Paramātma-Svarūpa-Nirṇaya: Strī–Puṃ–Napuṃsaka-Vicāra (Inquiry into the Supreme Self and Gendered Forms)

Verse 1

सूत उवाच । श्रुत्वोपदिष्टं गुरुणा वेदार्थं मुनिपुंगवः । परमात्मनि संदिग्धं परिपप्रच्छ सादरम्

சூதர் கூறினார்—குருவால் உபதேசிக்கப்பட்ட வேதார்த்தத்தை கேட்டும், முனிவர்களில் சிறந்த அந்த ரிஷி பரமாத்மாவைப் பற்றிய சந்தேகத்துடன், மரியாதையோடு மீண்டும் (குருவை) வினவினார்.

Verse 2

वामदेव उवाच । ज्ञानशक्तिधर स्वामिन्परमानन्दविग्रह । प्रणवार्थामृतं पीतं श्रीमुखख्जात्परिस्रुतम्

வாமதேவர் கூறினார்— ஞானசக்தியைத் தாங்கும் ஸ்வாமியே, பரமானந்த வடிவமே! உமது திருவாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட பிரணவம் (ஓம்) எனும் அர்த்த-அமுதத்தை நான் பருகினேன்॥

Verse 3

दृढप्रज्ञश्च जातोऽस्मि संदेहो विगतो मम । किंचिदन्यन्महासेन पृच्छामि त्वां शृणु प्रभो

நான் இப்போது உறுதியான ஞானநிலை பெற்றேன்; என் சந்தேகம் நீங்கியது. ஆயினும், மகாசேனனே, உம்மிடம் இன்னொன்றைக் கேட்கிறேன்—பிரபுவே, கேளும்॥

Verse 4

सदाशिवादिकीटांतरूपस्य जगतः स्थितिः । स्त्रीपुंरूपेण सर्वत्र दृश्यते न हि संशयः

சதாசிவனிலிருந்து மிகச் சிறிய புழுவுவரை, இவ்வுலகம் பல வடிவங்களில் நிலைத்திருக்கிறது. எங்கும் இது பெண்-ஆண் இரட்டைப் வெளிப்பாடாகவே காணப்படுகிறது—சந்தேகமில்லை॥

Verse 5

एवं रूपस्य जगतः कारणं यत्सनातनम् । स्त्रीरूपं तत्किमाहोस्वित्पुरुषो वा नपुंसकम्

இவ்வாறு ரூபமயமான உலகத்தின் காரணமான அந்த சனாதனத் தத்துவம்—அது ஸ்த்ரீ ரூபமா, புருஷ ரூபமா, அல்லது லிங்காதீதமான நிர்லிங்க (நபுஂஸக) ஸ்வரூபமா?

Verse 6

उत मिश्रं किमन्यद्वा न जातस्तत्र निर्णयः । बहुधा विवदन्तीह विद्वांसश्शास्त्रमोहिताः

அல்லது அது கலந்த (மிச்ர) கோட்பாடா, வேறொன்றா—அதில் உறுதியான தீர்மானம் பிறக்கவில்லை. இங்கே சாஸ்திர வாதமோகத்தில் மயங்கிய பண்டிதர்கள் பலவிதமாக வாதிடுகின்றனர்.

Verse 7

जगत्सृष्टिविधायिन्यः श्रुतयो जगता सह । विष्णुब्रह्मादयो देवाः सिद्धाश्च न विदन्ति हि

உலகப் படைப்பின் விதிகளை உரைக்கும் வேதங்களும், உலகத்தோடு சேர்ந்து, அந்த பரமத் தத்துவத்தை முழுமையாக அறியாது; விஷ்ணு, பிரம்மா முதலிய தேவர்களும் சித்தர்களும் அவரை உண்மையாய் உணரார்.

Verse 8

यथैक्यभावं गच्छेयुरेतदन्यच्च वेदय । जानामीति करोमीति व्यवहारः प्रदृश्यते

இதையும் அறிக: உயிர்கள் ஒன்றுமை உணர்வை நோக்கிச் செல்லும்போதும், ‘நான் அறிகிறேன்’, ‘நான் செய்கிறேன்’ என்ற உலக வழக்கு தோன்றிக் கொண்டே இருக்கும்.

Verse 9

स हि सर्वात्मसंसिद्धो विवादो नात्र कस्यचित् । सर्वदेहेन्द्रियमनोबुध्यहंकारसंभवः

இது எல்லாரின் ஆத்மத்தில் நிலைபெற்ற உண்மை; இங்கே யாருக்கும் வாதம் இல்லை. ஏனெனில் இந்த (தனித்தன்மை/மோதல்) உடல், இந்திரியங்கள், மனம், புத்தி, அகங்காரம் ஆகியவற்றிலிருந்து எழுகிறது.

Verse 10

आहोस्वि दात्मनोरूपं महानत्रापि संशयः । द्वयमेतद्धि सर्व्वेषां विवादास्पदमद्भुतम्

அல்லது பரமாத்மாவின் சொரூபம் பற்றியும் இங்கே பெரிய சந்தேகம் உள்ளது. உண்மையில் இவ்விரண்டும் அனைவருக்கும் அதிசயமான வாதக் காரணமாகிறது.

Verse 11

उत्पाट्याज्ञानसंभूतं संशयाख्यं विषद्रुमम् । शिवाद्वैतमहाकल्पवृक्षभूमिर्यथाभवेत्

அஞ்ஞானத்தில் பிறந்த ‘சந்தேகம்’ எனும் விஷமரத்தை வேரோடு அகற்று; அப்பொழுது சிவனின் அத்வைதத் தத்துவமெனும் மகாகல்பவிருட்சத்திற்கு நீ வளமான நிலமாக ஆவாய்।

Verse 12

चित्तं मम यथा देव बोध्योऽस्मि कृपया तव । कृपातस्तव देवेश दृढज्ञानी भवा म्यहम्

ஓ தேவா, உன் அருளால் என் சித்தம் விழிப்புக்கு தகுதியானதாக ஆகட்டும். ஓ தேவேசா, உன் கருணையால் நான் உறுதியான ஞானத்தில் நிலைபெறுவேனாக.

Verse 14

सुब्रह्मण्य उवाच । एतदेव मुने गुह्यं शिवेन परिभाषितम् । अम्बायाः शृण्वतो देव्या वामदेव ममापि हि

சுப்ரஹ்மண்யன் கூறினான்—ஓ முனிவரே, இதுவே சிவன் விளக்கிய மறைமொழி; தேவி அம்பா கேட்க, வாமதேவரும் நானும் கேட்கும் போது (அவர்) உரைத்தார்.

Verse 15

तस्याः स्तन्यं तदा पीत्वा संतृप्तोऽस्मि मुहुर्मुहुः । श्रुतवान्निश्चलं तद्वै निश्चितं मे विचारितम्

அப்போது அவளின் தாய்ப்பாலை அருந்தி நான் மீண்டும் மீண்டும் நிறைவடைந்தேன். அசையாத அந்த உண்மையை கேட்டபின் நான் அதை ஆராய்ந்தேன்; அது என் மனத்தில் உறுதியாக நிலைத்தது.

Verse 16

इति श्रीशिवमहापुराणे षष्ठ्यां कैलाससंहितायां शिवतत्त्ववर्णनन्नाम षोडशोऽध्यायः

இவ்வாறு திருச்சிவமகாபுராணத்தின் ஆறாம் கைலாசஸம்ஹிதையில் “சிவத்தத்துவ வர்ணனம்” எனப்படும் பதினாறாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 17

कर्मास्ति तत्त्वादारभ्य शास्त्रवादस्सुविस्तरः । यथाविवेकं श्रोतव्यो ज्ञानिना ज्ञानदो मुने

முனிவரே, தத்துவத்திலிருந்து தொடங்கி கர்மம் வரை சாஸ்திரவாதம் மிக விரிவானது. ஞானி விவேகத்துடன் இதைக் கேட்க வேண்டும்; இது உண்மை ஞானத்தை அளிக்கிறது.

Verse 18

त्वयोपदिष्टा ये शिष्यास्तत्र को वा भवत्समः । कपिलादिषु शास्त्रेषु भ्रमंत्यद्यापि तेऽधमाः

நீங்கள் உபதேசித்த சீடர்களில் உமக்கு இணையானவர் யார்? ஆயினும் அந்தத் தாழ்ந்தோர் இன்றும் கபில முதலியோரின் நூல்களில் அலைகின்றனர்; சிவமார்க்கத்திலிருந்து விலகியவர்களாய்.

Verse 19

ते शप्ता मुनिभिः षड्भिश्शिवनिन्दा पराः पुरा । न श्रोतव्या हि तद्वार्त्ता तेऽन्यथावादिनो यतः

முன்னாளில் சிவநிந்தையில் ஈடுபட்டவர்கள் ஆறு முனிவர்களால் சபிக்கப்பட்டனர். ஆகையால் அவர்களின் பேச்சை நிச்சயமாகக் கேட்கக் கூடாது; அவர்கள் வளைந்தும் மயக்கமும் தரும் கொள்கைகளைப் பேசுவோர்.

Verse 20

अनुमानप्रयोगस्याप्यवकाशो न विद्यते । पंचावयवयुक्तस्य स तु धूमस्य दर्शनात्

இங்கே அனுமானத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கும் இடமில்லை; ஏனெனில் பஞ்சாவயவம் கொண்ட நியாயச் செயல்முறை புகை காண்பதிலிருந்தே தொடங்குகிறது.

Verse 21

पर्व्वतस्याग्निमद्भावं वदंत्यत्रापि सुव्रत । प्रत्यक्षस्य प्रपंचस्य दर्शनालंबनं त्वतः

நல்ல விரதனே, இங்கேயும் அவர்கள் மலைக்குள் அக்னி உள்ளதெனச் சொல்கிறார்கள். இதனால் நேரடியாகத் தோன்றும் உலகம் ஒரு உள்ளார்ந்த ஆதாரம்—காணாத சக்தி—மேல் தாங்கப்பட்டிருக்கிறது என அறியப்படுகிறது.

Verse 22

ज्ञातव्यः परमेशानः परमात्मा न संशयः । स्त्रीपुंरूपमयं विश्वं प्रत्यक्षेणैव दृश्यते

பரமேசானனே பரமாத்மா என்று அறிந்துகொள்—இதில் ஐயமில்லை. பெண்-ஆண் வடிவங்களால் ஆன இவ்வுலகம் முழுவதும் நேரடியாகவே அவருடைய வெளிப்பாடாகத் தெரிகிறது।

Verse 23

षट्कोशरूपः पिण्डो हि तत्र चाद्यत्रयम्भवेत् । मात्रंशजं पुनश्चान्यत्पित्रंशजमिति श्रुतिः

இந்த பிண்டம் (உடலுடைய உயிர்) உண்மையில் ஆறு கோசங்களின் இயல்புடையது; அவற்றில் முதல் மூன்றும் அதிலிருந்தே தோன்றுகின்றன. மீதியவை குறித்து ஸ்ருதியில்—சில தாயின் பங்கில் இருந்து, சில தந்தையின் பங்கில் இருந்து உண்டாகின்றன என்று கேட்கப்படுகிறது।

Verse 24

एवं सर्वशरीरेषु स्त्रीपुंभावविदो जनाः । परमात्मन्यपि मुने स्त्रीपुंभावं विदुर्बुधा

இவ்வாறு எல்லா உடல்களிலும் பெண்-ஆண் நிலைகளை உணர்வோர்—முனிவரே—பரமாத்மாவிலும் பெண்-ஆண் சக்திகளின் இயல்பை ஞானிகள் அறிகின்றனர்।

Verse 25

निवर्त्तनं जगत्त्वस्य चिच्छब्देन विधीयते । त्रिलिंगवर्त्ती सच्छब्दः पुरुषोत्र विधीयताम्

உலகநிலையின் விலகல் ‘சித்’ என்ற சொல்லால் போதிக்கப்படுகிறது. இங்கே ‘ஸத்’ என்ற சொல் மூவகை லிங்கத்தில் நிலைபெறும் புருஷன் (பரமபுருஷன்) என அறியப்பட வேண்டும்—இவ்வாறு நிறுவப்படுக।

Verse 27

प्रकाशवाची स भवेत्सत्प्रकाश इति स्फुटम् । ज्ञानशब्दस्य पर्य्यायश्चिच्छब्दः स्त्रीत्वमागतः

அவள் ஒளியை வெளிப்படுத்துபவள்; ஆகவே தெளிவாக ‘ஸத்ப்ரகாசா’ என அழைக்கப்படுகிறாள். ‘சித்’ என்பது ‘ஞானம்’ என்பதற்குச் சமமான சொல்; இங்கு அது பெண்பால் வடிவில் வழங்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 28

प्रकाशश्चिच्च मिथुनं जगत्कारणतां गतम् । सच्चिदात्मन्यपि तथा जगत्कारणतां गतम्

பிரகாசமும் சித்தும்—இந்த இரட்டையொற்றுமை உலகின் காரணமாகிறது. அதுபோல சத்-சித்-ஸ்வரூபமான தத்துவமும் உலகக் காரணம் என உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 29

एकत्रैव शिवश्शक्तिरिति भावो विधीयते । तैलवर्त्त्यादिमालिन्यात्प्रकाशस्यापि वर्त्तते

சிவமும் சக்தியும் ஒரே தத்துவமாக ஒன்றாய் உள்ளன என்று உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. ஆயினும் எண்ணெய், திரி முதலிய மாசுகளால் ஒளியும் (தடையின்றி அல்லாமல்) வேறுபடச் செயல்படுவது போலத் தோன்றுகிறது।

Verse 30

मालिन्यमशिवत्वं च चिताग्न्यादिषु दृश्यते । एवं विवर्त्तकत्वेन शिवत्वं श्रुतिचोदितम्

சிதாக்னி முதலியவற்றில் மாசும் அசிவத்தன்மையும் காணப்படும். ஆயினும் விவர்த்த நியமத்தால் அவற்றிலும் சிவத்தன்மை வேதவாக்கால் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

Verse 31

जीवाश्रितायाश्चिच्छक्तेर्दौर्बल्यं विद्यते सदा । तन्निवृत्यर्थमेवात्र शक्तित्वं सार्वकालिकम्

ஜீவனில் தங்கியுள்ள சித்-சக்தி எப்போதும் தளர்வாகவே தோன்றுகிறது. அந்தக் குறை நீங்கவே இங்கு இறைவனின் சக்தி எந்நேரமும் செயல்படுவதாக உபதேசிக்கப்படுகிறது.

Verse 32

बलवाञ्छक्तिमांश्चेति व्यवहारः प्रदृश्यते । लोके वेदे च ससतं वामदेव महामुने

மகாமுனி வாமதேவா! உலகிலும் வேதத்திலும் எப்போதும் (பரமேஸ்வரன்) ‘பலவான்’ என்றும் ‘சக்திமான்’ என்றும் வழங்கப்படுவது காணப்படுகிறது.

Verse 33

एवं शिवत्वं शक्तित्वं परमात्मनि दर्शितम् । शिवशक्त्योस्तु संयोगादानंदस्सततोदितः

இவ்வாறு பரமாத்மனில் சிவத்துவமும் சக்தித்துவமும் இருப்பதாகக் காட்டப்பட்டது. சிவ-சக்தியின் சங்கமத்தால் எப்போதும் உதிக்கும் ஆனந்தம் இடையறாது வெளிப்படுகிறது.

Verse 34

अतो मुने तमुद्दिश्य मुनयः क्षीणकल्मषाः । शिवे मनस्समाधाय प्राप्ताश्शिवमनामयम्

ஆகவே, முனியே! அவரையே நோக்கமாகக் கொண்டு, மாசுகள் குன்றிய முனிவர்கள் மனத்தை சிவனில் சமாதியாக நிலைநிறுத்தி, குறையற்ற, துயரற்ற சிவபதத்தை அடைந்தனர்.

Verse 35

सर्वात्मत्वं तयोरेवं ब्रह्मेत्युपनिषत्सु च । गीयते ब्रह्मशब्देन बृंहिधात्वर्थगोचरम्

இவ்வாறு அவ்விருவரின் அனைத்திலும் நிறைந்த ஆத்மத்துவம் உபநிஷத்துகளில் “பிரம்மம்” எனப் பாடப்படுகிறது; “பிரம்மம்” என்ற சொல் ப்ருஂஹ் (விரிவடைதல்/பரவுதல்/மாபெருமை) என்ற வேரின் பொருளை உணர்த்துகிறது।

Verse 36

बृंहणत्वं बृहत्त्वं च शंभ्वाख्यविग्रहे । पंचब्रह्ममये विश्वप्रतीतिर्ब्रह्म शब्दिता

சம்பு எனப்படும் திருவுருவில் விரிவாக்க வல்லமையும் பேர்விரிவும் இரண்டும் உள்ளன; பஞ்சபிரம்மமயமாக இருந்து உலகம் உணரப்படச் செய்யும் அந்த வெளிப்பாடே “பிரம்மம்” என அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 37

प्रतिलोमात्मके हंसे वक्ष्यामि प्रणवोद्भवम् । तव स्नेहाद्वामदेव सावधानतया शृणु

வாமதேவா! உன்னிடத்திலுள்ள அன்பினால், ஹம்ஸத் தத்துவத்தில்—எதிர் வரிசையிலும்—ப்ரணவம் (ஓம்) எவ்வாறு உதயமாகிறது என்பதை நான் கூறுவேன். முழு கவனத்துடன் கேள்.

Verse 38

व्यंजनस्य सकारस्य हकारस्य च वर्जनात् । ओमित्येव भवेत्स्थूलो वाचकः परमात्मनः

மெய்யெழுத்துக் கூறுகளில் ‘ஸ’ மற்றும் ‘ஹ’ எழுத்துகளை நீக்கினால் ‘ஓம்’ மட்டுமே மீதமிருக்கும்; அந்த ‘ஓம்’ தான் பரமாத்மாவின் ஸ்தூல (வெளிப்படை) வாசகமும் உச்சரிக்கப்படும் நாமமும் ஆகிறது.

Verse 39

महामन्त्रस्स विज्ञेयो मुनिभिस्तत्त्वदर्शिभिः । तत्र सूक्ष्मो महामन्त्रस्तदुद्धारं वदामि ते

இது தத்துவதரிசி முனிவர்கள் அறிந்த மகாமந்திரம். இதனுள் நுண்ணிய மகாமந்திரம் மறைந்துள்ளது; அதன் உத்தாரணமும் சரியான அமைப்பும் உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 40

आद्ये त्रिपंचरूपे च स्वरे षोडशके त्रिषु । महामन्त्रो भवेदादौ स सकारो भवेद्यदा

ஆரம்பத்தில்—திரி-பஞ்ச ரூபத்திலும், பதினாறு உயிர்களின் மூன்று தொகுதிகளிலும்—முதலில் ‘ச’காரம் எழும்பும்போது, அதுவே தொடக்க மகாமந்திரமாகிறது.

Verse 41

हंसस्य प्रतिलोमः स्यात्सकारार्थश्शिवः स्मृतः । शक्त्यात्मको महामन्त्रवाच्यः स्यादिति निर्णयः

‘ஹம்ஸ’த்தின் எதிர்முறை ‘ச-ஹ’ ஆகும். ‘ச’காரம் சிவார்த்தம் என்றும், ‘ஹ’காரம் சக்தி-ஸ்வரூபம் என்றும் கூறப்படுகிறது; ஆகவே ‘ச-ஹ’ என்பதே மகாமந்திரத்தின் உண்மைப் பொருள் எனத் தீர்மானம்.

Verse 42

गुरूपदेश काले तु सोहंशक्त्यात्मकश्शिवः । इति जीवपरो भूयान्महामन्त्रस्तदा पशुः

குருவின் உபதேச நேரத்தில் ‘ஸோऽஹம்’ சக்தி-ஸ்வரூபமான சிவனைத் தியானித்து உணர வேண்டும். இதுவே ஜீவனுக்குப் பரம மகாமந்திரம்; அந்நிலையில் அவன் பசு (பந்தப்பட்டவன்) என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 43

शक्त्यात्मकश्शिवांशश्च शिवैक्याच्छिवसाम्यभाक् । प्रज्ञानं ब्रह्मवाक्ये तु प्रज्ञानार्थः प्रदृश्यते

சக்தி-ஸ்வரூபமான இவ்வாத்மா சிவனின் அங்கமே; சிவனுடன் ஐக்கியம் அடைந்தால் சிவ-சாம்யத்தைப் பெறுகிறது. ஆகவே ‘ப்ரஜ்ஞானம் ப்ரஹ்ம’ என்ற மகாவாக்கியத்தில் ‘ப்ரஜ்ஞானம்’ என்பதன் பொருள் அந்தப் பரம சைதன்யமே—சிவஸ்வரூபமே—என்று விளங்குகிறது.

Verse 44

प्रज्ञानशब्दश्चैतन्यपर्य्यायस्स्यान्न संशयः । चैतन्यमात्मेति मुने शिवसूत्रं प्रवर्त्तितम्

முனிவரே, ‘ப்ரஜ்ஞானம்’ என்ற சொல் ‘சைதன்யம்’ என்பதற்குப் பரியாயம் என்பதில் ஐயமில்லை. ‘சைதன்யமே ஆத்மா’ என்று அறிவித்து சிவசூத்திரம் நிறுவப்பட்டது; அது பசுவிற்கு மோட்சம் அருளும் பதி (சிவன்) உள்ளொளியாக இருப்பதைப் போதிக்கிறது.

Verse 45

चैतन्यमिति विश्वस्य सर्वज्ञानक्रियात्मकम् । स्वातन्त्र्यं तत्स्वभावो यः स आत्मा परिकीर्त्तितः

‘சைதன்யம்’ எனப்படுவது உலகமெங்கும் பரவி, எல்லா அறிவும் எல்லா செயலும் ஆகியவற்றின் சாரமாக உள்ளது. இயல்பாகவே ஸ்வாதந்திரம் (பரம சுதந்திரம்) உடையது—அதே ஆத்மா எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 46

इत्यादिशिवसूत्राणां वार्तिकं कथितं मया । ज्ञानं बंध इतीदं तु द्वितीयं सूत्रमीशितुः

இவ்வாறு ஆதிசிவசூத்திரங்களின் வார்த்திகத்தை நான் கூறினேன். இனி ‘ஞானமே பந்தம்’—இதுவே ஈசனின் இரண்டாம் சூத்திரம்.

Verse 47

ज्ञानमित्यात्मनस्तस्य किंचिज्ज्ञानक्रियात्मकम् । इत्याहाद्यपदेनेशः पशुवर्गस्य लक्षणम्

முதற்சொல் “ஞானம்” என்பதனால், ஜீவாத்மாவிற்கு சிறிதளவு அறிவும் செயற்பாட்டு ஆற்றலும் உண்டு என ஈசன் குறிக்கிறார்; அதே முதல் சொல்லால் ‘பசு’ வகையின் இலக்கணம் கூறப்படுகிறது।

Verse 48

एतद्द्वयं पराशक्तेः प्रथमं स्पंदतां गतम् । एतामेव परां शक्तिं श्वेताश्वतरशाखिनः

இந்த இரண்டும் பராசக்தியிலிருந்து எழுந்த முதல் அதிர்வு; அதே பரம சக்தியையே ஸ்வேதாஷ்வதர சாகை மரபினர் போற்றிப் பிரகடனம் செய்கின்றனர்।

Verse 49

स्वाभाविकी ज्ञानबलक्रिया चेत्यस्तुवन्मुदा । ज्ञानक्रियेच्छारूपं हि शंभोर्दृष्टित्रयं विदुः

அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன், அறிவு-வலிமை-செயல் இயல்புடைய அந்த இயற்கை சக்தியைப் புகழ்கிறார்கள்; ஏனெனில் ஞானிகள், சம்புவின் மும்மடங்கு ‘த்ருஷ்டி’ ஞானம், கிரியை, இச்சை என வெளிப்படுகிறது என்று அறிவர்।

Verse 50

एतन्मनोमध्यगं सदिन्द्रियज्ञानगोचरम् । अनुप्रविश्य जानाति करोति च पशुः सदा

மனத்தின் நடுவில் நிலைத்து, எப்போதும் இந்திரிய அறிவின் எல்லைக்குள் உள்ள இத்தத்துவத்தில் புகுந்து, ‘பசு’ (பந்தப்பட்ட ஜீவன்) இடையறாது அறிந்தும் செயலும் செய்கிறது।

Verse 51

तस्मादात्मन एवेदं रूपमित्येव निश्चितम् । प्रपंचार्थं प्रवक्ष्यामि प्रणवै क्यप्रदर्शनम्

ஆகையால் இந்த ரூபம் நிச்சயமாக ஆத்மாவிலிருந்தே தோன்றியது என்று உறுதியாகத் தீர்மானிக்கப்பட்டது. இப்போது உலகப் பிரபஞ்ச வெளிப்பாட்டை விளக்குவதற்காக, பிரணவம் (ஓம்) வெளிப்படுத்தும் ஏகத்துவத்தை நான் உரைப்பேன்.

Verse 52

ओंमितीदं सर्वमिति श्रुतिराह सनातनी । तस्माद्वेतीत्युपक्रम्य जगत्सृष्टिः प्रक्रीर्तिता

சனாதன ஸ்ருதி கூறுகிறது—“ஓம்—இதுவே அனைத்தும்.” ஆகவே அந்த ஆதித் தத்துவத்திலிருந்து தொடங்கி உலகப் படைப்பு விளக்கப்படுகிறது.

Verse 53

तस्याः श्रुतेस्तु तात्पर्यं वक्ष्यामि श्रूयतामिदम् । तव स्नेहाद्वामदेव विवेकार्थविजृंभितम्

இப்போது அந்த ஸ்ருதியின் உண்மையான தாத்பரியத்தைச் சொல்கிறேன்—கேளுங்கள். ஓ வாமதேவா, உம்மீது அன்பினால் விவேகப் புலன் எழவே இந்த உபதேசம் விரிக்கப்படுகிறது.

Verse 54

शिवशक्तिसमायोगः परमात्मेति निश्चितम् । पराशक्तेस्तु संजाता चिच्छक्तिस्तु तदुद्भवा

சிவ-சக்தியின் பரிபூரண இணைவே பரமாத்மா என்பது உறுதி. பராசக்தியிலிருந்து சித்-சக்தி எழுகிறது; அதிலிருந்தே அனைத்துப் பிரபஞ்ச வெளிப்பாடும் தோன்றுகிறது.

Verse 55

आनन्दशक्तिस्तज्जास्यादिच्छाशक्तिस्तदुद्भवा । ज्ञानशक्तिस्ततो जाता क्रियाश क्तिस्तु पंचमी । एताभ्य एव संजाता निवृत्त्याद्याः कला मुने

அதிலிருந்து ஆனந்த-சக்தி தோன்றுகிறது; அதிலிருந்து இச்சா-சக்தி பிறக்கிறது. பின்னர் ஞான-சக்தி எழுகிறது; ஐந்தாவதாகக் கிரியா-சக்தி கூறப்படுகிறது. ஓ முனிவரே, இவற்றிலிருந்தே நிவிருத்தி முதலிய கலைகள் உண்டாகின்றன.

Verse 56

चिदानन्दसमुत्पन्नौ नादबिन्दू प्रकीर्त्तितौ । इच्छाशक्तेर्मकारस्तु ज्ञानशक्तेस्तु पंचमः

சித் மற்றும் ஆனந்தத்திலிருந்து தோன்றிய இரு தத்துவங்கள் ‘நாதம்’ ‘பிந்து’ எனப் போற்றப்படுகின்றன. அவற்றில் ‘ம’காரம் இச்சா-சக்தி இயல்பு; ஐந்தாம் எழுத்து ஞான-சக்தி இயல்பு.

Verse 57

स्वरः क्रियाशक्तिजातो ह्यकारस्तु मुनीश्वर । इत्युक्ता प्रणवोत्पत्तिः पंचब्रह्मोद्भवं शृणु

முனீஸ்வரா! கிரியா-சக்தியிலிருந்து தோன்றும் ஸ்வரம் ‘அ’காரமே. இவ்வாறு பிரணவம் (ஓம்) தோற்றம் கூறப்பட்டது; இப்போது பஞ்சபிரம்மத்திலிருந்து அதன் வெளிப்பாட்டை கேள்.

Verse 58

शिवादीशान उत्पन्नस्ततस्तत्पुरुषोद्भवः । ततोऽघोरस्ततो वामस्सद्योजातोद्भवस्ततः

சிவனிலிருந்து ஈசானன் தோன்றினான்; அவனிலிருந்து தத்புருஷன் உதித்தான். பின்னர் அகோரன் வெளிப்பட்டான்; அதன் பின் வாமன் தோன்றினான்; அதிலிருந்து சத்யோஜாதன் பிறந்தான்.

Verse 59

एतस्मान्मातृकादष्टत्रिंशन्मातृसमुद्भ वः । ईशानाच्छान्त्यतीताख्या कला जाताथ पूरुषात् । उत्पद्यते शान्तिकला विद्याऽघोरसमुद्भवा

இந்த மாத்ரிகா-மூலத்திலிருந்து மாத்ரி-சமுத்பவமான முப்பத்தெட்டு தத்துவங்கள் தோன்றுகின்றன. ஈசானனிலிருந்து ‘சாந்த்யதீதா’ எனும் கலை, புருஷனிலிருந்து சாந்தி-கலை பிறக்கிறது; அகோரனிலிருந்து வித்யை உதிக்கிறது.

Verse 60

प्रतिष्ठा च निवृत्तिश्च वाम सद्योद्भवे मते । ईशाच्चिच्छक्तिमुखतो विभोर्मिथुनपञ्चकम्

கோட்பாட்டின்படி பிரதிஷ்டா மற்றும் நிவ்ருத்தி வாமம், சத்யோஜாதம் ஆகியவற்றிற்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன. ஈசானனிலிருந்து—சித்-சக்தியை முதன்மையாகக் கொண்டு—விபுவின் ஐந்து தெய்வீக யுகலத் தத்துவங்கள் கூறப்படுகின்றன.

Verse 61

अनुग्रहादिकृत्यानां हेतुः पञ्चकमिष्यते । तद्विद्भिर्मुनिभिः प्राज्ञैर्वरतत्त्वप्रदर्शिभिः

அனுக்ரஹம் முதலான தெய்வீக செயல்களுக்கு காரணமாக ஐந்து ஹேதுக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன. இத்தத்துவங்களை அறிந்தும் பரமேஸ்வரனின் வர-தத்துவத்தை வெளிப்படுத்தும் ஞானமிக்க முனிவர்கள் இதை உரைத்தனர்.

Verse 62

वाच्यवाचकसम्बन्धान्मिथुनत्वमुपेयुषि । कलावर्णस्वरूपेऽस्मिन्पञ्चके भूतपञ्चकम्

வாச்ய–வாசக உறவினால் இரட்டையொற்றுமை உருவாகிறது. கலா, வர்ண, ஸ்வரூப இயல்புடைய இந்த பஞ்சகத்தில் பூதபஞ்சகமும் பஞ்சவகையாக உள்ளது।

Verse 63

वियदादि क्रमादासीदुत्पन्नम्मुनिपुङ्गव । आद्यं मिथुनमारभ्य पञ्चमं यन्मयं विदुः

முனிவரே! ஆகாசம் முதலியவற்றிலிருந்து வரிசையாக வெளிப்பட்ட படைப்பு தோன்றியது. ஆதிய ஜோடியிலிருந்து தொடங்கி, ஐந்தாவது அதே தத்துவமயம் என ஞானிகள் அறிகின்றனர்।

Verse 64

शब्दैकगुण आकाशः शब्दस्पर्शगुणो मरुत् । शब्दस्पर्शरूपगुणप्रधानो वह्निरुच्यते

ஆகாசத்திற்கு ஒரே குணம் ‘சப்தம்’; வாயுவிற்கு ‘சப்தம்’ மற்றும் ‘ஸ்பரிசம்’. அக்னி ‘சப்தம், ஸ்பரிசம், ரூபம்’ ஆகிய குணங்களில் பிரதானமென கூறப்படுகிறது।

Verse 65

शब्दस्पर्शरूपरसगुणकं सलिलं स्मृतम् । शब्द्स्पर्शरूपरसगन्धाढ्या पृथिवी स्मृता

நீருக்கு ‘சப்தம், ஸ்பரிசம், ரூபம், ரசம்’ என்ற குணங்கள் உள்ளன என்று போதிக்கப்படுகிறது. பூமி ‘சப்தம், ஸ்பரிசம், ரூபம், ரசம், கந்தம்’ ஆகியவற்றால் நிறைந்ததாகக் கூறப்படுகிறது।

Verse 66

व्यापकत्वञ्च भूतानामिदमेव प्रकीर्तितम् । व्याप्यत्वं वैपरीत्येन गन्धादिक्रमतो भवेत्

பூதங்களின் ‘வியாபகத்துவம்’ இதுவே என அறிவிக்கப்படுகிறது; அவற்றின் ‘வியாப்யத்துவம்’ ஆனால் எதிர் வரிசையில்—கந்தம் முதலிய குணங்களிலிருந்து தொடங்கி—உண்டாகிறது।

Verse 67

भूतपञ्चकरूपोऽयम्प्रपञ्चः परिकीर्त्यते । विराट् सर्वसमष्ट्यात्मा ब्रह्माण्डमिति च स्फुटम्

இந்த வெளிப்பட்ட பிரபஞ்சம் பஞ்சமஹாபூத ஸ்வரூபமெனப் புகழப்படுகிறது. எல்லாச் சமஷ்டிகளின் சமஷ்டி-ஆத்மாவான அந்த விராட் தெளிவாக ‘பிரம்மாண்டம்’ என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 68

पृथिवीतत्त्वमारभ्य शिवतत्त्वावधि क्रमात् । निलीय तत्त्वसंदोहे जीव एव विलीयते

பிருதிவி-தத்துவத்திலிருந்து தொடங்கி முறையே சிவ-தத்துவம் வரை, தத்துவக் கூட்டத்தில் லயித்தால் ஜீவன் தானே லயமாகிறது.

Verse 69

संशक्तिकः पुनस्सृष्टौ शक्तिद्वारा विनिर्गतः । स्थूलप्रपञ्चरूपेण तिष्ठत्याप्रलयं सुखम्

மீண்டும் படைப்பு நேரத்தில் ‘ஸம்ஶக்திக’ தத்துவம் சக்தியின் வழியாக வெளிப்படுகிறது; நிலைபெற்ற ஸ்தூலப் பிரபஞ்ச வடிவில் பிரளயம் வரை இன்பமுடன் தங்குகிறது.

Verse 70

निजेच्छया जगत्सृष्टमुद्युक्तस्य महेशितुः । प्रथमो यः परिस्पन्दश्शिव तत्त्वन्तदुच्यते

தன் சுயஇச்சையால் உலகப் படைப்பில் ஈடுபடும் மகேசுவரனில் எழும் முதல் அசைவு/ஸ்பந்தமே ‘சிவத் தத்துவம்’ எனப்படுகிறது।

Verse 71

एषैवेच्छाशक्तितत्वं सर्वकृत्यानुवर्तनात् । ज्ञानक्रियाशक्तियुग्मे ज्ञानाधिक्ये सदाशिवः

இதுவே ‘இச்சா-சக்தி தத்துவம்’; ஏனெனில் இது எல்லாக் காரியங்களையும் வழிநடத்தி நடத்துகிறது. ஞானம்–கிரியா சக்திகள் இணைந்த நிலையில் ஞானம் மேலோங்கினால் அந்த நிலை ‘சதாசிவம்’ எனப்படும்।

Verse 72

महेश्वरं क्रियोद्रेके तत्त्वं विद्धि मुनीश्वर । ज्ञानक्रियाशक्तिसाम्यं शुद्धविद्यात्मकं मतम्

முனிவரே, கிரியா-சக்தி மேலோங்கும் தத்துவமே ‘மகேசுவரத் தத்துவம்’ என அறிக. ஞானமும் கிரியையும் சமநிலையில் நிற்பது ‘சுத்தவித்யா’ இயல்பென கருதப்படுகிறது।

Verse 73

स्वाङ्गरूपेषु भावेषु मायातत्त्वविभेदधीः । शिवो यदा निजं रूपं परमैश्वर्य्यपूर्वकम्

சிவன்—தன் அங்கங்களாகத் தோன்றும் நிலைகளில் வெளிப்படும் மாயா தத்துவங்களின் வேறுபாட்டைத் தெளிவாக அறியும் பரிசுத்த ஞானம் உடையவன்—தன் நிஜ ரூபத்தை வெளிப்படுத்தும் போது, அது பரம ஐஸ்வர்யத்தின் முன்னோட்டத்தோடு நிகழ்கிறது।

Verse 74

निगृह्य माययाशेषपदार्थग्राहको भवेत् । तदा पुरुष इत्याख्या तत्सृष्ट्वेत्यभवच्छ्रुतिः

மாயையால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டபோது அவன் எல்லாப் பொருள்களையும் பற்றிக் கொள்ளும் அனுபவிப்பவனாக ஆகிறான்; அப்பொழுது அவன் ‘புருஷன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்; ஆகவே ‘அதைப் படைத்து…’ என்ற ஸ்ருதி வாக்கு தோன்றியது।

Verse 75

अयमेव हि संसारी मायया मोहितः पशुः । शिवज्ञानविहीनो हि नानाकर्मविमूढधीः

இந்தச் சஞ்சாரி உயிரே மாயையால் மயங்கிய ‘பசு’. சிவஞானமின்றி அவன் புத்தி எண்ணற்ற கர்மங்களில் அலைந்து குழம்புகிறது।

Verse 76

शिवादभिन्नं न जगदात्मानं भिन्नमित्यपि । जानतोऽस्य पशोरेव मोहो भवति न प्रभो

உலகத்தின் ஆத்மா சிவனுக்கு அபின்னம் என்று அறிந்தும் ‘வேறு’ என்று எண்ணினால், அந்த மயக்கம் பசுவுக்கே உரியது; பிரபுவுக்கல்ல।

Verse 77

यथैन्द्रजालिकस्यापि योगिनो न भवेद्भ्रमः । गुरुणा ज्ञापितैश्वर्यश्शिवो भवति चिद्धनः

மாயாஜாலக்காரனின் வித்தைகளால் யோகியும் மயங்காதது போல, குரு சிவனின் ஐஸ்வர்யத்தை அறிவித்தவுடன் சிவன் சித்தின் செல்வமாக, தூய ஒளிச்சொரூபமாக நேரடியாக உணரப்படுகிறார்।

Verse 78

सर्वकर्तृत्वरूपा च सर्वजत्वस्वरूपिणी । पूर्णत्वरूपान्नित्यत्वव्यापकत्व स्वरूपिणी

அவள் எல்லாச் செயல்களையும் நிகழ்த்தும் சర్వகர்த்தൃത്വ-சக்தியின் வடிவம்; எல்லா உயிர்களின் சாரவடிவமும் அவளே. அவள் பூர்ணத்துவமே—இயல்பாக நித்தியம்—அவளது இயல்பு சர்வவ்யாபகம்.

Verse 79

शिवस्य शक्तयः पञ्च संकुचदूपभास्कराः

சிவனின் ஐந்து சக்திகள், ஒளி சுருங்கியும் விரிந்தும் விளங்கும் சூரியர்களைப் போன்றவை; வெளிப்பாடு-ஒடுங்கல் லீலையால் அவன் ஐஸ்வர்ய-அதிபதித்துவத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.

Verse 80

अपि संकोचरूपेण विभांत्य इति नित्यशः । पशोः कलाख्य विद्येति रागकालौ नियत्यपि । तत्त्वपञ्चकरूपेण भवत्यत्र कलेति सा

அந்த சக்தி சங்கோச வடிவம் எடுத்தாலும் நித்தியமாகக் குறுகிய முறையில் ஒளிர்கிறது. பந்தப்பட்ட ஆன்மா (பசு) யில் அது ‘கலா’ எனப்படும் வித்யையாகச் சொல்லப்படுகிறது; ராகம், காலம், நியதி ஆகியவற்றுடன் சேர்ந்து செயல்படுகிறது. இங்கே அதே கலா பஞ்ச தத்துவ வடிவமாக வெளிப்படுகிறது.

Verse 81

किंचित्कर्तृत्त्त्वहेतुस्स्यात्किंचित्तत्त्वैकसाधनम् । सा तु विद्या भवेद्रागो विषयेष्वनुरंजकः

சில (அறிவு) கர்த்தா-பாவத்திற்கு காரணமாகிறது; சிலது தத்துவத்தை ஒரே வழியாக உணரச் செய்யும் சாதனமாகிறது. அதுவே வித்யா; ராகம் என்பது விஷயங்களில் மனத்தை ஈர்த்து ஒட்டச் செய்யும் ஆசக்தி.

Verse 82

कालो हि भावभावानां भासानां भासनात्मकः । क्रमावच्छेदको भूत्वा भूतादिरिति कथ्यते

காலமே நிலைகள், நிலைமாற்றங்கள், மேலும் எல்லா ஆபாசங்களும் அவற்றின் வெளிப்பாடும் அறியப்படச் செய்யும் ஒளிப்படுத்தும் தத்துவம். அது வரிசை மற்றும் பிரிவை வரையறுக்கும் எல்லையாக்கியாகி ‘பூதாதி’—வெளிப்பட்ட இருப்பின் தொடக்கம்—என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 83

इदन्तु मम कर्तव्यमिदन्नेति नियामिका । नियतिस्स्याद्विभोश्शक्तिस्तदाक्षेपात्पतेत्पशुः

“இதை நான் செய்ய வேண்டும், இதை அல்ல” என்ற எண்ணத்தை ஒழுங்குபடுத்தும் சக்தியே ‘நியதி’. நியதி என்பது விபு-சிவனின் சக்தி; அதன் ஆட்சேபத்தால் கட்டுண்ட பசு-ஜீவன் வரம்புக்குள் வீழ்கிறது.

Verse 84

एतत्पंचकमेवास्य स्वरूपा वारकत्वतः । पञ्चकञ्चुकमाख्यातमन्तरंगं च साधनम्

இந்த ஐந்தின் தொகுதி அவனுடைய உண்மைச் சொரூபத்தை மறைப்பதால் ‘பஞ்சகஞ்சுகம்’ எனப்படும் ஐந்து உறைகள் என்று அழைக்கப்படுகிறது; இதுவே ‘அந்தரங்க சாதனம்’ என்றும் கூறப்படுகிறது.

Verse 93

सूत उवाच । श्रुत्वैवं मुनिना पृष्टं वचो वेदान्तनिर्वृतम् । रहस्यं प्रभुराहेदं किंचित्प्रहसिताननः

சூதர் கூறினார்—வேதாந்த நிம்மதியால் நிறைந்த முனிவரின் கேள்வியை இவ்வாறு கேட்ட प्रभு, சிறிது புன்னகை மலர்ந்த முகத்துடன் இந்த ரகசிய உபதேசத்தை உரைத்தார்.