Kumārasya Krāuñcaparvatagamanam (Kumāra’s Departure to Mount Krāuñca)
சூதர் தொடர்கிறார்—பக்தியுடன் கவனமாகக் கேட்பது புனிதம் அளிக்கும்; ‘திவ்ய குமார சரிதம்’ பாவநாசி. தாரகனை வதைத்த புகழுடைய சிவபுத்திரன் குமாரன் பூமியைச் சுற்றி வந்து கைலாசம் அடைகிறான். அப்போது ஒரு சுரரிஷி வந்து கணேசன் திருமணம் முதலான செய்திகளைச் சொல்லி, குமாரனின் உறுதியை மாற்றுமாறு செய்கிறான். குமாரன் பெற்றோருக்கு வணங்கி, அவர்களின் தடுத்தலும் பொருட்படுத்தாமல், க்ரௌஞ்ச மலைக்குப் புறப்படுகிறான். பிரிவால் துயருற்ற கிரிஜையை சங்கரன் ஆறுதல் கூறி—கவலைப்படாதே, மகன் மீண்டும் வருவான் என உறுதி அளிக்கிறார். துயரம் நீங்காததால் சங்கரன் தேவர்கள், ரிஷிகள் ஆகியோரை கணங்களுடன் அனுப்பி குமாரனை மீட்டுவரச் செய்கிறார்; அவர்கள் மரியாதையுடன் வணங்கி மீண்டும் மீண்டும் வேண்டுகின்றனர். இவ்வத்தியாயத்தின் மறைபொருள்—தெய்வக் குடும்பத்தின் பிரிவு-மீள்சேர்க்கையும் உலக ஒழுங்கை நடத்தும் தெய்வ ஆட்சியின் போதனையாக, ஆலோசனை மற்றும் பொறுப்பு ஒப்படைப்பு மூலம் சமநிலை மீட்கப்படுகிறது என்பதே।
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि मल्लिकार्जुनसंभवम् । यः श्रुत्वा भक्तिमान्धीमान्सर्वपापैः प्रमुच्यते
சூதர் கூறினார்—இனி மல்லிகார்ஜுனரின் புனிதத் தோற்ற வரலாற்றை உரைப்பேன். இதை பக்தியுடனும் நிலையான, விவேகமான மனத்துடனும் கேட்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.
Verse 2
पूर्वं चा कथितं यच्च तत्पुनः कथयाम्यहम् । कुमारचरितं दिव्यं सर्वपापविनाशनम्
முன்னர் கூறியதையே நான் மீண்டும் உரைக்கிறேன். எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் குமாரன் (ஸ்கந்தன்) எனும் தெய்வீகச் சரிதத்தைச் சொல்வேன்.
Verse 3
यदा पृथ्वीं समाक्रम्य कैलासं पुनरागतः । कुमारस्स शिवापुत्रस्तारकारिर्महाबलः
மகாபலமுடைய குமாரன்—சிவபுத்திரன், தாரகாசுரனை அழித்தவன்—பூமியைச் சுற்றி மீண்டும் கைலாசம் வந்தபோது.
Verse 4
तदा सुरर्षिरागत्य सर्वं वृत्तं जगाद ह । गणेश्वरविवाहादि भ्रामयंस्तं स्वबुद्धितः
அப்போது தேவரிஷி வந்து நடந்த அனைத்தையும் அவனிடம் கூறினார்—கணேஸ்வரரின் திருமணம் முதலியவற்றிலிருந்து தொடங்கி—தன் விவேகத்தால் அவனை வழிநடத்தி திருத்தினார்.
Verse 5
तच्छुत्वा स कुमारो हि प्रणम्य पितरौ च तौ । जगाम पर्वतं क्रौचं पितृभ्यां वारितोऽपि हि
அதை கேட்ட அந்த தெய்வீக குமாரன் தன் இரு பெற்றோருக்கும் வணங்கி; அவர்கள் தடுத்தாலும் கிரௌஞ்ச மலைக்குச் சென்றான்।
Verse 6
कुमारस्य वियोगेन तन्माता गिरिजा यदा । दुःखितासीत्तदा शंभुस्तामुवाच सुबोधकृत्
குமாரனின் பிரிவால் அவன் தாய் கிரிஜா மிகுந்த துயரில் ஆழ்ந்தபோது, நல்விளக்கம் அருளும் சம்பு (சிவன்) அவளுக்கு ஆறுதல் கூறி உபதேசித்தான்।
Verse 7
कथं प्रिये दुःखितासि न दुःखं कुरु पार्वति । आयास्यति सुतः सुभ्रूस्त्यज्यतां दुःखमुत्कटम्
“அன்பே, ஏன் துயருறுகிறாய்? பார்வதி, வருந்தாதே. அழகிய புருவமுடையவளே, மகன் நிச்சயம் வந்து சேர்வான்; ஆகவே இந்தக் கடும் வேதனையை விட்டுவிடு.”
Verse 8
सा यदा च न तन्मेने पार्वती दुःखिता भृशम् । तदा च प्रेषितास्तत्र शंकरेण सुरर्षयः
பார்வதி அதை ஏற்காமல் மிகுந்த துயருற்றபோது, சங்கரன் அங்கே தேவ ரிஷிகளை அனுப்பினான்।
Verse 9
देवाश्च ऋषयस्सर्वे सगणा हि मुदान्विताः । कुमारानयनार्थं वै तत्र जग्मुः सुबुद्धयः
அனைத்து தேவர்களும் எல்லா ரிஷிகளும் தத்தம் கணங்களுடன், மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, தெய்வீக குமாரனை அழைத்து வருவதற்காக தெளிந்த அறிவுடன் அங்கே சென்றனர்।
Verse 10
तत्र गत्वा च ते सर्वे कुमारं सुप्रणम्य च । विज्ञाप्य बहुधाप्येनं प्रार्थनां चक्रुरादरात्
அங்கே சென்று அவர்கள் அனைவரும் குமாரனை ஆழ்ந்து வணங்கினர். பின்னர் மீண்டும் மீண்டும் மரியாதையுடன் தெரிவித்து, பக்தியோடு தங்கள் வேண்டுதலைச் செய்தனர்.
Verse 11
देवादिप्रार्थनां तां च शिवाज्ञासंकुलां गुरुः । न मेने स कुमारो हि महाहंकारविह्वलः
சிவனின் ஆணையால் நிறைந்த தேவர்களின் அந்த வேண்டுதலை அந்த குரு ஏற்கவில்லை; ஏனெனில் பேரகந்தையால் கலங்கிய குமாரன் அதை மதிக்கவே இல்லை.
Verse 12
ततश्च पुनरावृत्य सर्वे ते हि शिवांतिकम् । स्वंस्वं स्थानं गता नत्वा प्राप्य शंकरशासनम्
பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் மீண்டும் சிவனின் அருகில் திரும்பி வந்து வணங்கினர். சங்கரனின் ஆணையைப் பெற்று, தத்தம் இடங்களுக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.
Verse 13
तदा च गिरिजादेवी विरहं पुत्रसंभवम् । शंभुश्च परमं दुःखं प्राप तस्मिन्ननागते
அப்போது கிரிஜாதேவி பிரிவினால் புதல்வன் தோன்றுவதற்குக் காரணமானாள்; அந்த நேரத்தில், புதல்வன் இன்னும் வராத நிலையில், சம்புவும் பேர்துயரில் ஆழ்ந்தான்.
Verse 14
अथो सुदुःखितौ दीनौ लोकाचारकरौ तदा । जग्मतुस्तत्र सुस्नेहात्स्वपुत्रो यत्र संस्थितः
அப்போது அவர்கள் இருவரும் மிகுந்த துயரால் தளர்ந்து தாழ்ந்த நிலையிலும், உலக ஒழுக்கத்தைப் பேணிக்கொண்டு, ஆழ்ந்த பாசத்தால் உந்தப்பட்டு தங்கள் மகன் தங்கியிருந்த இடத்திற்குச் சென்றனர்।
Verse 15
इति श्रीशिवपुराणे चतुर्थ्यां कोटि रुद्रसंहिताया मल्लिकार्जुनद्वितीयज्योतिर्लिंगवर्णनंनाम पंचदशोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவபுராணத்தின் நான்காம் கோடிருத்ரஸம்ஹிதையில் ‘மல்லிகார்ஜுனம்—இரண்டாம் ஜ்யோதிர்லிங்கத்தின் வர்ணனை’ எனும் பதினைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.
Verse 16
क्रौंचे च पर्वते दूरं गते तस्मिन्स्वपुत्रके । तौ च तत्र समासीनौ ज्यो तीरूपं समाश्रितौ
அவன் தன் மகனுடன் தூரத்தில் உள்ள கௌஞ்ச மலைக்கு சென்றபோது, அவர்கள் இருவரும் அங்கே அமர்ந்து தெய்வீக ஒளி-ரூபமான சிவஜ்யோதியைச் சரணடைந்தனர்.
Verse 17
पुत्रस्नेहातुरौ तौ वै शिवौ पर्वणिपर्वणि । दर्शनार्थं कुमारस्य स्वपुत्रस्य हि गच्छतः
மகன்பாசத்தால் உருகிய சிவன்-பார்வதி, ஒவ்வொரு பண்டிகை நாளிலும் தங்கள் குமாரன்—தங்கள் சொந்த மகன்—தரிசனம் பெறச் செல்வார்கள்.
Verse 18
अमावास्यादिने शंभुस्स्वयं गच्छति तत्र ह । पौर्णमासीदिने तत्र पार्वती गच्छति ध्रुवम्
அமாவாசை நாளில் சம்பு (சிவன்) தாமே உறுதியாக அங்கே செல்கிறார்; பௌர்ணமி நாளில் பார்வதி நிச்சயமாக அங்கே செல்கிறாள்।
Verse 19
तद्दिनं हि समारभ्य मल्लिकार्जुनसंभवम् । लिंगं चैव शिवस्यैकं प्रसिद्धं भुवनत्रये
அந்நாளிலிருந்து மல்லிகார்ஜுன ரூபமாக வெளிப்பட்ட பரமசிவனின் அந்த ஒரே லிங்கம் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது।
Verse 20
तल्लिंगं यः समीक्षेत स सर्वैः किल्बिषैरपि । मुच्यते नात्र सन्देहः सर्वान्कामानवाप्नुयात्
அந்த சிவலிங்கத்தை தரிசிப்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை—மேலும் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவான்।
Verse 21
दुःखं च दूरतो याति सुखमात्यंतिकं लभेत् । जननीगर्भसंभूतं कष्टं नाप्नोति वै पुनः
துக்கம் தூரமாக நீங்கும்; பரமமான இடையறாத இன்பம் கிடைக்கும்; மீண்டும் தாயின் கருவில் புகுதலால் உண்டாகும் துன்பம் (மறுபிறவி பந்தம்) ஏற்படாது।
Verse 22
धनधान्यसमृद्धिश्च प्रतिष्ठारोग्यमेव च । अभीष्टफलसिद्धिश्च जायते नात्र संशयः
செல்வமும் தானிய வளமும், மதிப்பும் நலமும் உண்டாகும்; மேலும் விரும்பிய பலன் நிறைவேறும்—இதில் ஐயமில்லை।
Verse 23
ज्योतिर्लिंगं द्वितीयं च प्रोक्तं मल्लिकसंज्ञितम् । दर्शनात्सर्वसुखदं कथितं लोकहेतवे
இரண்டாம் ஜ்யோதிர்லிங்கம் ‘மல்லிகா’ என அறிவிக்கப்பட்டது; அதைத் தரிசித்தாலே எல்லா இன்பமும் தரும்—உலக நலனுக்காக இவ்வாறு கூறப்பட்டது।
Frequently Asked Questions
Kumāra, after returning to Kailāsa, leaves for Mount Krāuñca despite parental restraint; Pārvatī grieves, Śiva consoles her, and devas with ṛṣis are sent to petition Kumāra to return.
Separation and return are used as a pedagogic template: grief becomes a site for Śiva’s instruction, while emissaries (devas/ṛṣis/gaṇas) symbolize ordered mediation—how divine will restores equilibrium without negating personal emotion.
Śiva appears as Śambhu/Śaṅkara in the role of the compassionate instructor and stabilizing sovereign; Gaurī appears as Girijā/Pārvatī embodying maternal devotion and affective bhakti refined through Śiva’s counsel.