Sukta 41

Mantra 1

प्रातरग्निं प्रातरिन्द्रं हवामहे प्रातर्मित्रावरुणा प्रातरश्विना । प्रातर्भगं पूषणं ब्रह्मणस्पतिं प्रातः सोममुत रुद्रं हुवेम ॥

விடியற்காலையில் நாம் அக்னியை அழைக்கிறோம், விடியற்காலையில் இந்திரனை அழைக்கிறோம்; விடியற்காலையில் மித்ர-வருணரை, விடியற்காலையில் அஷ்வினர்களை. விடியற்காலையில் பகனை, பூஷனை, பிரஹ்மணஸ்பதியை அழைக்கிறோம்; விடியற்காலையில் சோமனையும், மேலும் ருத்ரனையும் அழைக்கிறோம்.

Mantra 2

प्रातर्जितं भगमुग्रं हुवेम वयं पुत्रमदितेर्यो विधर्ता । आध्रश्चिद्यं मन्यमानस्तुरश्चिद्राजा चिद्यं भगं भक्षीत्याह ॥

விடியற்காலையில் நாம் உக்ரனும் ‘ப்ராதர்ஜித்’ (விடியற்கால வெற்றியாளர்) ஆன பகனை அழைக்கிறோம்—அதிதியின் புதல்வன், உலகங்களைத் தாங்குபவன். அவனை நினைக்கும் ஏழையும், வலிமையுள்ளவனும், அரசனும் கூட அந்த பகனைப் பற்றி: “நான் பங்கு பெறுவேன்; நான் அனுபவிப்பேன்” என்று சொல்கிறான். அதுபோல நாமும் ஆனந்தமும் வளர்ச்சியும் தரும் அந்த தர்மமான பங்கினை அனுபவிப்போமாக.

Mantra 3

भग प्रणेतर्भग सत्यराधो भगेमां धियमुदवा ददन्नः । भग प्र णो जनय गोभिरश्वैर्भग प्र नृभिर्नृवन्तः स्याम ॥

ஓ பகா, எங்கள் முன்னோடி, வழிகாட்டி; ஓ பகா, ‘ஸத்யராதஸ்’—உன் அருள்-தானம் சத்தியமும் ருதமும் உடையது—எங்கள் இந்த ‘தீ’ (ஊக்கமூட்டும் ஞானம்) உயர்ந்து வெளிப்படும்படி செய்து, எங்களுக்கு அருள்வாயாக. ஓ பகா, கோ-ரச்மிகளாலும் அச்வ-வேகங்களாலும் எங்களை முன்னே உருவாக்கி நடத்துவாயாக; ஓ பகா, நாம் ‘ந்ருபிஹ் ந்ருவந்தః’ ஆக—உண்மையான மனிதவலிமைகளில் செழித்து, ஆன்மத்-தீவிரத்தில் நிறைந்தவர்களாக இருப்போமாக.

Mantra 4

उतेदानीं भगवन्तः स्यामोत प्रपित्व उत मध्ये अह्नाम् । उतोदिता मघवन्त्सूर्यस्य वयं देवानां सुमतौ स्याम ॥

இப்பொழுதே நாம் பக-சம்பன்னராக இருப்போமாக; ‘ப்ரபித்வ’ (முன்னேற்றப் பயணம்) இலும், நாட்களின் நடுவிலும் அப்படியே. மேலும் சூரியன் உதிக்கும் வேளையில், ஓ மகவன் (தான-செழிப்புடைய) தேவர்களே, தேவர்களின் ‘ஸுமதி’—அவர்களின் நல்விளக்கமிக்க ஒற்றுமை—அதில் நாம் நிலைத்திருப்போமாக.

Mantra 5

भग एव भगवाँ अस्तु देवास्तेन वयं भगवन्तः स्याम । तं त्वा भग सर्व इज्जोहवीति स नो भग पुरएता भवेह ॥

பகன் தானே—பங்கு நிறைந்த தெய்வமாக இருப்பானாக; அதனால் நாமும் பங்கு பெற்றவர்களாக ஆகுவோமாக. எல்லாரும் உண்மையாய் அழைக்கும் அந்தப் பகனே, நீ எங்களுக்காக இங்கே முன்னோடி, வழி நடத்துபவனாக இருப்பாயாக.

Mantra 6

समध्वरायोषसो नमन्त दधिक्रावेव शुचये पदाय । अर्वाचीनं वसुविदं भगं नो रथमिवाश्वा वाजिन आ वहन्तु ॥

எங்கள் அத்வர (யாகம்) நோக்கி உஷாக்கள் ஒன்றாய் வணங்கட்டும்; ததிக்ராவன் பிரகாசமான இலக்குப் பதம் நோக்கி செல்லுமாறே. அருகே வரும், வசு-வித் (செல்வம் கண்டுபிடிப்பவன்) பகனை, வேகமிகு குதிரைகள் ரதத்தை இழுத்து வருவது போல, எங்களிடம் கொண்டு வரட்டும்.

Mantra 7

अश्वावतीर्गोमतीर्न उषासो वीरवतीः सदमुच्छन्तु भद्राः । घृतं दुहाना विश्वतः प्रपीता यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥

குதிரைச் செல்வமும், பசுச் செல்வமும், வீரச் செல்வமும் உடைய—நன்மை தரும் உஷாக்கள் எங்களுக்காக எப்போதும் உதயமாகட்டும். நெய் (க்ருதம்) எனும் ஆனந்தத்தைப் பால் போலக் கறந்து, எல்லாத் திசைகளிலும் நிறைந்த நீங்கள், நலநிலைகளால் எங்களை எப்போதும் காத்தருளுங்கள்.