Sukta 11

Mantra 1

जनस्य गोपा अजनिष्ट जागृविरग्निः सुदक्षः सुविताय नव्यसे । घृतप्रतीको बृहता दिविस्पृशा द्युमद्वि भाति भरतेभ्यः शुचिः ॥

மக்களின் கோபா (காவலன்) பிறக்கிறான்—அக்னி, விழிப்புடன், சுதக்ஷ (மிகச் சிறந்த திறன் உடையவன்)—புதியதும் எப்போதும் புதுமையானதும் ஆன ஸுவித (நல்ல வழிநடத்தல்/நல்வழி)க்காக. க்ஹ்ருத-ப்ரதீகன், மாபெரும், வானத்தைத் தொடுபவன், அவன் த்யுமான் ஆக ஒளிர்கிறான்—பரதர்களுக்குப் புனிதன் (ஶுசி) ஆக.

Mantra 2

यज्ञस्य केतुं प्रथमं पुरोहितमग्निं नरस्त्रिषधस्थे समीधिरे । इन्द्रेण देवैः सरथं स बर्हिषि सीदन्नि होता यजथाय सुक्रतुः ॥

மனிதர்கள் யாகத்தின் கேது—முதல் குறி—மற்றும் முன்னணிப் புரோஹிதனாகிய அக்னியை, திரிஷதஸ்த (மூன்று ஆசனங்கள்/உலகங்கள்) நடுவே, சமித் கொண்டு ஏற்றினர். இந்திரனும் தேவர்களும் உடன் ஒரே ரத-வலிமையில் சென்று, அவர் பர்ஹிஷ் மீது அமர்கிறார்; ஹோதாவாக யஜதா (யஜ்ஞச் செயல்) நிறைவேற்ற அமர்கிறார்—சுக்ரது (ஒளிமிகு சங்கல்பம்/தீப்த அறிவு) உடையவர்.

Mantra 3

असम्मृष्टो जायसे मात्रोः शुचिर्मन्द्रः कविरुदतिष्ठो विवस्वतः । घृतेन त्वावर्धयन्नग्न आहुत धूमस्ते केतुरभवद्दिवि श्रितः ॥

அசம்ம்ருஷ்ட—கலவையற்ற, மாசற்ற—நீ தாயிடமிருந்து பிறக்கிறாய்; சுசி, மந்திர (மகிழ்வூட்டும் ஊக்கி) மற்றும் கவி. விவஸ்வத் இலிருந்து நீ எழுகின்றாய். நெய் (க்ருத) கொண்டு உன்னை வளர்த்தபோது, அக்னியே, ஆஹுதி அளிக்கப்படுகையில் உன் புகை உன் கேதுவாகிறது—திவி ஸ்ரித, விண்ணில் நிலைபெற்றது.

Mantra 4

अग्निर्नो यज्ञमुप वेतु साधुयाग्निं नरो वि भरन्ते गृहेगृहे । अग्निर्दूतो अभवद्धव्यवाहनोऽग्निं वृणाना वृणते कविक्रतुम् ॥

அக்னி நம் யாகத்திற்குச் சுமார்க்கத்தால் வருக. மனிதர்கள் வீடு வீடாக அக்னியைத் தாங்குகின்றனர். அக்னி தூதனாக ஆனார், ஹவ்யவாஹன—ஆஹுதியை ஏந்துபவன்; அக்னியைத் தேர்ந்தெடுப்போர் கவிக்ரதுவைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றனர்—கவியின் க்ரது, செயல் அறியும் அறிவு.

Mantra 5

तुभ्येदमग्ने मधुमत्तमं वचस्तुभ्यं मनीषा इयमस्तु शं हृदे । त्वां गिरः सिन्धुमिवावनीर्महीरा पृणन्ति शवसा वर्धयन्ति च ॥

அக்னியே, இந்த மிக இனிமை நிறைந்த வாக்கு உனக்கே; இந்த மநீஷா (உள்ளுணர்வு) உனக்கே அமையட்டும்—இதயத்திற்கு சாந்தியளிப்பதாக. பெருநதிகள் கடலை நிரப்புவது போல, கீதங்கள் உன்னை நிரப்புகின்றன; தங்கள் தெய்வீக வலிமை/ஶவஸ் மூலம் உன்னை வளர்த்தும் பெருக்கியும் செய்கின்றன.

Mantra 6

त्वामग्ने अङ्गिरसो गुहा हितमन्वविन्दञ्छिश्रियाणं वनेवने । स जायसे मथ्यमानः सहो महत्त्वामाहुः सहसस्पुत्रमङ्गिरः ॥

அக்னியே, அங்கிரஸர்கள் உன்னை குகையில் மறைந்திருந்தவனாகக் கண்டனர்; காடு காடாகத் தங்கியிருந்தவனாக. நீ மத்தனம் (அரணி உராய்வு) மூலம் பிறக்கிறாய்—மிகுந்த ஸஹஸ் (வலிமை) உடையவன்; அங்கிரா, மக்கள் உன்னை ‘ஸஹஸின் புத்ரன்’ என அழைக்கின்றனர்.