Sukta 33

Mantra 1

महि महे तवसे दीध्ये नॄनिन्द्रायेत्था तवसे अतव्यान् । यो अस्मै सुमतिं वाजसातौ स्तुतो जने समर्यश्चिकेत ॥

மிகப் பெரிய மகிமைக்காக, மிகப் பெரிய வலிமைக்காக, மனிதர்களிடையே இந்திரனுக்காக நான் ஸ்தோத்திரத் தீயை ஏற்றுகிறேன்—மீற இயலாத அந்த தவஸ் (ஆற்றல்)க்காக. வாஜசாதி (வெற்றி-பெறுதல்) யில் நாடுபவனுக்கு சுமதி (நல்ல மனம்/நல்ல அறிவு) அளிப்பவன், மனிதர்களிடையே புகழப்பட்டு விழித்தெழுகிறான்; மேலும் போர்க்களத்தில் யசஸ்வி வீரனாக அறியப்படுகிறான்.

Mantra 2

स त्वं न इन्द्र धियसानो अर्कैर्हरीणां वृषन्योक्त्रमश्रेः । या इत्था मघवन्ननु जोषं वक्षो अभि प्रार्यः सक्षि जनान् ॥

ஓ இந்திரா, எங்கள் தியஸா (தூண்டப்பட்ட அறிவு) நிறைந்த அர்க்கங்களால் (ஒளிமிகு ஸ்தோத்திரங்களால்) உந்தப்பட்டு, உன் ஹரி (இரு அஸ்வ-சக்திகள்) க்கு உரிய வ்ருஷண்ய-யுக்த யோக்த்ரம் (நுகம்) நீ கட்டுகிறாய். அப்பொழுது, ஓ மகவன், இவ்விதமே மகிழ்ந்த ஒப்புதலுடன், எங்களை உன் மார்பில் தாங்கி முன்னே கொண்டு செல்—ஆர்ய (வேட்கையுடன் முயல்வோர்) ஜனங்களை வெற்றிக்குத் தழுவி நடத்துவாயாக.

Mantra 3

न ते त इन्द्राभ्यस्मदृष्वायुक्तासो अब्रह्मता यदसन् । तिष्ठा रथमधि तं वज्रहस्ता रश्मिं देव यमसे स्वश्वः ॥

இந்திரா, பிரம்மம்—வடிவமைக்கும் வாணி—இல்லாதபோது, தவறாக இணைக்கப்பட்ட அந்தத் தூண்டுதல்கள் எங்களிடமிருந்து அல்ல. வஜ்ரஹஸ்தனே, உன் ரதத்தின் மேல் நிலைபெறு; நல்ல குதிரைகள் உடைய தேவனே, கட்டுப்பாட்டுக் கயிற்றை (ரஷ்மி) பற்றிக் கொள்—ஆற்றல்களைச் சரியான இயக்கத்தில் செலுத்து.

Mantra 4

पुरू यत्त इन्द्र सन्त्युक्था गवे चकर्थोर्वरासु युध्यन् । ततक्षे सूर्याय चिदोकसि स्वे वृषा समत्सु दासस्य नाम चित् ॥

இந்திரா, உனக்குப் பல உக்தங்கள் (ஸ்துதி-பாடல்கள்) உள்ளன; ஏனெனில் விரிந்த வெளிகளில் போராடிக்கொண்டிருந்தபோதும், நீ ‘கவ’—ஒளி-சக்திகள்—க்காக இடம் செய்தாய். உன் சொந்த இல்லத்திலேயே சூரியனுக்கும்கூட ஒரு தங்குமிடத்தைச் செதுக்கியாய்; மோதல்களில் வृषபனாக நீ தாசன் (இருள்) என்பதன் பெயர்கூட வீழச் செய்கிறாய்.

Mantra 5

वयं ते त इन्द्र ये च नरः शर्धो जज्ञाना याताश्च रथाः । आस्माञ्जगम्यादहिशुष्म सत्वा भगो न हव्यः प्रभृथेषु चारुः ॥

இந்திரா, நாங்களும் அந்த நரர்களும்—உன் புதிதாய் பிறந்த சர்த (படை) மற்றும் வந்தடைந்த ரதங்கள்—; அஹிஷுஷ்மா, அந்த சத்த்வம் (வீர-வலிமை) எங்களிடம் வருக. பகனைப் போல, ஹவிக்கு விரும்பத்தக்கவனாய், நீ அர்ப்பணிப்புகளில் அருளாளனாக இரு; கொடையளிப்பில் அழகியவனாய், பிரப்ருதி (வழங்கல்கள்) யில் இனியவனாய் இரு.

Mantra 6

पपृक्षेण्यमिन्द्र त्वे ह्योजो नृम्णानि च नृतमानो अमर्तः । स न एनीं वसवानो रयिं दाः प्रार्यः स्तुषे तुविमघस्य दानम् ॥

ஓ இந்திரா! நீயே நாடப்படத்தக்கவனும் நிறைவு அளிப்பவனும்; ஏனெனில் உன்னிடமே ஓஜஸும் நர-வீரியத்தின் ந்ரும்ணங்களும் உள்ளன—மனிதனைச் சரியான செயலில் நடத்தும் ந்ருதமா, அமரா! ஆகவே வசுக்களால் செழித்தவனாய், எங்களுக்கு இப்போது ரயி—நிறைவும் செல்வமும்—அருள்வாயாக; நான், முயலும் ஆர்யன், துவிமக (மிகப் பெருந்தானம் செய்பவன்) அளிக்கும் தானத்தைப் புகழ்கிறேன்।

Mantra 8

उत त्ये मा पौरुकुत्स्यस्य सूरेस्त्रसदस्योर्हिरणिनो रराणाः । वहन्तु मा दश श्येतासो अस्य गैरिक्षितस्य क्रतुभिर्नु सश्चे ॥

மேலும், பௌருகுத்ஸ்ய வீர சூரன்—த்ரஸதஸ்யு—வின் அந்தப் பொன்னிற, மகிழ்வுற்ற சக்திகள் என்னை ஏந்தட்டும். அவனுடைய பத்து வெண்மையான குதிரைகள் என்னைச் சுமக்கட்டும்; இந்த கிரிக்ஷித (மலைவாசி) ஆண்டவனின் க்ரது—சங்கல்ப-வலிமைகள்—என்னுடன் இப்போது இணைவனவாக.

Mantra 9

उत त्ये मा मारुताश्वस्य शोणाः क्रत्वामघासो विदथस्य रातौ । सहस्रा मे च्यवतानो ददान आनूकमर्यो वपुषे नार्चत् ॥

மேலும், மருதாஶ்வனுடைய அந்தச் சோண (செம்மை), க்ரது-வலிமை உடைய, தானமளிப்போர், விதத (சபை) யின் அருள்தானத்தில் என்னை ஏந்தட்டும். ச்யவதானன் எனக்கு ஆயிரம் அளித்து, முன்னணியில் ஆர்யனை ஒளிரச் செய்தான்—உருவழகிற்காக உயர்த்தப்பட்ட ஸ்தோத்திரம் போல.

Mantra 10

उत त्ये मा ध्वन्यस्य जुष्टा लक्ष्मण्यस्य सुरुचो यतानाः । मह्ना रायः संवरणस्य ऋषेर्व्रजं न गावः प्रयता अपि ग्मन् ॥

மேலும், த்வனி மற்றும் லக்ஷ்மண்யர்க்கு பிரியமான அந்த ஒளிமிகு (தேவர்கள்), நல்விளக்குடன் முன்னே சென்று, என்னையும் தாங்குவாராக. ஸம்வரணன் என்னும் ரிஷியின் செல்வமகிமையால், அவர்கள் அவனிடம்—மாடுகள் தம் வ்ரஜம் (கோட்டம்) நோக்கி, ஆயத்தமாய் வழிநடத்தப்பட்டு, தம் உண்மையான அடைவிடத்தில் புகுவது போல—வந்து சேர்ந்தனர்.