Sukta 47

Mantra 1

प्रयुञ्जती दिव एति ब्रुवाणा मही माता दुहितुर्बोधयन्ती । आविवासन्ती युवतिर्मनीषा पितृभ्य आ सदने जोहुवाना ॥

அவள் தன்னை யோஜித்து, திவ்ய ஒளி-வானிலிருந்து நகர்கிறாள், வாக்குரைத்து; மகாமாதா தன் மகளைக் விழிப்பிக்கிறாள். மனீஷை (உள்ளுணர்வு) நிறைந்த இளமங்கை, வணங்கித் தொழுது, பித்ருக்களை அவர்களின் சதனத்திற்குக் கூவி அழைக்கிறாள்—நம்முள் யாகத்தின் ‘ऋत’ ஒழுங்கு நிலைபெற முன்னோர்-சக்திகளை அழைக்கிறாள்.

Mantra 2

अजिरासस्तदप ईयमाना आतस्थिवांसो अमृतस्य नाभिम् । अनन्तास उरवो विश्वतः सीं परि द्यावापृथिवी यन्ति पन्थाः ॥

அவர்கள் மிக வேகமாய், அந்த இலக்கை நோக்கிச் செல்கிறார்கள்; அம்ருதத்தின் நாபி-ஸ்தலத்தில் தங்கள் நிலையைப் பெற்றுள்ளனர். முடிவற்றதும் விரிந்ததும் ஆன பாதைகள் எங்கும் செல்கின்றன—த்யாவா-பிருதிவியைச் சுற்றி வளைத்து; அவையே பரந்த ‘ऋत’ ஒழுங்கில் பயணிக்கும் வழிகள்.

Mantra 3

उक्षा समुद्रो अरुषः सुपर्णः पूर्वस्य योनिं पितुरा विवेश । मध्ये दिवो निहितः पृश्निरश्मा वि चक्रमे रजसस्पात्यन्तौ ॥

வृषபன்—சமுத்திர-சொரூபன், அருணன், சுபர்ணன்—முன்னைய பிதாவின் பழம்பெரும் யோனியில் நுழைகிறான். திவத்தின் நடுவில் ‘ப்ருஷ்ணி-அஷ்மா’ (புள்ளிப்புள்ளிக் கல்) நிறுவப்பட்டுள்ளது; அது சுழன்று நகர்ந்து, ரஜஸ்-வெளியின் இரு எல்லைகளையும் காக்கிறது—எல்லைகளைத் தாங்கி, ‘ऋत’ தர்மம் நிலைபெறச் செய்கிறது.

Mantra 4

चत्वार ईं बिभ्रति क्षेमयन्तो दश गर्भं चरसे धापयन्ते । त्रिधातवः परमा अस्य गावो दिवश्चरन्ति परि सद्यो अन्तान् ॥

நான்கு (சக்திகள்) அதைத் தாங்குகின்றன, க்ஷேமம்—நலமும் பாதுகாப்பும் அளிப்பவை; பத்து அதன் அசையும் வாழ்விற்காக கருவை ஊட்டுகின்றன. திரிதாது அதன் உச்சமான ஒளிமிகு பசுக்கள்; அவை விண்ணில் உலாவி, எல்லைகளைச் சுற்றி விரைந்து சூழ்கின்றன.

Mantra 5

इदं वपुर्निवचनं जनासश्चरन्ति यन्नद्यस्तस्थुरापः । द्वे यदीं बिभृतो मातुरन्ये इहेह जाते यम्या सबन्धू ॥

இந்த வடிவு, இந்த ஆழ்ந்த ‘நிவசனம்’—இதன் உள்ளே மக்கள் அசைகின்றனர்; நதிகள் நீராக நிலைத்தன. இருவர் அதைத் தாயிடமிருந்து தாங்கும்போது, மற்றவர்கள் இங்கே-இங்கே பிறக்கின்றனர்—யம்யா, சஹபந்து (இரட்டையுறவு) உறவினராக.

Mantra 6

वि तन्वते धियो अस्मा अपांसि वस्त्रा पुत्राय मातरो वयन्ति । उपप्रक्षे वृषणो मोदमाना दिवस्पथा वध्वो यन्त्यच्छ ॥

அவனுக்காக தியோ (சிந்தனைகள்) விரிகின்றன; செயல்கள் நெய்யப்படுகின்றன; தாய்மார்கள் மகனுக்காக ஆடைகளை நெய்கின்றனர். வ்ருஷண (வீரியமிக்கவன்) அருகே அவர்கள் மகிழ்கின்றனர்; விண்பாதை வழியே மணப்பெண்கள் அவனை நோக்கிச் செல்கின்றனர்.

Mantra 7

तदस्तु मित्रावरुणा तदग्ने शं योरस्मभ्यमिदमस्तु शस्तम् । अशीमहि गाधमुत प्रतिष्ठां नमो दिवे बृहते सादनाय ॥

மித்ரா-வருணரே, அது நிறைவேறுக; அக்னியே, அதுவும் நிறைவேறுக. இது எங்களுக்கு ‘ஶம்’ (அமைதி) மற்றும் ‘யோ’ (மகிழ்ச்சி) ஆகி, உண்மையிலே புகழத்தக்கதாக இருப்பதாக. நாம் உறுதியான ஆதாரத்தையும் பாதுகாப்பான கடத்தலையும் நாடுகிறோம். சத்தியத்தின் மகா ஆசனம் ஆகிய அந்தப் பெரும் திவ்ய ஆகாயத்துக்கு நமஸ்காரம்.