गौतमविघ्नप्रकरणम् (Episode of Obstacles to Gautama; Gaṇeśa’s Appearing Through Misguided Worship)

Verse 1

सूत उवाच । कदाचिद्गौतमेनैव जलार्थं प्रेषिता निजाः । शिष्यास्तत्र गता भक्त्या कमंडलुकरा द्विजाः

சூதர் கூறினார்—ஒருமுறை கௌதமர் தம் சீடர்களை நீர் கொண்டுவர அனுப்பினார். அந்த இருபிறப்பினர் சீடர்கள் பக்தியுடன் கையில் கமண்டலங்களை ஏந்தி அங்கே சென்றனர்.

Verse 2

शिष्याञ्जलसमीपे तु गतान्दृष्ट्वा न्यषेधयन् । जलार्थमगतांस्तत्र चर्षिपत्न्योप्यनेकशः

சீடர்கள் நீரருகே வருவதைக் கண்டு அவர் அவர்களைத் தடுத்தார். அங்கே நீர் எடுக்க வந்த பல முனிவர் மனைவியரையும் தடுத்து நிறுத்தினார்.

Verse 3

ऋषिपत्न्यो वयं पूर्वं ग्रहीष्यामो विदूरतः । पश्चाच्चैव जलं ग्राह्यमित्येवं पर्यभर्त्सयन्

அவர்கள் கூறினர்—“நாங்கள் முனிவர்களின் மனைவியர்; முதலில் நாங்கள் தூரத்திலிருந்தே நீரை எடுத்துக்கொள்வோம். அதன் பின்பே நீர் எடுக்க வேண்டும்.” என்று சொல்லி அவர்கள் கடிந்தனர்.

Verse 4

परावृत्य तदा तैश्च ऋषिपत्न्यै निवेदितम् । सा चापि तान्समादाय समाश्वास्य च तैः स्वयम्

பின்பு அவர்கள் திரும்பி வந்து அந்த நிகழ்வை ரிஷியின் மனைவியிடம் தெரிவித்தனர். அவளும் அவர்களை அருகே அழைத்து, தன் சொற்களால் அவர்களைத் தேற்றினாள்।

Verse 5

जलं नीत्वा ददौ तस्मै गौतमाय तपस्विनी । नित्यं निर्वाहयामास जलेन ऋषिसत्तमः

தவமுடைய அந்தப் பெண் நீரை கொண்டு வந்து கௌதமருக்கு அளித்தாள். அந்த உயர்ந்த ரிஷியும் அந்த நீராலேயே தினந்தோறும் தன் நியமங்களை இடையறாது நடத்தினார்।

Verse 6

ताश्चैवमृषिपत्न्यस्तु क्रुद्धास्तां पर्यभर्त्सयन् । परावृत्य गतास्सर्वास्तूटजान्कुटिलाशयाः

இவ்வாறு ரிஷிகளின் மனைவியர் கோபத்தால் கொதித்து அவளை கடுமையாகக் கண்டித்தனர். பின்னர் வஞ்சக எண்ணங்களை உள்ளத்தில் வைத்துக் கொண்டு, ஆசிரமப் பெண்கள் அனைவரும் திரும்பிச் சென்றனர்।

Verse 7

स्वाम्यग्रे विपरीतं च तद्वृत्तं निखिलं ततः । दुष्टाशयाभिः स्त्रीभिश्च ताभिर्वै विनिवेदितम्

பின்னர் தங்கள் தலைவரின் முன்னிலையில், தீய எண்ணமுடைய அந்தப் பெண்கள் அந்த முழு நிகழ்வையும் திரித்து எதிர்மாறாக அறிவித்தனர்।

Verse 8

अथ तासां वचः श्रुत्वा भाविकर्मवशात्तदा । गौतमाय च संकुद्धाश्चासंस्ते परमर्षयः

அவர்களின் சொற்களை கேட்டதும், அந்நேரம் விதிக்கர்மத்தின் வலியால் தூண்டப்பட்ட பரமரிஷிகள், கௌதமர்மேல் கோபமுற்று அவரைத் திட்டு மொழிந்தனர்।

Verse 9

विघ्नार्थं गौतमस्यैव नानापूजोपहारकैः । गणेशं पूजयामासुस्संकुद्धास्ते कुबुद्धयः

கௌதமருக்கே தடைகள் உண்டாக்கும் நோக்கில், கோபம் கொண்ட அந்தக் கெட்டமதி உடையோர் பலவகை பூஜைகளும் பலவித காணிக்கைகளும் கொண்டு கணேசனை வழிபடத் தொடங்கினர்.

Verse 10

आविर्बभूव च तदा प्रसन्नो हि गणेश्वरः । उवाच वचनं तत्र भक्ताधीनः फलप्रदः

அப்போது மகிழ்ந்த கணேஸ்வரன் அங்கே வெளிப்பட்டான். பக்தியின் அன்புக்குக் கட்டுப்பட்டு பலன் அளிப்பவன் ஆன அவர் அங்கே வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 11

गणेश उवाच । प्रसन्नोऽस्मि वरं ब्रूत यूयं किं करवाण्यहम् । तदीयं तद्वचः श्रुत्वा ऋषयस्तेऽबुवंस्तदा

கணேசன் கூறினான்—“நான் மகிழ்ந்தேன். வரம் கூறுங்கள்; உங்களுக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” அவன் சொற்களை கேட்ட அந்த முனிவர்கள் அப்போது பதிலளித்தனர்.

Verse 12

ऋषय ऊचुः । त्वया यदि वरो देयो गौतमस्स्वाश्रमाद्बहिः । निष्कास्यं नो ऋषिभिः परिभर्त्स्य तथा कुरु

முனிவர்கள் கூறினர்—“நீ வரம் அளிக்க விரும்பினால், கௌதமனை அவன் தன் ஆசிரமத்திலிருந்து வெளியே துரத்தச் செய். நாங்கள் முனிவர்கள் அவனை வெளியேற்றியும் கண்டித்தும் செய்வோம்—அவ்வாறே செய்.”

Verse 13

सूत उवाच । स एवं प्रार्थितस्तैस्तु विहस्य वचनं पुनः । प्रोवाचेभमुखः प्रीत्या बोधयंस्तान्सतां गतिः

சூதன் கூறினான்—அவர்கள் வேண்டியபோது அவன் புன்னகைத்து, மகிழ்ச்சியுடன் மீண்டும் சொன்னான். அவன் நல்லோரின் அடைக்கலமும் உண்மைப் பாதையும்; அன்புடன் அவர்களை அறிவுறுத்தினான்.

Verse 14

गणेश उवाच । श्रूयतामृषयस्सर्वे युक्तं न क्रियतेऽधुना । अपराधं विना तस्मै क्रुध्यतां हानिरेव च

கணேசர் கூறினார்—அனைத்து முனிவர்களும் கேளுங்கள். இப்போது செய்ய வேண்டிய நியாயமான செயல் செய்யப்படவில்லை. அவர் குற்றமற்றவராக இருந்தும் அவர்மேல் கோபம் செலுத்தப்படுகிறது; அதன் விளைவு தீங்குதான்.

Verse 15

उपस्कृतं पुरा यैस्तु तेभ्यो दुःखं हितं न हि । यदा च दीयते दुःखं तदा नाशो भवेदिह

முன்பு மதிக்கப்பட்டு நன்றாகப் போற்றப்பட்டவர்களுக்கு துன்பம் அளிப்பது ஒருபோதும் நன்மை தராது. துன்பம் கொடுக்கப்படும் போது, இவ்வுலகிலேயே அழிவு நிச்சயமாக எழும்.

Verse 16

ईदृशं च तपः कृत्वा साध्यते फलमुत्तमम् । शुभं फलं स्वयं हित्वा साध्यते नाहितं पुनः

இத்தகைய தவம் செய்தால் உயர்ந்த பலன் கிடைக்கும். ஆனால் ஒருவர் தானே நல்விளைவை விட்டுவிட்டால், மீண்டும் பயனற்ற தீய பலனையே அடைவான்.

Verse 17

सूत उवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा तस्य ते मुनिसत्तमाः । बुद्धिमोहं तदा प्राप्ता इदमेव वचोऽब्रुवन्

சூதர் கூறினார்—அவருடைய சொற்களை கேட்ட அந்த முனிவர்களில் சிறந்தோர் அப்போது அறிவு மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து, பதிலாக இதே வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.

Verse 18

ऋषय ऊचुः । कर्तव्यं हि त्वया स्वामिन्निदमेव न चान्यथा । इत्युक्तस्तु तदा देवो गणेशो वाक्यमब्रवीत्

முனிவர்கள் கூறினர்—ஓ ஆண்டவரே, இதை நீங்கள் தான் செய்ய வேண்டும்; இதுவே, வேறல்ல. இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது தெய்வீக கணேசர் பதிலளித்தார்.

Verse 19

गणेश उवाच । असाधुस्साधुतां चैव साधुश्चासाधुतां तथा । कदाचिदपि नाप्नोति ब्रह्मोक्तमिति निश्चितम्

கணேசர் கூறினார்—அசாது ஒருவன் எப்போதும் உண்மையான சாதுத்துவத்தை அடையான்; சாதுவும் அசாதுத்துவத்தில் வீழான். இது உறுதி—இவ்வாறு பிரம்மா உரைத்தார்.

Verse 20

यदा च भवतां दुःखं जातं चानशनात्पुरा । तदा सुखं प्रदत्तं वै गौतमेन महर्षिणा

முன்னொரு காலத்தில் உண்ணாமையால் உங்களுக்கு துயரம் ஏற்பட்டபோது, மகரிஷி கௌதமர் தான் உங்களுக்கு நிம்மதியும் ஆறுதலும் அருளினார்.

Verse 21

इदानीं वै भवद्भिश्च तस्मै दुःखं प्रदीयते । नेतद्युक्ततमं लोके सर्वथा सुविचार्यताम्

இப்போது உங்கள் செயல்களாலேயே அவருக்குத் துன்பம் அளிக்கப்படுகிறது. இது இவ்வுலகில் எவ்விதத்திலும் பொருத்தமானது அல்ல—அனைத்துவிதமாகவும் நன்றாகச் சிந்தியுங்கள்.

Verse 22

स्त्रीबलान्मोहिता यूयं न मे वाक्यं करिष्यथ । एतद्धिततमं तस्य भविष्यति न संशयः

பெண்ணின் வலிமையால் மயங்கிய நீங்கள் என் சொல்லை நிறைவேற்றமாட்டீர்கள். ஆயினும் சந்தேகம் இல்லை—இறுதியில் இதுவே அவனுக்குப் பரம நன்மையாகும்.

Verse 23

पुनश्चायमृषिश्रेष्ठो दास्यते वस्सुखं ध्रुवम् । तारणं न च युक्तं स्याद्वरमन्यं वृणीत वै

மீண்டும் இந்த ரிஷிசிறந்தவர் நிச்சயமாக உனக்கு இன்பம் அளிப்பார். ஆனால் (அவரை) நேரடியாகத் தாண்டச் செய்து விடுவிப்பது உரியது அல்ல; ஆகவே வேறு ஒரு வரத்தைத் தேர்ந்தெடு.

Verse 24

सूत उवाच । इत्येवं वचनं तेन गणेशेन महात्मना । यद्यप्युक्तमृषिभ्यश्च तदप्येते न मेनिरे

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு மகாத்மா கணேசன் அந்த வார்த்தைகளை உரைத்தான். ஆயினும் அவை முனிவர்களுக்குச் சொல்லப்பட்டபோதும், அவர்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

Verse 25

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां गौतमव्यवस्थावर्णनं नाम पंचविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் நான்காம் கோடிருத்ரஸம்ஹிதையில் “கௌதம-வ்யவஸ்தா-வர்ணனம்” எனும் இருபத்திஐந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 26

गणेश उवाच । भवद्भिः प्रार्थ्यते यच्च करिष्येऽहं तथा खलु । पश्चाद्भावि भवेदेव इत्युक्त्वांतर्दधे पुनः

கணேசர் கூறினார்— நீங்கள் வேண்டியதை நான் நிச்சயமாகச் செய்வேன்; காலம் வந்தபோது அது உறுதியாக நிகழும். இவ்வாறு சொல்லி அவர் மீண்டும் மறைந்தார்।

Verse 27

गौतमस्स न जानाति मुनीनां वै दुराशयम् । आनन्दमनसा नित्यं पत्न्या कर्म चकार तत्

கௌதமர் அந்த முனிவர்களின் தீய நோக்கத்தை அறியவில்லை. அவர் எப்போதும் ஆனந்தமனத்துடன் மனைவியோடு சேர்ந்து அந்த சேவைக்கருமத்தைச் செய்து கொண்டிருந்தார்।

Verse 28

तदन्तरे च यज्जातं चरितं वरयोगतः । तद्दुष्टर्षिप्रभावात्तु श्रूयतां तन्मुनीश्वराः

முனிவரே, அந்த இடைவேளையில் வர-யோகத்தின் வலிமையால் நிகழ்ந்த நிகழ்வையும், அந்தத் தீய ரிஷியின் தாக்கத்தால் எழுந்ததையும் இப்போது கேளுங்கள்।

Verse 29

गौतमस्य च केदारे तत्रासन्व्रीहयो यवाः । गणेशस्तत्र गौर्भूत्वा जगाम किल दुर्बला

கௌதமரின் கேதார வயலில் நெலும் யவமும் இருந்தன. அங்கே கணேசர் பசு வடிவம் கொண்டு, பலவீனனெனத் தோன்றி உலாவினார்.

Verse 30

कंपमाना च सा गत्वा तत्र तद्वरयोगतः । व्रीहीन्संभक्षयामास यवांश्च मुनिसत्तमाः

அவள் நடுங்கியபடி அங்கே சென்றாள்; அந்த வரத்தின் வலிமையால், ஓ முனிவரே, நெல் மணிகளையும் யவத்தையும் உண்ணத் தொடங்கினாள்.

Verse 31

एतस्मिन्नन्तरे दैवाद्गौतमस्तत्र चागतः । स दयालुस्तृणस्तंम्बैर्वारयामास तां तदा

அந்நேரத்தில் தெய்வச் சித்தத்தால் கௌதமரும் அங்கே வந்தடைந்தார். கருணையுடன் புல்லுக் கட்டுகளால் அவளை உடனேத் தடுத்தார்.

Verse 32

तृणस्तंबेन सा स्पृष्टा पपात पृथिवीतले । मृता च तत्क्षणादेव तदृषेः पश्यतस्तदा

புல்லின் ஒரு தண்டு மட்டும் தொட்டவுடன் அவள் தரையில் விழுந்தாள். அதே கணத்தில் அவள் இறந்தாள்—அந்த ரிஷி பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில்.

Verse 33

ऋषयश्छन्नरूपास्ते ऋषिपत्न्यस्तथाशुभाः । ऊचुस्तत्र तदा सर्वे किं कृतं गौतमेन च

அப்போது அந்த ரிஷிகள் தங்கள் உண்மை உருவத்தை மறைத்திருந்தனர்; அவர்களின் மனைவிகளும் அசுப நோக்கத்தால் தூண்டப்பட்டிருந்தனர். அந்நேரம் அங்கே அனைவரும் கூறினர்—“கௌதமன் என்ன செய்தான்?”

Verse 34

गौतमोऽपि तथाहल्यामाहूयासीत्सुविस्मितः । उवाच दुःखतो विप्रा दूयमानेन चेतसा

அப்போது கௌதமனும் அஹல்யையை அழைத்து, மிகுந்த வியப்புடன் நின்றான். துயரால் எரியும் உள்ளத்துடன் அந்தப் பிராமணன் பேசினான்।

Verse 35

गौतम उवाच । किं जातं च कथं देवि कुपितः परमेश्वरः । किं कर्तव्यं क्व गन्तव्यं हत्या च समुपस्थिता

கௌதமன் கூறினான்—“தேவி, என்ன நடந்தது? எவ்வாறு பரமேஸ்வரன் கோபமடைந்தார்? இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும், எங்கே செல்ல வேண்டும், மேலும் கொலைப்பாவம் எவ்வாறு எங்கள் முன் வந்து நின்றது?”

Verse 36

सूत उवाच एतस्मिन्नन्तरे विप्रो गौतमं पर्यभर्त्सयन् । विप्रपत्न्यस्तथाऽहल्यां दुर्वचोभिर्व्यथां ददुः

சூதன் கூறினான்—அந்த இடைவெளியில் ஒரு பிராமணன் கௌதமனைத் திட்டித் தாழ்த்தினான்; மேலும் பிராமணர்களின் மனைவிகள் அஹல்யையை கடுமையான, குத்தும் சொற்களால் வேதனைப்படுத்தினர்।

Verse 37

दुर्बुद्धयश्च तच्छिष्यास्सुतास्तेषां तथैव च । गौतम परिभर्त्स्यैव प्रत्यूचुर्धिग्वचो मुहुः

அந்த தீயபுத்தியுடையோர்—அவர்களின் சீடர்களும், அதுபோல அவர்களின் புதல்வர்களும் உடன்—கௌதமரை இகழ்ந்து, மீண்டும் மீண்டும் நிந்தைமிகு சொற்களால் பதிலுரைத்தனர்।

Verse 38

ऋषय ऊचुः । मुखं न दर्शनीयं ते गम्यतां गम्यतामिति । दृष्ट्वा गोघ्नमुखं सद्यस्सचैलं स्नानमाचरेत्

ரிஷிகள் கூறினர்—“உன் முகம் காணத் தகுதியல்ல; போ, போ.” கோவதை செய்தவனின் முகம் கண்டவுடன் உடையுடன் உடனே நீராட வேண்டும்।

Verse 39

यावदाश्रममध्ये त्वं तावदेव हविर्भुजः । पितरश्च न गृह्णंति ह्यस्मद्दत्तं हि किञ्चन

நீ ஆசிரம எல்லைக்குள் இருக்கும் வரை நீயே ஹவியை உண்ணுபவன்; எங்களால் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட எதையும் பித்ருக்கள் ஏற்கமாட்டார்கள்।

Verse 40

तस्माद्गच्छान्यतस्त्वं च परिवारसमन्वितः । विलम्बं कुरु नैव त्वं धेनुहन्पापकारक

ஆகையால் நீ உன் பரிவாரத்துடன் இங்கிருந்து உடனே வேறிடத்திற்குச் செல். தாமதிக்காதே—ஓ கோவதை செய்தவனே, பாவம் விளைவிப்பவனே!

Verse 41

सूत उवाच । इत्युक्त्वा ते च तं सर्वे पाषाणैस्समताडयन् । व्यथां ददुरतीवास्मै त्वहल्यां च दुरुक्तिभिः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து அவனை கற்களால் அடித்தனர். அவனுக்கு மிகுந்த வேதனை அளித்தனர்; அஹல்யாவையும் கடுஞ்சொற்களால் துன்புறுத்தினர்।

Verse 42

ताडितो भर्त्सितो दुष्टैर्गौतमो गिरमब्रवीत् । इतो गच्छामि मुनयो ह्यन्यत्र निवसाम्यहम्

துஷ்டர்களால் அடிக்கப்பட்டும் கடுமையாக இகழப்பட்டும் கௌதம முனிவர் கூறினார்— “முனிவர்களே, நான் இங்கிருந்து செல்கிறேன்; நிச்சயமாக வேறிடத்தில் வாசம் செய்வேன்।”

Verse 43

इत्युक्त्वा गौतमस्तस्मात्स्थानाच्च निर्गतस्तदा । गत्वा क्रोशं तदा चक्रे ह्याश्रमं तदनुज्ञया

இவ்வாறு கூறி கௌதமர் அந்நிலையிலிருந்து புறப்பட்டார். ஒரு குரோசம் தூரம் சென்று, அவளது அனுமதியால் அங்கே ஆசிரமத்தை நிறுவினார்।

Verse 44

यावच्चैवाभिशापो वै तावत्कार्य्यं न किंचन । न कर्मण्यधिकारोऽस्ति दैवे पित्र्येऽथ वैदिके

அபிசாபம் நீடிக்கும் வரையில் எதையும் செய்யக் கூடாது; தேவகாரியம், பித்ருகாரியம், வைதிகக் கடமைகள் ஆகியவற்றில் உரிமை இல்லை।

Verse 45

मासार्धं च ततो नीत्वा मुनीन्संप्रार्थयत्तदा । गौतमो मुनिवर्य्यस्स तेन दुःखेन दुखितः

பின்னர் அரை மாதம் கடந்ததும், அந்தத் துயரால் துயருற்ற முனிவரான கௌதமர், முனிவர்களை அணுகி பணிவுடன் வேண்டினார்।

Verse 46

गौतम उवाच । अनुकंप्यो भवद्भिश्च कथ्यतां क्रियते मया । यथा मदीयं पापं च गच्छत्विति निवेद्यताम्

கௌதமர் கூறினார்—நீங்கள் கருணை செய்து எனக்கு வழிமுறையைச் சொல்லுங்கள். செய்ய வேண்டியது எதுவாயினும் நான் செய்வேன்; என் பாவம் நீங்குமாறு அருள்புரிந்து வழி கூறுங்கள்.

Verse 47

सूत उवाच । इत्युक्तास्ते तदा विप्रा नोचुश्चैव परस्परम् । अत्यंतं सेवया पृष्टा मिलिता ह्येकतस्स्थिताः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது அந்தப் பிராமண முனிவர்கள் அப்போது ஒருவரோடு ஒருவர் எதையும் பேசவில்லை. மிகுந்த பணிவும் சேவையும் கொண்டு கேட்டதால் அவர்கள் அனைவரும் கூடிச் சென்று ஒரே இடத்தில் நின்றனர்.

Verse 48

गौतमो दूरतः स्थित्वा नत्वा तानृषिसत्तमान् । पप्रच्छ विनयाविष्टः किं कार्यं हि मयाधुना

கௌதமன் தூரத்தில் நின்று அந்த உயர்ந்த ரிஷிகளை வணங்கி, பணிவுடன்—“இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டான்।

Verse 49

इत्युक्ते मुनिना तेन गौतमेन महात्मना । मिलितास्सकलास्ते वै मुनयो वाक्यमब्रुवन्

மகாத்மா கௌதம முனி இவ்வாறு கூறியதும், அங்கு கூடியிருந்த எல்லா முனிவர்களும் ஒன்றுகூடி பதிலுரைத்தனர்।

Verse 50

ऋषय ऊचुः । निष्कृतिं हि विना शुद्धिर्जायते न कदाचन । तस्मात्त्वं देहशुद्ध्यर्थं प्रायश्चित्तं समाचर

ரிஷிகள் கூறினர்—“நிஷ்க்ருதி இன்றி எக்காலமும் தூய்மை உண்டாகாது. ஆகவே உடல்-தூய்மைக்காக முறையாகப் பிராயச்சித்தம் செய்.”

Verse 51

त्रिवारं पृथिवीं सर्वां क्रम पापं प्रकाशयन् । पुनरागत्य चात्रैव चर मासव्रतं तथा

முழு பூமியையும் மூன்று முறை பிரதட்சிணை செய்து, பாவத்தை வெளிப்படுத்தி அகற்றிய பின், மீண்டும் இங்கே வந்து இத்தலத்திலேயே விதிப்படி மாதவிரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்।

Verse 52

शतमेकोत्तरं चैव ब्रह्मणोऽस्य गिरेस्तथा । प्रक्रमणं विधायैवं शुद्धिस्ते च भविष्यति

இந்த மலையையும், பிரம்மதேவரையும் இவ்விதமாக நூற்று ஒன்று முறை பிரதட்சிணை செய்தால், உனது சுத்தி நிச்சயமாக நிறைவேறும்।

Verse 53

अथवा त्वं समानीय गंगास्नानं समाचर । पार्थिवानां तथा कोटिं कृत्वा देवं निषेवय

அல்லது நீ கங்கை நீரை கொண்டு வந்து கங்கைஸ்நானம் செய்; மேலும் மண்ணால் (பார்த்திவ) ஒரு கோடி லிங்கங்களை செய்து, தேவனாகிய சிவனை வழிபட்டு சேவிக்கவும்.

Verse 54

गंगायां च ततः स्नात्वा पुनश्चैव भविष्यति । पुरा दश तथा चैकं गिरेस्त्वं क्रमणं कुरु

பின்னர் கங்கையில் நீராடி; அதன் பின் நீ மீண்டும் புதுப்பெற்ற நிலையை அடைவாய். பழம்பெரும் விதிப்படி மலையை பத்து முறை, மேலும் இன்னொரு முறை சுற்றி வா (பிரதட்சிணம் செய்).

Verse 55

शत कुंभैस्तथा स्नात्वा पार्थिवं निष्कृतिर्भवेत् । इति तैर्षिभिः प्रोक्तस्तथेत्योमिति तद्वचः

நூறு குடங்களின் நீரால் விதிப்படி நீராடினால் பார்த்திவச் செய்கைக்குரிய பிராயச்சித்தம் நிறைவேறும். இவ்வாறு அந்த ரிஷிகள் கூறினர்; அவனும் “ததாஸ்து” என்றும் “ஓம்” என்றும் சொல்லி ஒப்புதல் அளித்தான்.

Verse 56

पार्थिवानां तथा पूजां गिरेः प्रक्रमणं तथा । करिष्यामि मुनिश्रेष्ठा आज्ञया श्रीमतामिह

முனிசிறந்தவர்களே, இங்குள்ள மதிக்கத்தக்கோரின் ஆணையின்படி நான் பார்திவ (மண்ணால் செய்யப்பட்ட) லிங்கப் பூஜையையும் புனித மலையின் பிரதட்சிணை முறையையும் விளக்குவேன்।

Verse 57

इत्युक्त्वा सर्षिवर्यश्च कृत्वा प्रक्रमणं गिरेः । पूजयामास निर्माय पार्थिवान्मुनिसत्तमः

இவ்வாறு கூறி, அந்த ரிஷிவர்யர் மற்ற ரிஷிகளுடன் சேர்ந்து மலையை பக்தியுடன் பிரதட்சிணை செய்தார். பின்னர் முனிசிறந்தவர் மண்ணால் (பார்திவ) வடிவம் செய்து, பக்தியுடன் தேவாதிதேவ சிவனைப் பூஜித்தார்।

Verse 58

अहल्या च ततस्साध्वी तच्च सर्वं चकार सा । शिष्याश्च प्रतिशिष्याश्च चक्रुस्सेवां तयोस्तदा

அப்போது சாத்வி அகல்யா அவையனைத்தையும் செய்து முடித்தாள். அந்நேரம் சீடர்களும் சீடர்சீடர்களும் அந்த இருவருக்கும் பக்தியுடன் சேவை செய்தனர்.