Sukta 56

Mantra 1

अग्ने शर्धन्तमा गणं पिष्टं रुक्मेभिरञ्जिभिः । विशो अद्य मरुतामव ह्वये दिवश्चिद्रोचनादधि ॥

அக்னியே, இன்று நான் மருதர்களின் அந்த நெருக்கமாக ஒன்றிணைந்த கணத்தை அழைக்கிறேன்—பொன் அலங்காரங்களால் ஒளிர்வோர்—வானத்தின் ஒளிமிகு ரோசனத்திலிருந்தும் இறங்கி வருவோர். அந்த ஆற்றல் எங்கள் விஷः (மனிதக் கூட்டம்) நடுவே இறங்கி, யாகத்தின் சரியான இயக்கத்தைத் தூண்டி எரியச் செய்யட்டும்.

Mantra 2

यथा चिन्मन्यसे हृदा तदिन्मे जग्मुराशसः । ये ते नेदिष्ठं हवनान्यागमन्तान्वर्ध भीमसंदृशः ॥

நீ உள்ளத்தில் எவ்வாறு எண்ணுகிறாயோ, அதையே என் ஆசைகள் நிச்சயமாக அடைந்துள்ளன. உனக்கு மிக அருகில் வந்த ஹவனங்கள் (அழைப்புகள்)—பீமஸந்த்ருஷ (அச்சமூட்டும் பார்வையுடைய) நீ—அவற்றை வளர்த்தருள்வாய்; அப்பொழுது இந்த அழைப்பு உன் ஆற்றலுக்கான உறுதியான வழியாகும்.

Mantra 3

मीळ्हुष्मतीव पृथिवी पराहता मदन्त्येत्यस्मदा । ऋक्षो न वो मरुतः शिमीवाँ अमो दुध्रो गौरिव भीमयुः ॥

வளமிக்க பூமி அடியால் தாக்கப்பட்டு நடுங்குவது போல, அப்படியே பொங்கும் மத்தளிப்பு (மதம்) எங்களை நோக்கி வருகிறது. ஓ மருதர்களே, உங்கள் வேகம் கரடியைப் போலக் கடுமையானது—அடங்காதது; காளைபோல் தள்ளிச் செல்லும் உந்துதல் உடையது; தாக்குதலில் பயங்கரமானது.

Mantra 4

नि ये रिणन्त्योजसा वृथा गावो न दुर्धुरः । अश्मानं चित्स्वर्यं पर्वतं गिरिं प्र च्यावयन्ति यामभिः ॥

அவர்கள் தம் ஓஜஸால் கீழே தள்ளிவிடுவர்—தடுக்க இயலாத மாடுகள்போல். வானை நோக்கும் கல்லையும்—மலையையும், குன்றையும்—தங்கள் பயணப் பாதைகளால் அசைத்துச் செலுத்துவர்.

Mantra 5

उत्तिष्ठ नूनमेषां स्तोमैः समुक्षितानाम् । मरुतां पुरुतममपूर्व्यं गवां सर्गमिव ह्वये ॥

இப்போது எழுங்கள்—ஸ்தோத்திரங்களால் நன்கு சமுக்ஷித (உற்சாகமூட்டப்பட்ட) இவர்களுடன். நான் மருதர்களை—மிகப் பெருமளவு, முன்னெப்போதும் இல்லாதவர்களை—‘கோ’களின் (ஒளிக்கதிர்களின்) சर्गம் போல அழைக்கிறேன்: திறந்த வெளியில் விடுபட்டு ஒளி ஓடிப்பாய்வதுபோல்.

Mantra 6

युङ्ग्ध्वं ह्यरुषी रथे युङ्ग्ध्वं रथेषु रोहितः । युङ्ग्ध्वं हरी अजिरा धुरि वोळ्हवे वहिष्ठा धुरि वोळ्हवे ॥

உண்மையாகவே அருஷீ (செம்மை) குதிரிகளைத் தேரில் பூட்டுங்கள்; தேர்களில் ரோஹித (சிவப்பு) குதிரைகளையும் பூட்டுங்கள். துரியில் வேகமிகு ஹரி (கபிச/பே) குதிரைகளைப் பூட்டுங்கள்; அவர்கள் உங்களைச் சுமக்கட்டும்—துரியில் அவர்களே சிறந்த சுமப்போர், உங்களைச் சுமக்கட்டும்.

Mantra 7

उत स्य वाज्यरुषस्तुविष्वणिरिह स्म धायि दर्शतः । मा वो यामेषु मरुतश्चिरं करत्प्र तं रथेषु चोदत ॥

மேலும் இந்த அருஷ (செம்மை), வாஜம்-தாங்கும் (வெற்றி/பரிசு-வஹிப்பவன்), வலிமைமிகு ஒலியுடையவன்—இங்கேயே நிறுவப்பட்டான்; கண்களுக்கு வெளிப்படையாகத் தெரிகிறான். மருத்களே, பயணங்களில் அவன் உங்களை நீண்ட நேரம் தாமதப்படுத்தாதிருக்கட்டும்; தேர்களில் அவனை முன்னே செலுத்துங்கள்.

Mantra 8

रथं नु मारुतं वयं श्रवस्युमा हुवामहे । आ यस्मिन्तस्थौ सुरणानि बिभ्रती सचा मरुत्सु रोदसी ॥

இப்போது நாம் மருத்-ரதத்தை—ஸ்ரவஸ்யு (புகழ்-கேள்வியை நாடுவது), ஒளிமிகு கீர்த்தியுடையது—அழைக்கிறோம். அதில் இரு ரோதஸீ (வானும் பூமியும்) மருத்களுடன் ஒன்றாய் நிலைத்து, தங்கள் தெய்வ இன்பங்களை (சுரணானி) தாங்குகின்றன.

Mantra 9

तं वः शर्धं रथेशुभं त्वेषं पनस्युमा हुवे । यस्मिन्त्सुजाता सुभगा महीयते सचा मरुत्सु मीळ्हुषी ॥

ரதத்தில் ஒளிவீசும் உங்கள் அந்தத் தீவிரமான, வேகமிக்க, யஜ்ஞ-ஆனந்தத்தை நாடும் ஶர்த் (படை) யை நாம் இங்கே அழைக்கிறோம். அதில் சுஜாதா, சுபகா சக்தி மருதர்களுடன் இணைந்து மகிமையில் பெருகுகிறது—அவள் தாராளமாக அளிப்பவள்.