Sukta 7

Mantra 1

प्र यद्वस्त्रिष्टुभमिषं मरुतो विप्रो अक्षरत् । वि पर्वतेषु राजथ ॥

விப்ரன், ஓ மருத்களே, உங்களுக்காக திரிஷ்டுப் சந்தத்தின் ‘இஷ்’ (போஷக ஊக்கம்) பொழியும்போது, நீங்கள் மலைத்தொடர்களில் ஒளிர்ந்து ஆட்சி செலுத்துகிறீர்கள்.

Mantra 2

यदङ्ग तविषीयवो यामं शुभ्रा अचिध्वम् । नि पर्वता अहासत ॥

எப்போது, ஓ சுப்ரா (ஒளிமிக்க)வர்களே, தவிஷீயவஃ—தூண்டும் வலிமையில் வலியவர்கள்—நீங்கள் உங்கள் ‘யாம்’ (பாதை/நடை) அமைக்கிறீர்களோ, அப்போது மலைகள் தாழ்ந்து வணங்குகின்றன.

Mantra 3

उदीरयन्त वायुभिर्वाश्रासः पृश्निमातरः । धुक्षन्त पिप्युषीमिषम् ॥

அவர்கள் வாயுக்களுடன் அதை மேலே எழுப்புகின்றனர்—கர்ஜிக்கும் அவர்கள், ப்ருஷ்ணி-மாதாவின் புதல்வர்கள்; அவர்கள் பெருகிய போஷண-ரஸத்தை (பிப்யுஷீ) கறந்து வெளிப்படுத்தி, உயிர்-பிராணத்தின் வலிமையை (இஷம்) வழங்குகின்றனர்.

Mantra 4

वपन्ति मरुतो मिहं प्र वेपयन्ति पर्वतान् । यद्यामं यान्ति वायुभिः ॥

மருதர்கள் மங்கலான மிதப்பை/மூட்டத்தை (மிஹம்) பரப்புகின்றனர்; அவர்கள் மலைகளை நடுங்கச் செய்கின்றனர்—வாயுக்கள் (பிராண-வாயுக்கள்) உடன் தம் நியதியான யாமம் (பயணம்/பாதை) மேற்கொண்டு செல்லும் போது.

Mantra 5

नि यद्यामाय वो गिरिर्नि सिन्धवो विधर्मणे । महे शुष्माय येमिरे ॥

உங்கள் யாமம் (முன்னேற்றப் பயணம்) நிகழ, மலைவும் நதிகளும் விதர்மணே—ஒழுங்கான நிறுவல்/தாங்குதலுக்காக—தம் இடத்தில் தாழ்ந்து அமையும்போது, அவர்கள் மகத்தான ஶுஷ்ம (வேக-வலிமை) க்காக தங்களை ஒப்படைக்கின்றனர்.

Mantra 6

युष्माँ उ नक्तमूतये युष्मान्दिवा हवामहे । युष्मान्प्रयत्यध्वरे ॥

காப்பிற்காக இரவிலும் உங்களையே நாம் அழைக்கிறோம்; பகலிலும் உங்களையே அழைக்கிறோம்; மேலும் யாகத்தின் முன்னேறும் அத்வரப் பாதையிலும் உங்களையே அழைக்கிறோம்.

Mantra 7

उदु त्ये अरुणप्सवश्चित्रा यामेभिरीरते । वाश्रा अधि ष्णुना दिवः ॥

அருண ஒளியுடன் கூடிய, பலவண்ணமான அந்த சக்திகள் மேலெழுகின்றன; ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட தங்கள் பாதைகளில் நகர்கின்றன; முழங்கியவாறு அவை த்யுலோகத்தின் மலைமுனை-வரிசையில் தம் நிலையைக் கொள்கின்றன.

Mantra 8

सृजन्ति रश्मिमोजसा पन्थां सूर्याय यातवे । ते भानुभिर्वि तस्थिरे ॥

அவர்கள் தம் ஓஜஸால் கதிரை விடுவித்து, சூரியன் செல்லும் வழியை அமைக்கின்றனர்; தம் பானுக்களால் அவர்கள் விரிந்து நின்று, ஒளிமயமான பாதையை நிலைநிறுத்துகின்றனர்.

Mantra 9

इमां मे मरुतो गिरमिमं स्तोममृभुक्षणः । इमं मे वनता हवम् ॥

மருதர்களே, இது என் வாக்கு—இது என் ஸ்தோத்திரம்; ஓ ரிபுக்ஷணர் (வல்லமைமிகு கைவினைஞர்) இதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; என் இந்த ஹவம் (அழைப்பு) ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

Mantra 10

त्रीणि सरांसि पृश्नयो दुदुह्रे वज्रिणे मधु । उत्सं कवन्धमुद्रिणम् ॥

புள்ளிவண்ண (ப்ருஷ்ணி) யானவர்கள், வஜ்ரிணன் (வஜ்ரம் தாங்குபவன்) காக மதுவின் மூன்று ஓடைகளைப் பிழிந்தனர்—ஒரு உத்ஸம் (சுரப்பு), கவந்தம் (மூடப்பட்ட/அடக்கப்பட்ட) மற்றும் உத்ரிணம் (மேலே எழும்), உள்ளிருந்து வற்றாத ஆதாரம்.

Mantra 11

मरुतो यद्ध वो दिवः सुम्नायन्तो हवामहे । आ तू न उप गन्तन ॥

மருதர்களே, நாம் திவः (வானம்/சுவர்க்கம்) இலிருந்து உங்களை, உங்கள் சும்னம் (அருள்) நாடி, அழைக்கும்போது—எங்களிடம் வாருங்கள்; எங்களுக்கருகே அணுகி வாருங்கள்.

Mantra 12

यूयं हि ष्ठा सुदानवो रुद्रा ऋभुक्षणो दमे । उत प्रचेतसो मदे ॥

ஏனெனில் நீங்களே உண்மையாக சுதானவः—உதார தானதாரர்கள்—ருத்ரர்கள், ரிபு-சாயலான வலிமைமிக்க வடிவாளர்கள், இல்லத்தில் (தமே) இருப்பவர்கள்; மேலும் மது—உந்தப்பட்ட ஆனந்தத்தில்—நீங்கள் பிரசேதஸः, பரந்த விழிப்புடைய சக்திகள் ஆவீர்கள்.

Mantra 13

आ नो रयिं मदच्युतं पुरुक्षुं विश्वधायसम् । इयर्ता मरुतो दिवः ॥

வானத்திலிருந்து வரும் மருதர்களே, மது-ஆனந்தம் பொங்கி வழியும் ரயி—செல்வச் செழிப்பு—எங்களை நோக்கி கொண்டு வாருங்கள்; அது மிகுந்த வளர்ச்சியுடையது, அனைத்துவிதமாகத் தாங்கி-போஷிப்பது; அதை எங்களை நோக்கி இயக்குங்கள்.

Mantra 14

अधीव यद्गिरीणां यामं शुभ्रा अचिध्वम् । सुवानैर्मन्दध्व इन्दुभिः ॥

ஒளிமிகு (சுப்ர)வர்களே, நீங்கள் மலைஉச்சிகளின் (கிரீணாம்) யாமம்—பாதை, ஓட்டம்—எனும் இயக்கத்தைத் தொடங்குவதைப் போலச் செய்கிறபோது, பிழிந்தெடுக்கப்பட்ட (சுவானைः) இந்து—சோமத் துளிகளால்—நீங்கள் மகிழ்ச்சியில் நுழைந்து, உள்ளார்ந்த ஆனந்தத்தை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறீர்கள்.

Mantra 15

एतावतश्चिदेषां सुम्नं भिक्षेत मर्त्यः । अदाभ्यस्य मन्मभिः ॥

இவர்களின் அருளில் இவ்வளவளவும் நாசமுடைய மனிதன் வேண்டலாம்—அதாப்ய (அஜேய)னின் ஊக்கமூட்டும் மனவடிவங்கள் (மன்ம) வழியாக. ஏனெனில் உண்மையான வரம் என்பது எவராலும் வெல்ல முடியாத பாதுகாப்பும் உயர்த்தலும் ஆகும்.

Mantra 16

ये द्रप्सा इव रोदसी धमन्त्यनु वृष्टिभिः । उत्सं दुहन्तो अक्षितम् ॥

ஒளிரும் துளிகள் போல, தங்கள் மழைப்பொழிவுகளால் இரு உலகங்களையும் (ரோதஸீ) மூச்சூட்டி விரிவாக்குபவர்கள்; அழியாத ஊற்றை பால் கறப்பவர்கள்—அவர்களே ஆனந்தமும் ஞானமும் எனும் ஓடைகளால் இருப்பை வளப்படுத்தும் சக்திகள்.

Mantra 17

उदु स्वानेभिरीरत उद्रथैरुदु वायुभिः । उत्स्तोमैः पृश्निमातरः ॥

உங்கள் ஒலித்தெழும் நாதங்களால் எழுங்கள்; உங்கள் தேர்களால் எழுங்கள்; உங்கள் காற்றுகளால் எழுங்கள்; உங்கள் ஸ்தோத்திரங்களால் எழுங்கள்—ப்ருஷ்ணி-மாதாவின் பிள்ளைகளே! இயக்கமும் பிராணனும் எனும் பல சக்திகளால் இருப்பை மேலே உயர்த்துங்கள்.

Mantra 18

येनाव तुर्वशं यदुं येन कण्वं धनस्पृतम् । राये सु तस्य धीमहि ॥

யாரால் துர்வசனும் யதுவும் துணை பெற்றார்களோ, யாரால் கண்வன் ‘தனஸ்ப்ருத்’—செல்வம் வென்றவனாக ஆனானோ—அந்த சக்தியை நோக்கி, ரயி (செல்வ-நிறைவு) பெற, எங்கள் தியான-சிந்தனையை நிலைநிறுத்துகிறோம்.

Mantra 19

इमा उ वः सुदानवो घृतं न पिप्युषीरिषः । वर्धान्काण्वस्य मन्मभिः ॥

ஓ சுதானவரே, உங்கள் இப் போஷக ஓடைகள் நெய் போன்ற இனிமையாய் நிறைந்து வளர்ந்துள்ளன; கண்வனின் மன்ம—ஊக்கமூட்டும் வாக்கு/உள்ளுணர்வு—ஆல் அவை மேலும் வலுப்பெற்றன; உள்ளார்ந்த யாகத்தின் ஆஹுதிகள் செழுமையான போஷணமாகப் பெருகட்டும்.

Mantra 20

क्व नूनं सुदानवो मदथा वृक्तबर्हिषः । ब्रह्मा को वः सपर्यति ॥

ஓ சுதானவரே, இப்போது நீங்கள் எங்கே மகிழ்கிறீர்கள்—ஓ வ்ருக்த-பர்ஹிஷः, புனித பர்ஹி (ஆசனம்) விரித்தவர்களே? எந்த ‘ப்ரஹ்மா’—எந்த வாக்கறிஞன்—உங்களை முறையாக அணுகி சேவிக்கிறான்?

Mantra 21

नहि ष्म यद्ध वः पुरा स्तोमेभिर्वृक्तबर्हिषः । शर्धाँ ऋतस्य जिन्वथ ॥

நிச்சயமாக, ஓ புனித ஆசனத்தை விரிப்பவர்களே, முன்பும் உங்களுக்காக இது வேறாக இருந்ததில்லை. ஸ்தோத்திரங்களால் நீங்கள் ‘஋த’த்தின் சர்த் (கூட்டத்தை) உயிர்ப்பிக்கிறீர்கள்; வாக்கினால் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட சக்திகளைச் செயலில் தூண்டுகிறீர்கள்.

Mantra 22

समु त्ये महतीरपः सं क्षोणी समु सूर्यम् । सं वज्रं पर्वशो दधुः ॥

ஒருங்கே அவர்கள் மகத்தான ஆபः (நீர்த் தத்துவம்) ஐ ஒத்திசைத்தனர்; ஒருங்கே க்ஷோணீ (பூமி) யை; ஒருங்கே சூரியனை. ஒருங்கே அவர்கள் வஜ்ரத்தை பர்வஶః—அங்கம் அங்கமாக இணைத்து—நிறுவினர்.

Mantra 23

वि वृत्रं पर्वशो ययुर्वि पर्वताँ अराजिनः । चक्राणा वृष्णि पौंस्यम् ॥

அவர்கள் பர்வஶః—அங்கம் அங்கமாக—வ்ருத்ரத்துக்கு எதிராகச் சென்றனர்; அराजின (அசையாத) மலைகளை அவர்கள் பிளந்தனர்—ஓ வ்ருஷ்ணி (வலிமைமிக்கவனே), பௌம்ஸ்ய (வீரவலிமை) யை வடிவமைத்தவாறு.

Mantra 24

अनु त्रितस्य युध्यतः शुष्ममावन्नुत क्रतुम् । अन्विन्द्रं वृत्रतूर्ये ॥

போரில் முயலும் திரிதனைத் தொடர்ந்து, அவர்கள் ஶுஷ்மம் (வீரிய-வலிமை) மற்றும் க்ரது (ஒளிமிகு சங்கல்பம்) ஆகியவற்றை முன்னே கொண்டுவந்தனர்; வ்ருத்ர-தூர்யம் (வ்ருத்ரத் தடையை வெல்லும் போரில்) இந்திரனுடன் அவர்கள் இணைந்து சென்றனர்.

Mantra 25

विद्युद्धस्ता अभिद्यवः शिप्राः शीर्षन्हिरण्ययीः । शुभ्रा व्यञ्जत श्रिये ॥

கைகளில் மின்னலை ஏந்தி, விண்ணை நோக்கி ஒளிர்ந்து, பிரகாசமான ஶிப்ரா (கன்னப் பாதுகாப்பு) மற்றும் பொன்னான தலைஅலங்காரங்களுடன்—அந்த சுப்ரர்கள் ஸ்ரீயை (ஒளி-செல்வச் சிறப்பு) பெற வெளிப்புறமாகத் தம்மை ஒளிவிடச் செய்தனர்.

Mantra 26

उशना यत्परावत उक्ष्णो रन्ध्रमयातन । द्यौर्न चक्रदद्भिया ॥

ஆசையுடன், பராவத் (தூரத்தம உலகம்) இருந்து நீ வृषபனுக்காக ரந்த்ரம் (பிளவு/வழி) திறந்தபோது—த்யௌः (வானம்) கூட அச்சத்தால் நடுங்கியது போல ஆனது.

Mantra 27

आ नो मखस्य दावनेऽश्वैर्हिरण्यपाणिभिः । देवास उप गन्तन ॥

தேவர்களே! யாகத்தின் ஆனந்தத்தை அளிக்க, குதிரைகளுடன், பொன்-ஒளி கைகளுடன் எங்களிடம் வாருங்கள்; அருகே வந்து அணுகுங்கள்.

Mantra 28

यदेषां पृषती रथे प्रष्टिर्वहति रोहितः । यान्ति शुभ्रा रिणन्नपः ॥

அவர்களின் புள்ளிப்புள்ளியான (குதிரை) ரதத்தில் இருக்க, சிவந்த (குதிரை) தண்டை/அச்சை இழுக்கும் போது, ஒளிமிகு சக்திகள் முன்னே செல்கின்றன; நீர்களை அதிரவைத்து இயக்கத்தில் செலுத்துகின்றன.

Mantra 29

सुषोमे शर्यणावत्यार्जीके पस्त्यावति । ययुर्निचक्रया नरः ॥

நன்கு பிழிந்த சோமத்தில், சர்யணாவதியில், குடியிருப்புச் செழுமை கொண்ட ஆர்ஜீகத்தில், அந்த நர-வீரர்கள் ‘நிசக்ரயா’ (நிறுத்தப்பட்ட/நிறுவப்பட்ட சக்கரத்துடன்) சென்றனர்—தம் வழியில் உறுதியாக.

Mantra 30

कदा गच्छाथ मरुत इत्था विप्रं हवमानम् । मार्डीकेभिर्नाधमानम् ॥

மருதர்களே! இவ்வாறு அழைக்கும், துன்பத்தில் உழலும் அந்த ரிஷியிடம் நீங்கள் எப்போது வருவீர்கள்—உதவி நாடுபவனிடம்—உங்கள் ‘மார்டீக’ (கருணைமிகு சிகிச்சை) ஆற்றல்களால் அவனைத் தாங்கி?

Mantra 31

कद्ध नूनं कधप्रियो यदिन्द्रमजहातन । को वः सखित्व ओहते ॥

இப்போது, ‘கத்த’ என்பதற்கு பிரியமானவர்களே, நீங்கள் இந்திரனை ஏன் விட்டுவிடவில்லை? உங்களில் யார் நட்புறவின் பந்தத்திலிருந்து விலகுகிறான்?

Mantra 32

सहो षु णो वज्रहस्तैः कण्वासो अग्निं मरुद्भिः । स्तुषे हिरण्यवाशीभिः ॥

வலிமைமிக்கவர்களுடன், வஜ்ரம் தாங்கிய கரங்களுடையவர்களுடன், நாங்கள் கண்ண்வர்கள் மருதர்களுடன் சேர்ந்து அக்னியைப் போற்றுகிறோம்—பொன்னென ஒளிரும் குரல்களால்.

Mantra 33

ओ षु वृष्णः प्रयज्यूना नव्यसे सुविताय । ववृत्यां चित्रवाजान् ॥

ஏ வृष்ணி (வல்லமையுடைய தேவா)! யாகத்தில் முன்னோக்கி நடத்தும் சக்திகளை—புதிய உயர்விற்காக, நல்வழி-நல்கதிக்காக—இங்கே நான் திருப்பி இயக்குவேன்; அவை பல்வகை வீரியமும் பலவிதத் தேஜஸும் நிறைந்தவையாக இருப்பனவாக.

Mantra 34

गिरयश्चिन्नि जिहते पर्शानासो मन्यमानाः । पर्वताश्चिन्नि येमिरे ॥

உள்ளார்ந்த ‘மலைகளும்’ தாழ்ந்து கீழே அமுங்குகின்றன; தம்மை உறுதியென எண்ணிய எதிர்ப்புத் திரள்களும் தளர்கின்றன. ‘பர்வதங்கள்’ கூட கட்டுப்படுத்தப்பட்டு தடுக்கப்படுகின்றன—தெய்வீக வலிமை தடையின்மேல் அழுத்தும் போது.

Mantra 35

आक्ष्णयावानो वहन्त्यन्तरिक्षेण पततः । धातारः स्तुवते वयः ॥

அவர்கள் நம்மைத் தாங்கிச் செல்கின்றனர்—பார்வையில் விரைவு—அந்தரிக்ஷப் பாதையில் பறந்து; ஸ்துதி செய்பவனுக்காக தாதார்கள் (தெய்வ ஒழுங்குபடுத்துவோர்) முன்னேற்றத்தின் சிறகுடைய சக்திகளை கொண்டு சேர்க்கின்றனர்.

Mantra 36

अग्निर्हि जानि पूर्व्यश्छन्दो न सूरो अर्चिषा । ते भानुभिर्वि तस्थिरे ॥

அக்னி நிச்சயமாகப் பழமையான, பிறவியிலேயே அறிந்தவன்—சந்தஸின் சூரியன் போல, தன் அர்ச்சிஸ் (ஜ்வாலை) உடன். அவன் பானு (கதிர்கள்) மூலம் அந்த சக்திகள் விரிந்து வெளிப்பட்டு, தத்தம் நிலையங்களில் நிலைபெறுகின்றன.