तारकपीडितदेवशरणागतिḥ — The Devas Seek Refuge from Tāraka

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ ते निर्जरास्सर्वे सुप्रणम्य प्रजेश्वरम् । तुष्टुवुः परया भक्त्या तारकेण प्रपीडिताः

பிரம்மா கூறினார்—தாரகனால் கடுமையாக ஒடுக்கப்பட்ட அந்த அமர தேவர்கள் அனைவரும் பிரஜேஸ்வரனை ஆழ்ந்து வணங்கி, பரம பக்தியுடன் அவரைத் துதித்தனர்।

Verse 2

अहं श्रुत्वामरनुतिं यथार्थां हृदयंगमा । सुप्रसन्नतरो भूत्वा प्रत्यवोचं दिवौकसः

தேவர்களின் உண்மைப் பொருளுடைய, இதயத்தைத் தொடும் புகழ்ச்சியைச் செவிமடுத்து, நான் மேலும் அருள்மிகுந்தவனாய், பின்னர் விண்ணுலக வாசிகளுக்கு மறுமொழி கூறினேன்.

Verse 3

स्वागतं स्वाधिकारा वै निर्विघ्नाः संति वस्तुतः । किमर्थमागता यूयमत्र सर्वे वदंतु मे

வருக! நீங்கள் நிச்சயமாகத் தகுதியும் உரிமையும் உடையவர்கள்; உண்மையில் தடையற்றவர்கள். நீங்கள் அனைவரும் இங்கு எதற்காக வந்தீர்கள்? எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 4

इति श्रुत्वा वचो मे ते नत्वा सर्वे दिवौकसः । मामूचुर्नतका दीनास्तारकेण प्रपीडिताः

என் சொற்களைச் செவிமடுத்து எல்லாத் தேவர்களும் வணங்கினர்; தாரகனால் ஒடுக்கப்பட்டு, தாழ்ந்து, கைகூப்பி அவர்கள் என்னிடம் கூறினர்.

Verse 5

देवा ऊचुः । लोकेश तारको दैत्यो वरेण तव दर्पित । निरस्यास्मान्हठात्स्थानान्यग्रहीन्नो बलात्स्वयम्

தேவர்கள் கூறினர்—உலகேசா! உமது வரத்தால் அகந்தை கொண்ட தாரகன் என்னும் அசுரன், எங்களை எங்கள் உரிய இடங்களிலிருந்து வலுக்கட்டாயமாகத் துரத்தி, எங்கள் பதவிகளைத் தானே பலத்தால் கைப்பற்றினான்.

Verse 6

भवतः किमु न ज्ञातं दुःखं यन्नः उपस्थितम् । तद्दुःखं नाशय क्षिप्रं वयं ते शरणं गताः

ஓ இறைவா! எம்மேல் வந்த துயரம் உமக்கு அறியாததோ? அந்த வேதனையை விரைந்து அழித்தருளும்; நாங்கள் உம்மைச் சரணடைந்தோம்.

Verse 7

अहर्निशं बाधतेस्मान्यत्र तत्रास्थितान्स वै । पलायमानाः पश्यामो यत्र तत्रापि तारकम्

பகலும் இரவும் எங்கு எம்மால் நிற்க இயன்றாலும் அங்கேயே அவன் எங்களைத் துன்புறுத்துகிறான். நாம் ஓடினாலும் எங்கும் தாரகனையே காண்கிறோம்.

Verse 8

तारकान्नश्च यद्दुःखं संभूतं सकलेश्वर । तेन सर्वे वयं तात पीडिता विकला अति

ஓ சகலேஸ்வரா! தாரகனால் எமக்கு உண்டான துயரத்தால், அன்பரே, நாங்கள் அனைவரும் கடுமையாகப் பீடிக்கப்பட்டு முற்றிலும் உதவியற்றவர்களாயினோம்.

Verse 9

अग्निर्यमोथ वरुणो निरृतिर्वायुरेव च । अन्ये दिक्पतयश्चापि सर्वे यद्वशगामिनः

அக்னி, யமன், வருணன், நிருதி, வாயு—மேலும் பிற திக்குப் பாதுகாவலரும்—அனைவரும் அவன் ஆட்சிக்குள் நடப்போர்; அவன் சித்தத்தால் கட்டுப்பட்டோர்.

Verse 10

सर्वे मनुष्यधर्माणस्सर्वेः परिकरैर्युताः । सेवंते तं महादैत्यं न स्वतंत्राः कदाचन

மனிதரின் உலகியற் தர்மக் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளோர் அனைவரும், தம் தம் பரிவாரங்களுடன், அந்த மகாதைத்யனைச் சேவிக்கின்றனர்; அவர்கள் எந்நாளும் சுதந்திரர் அல்லர்.

Verse 11

एवं तेनार्दिता देवा वशगास्तस्य सर्वदा । तदिच्छाकार्य्यनिरतास्सर्वे तस्यानुजीविनः

இவ்வாறு அவனால் ஒடுக்கப்பட்ட தேவர்கள் எப்போதும் அவன் கட்டுப்பாட்டில் ஆனார்கள். அவன் விருப்பத்தைக் நிறைவேற்றுவதிலேயே ஈடுபட்டு, அனைவரும் அவனைச் சார்ந்து வாழ்ந்தனர்.

Verse 12

यावत्यो वनितास्सर्वा ये चाप्यप्सरसां गणाः । सर्वांस्तानग्रहीद्दैत्यस्तारकोऽसौ महाबली

அங்கே இருந்த எல்லா பெண்களையும், அப்சரஸ்களின் கூட்டங்களையும்—அனைவரையும் அந்த மகாபலமுடைய தைத்தியன் தாரகன் பிடித்துக் கொண்டான்.

Verse 13

न यज्ञास्संप्रवर्तते न तपस्यंति तापसाः । दानधर्मादिकं किंचिन्न लोकेषु प्रवर्त्तते

யாகங்கள் முறையாக நடைபெறவில்லை; தவசிகள் தவம் செய்யவில்லை. தானம், தர்மம் முதலிய புனிதக் கடமைகள் உலகங்களில் எங்கும் நடைபெறவில்லை.

Verse 14

तस्य सेनापतिः क्रौंचो महापाप्यस्ति दानवः । स पातालतलं गत्वा बाधते त्वनिशं प्रजाः

அவனுடைய சேனாபதி கௌஞ்சன் என்னும் மிகப் பாவமிகு தானவன். அவன் பாதாளத்திற்குச் சென்று இடையறாது மக்களைத் துன்புறுத்துகிறான்.

Verse 15

तेन नस्तारकेणेदं सकलं भुवनत्रयम् । हृतं हठाज्जगद्धातः पापेनाकरुणात्मना

ஓ ஜகத்தாதா! பாவமிகு, கருணையற்ற கடினமனத்தையுடைய அந்த தாரகன் வலுக்கட்டாயமாக எங்களிடமிருந்து இந்த முழு திரிபுவனத்தையும் பறித்துக் கொண்டான்.

Verse 16

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्ड देवसांत्वनवर्णनं नाम षोडशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் ‘தேவசாந்த்வன வர்ணனம்’ எனப்படும் பதினாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 17

त्वं नो गतिश्च शास्ता च धाता त्राता त्वमेव हि । वयं सर्वे तारकाख्यवह्नौ दग्धास्सुविह्वलाः

நீயே எங்கள் சரணம், நீயே வழிகாட்டி; நீயே ஆள்பவன், தாங்குபவன், காப்பவன். தாரக எனும் தீயால் எங்களெல்லாம் சுட்டெரிக்கப்பட்டு மிகுந்த கலக்கத்திலும் துயரத்திலும் உள்ளோம்.

Verse 18

तेन क्रूरा उपाय नः सर्वे हतबलाः कृताः । विकारे सांनिपाते वा वीर्यवंत्यौषधानि च

அந்தக் கொடூர உபாயங்களால் நாங்கள் அனைவரும் வலிமையிழந்தோம். சாதாரண நோயாக இருந்தாலும், சன்னிபாதம் போன்ற கலந்த வியாதியாக இருந்தாலும்—வல்ல மருந்துகளும் பயனற்றனவாயின.

Verse 19

यत्रास्माकं जयाशा हि हरिचक्रे सुदर्शने । उत्कुंठितमभूत्तस्य कंठे पुष्पमिवार्पितम्

எங்கள் வெற்றிநம்பிக்கை ஹரியின் சுதர்சனச் சக்கரத்தில் தங்கியபோது, அதுவும் கலங்கியது—கழுத்தில் வைக்கப்பட்ட மலரைப் போல—நிலைத்திருக்க இயலவில்லை.

Verse 20

ब्रह्मोवाच । इत्येतद्वचनं श्रुत्वा निर्जराणामहं मुने । प्रत्यवोचं सुरान्सर्वांस्तत्कालसदृशं वचः

பிரம்மா கூறினார்—முனிவரே! அமர தேவர்களின் இவ்வசனங்களை கேட்டவுடன், அந்தக் கணத்திற்கே உரிய பதிலை நான் உடனே எல்லாத் தேவர்களுக்கும் கூறினேன்।

Verse 21

ब्रह्मोवाच । ममैव वचसा दैत्यस्तारकाख्यस्समेधितः । न मत्तस्तस्य हननं युज्यते हि दिवौकसः

பிரம்மா கூறினார்—என் சொற்களாலேயே ‘தாரகன்’ என்னும் அசுரன் வலிமை பெற்று உயர்ந்தான்; ஆகவே, விண்ணுலக வாசிகளே, அவனை நான் கொல்வது தகுதியல்ல।

Verse 22

ततो नैव वधो योग्यो यतो वृद्धिमुपागतः । विष वृक्षोऽपि संवर्ध्य स्वयं छेत्तुमसांप्रतम्

ஆகவே இப்போது அவனை வதம் செய்வது தகாது; ஏனெனில் அவன் வளர்ந்து வலிமை பெற்றான். நச்சு மரமும் வளர்ந்த பின் விருப்பம்போல் எளிதில் வெட்ட முடியாது.

Verse 23

युष्माकं चाखिलं कार्यं कर्तुं योग्यो हि शंकरः । किन्तु स्वयं न शक्तो हि प्रतिकर्तुं प्रचो दितः

உங்கள் எல்லாப் பணிகளையும் நிறைவேற்ற வல்லவர் சங்கரரே; ஆனால் தூண்டப்பட்டாலும் அவர் தாமாகவே பழிவாங்கச் செயல்படுவதில்லை.

Verse 24

तारकाख्यस्तु पापेन स्वयमेष्यति संक्षयम् । यथा यूयं संविदध्वमुपदेशकरस्त्वहम्

‘தாரகன்’ என்பவன் தன் பாவத்தாலேயே தானாகவே அழிவை அடைவான்; ஆகவே நீங்கள் ஏற்றதாக எண்ணும் முறையில் செய்க, நான் ஆலோசனை கூறுபவனே.

Verse 25

न मया तारको वध्यो हरिणापि हरेण च । नान्येनापि सुरैर्वापि मद्वरात्सत्यमुच्यते

தாரகனை நான் கொல்ல இயலாது; ஹரி (விஷ்ணு) யாலும், ஹரன் (சிவன்) யாலும் அல்ல; பிற தேவர்களாலும் அல்ல. என் வரத்தால் இதுவே உண்மை என உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 26

शिववीर्य्यसमुत्पन्नो यदि स्यात्तनयस्सुराः । स एव तारकाख्यस्य हंता दैत्यस्य नापरः

ஓ தேவர்களே, சிவனின் வீரியத்திலிருந்து ஒரு மகன் பிறந்தால், அவனே ‘தாரக’ எனப்படும் அசுரனை வதைக்கும் வீரன்; வேறு யாரும் அல்ல।

Verse 27

यमुपायमहं वच्मि तं कुरुध्वं सुरोत्तमाः । महादेवप्रसादेन सिद्धिमेष्यति स धुवम्

நான் கூறும் வழிமுறையை, ஓ தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, நீங்கள் நிறைவேற்றுங்கள். மகாதேவனின் அருளால் அது உறுதியாக வெற்றியை அளிக்கும்।

Verse 28

सती दाक्षा यिणी पूर्वं त्यक्तदेहा तु याभवत् । सोत्पन्ना मेनकागर्भात्सा कथा विदिता हि वः

அந்த சதி—தக்ஷனின் மகள்—முன்னொரு காலத்தில் உடலைத் துறந்தவள்; அவளே மேனகையின் கருவிலிருந்து மீண்டும் பிறந்தாள். இக்கதை உங்களுக்கு அறிந்ததே.

Verse 29

तस्या अवश्यं गिरिशः करिष्यति कर ग्रहम् । तत्कुरुध्वमुपायं च तथापि त्रिदिवौकसः

நிச்சயமாக கிரீசன் (பகவான் சிவன்) அவளின் கரத்தை மணமாக ஏற்றுக் கொள்வான். ஆகவே, மூவுலகத் தேவர்களே, இதற்கான தகுந்த உபாயத்தை அமைக்குங்கள்.

Verse 30

तथा विदध्वं सुतरां तस्यां तु परियत्नतः । पार्वत्यां मेनकाजायां रेतः प्रतिनिपातने

ஆகவே அதேபடி உறுதியாகவும் மிகுந்த முயற்சியுடனும் செய்க; மெனகையின் மகளான பார்வதியில் தெய்வீக விதை முறையாக நிக்ஷேபிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 31

तमूर्द्ध्वरेतसं शंभुं सैव प्रच्युतरेतसम् । कर्तुं समर्था नान्यास्ति तथा काप्यबला बलात्

ஊர்த்வரேதஸாகிய பிரம்மச்சாரி சம்புவிடமிருந்து அந்தத் தேஜஸை வெளிப்படச் செய்ய வல்லவர் அவளே (பார்வதி) மட்டும்; எவ்வளவு வலிமையுடையவளாயினும் வேறு எந்தப் பெண்ணுக்கும் அது இயலாது।

Verse 32

सा सुता गिरिराजस्य सांप्रतं प्रौढयौवना । तपस्यते हिमगिरौ नित्यं संसेवते हरम्

மலைமன்னனின் அந்த மகள், இப்போது இளமைப் பருவத்தின் நிறைவில் இருந்து, இமயத்தில் தவம் செய்து, நாள்தோறும் பக்தியுடன் ஹரன் (சிவன்) அவர்களைப் பணிவிடை செய்கிறாள்।

Verse 33

वाक्याद्धिमवतः कालीं स्वपितुर्हठतश्शिवा । सखीभ्यां सेवते सार्द्धं ध्यानस्थं परमेश्वरम्

ஹிமவத்தின் கட்டளையினால் சிவா (பார்வதி) தன் தந்தையின் காளியை வலியுறுத்தி எழுப்பினாள்; பின்னர் இரு தோழியருடன் தியானத்தில் அமர்ந்த பரமேஸ்வரனைப் பணிவிடை செய்தாள்।

Verse 34

तामग्रतोऽर्च्चमानां वै त्रैलोक्ये वरवर्णिनीम् । ध्यानसक्तो महेशो हि मनसापि न हीयते

மூவுலகிலும் ஒப்பற்ற அழகுடைய, தெய்வ ஒளியால் விளங்கும் தேவி அவர்முன் வழிபட்டபோதும்; மகேசன் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார், மனத்தாலும் தம் உள்ளத் தியானத்திலிருந்து விலகவில்லை।

Verse 35

भार्य्यां समीहेत यथा स कालीं चन्द्रशेखरः । तथा विधध्वं त्रिदशा न चिरादेव यत्नतः

ஓ திரிதசர்களே, முயற்சியுடன் இப்படியே ஏற்பாடு செய்யுங்கள்—சந்திரசேகரன், சந்திரமௌளி சிவன், காளியை மனைவியாக விரும்புமாறு; அதேபடி விரைவில் நிறைவேற்றுங்கள்.

Verse 36

स्थानं गत्वाथ दैत्यस्य तमहं तारकं ततः । निवारयिष्ये कुहठात्स्वस्थानं गच्छतामराः

அந்த அசுரனின் இடத்திற்குச் சென்று, பின்னர் நான் தாரகனை அவன் தீய பிடிவாதத்திலிருந்து தடுத்து நிறுத்துவேன். ஓ அமரர்களே, நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் உங்கள் தம் தம் இருப்பிடங்களுக்கு திரும்பிச் செல்லுங்கள்.

Verse 37

इत्युक्त्वाहं सुरान्शीघ्रं तारकाख्यासुरस्य वै । उपसंगम्य सुप्रीत्या समाभाष्येदमब्रवम्

இவ்வாறு கூறி நான் விரைவாக தேவர்களிடம் சென்று, பின்னர் தாரகாசுரன் எனப் பெயர்பெற்ற தாரகனை அணுகினேன். அன்புடன் மரியாதையாக வணங்கி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தேன்.

Verse 38

ब्रह्मोवाच । तेजोसारमिदं स्वर्गं राज्यं त्वं परिपासि नः । यदर्थं सुतपस्तप्तं वाञ्छसि त्वं ततोऽधिकम्

பிரம்மா கூறினார்—இந்தச் சுவர்க்கம் ஒளியின் சாரமே; எங்கள் ஆட்சியை நீ காக்கின்றாய். எதற்காக நீ இத்தகைய கடுந்தவம் செய்தாய்? இந்தச் சுவர்க்கத்திற்கும் மேலானதை விரும்புகிறாயா?

Verse 39

वरश्चाप्यवरो दत्तो न मया स्वर्गराज्यता । तस्मात्स्वर्गं परित्यज्य क्षितौ राज्यं समाचर

நான் உனக்கு வரம் அளித்தேன்—சிறிய வரமாயினும்—ஆனால் சுவர்க்க அரசாட்சி அல்ல. ஆகவே சுவர்க்கத்தை விட்டு, பூமியில் உன் அரசை முறையாக நடத்துவாயாக.

Verse 40

देवयोग्यानि तत्रैव कार्य्याणि निखिलान्यपि । भविष्यत्यरसुरश्रेष्ठ नात्र कार्य्या विचारणा

தேவர்களுக்கு ஏற்ற அனைத்துச் செயல்களும் அங்கேயே முழுமையாகச் செய்யப்படட்டும். அசுரர்களில் சிறந்தவனே, இது நிச்சயமாக நிகழும்; இதில் ஆலோசனை வேண்டாம்.

Verse 42

तारकोऽपि परित्यज्य स्वर्गं क्षितिमथाभ्यगात् । शोणिताख्य पुरे स्थित्वा सर्वराज्यं चकार सः

தாரகனும் சொர்க்கத்தை விட்டுவிட்டு பின்னர் பூமிக்கு வந்தான். ‘சோணிதா’ எனப்படும் நகரில் தங்கி, அவன் உலகமெங்கும் ஆட்சி நிறுவினான்.

Verse 43

देवास्सर्वेऽपि तच्छुत्वा मद्वाक्यं सुप्रणम्य माम् । शक्रस्थानं ययुः प्रीत्या शक्रेण सुस माहिताः

என் சொற்களை கேட்ட எல்லாத் தேவர்களும் எனக்கு ஆழ்ந்த வணக்கம் செலுத்தினர். பின்னர் மகிழ்ச்சியுடன் அவர்கள் இந்திரனின் இருப்பிடத்திற்குச் சென்று, இந்திரன் வழிகாட்டுதலில் கவனமுடன் நிலைத்தனர்.

Verse 44

तत्र गत्वा मिलित्वा च विचार्य्य च परस्परम् । ते सर्वे मरुतः प्रीत्या मघवंतं वचोऽब्रुवन्

அங்கே சென்று, ஒன்றுகூடி, ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்த பின், அந்த எல்லா மருதர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் ம஘வன் (இந்திரன்)ிடம் பேசினர்.

Verse 45

देवा ऊचुः । शम्भोर्य्यथा शिवायां वै रुचिजायेत कामतः । मघवंस्ते प्रकर्तव्यं ब्रह्मोक्तं सर्वमेव तत्

தேவர்கள் கூறினர்—ஓ ம஘வன் (இந்திரா), சம்புவுக்கு சிவா (பார்வதி) மீது தன்னிச்சையாக அன்பார்ந்த ஈர்ப்பு உண்டாகும்படி, பிரம்மா உரைத்த அனைத்தையும் நீ முழுமையாக நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 46

ब्रह्मोवाच । इत्येवं सर्ववृत्तांतं विनिवेद्य सुरेश्वरम् । जग्मुस्ते सर्वतो देवाः स्वं स्वं स्थानं मुदान्विताः

பிரம்மா கூறினார்: “இவ்வாறு முழு நிகழ்வையும் தேவர்களின் தலைவனிடம் அறிவித்த பின், எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் கூடிய தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர்.”