Sukta 16

Mantra 1

एना वो अग्निं नमसोर्जो नपातमा हुवे । प्रियं चेतिष्ठमरतिं स्वध्वरं विश्वस्य दूतममृतम् ॥

இந்த நமஸ்கார-பாவத்தால் உங்களுக்காக அக்னியை நான் ஆஹ்வானிக்கிறேன்—ஊர்ஜா/போஷணத்தின் புதல்வனை; பிரியமானவனை, சேதனையில் மிகுந்த விவேகியைக், ஸ்வத்வர (சீரமைந்த யாகம்)த்தின் உறுதியான வழிகாட்டியைக், அனைத்தின் தூதனாகிய அம்ருத (அமர)னை।

Mantra 2

स योजते अरुषा विश्वभोजसा स दुद्रवत्स्वाहुतः । सुब्रह्मा यज्ञः सुशमी वसूनां देवं राधो जनानाम् ॥

யார் அருஷ (செம்மை) சக்திகளை—விஷ்வபோஜஸ (அனைத்தையும் அனுபவிப்பவை/அனைவரையும் போஷிப்பவை)—யோஜிக்கிறாரோ, அவர் ஸ்வாஹுத (நல்ல ஆஹுதியால் அர்ச்சிக்கப்பட்டவர்) ஆக வேகமாக முன்னே செல்கிறார். யாகம் ஸுப்ரஹ்மா (நன்கு அமைந்த மந்திர-பலம்) ஆகிறது; வசுக்களுக்கு ஸுஷமீ (அமைதியளிக்கும் இசைவு), ஜனங்களுக்கு தேவ ராதஸ் (தெய்வ செழிப்பு/தானம்) ஆகிறது.

Mantra 3

उदस्य शोचिरस्थादाजुह्वानस्य मीळ्हुषः । उद्धूमासो अरुषासो दिविस्पृशः समग्निमिन्धते नरः ॥

அவரின் ஷோசி (ஜ்வாலை) மேலே எழுகிறது—ஆஹூதனாகிய, மீள்ஹுஷ் (உதார தாதா) உடையது. அவரின் தூமங்கள் மேலே எழுகின்றன—அருஷ (செம்மை), திவிஸ்ப்ருஷ் (வானைத் தொடுபவை); இவ்வாறு நர (மனித சக்திகள்) ஒன்றுகூடி அக்னியைத் தீண்டுகின்றன/எழுப்புகின்றன.

Mantra 4

तं त्वा दूतं कृण्महे यशस्तमं देवाँ आ वीतये वह । विश्वा सूनो सहसो मर्तभोजना रास्व तद्यत्त्वेमहे ॥

அக்னியே, உன்னை நாம் தூதனாக ஆக்குகிறோம்—மிகவும் யசஸ்வானவனாக; யாக-ஆஹுதியின் அனுபவத்திற்காக தேவர்களை இங்கே அழைத்து வா. வலத்தின் (ஸஹஸ்) புதல்வனே, மனிதர்க்குரிய எல்லாப் போஷணங்களையும், மானிடன் தாங்கி வாழ வேண்டிய ஆதாரங்களையும் எங்களுக்கு அருள்வாயாக—நாங்கள் உன்னிடமே வேண்டுவது அதுவே.

Mantra 5

त्वमग्ने गृहपतिस्त्वं होता नो अध्वरे । त्वं पोता विश्ववार प्रचेता यक्षि वेषि च वार्यम् ॥

அக்னியே, நீயே கிருஹபதி; அத்வர (யாகப் பாதை) யில் நீயே எங்கள் ஹோதா. அனைத்தும் விரும்பத்தக்கவனே (விஶ்வவார), பரந்த அறிவுடையவனே (ப்ரசேதா), நீயே போதா (சுத்திகரிப்பவன்); யாகம் செய், மேலும் சிறந்த வார்யம் (உத்தம செல்வம்/வரம்) கொண்டு வா.

Mantra 6

कृधि रत्नं यजमानाय सुक्रतो त्वं हि रत्नधा असि । आ न ऋते शिशीहि विश्वमृत्विजं सुशंसो यश्च दक्षते ॥

சுக்ரதுவே, யஜமானனுக்காக ரத்னம் (செல்வம்/ஒளி) அமைத்தருள்வாய்; ஏனெனில் நீயே ரத்னதா (ரத்னத்தைத் தாங்குபவன்). உன்னை இன்றி எதுவும் சித்தமாகத் தயாராகாது; எங்களுக்காக முழு ரித்விஜ்-செயலைத் தீட்டிவை—சுஶம்ஸன் (நல்லப் புகழுரை உடையவன்) என்றும், தக்ஷன் (திறமையுடன் செய்பவன்) என்றும் இருப்பவனை.

Mantra 7

त्वे अग्ने स्वाहुत प्रियासः सन्तु सूरयः । यन्तारो ये मघवानो जनानामूर्वान्दयन्त गोनाम् ॥

ஓ அக்னியே, ஸ்வாஹாவால் முறையாக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட உன்னிடத்தில் அன்பிற்குரிய சூரயர் (ரிஷிகள்) தங்கிடுவாராக—மக்களிடையே தாராளமான தானவான்களாகிய அந்த வழிநடத்துவோர், பசுக்களின் விரிந்த வளமான வெளிகளைப் போஷித்து வளர்ப்போர்.

Mantra 8

येषामिळा घृतहस्ता दुरोण आँ अपि प्राता निषीदति । ताँस्त्रायस्व सहस्य द्रुहो निदो यच्छा नः शर्म दीर्घश्रुत् ॥

எவர்களின் இல்லத்தில் ‘க்ருத-ஹஸ்தா’ இளா விடியற்காலையில் வந்து அமர்கிறாளோ—ஓ ஸஹஸ்ய (வலிமையின் புதல்வா), அவர்களைத் துரோகம் மற்றும் நிந்தையிலிருந்து காப்பாற்று; வஞ்சகப் பகைவரிடமிருந்தும் குற்றம் சுமத்தும் மொழியிலிருந்தும் காத்தருள்; ஓ தீர்கஶ்ருத், எங்களுக்கு அடைக்கலம் அளி.

Mantra 9

स मन्द्रया च जिह्वया वह्निरासा विदुष्टरः । अग्ने रयिं मघवद्भ्यो न आ वह हव्यदातिं च सूदय ॥

மகிழ்வூட்டும் நாவும் வாயும் உடைய—ஹவ்ய-வஹ்னி, மிகுந்த அறிவுடையவனே—ஓ அக்னியே, மகவத்ப்யః (தாராள தானவான்களுக்கு) எங்களுக்கு ரயி (செல்வ-சமృద్ధி) கொண்டு வா; மேலும் ஹவ்ய-தாதி (ஆஹுதி-தானம்) நிகழச் செய்.

Mantra 10

ये राधांसि ददत्यश्व्या मघा कामेन श्रवसो महः । ताँ अंहसः पिपृहि पर्तृभिष्ट्वं शतं पूर्भिर्यविष्ठ्य ॥

பெரும் ஶ்ரவஸ் (புகழ்) வேண்டி, ஆசையால் உந்தப்பட்டு, நிறைவு தரும் ராதாஸ் (அருள்-சித்திகள்) மற்றும் குதிரைபோல் விரைந்த, ம஘ (செல்வம்) அளிக்கும் வல்லமைகளை அளிப்போர்—அவர்களை அம்ʼஹஸ் (துன்பம்/பாவம்) இலிருந்து நீ காப்பாற்று. ஹே யவிஷ்ட (மிக இளைய) அக்னியே, காவலர்களுடன், ஒளியின் நூறு கோட்டைகளால் அவர்களைப் பாதுகாத்தருள்.

Mantra 11

देवो वो द्रविणोदाः पूर्णां विवष्ट्यासिचम् । उद्वा सिञ्चध्वमुप वा पृणध्वमादिद्वो देव ओहते ॥

திரவிணோதா (செல்வம்/பொருள் அளிப்பவன்) எனும் தேவன் உங்களுக்காக நிறைந்த பாத்திரத்தைத் திறந்தான். அதை மேல்நோக்கி ஊற்று, அல்லது இன்னும் நிரப்பு; அப்பொழுது அந்த தேவன் நிச்சயமாக உங்களை முன்னே தாங்கிச் செல்கிறான்—உங்கள் ஆகுதலை நிறைவின் பக்கம் எடுத்துச் செல்கிறான்.

Mantra 12

तं होतारमध्वरस्य प्रचेतसं वह्निं देवा अकृण्वत । दधाति रत्नं विधते सुवीर्यमग्निर्जनाय दाशुषे ॥

அவரை தேவர்கள் அத்வர (உள் யாகம்) இன் ப்ரசேதஸ் (விழிப்புணர்வுடைய) ஹோதாவாகவும், வஹ்னி (சுமப்பவன்) ஆகவும் அமைத்தனர்—அவன் ஹவிஸை ஏந்திச் செல்கிறான். விததே (விதி ஒழுங்குபடுத்துவோன்) க்கும், தாஶுஷே (அர்ப்பணிப்பவன்) எனும் ஜனத்திற்கும், அக்னி ரத்னத்தை வைக்கிறான்—சுவீர்ய (வீரிய-நிறைவு) எனும் பொக்கிஷத்தை.