Nāgeśa-jyotirliṅga-prādurbhāvaḥ — The Manifestation of the Nāgeśa Jyotirliṅga
இந்த அதிகாரத்தில் சூதர், நாகேசம் என அறியப்படும் ஜ்யோதிர்லிங்கம் ஒளி-ரூபமாக வெளிப்படும் வரலாற்றை அறிவிக்கிறார். பின்னர் பார்வதியின் வரத்தால் வலிமை பெற்ற ராட்சசி தாருகா மற்றும் அவளது கணவன் தாருகன் கொடுமை செய்து யாகங்களை அழித்து தர்மத்தை கலக்குகின்றனர். அவர்களின் ஆற்றல் மேற்கு கடலில் உள்ள வளமிகு காட்டில் நிலைபெற்றதாகவும், யோஜனை அளவுகளுடன் கூடிய புனித-புவியியல் விவரத்துடன் கூறப்படுகிறது. துன்புறும் உயிர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி ஔர்வ முனிவரிடம் சரணடைந்து பணிவுடன் வணங்கி பாதுகாப்பை வேண்டுகின்றனர்; வேறு எங்கும் அபயம் இல்லை என தெரிவிக்கின்றனர். அதர்மம் எழும்போது உயர்ந்த ஆதாரத்தை நாட வேண்டும்; இறுதியில் சிவன் ஜ்யோதிர்லிங்கமாக வெளிப்பட்டு உலக ஒழுங்கையும் தர்மத்தையும் மீண்டும் நிறுவுவான் என்பதே புராணப் பாடம்.
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । अथातः संप्रवक्ष्यामि नागेशाख्यं परात्मनः । ज्योतीरूपं यथा जातं परमं लिंगमुत्तमम्
சூதர் கூறினார்—இப்போது பரமாத்மனின் ‘நாகேச’ எனப்படும் வெளிப்பாட்டை நான் விளக்குகிறேன்; அந்த உத்தமமான பரம லிங்கம் எவ்வாறு ஜோதி-ரூபமாகத் தோன்றியது என்பதைச் சொல்கிறேன்।
Verse 2
दारुका राक्षसी काचित्पार्वती वरदर्पिता । दारुकश्च पतिस्तस्या बभूव बलवत्तरः
தாருகா என்னும் ஒரு ராட்சசி இருந்தாள்; பார்வதியின் வரப்பிரசாதத்தால் அவள் அகந்தையுற்றாள். அவளுடைய கணவன் தாருகனும் மிகுந்த வல்லமையுடையவனானான்.
Verse 3
बहुभी राक्षसैस्तत्र चकार कदनं सताम् । यज्ञध्वंसं च लोकानां धर्मध्वंसं तदाकरोत्
அங்கே அவன் பல ராட்சசர்களுடன் சேர்ந்து சத்புருஷர்களை வதை செய்தான்; மக்களின் யாகங்களை அழித்து, அந்நேரம் தர்மத்தையும் சிதைத்தான்.
Verse 4
पश्चिमे सागरे तस्य वनं सर्वसमृद्धिमत् । योजनानां षोडशभिर्विस्तृतं सर्वतो दिशम्
மேற்கு கடலில் அந்தப் புனிதப் பகுதியைச் சேர்ந்த ஒரு வனம் இருந்தது; அது எல்லா வளங்களாலும் நிறைந்தது; அனைத்துத் திசைகளிலும் பதினாறு யோஜனை அளவு விரிந்திருந்தது.
Verse 5
दारुका स्वविलासार्थं यत्र गच्छति तद्वनम् । भूम्या च तरुभिस्तत्र सर्वोपकरणैर्युतम्
தாருகா தன் இன்பவிளையாட்டிற்காகச் செல்லும் அந்த வனம் எல்லாவிதத்திலும் அமைந்தது—வளமான நிலமும், மரங்களும், தேவையான அனைத்துப் பொருட்களும் உடையது.
Verse 6
दारुकायै ददौ देवी तद्वनस्यावलोकनम् । प्रयाति तद्वनं सा हि पत्या सह यदृच्छया
தேவி தாருகைக்கு அந்தப் புனித வனத்தின் தரிசனத்தையும் (அறிவையும்) அருளினாள்; பின்னர் தெய்வச் சாந்தியால் அவள் கணவருடன் அதே வனத்திற்கே புறப்பட்டாள்.
Verse 7
तत्र स्थित्वा तदा सोपि सर्वेषां च भयं ददौ । दारुको राक्षसः पत्न्या तया दारुकया सह
அங்கே தங்கி அவனும் அப்போது அனைவரிடமும் அச்சத்தைப் பரப்பினான். அந்த ராட்சசன் தாருகன், தன் மனைவி தாருகையுடன் இருந்தான்.
Verse 8
ते सर्वे पीडिता लोका और्वस्य शरणं ययुः । नत्वा प्रीत्या विशेषेण तमूचुर्नतमस्तकाः
அனைவரும் துன்புறுத்தப்பட்டவர்களாய் அவுர்வரின் சரணடைந்தனர். சிறப்பு அன்பு-பக்தியுடன் வணங்கி, தலை தாழ்த்தி அவரிடம் விண்ணப்பித்தனர்।
Verse 9
लोका ऊचुः । महर्षे शरणं देहि नो चेद्दुष्टैश्च मारिताः । सर्वं कर्तुं समर्थोसि तेजसा दीप्तिमानसि
மக்கள் கூறினர்—ஓ மகரிஷியே, எங்களுக்கு சரணளியுங்கள்; இல்லையெனில் தீயோர் எங்களை கொன்றுவிடுவர். நீங்கள் தெய்வீகத் தேஜஸால் ஒளிர்ந்து, அனைத்தையும் செய்ய வல்லவர்.
Verse 10
पृथ्व्यां न वर्तते कश्चित्त्वां विना शरणं च नः । यामो यस्य समीपे तु स्थित्वा सुखमवाप्नुमः
இந்தப் பூமியில் உம்மைத் தவிர எங்களுக்கு வேறு சரணம் இல்லை. நாம் அவருடைய அருகே செல்வோம்; அவரின் சன்னிதியில் இருந்து நலம், அமைதி பெறுவோம்.
Verse 11
त्वां दृष्ट्वा राश्रसास्सर्वे पला यंते विदूरतः । त्वयि शैवं सदा तेजो विभाति ज्वलनो यथा
உம்மைக் கண்டவுடன் எல்லா விரோத சக்திகளும் தொலைவில் ஓடுகின்றன. உம்முள் ஷைவத் தேஜஸ் எப்போதும் எரியும் நெருப்புபோல் ஒளிர்கிறது.
Verse 12
सूत उवाच । इत्येवं प्रार्थितो लोकैरौर्वो हि मुनिसत्तमः । शोचमानः शरण्यश्च रक्षायै हि वचोऽब्रवीत्
சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு மக்களால் வேண்டப்பட்ட முந்திறை முனிவர் அவுர்வர், உள்ளத்தில் துயருற்றிருந்தாலும், சரணடைந்தோர்க்கு அடைக்கலமாகி அவர்களைப் பாதுகாக்கும் வார்த்தைகளை உரைத்தார்.
Verse 13
और्व उवाच । पृथिव्यां यदि रक्षांसि हिंस्युर्वै प्राणिनस्तदा । स्वयं प्राणैर्वियुज्येयू राक्षसा बलवत्तराः
ஔர்வர் கூறினார்—பூமியில் ராட்சசர்கள் உயிரினங்களைத் துன்புறுத்தினால், வலிமைமிக்க அந்த ராட்சசர்களே தாமே உயிர்மூச்சிலிருந்து பிரிந்து வீழ்வாராக।
Verse 14
यदा यज्ञा न हन्येरंस्तदा प्राणैर्वियोजिताः । भवंतु राक्षसास्सर्वे सत्यमेतन्मयोच्यते
யாகங்கள் சேதமடையாதிருக்க, அவற்றைத் தடுப்போர் அனைவரும் உயிர்மூச்சிலிருந்து பிரியட்டும்; அவர்கள் அனைவரும் ராட்சசர்களாகட்டும்—இது நான் உரைக்கும் உண்மை।
Verse 15
सूत उवाच । इत्युक्त्वा वचनं तेभ्यस्समाश्वास्य प्रजाः पुनः । तपश्चकार विविधमौर्वो लोकसुखावहः
சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி மக்களை மீண்டும் ஆறுதல் அளித்து, உலகிற்கு நலம் தரும் ஔர்வர் பலவகைத் தவங்களைச் செய்தார்।
Verse 16
देवास्तदा ते विज्ञाय शापस्य कारणं हि तत् । युद्धाय च समुद्योगं चक्रुर्देवारिभिस्सह
அப்போது தேவர்கள் அந்த சாபத்தின் உண்மையான காரணத்தை அறிந்து, தேவர்களின் பகைவர்களுடன் சேர்ந்து போருக்குத் தயாரானார்கள்।
Verse 17
सर्वैश्चैव प्रयत्नैश्च नानायुधधरास्सुराः । सर्वे शक्रादयस्तत्र युद्धार्थं समुपागताः
அப்போது தேவர்கள் பலவகை ஆயுதங்களைத் தாங்கி, எல்லா முயற்சிகளையும் செய்து, இந்திரன் முதலிய அனைவரும் போருக்காக அங்கே கூடினர்.
Verse 18
तान्दृष्ट्वा राक्षसास्तत्र विचारे तत्पराः पुनः । बभूवुस्तेऽखिला दुष्टा मिथो ये यत्र संस्थिताः
அவர்களை அங்கேக் கண்ட ராட்சசர்கள் மீண்டும் ஆராய்ச்சி‑ஆலோசனையில் ஈடுபட்டனர்; அந்தத் தீயவர்கள் அனைவரும் தத்தம் இடங்களில் நின்றபடியே ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி கலக்கத்துடன் ஆலோசித்தனர்.
Verse 19
राक्षसा ऊचुः । किं कर्तव्यं क्व गंतव्यं संकटं समुपागताः । युद्ध्यते म्रियते चैव युद्ध्यते न विहन्यते
ராட்சசர்கள் கூறினர்—“என்ன செய்ய வேண்டும், எங்கே செல்ல வேண்டும்? நாம் பெரும் அபாயத்தில் சிக்கியுள்ளோம். போரில் தாக்கப்பட்டால் மரணம் வரும்; ஆனால் இங்கே போர் நடந்தாலும் எதிரியை கொல்ல இயலவில்லை.”
Verse 20
तथैव स्थीयते चेद्वै भक्ष्यते किं परस्परम् । दुःखं हि सर्वथा जातं क एनं विनिवारयेत्
இதேபடி தொடர்ந்தால் உயிர்கள் ஏன் ஒருவரை ஒருவர் விழுங்க வேண்டும்? எல்லாத் திசைகளிலும் துன்பமே எழுந்துள்ளது; இதை யார் தடுக்க முடியும் (இந்த பரஸ்பரத் தீங்கு நீடிக்கும் வரை)?
Verse 21
सूत उवाच । विचार्येति च ते तत्र दारुकाद्याश्च राक्षसाः । उपायं न विजानन्तो दुःखं प्राप्तास्सदा हि वै
சூதர் கூறினார்—அங்கே தாருகன் முதலிய ராட்சசர்கள் ஆலோசித்தும் எந்த வழியும் அறியாமல், உண்மையிலேயே இடையறாத துன்பத்தில் ஆழ்ந்தனர்.
Verse 22
दारुका राक्षसी चापि ज्ञात्वा दुःखं समागतम् । भवान्याश्च वरं तञ्च कथयामास सा तदा
அப்போது ராட்சசி தாருகா துயரம் வந்தடைந்ததை அறிந்து, அந்நேரமே பவானி (பார்வதி) அருளிய வரமும் அதன் தன்மையும் கூறினாள்।
Verse 23
दारुकोवाच । मया ह्याराधिता पूर्वं भवपत्नी वरं ददौ । वनं गच्छ निजैः सार्धं यत्र गंतुं त्वमिच्छसि
தாருகன் கூறினான்— முன்பு நான் பவனின் துணைவியான தேவியை ஆராதித்தேன்; அவள் வரம் அளித்தாள்— ‘உன் மக்களுடன் காடிற்கு செல்; நீ செல்ல விரும்பும் இடமெல்லாம் செல்.’
Verse 24
तद्वरश्च मया प्राप्तः कथं दुःखं विषह्यते । जलं वनं च नीत्वा वै सुखं स्थेयं तु राक्षसैः
அந்த வரம் எனக்குக் கிடைத்துவிட்டது; இனி துன்பத்தை எவ்வாறு தாங்குவது? நீரை எடுத்துக் கொண்டு காடிற்குச் சென்று ராக்ஷஸர்கள் நிச்சயமாக நிம்மதியாக இருக்க வேண்டும்.
Verse 25
भूत उवाच । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा राक्षस्या हर्षमागताः । उचुस्सर्वे मिथस्ते हि राक्षसा निर्भयास्तदा
பூதன் கூறினான்— அந்த ராக்ஷஸியின் சொற்களை கேட்டதும் எல்லா ராக்ஷஸர்களும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். அப்போது அவர்கள் அச்சமின்றி ஒருவரோடு ஒருவர் பேசினர்.
Verse 26
धन्येयं कृतकृत्येयं राज्ञ्या वै जीवितास्स्वयम् । नत्वा तस्यै च तत्सर्वं कथयामासुरादरात्
இந்த அரசி பாக்கியவதி, கೃತகೃತ்யை; அவளுடைய வாழ்வு உண்மையிலே நிறைவு பெற்றது. பின்னர் அவர்கள் அவளுக்கு வணங்கி, மரியாதையுடன் அனைத்தையும் முழுமையாக எடுத்துரைத்தனர்.
Verse 27
यदि गंतुं भवेच्छक्तिर्गम्यतां किं विचार्यते । तत्र गत्वा जले देवि सुखं स्थास्याम नित्यशः
செல்லும் வலிமை இருந்தால் போகலாம்—யோசனை எதற்கு? தேவி, அங்கே சென்று நாம் நீரில் என்றும் இன்பமாகத் தங்குவோம்.
Verse 28
एतस्मिन्नंतरे लोका देवैस्सार्द्धं समागताः । युद्धाय विविधैर्दुःखैः पीडिता राक्षसैः पुरा
அந்த இடைவெளியில் உலகவாசிகள் தேவர்களுடன் கூடிச் சேர்ந்தனர். முன்பு ராட்சசர்களால் பலவித துன்பங்களால் வதைக்கப்பட்ட அவர்கள் போருக்குத் தயாராய் வந்தனர்.
Verse 29
इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्र संहितायां नागेश्वरज्योतिर्लिंगमाहात्म्ये दारुकावनराक्षसोपद्रववर्णनंनामैकोनत्रिंशोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் நான்காம் பகுதியான கோடிருத்ர ஸம்ஹிதையில், நாகேஸ்வர ஜ்யோதிர்லிங்க மஹாத்ம்யத்தில் ‘தாருகாவன ராட்சச உபத்ரவ வர்ணனம்’ எனும் இருபத்தொன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.
Verse 30
जयजयेति देव्यास्तु स्तुतिमुच्चार्य राक्षसी । तत उड्डीयनं कृत्वा सपक्षो गिरिराड्यथा
தேவியைப் போற்றி “ஜய ஜய” எனப் புகழுரைத்து அந்த ராட்சசி, பின்னர் சிறகுடைய மலைமன்னன் போல உயர்ந்து பறந்து சென்றாள்।
Verse 31
समुद्रस्य च मध्ये सा संस्थिता निर्भया तदा । सकलैः परिवारैश्च मुमुदेति शिवानुगा
அப்போது அவள் கடலின் நடுவே அஞ்சாது நிலைத்திருந்தாள்; எல்லாப் பரிவாரங்களுடனும் சிவானுகையாக மகிழ்ந்தாள்।
Verse 32
तत्र सिंधौ च ते स्थित्वा नगरे च विलासिनः । राक्षसाश्च सुखं प्रापु्र्निर्भयाश्च विजह्रिरे
அங்கே சிந்து கரையிலும் நகரிலும் தங்கி, இன்பவிலாசம் நாடிய அந்த ராட்சசர்கள் சுகம் பெற்றனர்; அஞ்சாது விருப்பம்போல் விளையாடி உலாவினர்।
Verse 33
राक्षसाश्च पृथिव्यां वै नाजग्मुश्च कदाचन । मुनेश्शापभयादेव बभ्रमुस्ते चले तदा
முனிவரின் சாபப் பயத்தால் அந்த ராட்சசர்கள் இனி ஒருபோதும் பூமிக்கு வரவில்லை; அப்போது அவர்கள் அசையும் உலகங்களிலேயே அலைந்தனர்।
Verse 34
नौषु स्थिताञ्जनान्नीत्वा नगरे तत्र तांस्तदा । चिक्षिपुर्बन्धनागारे कांश्चिज्जघ्नुस्तदा हि ते
படகுகளில் இருந்த மக்களைப் பிடித்து அவர்கள் அந்த நகருக்குக் கொண்டு சென்றனர்; அப்போது சிலரைச் சிறைக்கூடத்தில் தள்ளினர், சிலரை அந்நேரமே கொன்றனர்।
Verse 35
यथायथा पुनः पीडां चक्रुस्ते राक्षसास्तदा । तत्रस्थिता भवान्याश्च वरदानाच्च निर्भयाः
அந்த ராக்ஷசர்கள் மீண்டும் மீண்டும் துன்பம் செய்தபோதெல்லாம், பவானி அங்கேயே நிலைத்திருந்தாள்; அளிக்கப்பட்ட வரத்தின் பலத்தால் அவள் அச்சமற்றவளாய் இருந்தாள்.
Verse 36
यथापूर्वं स्थले लोके भयं चासीन्निरन्तरम् । तथा भयं जले तेषामासीन्नित्यं मुनीश्वराः
முனிவரே, முன்பு நிலத்தில் மக்களுக்கு இடையறாத அச்சம் இருந்ததுபோல், நீரிலும் அவர்களுக்கு எப்போதும் அச்சமே இருந்தது.
Verse 37
कदाचिद्राक्षसी सा च निस्सृता नगराज्जले । रुद्ध्वा मार्गं स्थिता लोकपीडार्थं धरणौ च हि
ஒருமுறை அந்த ராட்சசி நகரத்தருகிலுள்ள நீர்ப்பகுதியிலிருந்து வெளிவந்து, வழியைத் தடுத்து, மக்களைத் துன்புறுத்தும் நோக்கில் பூமியில் நின்றாள்।
Verse 38
एतस्मिन्नंतरे तत्र नावो बहुतराः शुभाः । आगता बहुधा तत्र सर्वतो लोकसंवृताः
அந்நேரத்தில் அங்கே பல புனிதமான படகுகள் பெருந்தொகையாக, எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் மீண்டும் மீண்டும் வந்து சேர்ந்தன; மக்கள் கூட்டம் எங்கும் நிறைந்தது।
Verse 39
ता नावश्च तदा दृष्ट्वा हर्षं संप्राप्य राक्षसाः । द्रुतं गत्वा हि तत्रस्थान्वेगात्संदध्रिरे खलाः
அந்தப் படகுகளைப் பார்த்த ராட்சசர்கள் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்; அவர்கள் விரைந்து சென்று அங்கே இருந்த மக்களை வேகமாகச் சூழ்ந்து நெருங்கினர்।
Verse 40
आजग्मुर्नगरं ते च तानादाय महाबलाः । चिक्षिपुर्बन्धनागारे बद्ध्वा हि निगडैर्दृढैः
அப்போது அந்த மகாபலவானோர் நகரத்திற்குச் சென்று அவர்களைப் பிடித்து, வலிய இரும்புக் கட்டுகளால் உறுதியாகக் கட்டி சிறைக்கூடத்தில் எறிந்தனர்।
Verse 41
बद्धास्ते निगडैर्लोका संस्थिता बंधनालये । अतीव दुःखमाजग्मुर्भर्त्सितास्ते मुहुर्मुहुः
அவர்கள் சங்கிலிகளால் கட்டப்பட்டு சிறைக்கூடத்தில் அடைக்கப்பட்டனர்; மீண்டும் மீண்டும் கடிந்து இகழப்பட்டதால் அவர்கள் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர்।
Verse 42
तेषां मध्ये च योऽधीशस्स वैश्यस्सुप्रियाभिधः । शिवप्रियश्शुभाचारश्शैवश्चासीत्सदातनः
அவர்களுள் தலைவன் ‘சுப்ரிய’ எனப்படும் வைசியன். அவன் சிவபிரியன், நற்கருமங்களில் நிலைத்தவன், என்றும் சைவ நெறியில் உறுதியானவன்.
Verse 43
विना च शिवपूजां वै न तिष्ठति कदाचन । सर्वथा शिवधर्मा हि भस्मरुद्राक्षभूषणः
சிவபூஜை இன்றிப் ஒருவர் எப்போதும் நிலைபெறார். எல்லாவிதத்திலும் சிவதர்மம் என்பது பஸ்மமும் ருத்ராட்சமும் அணிந்து அலங்கரித்திருப்பதே.
Verse 44
यदि पूजा न जाता चेन्न भुनक्ति तदा तु सः । अतस्तत्रापि वैश्योऽसौ चकार शिवपूजनम्
“பூஜை செய்யப்படவில்லை என்றால் அவன் உணவு உண்ணமாட்டான்” என்று எண்ணி, அந்த வைசியன் அங்கேயும் சிவபூஜையைச் செய்தான்.
Verse 45
कारागृहगतस्सोपि बहूंश्चाशिक्षयत्तदा । शिवमंत्रं च पूजां च पार्थिवीमृषिसत्तमाः
ஓ முனிவர்சிறந்தோரே, சிறையில் இருந்தபோதிலும் அவர் அப்போது பலருக்கு சிவமந்திரத்தையும் பார்திவ (மண்ணால் செய்யப்பட்ட) லிங்கப் பூஜையையும் போதித்தார்।
Verse 46
ते सर्वे च तदा तत्र शिवपूजां स्वकामदाम् । चक्रिरे विधिवत्तत्र यथादृष्टं यथाश्रुतम्
அப்போது அவர்கள் அனைவரும் அங்கேயே அந்த நேரத்தில், பக்தர்களின் விருப்பங்களை அருளும் ஆண்டவன் சிவனின் பூஜையை விதிப்படி செய்தனர்—தாங்கள் கண்டதுபோலவும் கேட்டதுபோலவும்।
Verse 47
केचित्तत्र स्थिता ध्याने बद्ध्वासनमनुत्तमम् । मानसीं शिवपूजां च केचिच्चक्रुर्मुदान्विताः
சிலர் அங்கே தியானத்தில் நிலைத்து, மிகச் சிறந்த உறுதியான ஆசனத்தை அமைத்துக் கொண்டனர்; சிலர் ஆனந்தம் நிறைந்து மனத்திலேயே சிவபூஜை செய்தனர்.
Verse 48
तदधीशेन तत्रैव प्रत्यक्षं शिवपूजनम् । कृतं च पार्थिवस्यैव विधानेन मुनीश्वराः
முனிவரே, அங்கேயே அந்த அதீசன் பார்திவ (மண்ணால் செய்யப்பட்ட) லிங்க விதிமுறையின்படி முறையாக நேரடியாக சிவபூஜை செய்தான்.
Verse 49
अन्ये च ये न जानन्ति विधानं स्मरणं परम् । नमश्शिवाय मंत्रेण ध्यायंतश्शंकरं स्थिताः
விதிமுறைகளையோ உயர்ந்த ஸ்மரண சாதனையையோ அறியாத மற்றவர்களும் உள்ளனர்; ஆயினும் ‘நமః சிவாய’ மந்திரத்தால் சங்கரனைத் தியானித்து அவரிலேயே நிலைத்திருப்பர்.
Verse 50
सुप्रियो नाम यश्चासीद्वैश्यवर्यश्शिवप्रियः । ध्यायंश्च मनसा तत्र चकार शिवपूजनम्
சுப்ரியன் என்னும் ஒரு சிறந்த வைசியன் இருந்தான்; சிவனுக்கு அன்பான பக்தன். அவன் அங்கே மனத்தால் தியானித்து சிவபூஜை செய்தான்.
Verse 51
यथोक्तरूपी शंभुश्च प्रत्यक्षं सर्वमाददे । सोपि स्वयं न जानाति गृह्यते न शिवेन वै
யதோக்த ரூபத்தை ஏற்று ஶம்பு நேரடியாக வெளிப்பட்டு, அவர்கள்முன் இருந்த அனைத்தையும் தம்முள் எடுத்துக் கொண்டார். ஆயினும் அவர் புலன்விஷயமாக அறியப்படார்; ஏனெனில் சிவன் யாராலும் பிடிக்கப்படவும் எல்லைப்படுத்தப்படவும் இயலாதவன்—சிவனாலும் கூட சிவன் பொருளாகப் பற்றப்படான்।
Verse 52
एवं च क्रियमाणस्य वैश्यस्य शिवपूजनम् । व्यतीयुस्तत्र षण्मासा निर्विघ्नेन मुनीश्वराः
முனிவரே! இவ்வாறு அந்த வைசியன் பகவான் சிவபூஜையைத் தொடர்ந்து செய்துகொண்டிருக்க, அங்கே ஆறு மாதங்கள் எந்தத் தடையுமின்றி கடந்தன.
Verse 53
अतः परं च यज्जातं चरितं शशिमौलिनः । तच्छृणुध्वमृषिश्रेष्ठाः सावधानेन चेतसा
ஆகையால், முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே! சந்திரமௌலியான சிவபெருமானின் பின்வரும் புனிதச் சரிதம்—அதன்பின் நிகழ்ந்ததை—கவனமுடன் கேளுங்கள்.
Frequently Asked Questions
It sets up the Nāgeśa jyotirliṅga origin by narrating the rise of Dārukā–Dāruka’s adharma (yajña and dharma destruction), the localization of their power in a western-ocean forest, and the collective appeal of the afflicted to Aurva Ṛṣi for protection—preparing the ground for Śiva’s intervention.
The liṅga appearing as jyotis encodes a dual register: Śiva is formless, self-luminous reality (beyond attributes) while also becoming ritually accessible through an emblem anchored to a place. The forest-in-the-ocean motif functions as a liminal ‘outside dharma’ zone, where disorder concentrates until reabsorbed by divine luminosity and reordering.
Śiva is highlighted as the parātman manifested as the Nāgeśa jyotirliṅga (jyotīrūpaṃ paramaṃ liṅgam), while Pārvatī appears indirectly through the boon-context that emboldens Dārukā, underscoring how boons require dharmic containment and ultimate Śaiva oversight.