Sukta 5

Mantra 1

हुवे वः सूनुं सहसो युवानमद्रोघवाचं मतिभिर्यविष्ठम् । य इन्वति द्रविणानि प्रचेता विश्ववाराणि पुरुवारो अध्रुक् ॥

நான் உங்களை நோக்கி ‘சஹஸ்’ (வலிமை) என்பதின் புதல்வனான அந்த இளையவனை அழைக்கிறேன்—அத்ரோக (துரோகம் செய்யாத/வஞ்சமில்லா) வாக்குடையவன், யவிஷ்ட (மிக இளையவன்), எங்கள் மதி (சிந்தனை-வேண்டுதல்) மூலம் அணுகப்படுபவன். அவன் பிரசேதா (எப்போதும் விழிப்பான அறிஞன்) உலகமெங்கும் இன்பம் தரும் (விஷ்வவார) திரவிணம் (செல்வம்) ஊக்குவிக்கிறான்—புருவார (பல தானங்கள் அளிப்பவன்), அத்ருக் (தவறாத/அசையாத) செயல் உடையவன்।

Mantra 2

त्वे वसूनि पुर्वणीक होतर्दोषा वस्तोरेरिरे यज्ञियासः । क्षामेव विश्वा भुवनानि यस्मिन्त्सं सौभगानि दधिरे पावके ॥

ஓ புருவணீக (பலரூப/பலமுக) ஹோதரே, உன்னுள் வசுக்கள் (செல்வங்கள்) இயக்கம் பெறுகின்றன; இரவும் விடியலும் யஜ்ஞிய சக்திகள் உன்னை நோக்கி எழுகின்றன. இல்லத்தில் போல, உன்னுள் எல்லா புவனங்களும் (உலகங்கள்) ஒன்றிணைந்து தங்குகின்றன; ஓ பாவக (தூய்மைப்படுத்துபவனே), உன்னுள் சௌபாக்யங்கள் (நல்வாழ்வு-செழிப்புகள்) கூடி நிலைபெற்றுள்ளன।

Mantra 3

त्वं विक्षु प्रदिवः सीद आसु क्रत्वा रथीरभवो वार्याणाम् । अत इनोषि विधते चिकित्वो व्यानुषग्जातवेदो वसूनि ॥

ஒளிமிகு உயரங்களிலிருந்து வருபவனே (ப்ரதிவः) அக்னியே! நீ மக்களிடையே வந்து அந்த ஆசனங்களில் அமர்கிறாய்; உன் க்ரது (சங்கல்ப-சக்தி) மூலம் விரும்பத்தக்க வரங்களின் ரதியாக நீ ஆகிறாய். ஆகவே, விழிப்புணர்ந்த அறிஞனே (சிகித்வன்) ஜாதவேதஸே! வழிபடுபவனுக்காக செல்வங்களை முன்னே செலுத்தி, அவற்றை முறையே ஒழுங்காகப் பகிர்ந்தளிக்கிறாய்.

Mantra 4

यो नः सनुत्यो अभिदासदग्ने यो अन्तरो मित्रमहो वनुष्यात् । तमजरेभिर्वृषभिस्तव स्वैस्तपा तपिष्ठ तपसा तपस्वान् ॥

அக்னியே! தொலைவிலிருந்து எங்களைத் தாக்குபவன் யாராயினும், அல்லது உள்ளிருந்து மகத்தான நண்பன் (மித்ரமஹோ) மீது தீங்கு/அவமதிப்பு செய்பவன் யாராயினும்—அவனை உன் அஜர (அழியாத) வृषபங்களால், மிகத் தீவிரமாக எரிப்பவனே (தபிஷ்ட), எரித்து விடு. தபஸ்வானே! உன் தபஸ் (தீ-தீவிரம்) கொண்டு அவனைச் சுட்டெரி.

Mantra 5

यस्ते यज्ञेन समिधा य उक्थैरर्केभिः सूनो सहसो ददाशत् । स मर्त्येष्वमृत प्रचेता राया द्युम्नेन श्रवसा वि भाति ॥

சஹஸோ ஸூனோ (வலத்தின் புதல்வனே) அக்னியே! யஜ்ஞமும் சமிதாவும் கொண்டு, உக்தங்களாலும் அர்கங்களாலும் (ஸ்துதி-பாடல்களாலும்) உனக்கு அர்ப்பணிப்பவன்—அவன் மனிதர்களிடையே இருந்தாலும், அம்ருதனே, ப்ரசேதா (விழித்துணர்வு) உடையவனாக, ராயா (செல்வ-நிறைவு)யாலும், த்யும்ன (ஒளிமிகு வல்லமை)யாலும், ஸ்ரவஸ் (விரிந்த புகழ்/உள்-கேள்வி) யாலும் பிரகாசிக்கிறான்.

Mantra 6

स तत्कृधीषितस्तूयमग्ने स्पृधो बाधस्व सहसा सहस्वान् । यच्छस्यसे द्युभिरक्तो वचोभिस्तज्जुषस्व जरितुर्घोषि मन्म ॥

அக்னியே! தூண்டப்பட்டவுடன் நீ அந்தச் செயலை விரைவாகச் செய்; வலிமையால் வலிமைமிக்கவனாய் எதிர்ப்புப் படைகளைக் கடுமையுடன் துரத்து. மேலும் உனக்காகப் புகழ்ந்து உரைக்கப்படுவது எதுவோ—நாட்களின் ஒளியால் பிரகாசித்து, சொற்களால் அபிஷேகிக்கப்பட்டது—அதை ஏற்றுக்கொள்; பாடுவோரின் மனனத்தை ஒலிக்கச் செய்.

Mantra 7

अश्याम तं काममग्ने तवोती अश्याम रयिं रयिवः सुवीरम् । अश्याम वाजमभि वाजयन्तोऽश्याम द्युम्नमजराजरं ते ॥

அக்னியே! உன் உதவியால் நாம் அந்தக் காமனையை அடைவோமாக; செல்வம் வழங்குபவனே, வீரமக்கள் நிறைந்த செல்வப் பெருக்கையும் அடைவோமாக. வலிமை-வெற்றியை நோக்கி முன்னேறி நாம் வாஜத்தை அடைவோமாக; மேலும் உன் த்யும்னத்தை அடைவோமாக—முதுமையற்றது, என்றும் முதுமையற்றது.