Sukta 50

Mantra 1

प्र सु श्रुतं सुराधसमर्चा शक्रमभिष्टये । यः सुन्वते स्तुवते काम्यं वसु सहस्रेणेव मंहते ॥

எங்கள் வெற்றி மற்றும் அபிஷ்ட-சித்திக்காக, புகழ்பெற்றும் சுதானனும் (ஸுராதஸ) ஆன ஶக்ரனை உயர்ந்து பாடுவோம். சோமத்தைப் பிழிபவனுக்கும் புகழ்பாடுபவனுக்கும், ஆயிரமடங்கு பொழிவுபோல், விரும்பிய வசு (செல்வம்) அளிப்பவன் அவனே।

Mantra 2

शतानीका हेतयो अस्य दुष्टरा इन्द्रस्य समिषो महीः । गिरिर्न भुज्मा मघवत्सु पिन्वते यदीं सुता अमन्दिषुः ॥

அவனுடைய ஆயுதங்கள் நூறு முனைகள் (ஶதானீக) உடையவை—தாண்ட இயலாதவை; இந்திரனுடைய தூண்டல்-ஆற்றல்கள் (ஸமிஷः) மாபெரும். பிழிந்த சோமத் துளிகள் அவனை ஆனந்தத்தில் தீப்பற்றச் செய்தபோது, அவன் மகவத் (உதாரர்) நடுவே மலைப்பெருந்திணிவுபோல் பெருகி உயர்கிறான்।

Mantra 3

यदीं सुतास इन्दवोऽभि प्रियममन्दिषुः । आपो न धायि सवनं म आ वसो दुघा इवोप दाशुषे ॥

பிழிந்த சோமத் துளிகள்—இந்துக்கள்—அவரை பிரியமானதின் நோக்கி மகிழ்வுறச் செய்தபோது, என் சவன-அர்ப்பணம் நீர்களைப் போல நிலைபெறுகிறது. ஓ வஸு (செல்வமிகு தாரகன்), தானம் செய்பவனிடம், பால் கறக்கும் பசு ஊட்டமளிக்கும் ஓட்டத்தை வழங்க நெருங்குவது போல, நீயும் நெருங்கி வா।

Mantra 4

अनेहसं वो हवमानमूतये मध्वः क्षरन्ति धीतयः । आ त्वा वसो हवमानास इन्दव उप स्तोत्रेषु दधिरे ॥

ஓ வஸு, உதவிக்காக உம்மை அழைக்கும் போது எங்கள் தீதிகள் தேன் போன்ற இனிமையைத் தாரைகளாகச் சுரக்கின்றன. உம்மை வேண்டி அழைக்கும் இந்துக்கள் உம்மை இங்கே—எங்கள் ஸ்தோத்திரங்களுக்குள்—அருகே நிலைநிறுத்துகின்றன।

Mantra 5

आ नः सोमे स्वध्वर इयानो अत्यो न तोशते । यं ते स्वदावन्त्स्वदन्ति गूर्तयः पौरे छन्दयसे हवम् ॥

ஓ சோம, ஸ்வத்வர—ஒழுங்கமைந்த யாகத்தில்—நகர்ந்து எங்களிடம் வா; தடுக்க இயலாத வேகக் குதிரை போல. நன்கு உச்சரிக்கப்பட்ட கூர்த்திகள் உன் இனிமையைச் சுவைக்கின்றன; நிறைவில் நீ எங்கள் ஹவத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறாய்।

Mantra 6

प्र वीरमुग्रं विविचिं धनस्पृतं विभूतिं राधसो महः । उद्रीव वज्रिन्नवतो वसुत्वना सदा पीपेथ दाशुषे ॥

வீரமும் உக்ரமும் உடைய, விவேகி, தனத்தைப் பெறச் செய்பவன்—மகத்தான ராதஸ் (செல்வ-அருள்) எனும் பெரும் நிறைவின் விரிந்த விபூதியை முன்னே வெளிப்படுத்து. ஓ வஜ்ரின், மேலெழும் அலைபோல், உண்மை-செல்வத்தின் வல்லமையால் தாசுஷ் (தானம் செய்பவன்/யஜமானன்) என்பவனை நீ எப்போதும் வளர்த்திடுகிறாய்.

Mantra 7

यद्ध नूनं परावति यद्वा पृथिव्यां दिवि । युजान इन्द्र हरिभिर्महेमत ऋष्व ऋष्वेभिरा गहि ॥

இப்போது நீ பராவத் (தொலைவிடத்தில்) இருந்தாலும், அல்லது பூமியில், அல்லது திவி (வானுலகில்) இருந்தாலும்—ஓ இந்திரா, ஹரிகளை யோஜித்து எங்கள் மஹேமத் (மகத்தான நோக்கம்/வழிபாடு) நோக்கி வா; ஓ ருஷ்வ (உயர்ந்தவனே), உயர்ந்த சக்திகளுடன் வா.

Mantra 8

रथिरासो हरयो ये ते अस्रिध ओजो वातस्य पिप्रति । येभिर्नि दस्युं मनुषो निघोषयो येभिः स्वः परीयसे ॥

ரதத்தில் நிலைபெற்ற உன் ஹரயः (செம்மஞ்சள்/மஞ்சள் வல்லமைகள்), உறுதியானவை, முறியாதவை—வாயுவின் ஓஜஸால் தம்மை நிரப்பிக் கொள்கின்றன. அவற்றினாலே மனிதனுள் உள்ள தஸ்யுவை நீ நிஹ்கோஷ (ஒலியற்ற) ஆக்குகிறாய்; அவற்றினாலே ஸ்வஃ (ஸ்வர்-லோகம்) எனும் ஒளிமிகு உலகில் எல்லாத் திசைகளிலும் சுற்றிச் செல்கிறாய், ஒளியின் விரிந்த வெளியை ஆள்கிறாய்.

Mantra 9

एतावतस्ते वसो विद्याम शूर नव्यसः । यथा प्राव एतशं कृत्व्ये धने यथा वशं दशव्रजे ॥

ஓ வசோ (செல்வமிகு தாரகனே), ஓ வீரனே! உன்னைப் பற்றி இவ்வளவே நாம் புதிதாய் அறிய விரும்புகிறோம்—செல்வத்தைப் பெறும் கடின முயற்சியில் நீ எதசனை எவ்வாறு முன்னேற்றினாய், பத்துமடங்கு வேலி/அடைப்பிலிருந்து வசனை எவ்வாறு வெளியே கொண்டுவந்தாய்.

Mantra 10

यथा कण्वे मघवन्मेधे अध्वरे दीर्घनीथे दमूनसि । यथा गोशर्ये असिषासो अद्रिवो मयि गोत्रं हरिश्रियम् ॥

ஓ மகவன் (உதார தாரகனே)! கண்வனுக்காக நீ மேதையுடனான அத்வர யாகத்தில், நீண்ட வழிநடத்தும் ஞானத்தில், இல்லத்தலைவன் (தமூனஸ்) ஆனாய்—அவ்வாறே, ஓ அத்ரிவோ (வஜ்ரதாரி), கோசர்யனுக்காக நீ வெற்றியை நாடி முயன்றாய்; என்னிடமும் ஹரிச்ரீயால் ஒளிரும் கோத்திரம்—உள்ளே அடைக்கப்பட்ட கதிர்களின் அந்தப் பிரகாசமான ‘மந்தை’—வென்று அருள்வாயாக.