர் ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றாய்.

Verse 41

पार्वती च तदा श्रुत्वा वचनं तव नारद । सुप्रसन्ना तदा प्राप पंचाक्षरमनूत्तमम्

ஓ நாரதா, அப்போது பார்வதி உன் வார்த்தைகளைச் செவிமடுத்து மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து, சிவபக்தியின் சாரமான ஒப்பற்ற பஞ்சாட்சரி மந்திரத்தைப் பெற்றாள்।