Sukta 50

Mantra 2

धुनेतयः सुप्रकेतं मदन्तो बृहस्पते अभि ये नस्ततस्रे । पृषन्तं सृप्रमदब्धमूर्वं बृहस्पते रक्षतादस्य योनिम् ॥

ப்ருஹஸ்பதியே! குலுங்கச் செய்யும் தாக்குதலாளர்கள், மயக்க மகிழ்ச்சியுடன், ‘ஸுப்ரகேத’ (நன்கு வழிநடத்தும் ஒளி)க்கு எதிராக எங்கள் மீது பாய்ந்து வருகின்றனர்—அவர்களிடமிருந்து நீ காப்பாயாக. ப்ருஹஸ்பதியே! இந்த உறுதியான, தவறாத, விரிந்த ஆதாரத்தை காத்தருள்வாயாக; மேலும் இதன் ‘யோனி’—உருவாக்கத்தின் கருப்பிடம்/பிறப்பிடம்—ஐயும் காத்தருள்வாயாக.

Mantra 3

बृहस्पते या परमा परावदत आ त ऋतस्पृशो नि षेदुः । तुभ्यं खाता अवता अद्रिदुग्धा मध्वः श्चोतन्त्यभितो विरप्शम् ॥

ஓ ப்ருஹஸ்பதே! அந்த உன்னதமான, தொலைவான பராவத்-பிரதேசத்திலிருந்து ‘ருத’த்தைத் தொடுவோர் (ருதஸ்ப்ருஷः) உன்னருகே வந்து அமர்ந்தனர். உனக்காகத் தோண்டப்பட்ட கிணறுகள்—அத்ரி (அழுத்துக் கல்) மூலம் பிழிந்து ‘பாலாக்கப்பட்டவை’—எங்கும் பரந்த வெளியில் மதுரஸத்தைச் சொட்டுகின்றன.

Mantra 4

बृहस्पतिः प्रथमं जायमानो महो ज्योतिषः परमे व्योमन् । सप्तास्यस्तुविजातो रवेण वि सप्तरश्मिरधमत्तमांसि ॥

ப்ருஹஸ்பதி முதலில் பிறந்தவர்; மகா-ஒளியின் உன்னத வானில் அவர் வெளிப்பட்டார். ஏழு-வாயுடையவர், பேராற்றலால் பிறந்தவர்—தம் முழக்கத்தால், ஏழு-கதிர்களாய், இருள்களைப் பிளந்து அகற்றினார்.

Mantra 5

स सुष्टुभा स ऋक्वता गणेन वलं रुरोज फलिगं रवेण । बृहस्पतिरुस्रिया हव्यसूदः कनिक्रदद्वावशतीरुदाजत् ॥

அவர் நன்கு அமைந்த ஸ்துதி மற்றும் ரிக்-பாடும் ரிஷிகளின் கணத்துடன், தம் முழக்கத்தால் வல—பலிக எனும் மூடுகுகையை—உடைந்தார். ஹவ்யசூத் ப்ருஹஸ்பதி, பசுவென முழங்கி, மேலே நோக்கி ஒளிரும் உஸ்ரியாஃ—மறைந்திருந்த ஞானக் கதிர்களை—விடுவித்தார்.

Mantra 6

एवा पित्रे विश्वदेवाय वृष्णे यज्ञैर्विधेम नमसा हविर्भिः । बृहस्पते सुप्रजा वीरवन्तो वयं स्याम पतयो रयीणाम् ॥

இவ்வாறே நாம் பிதா—விச்வதேவ, வृष்ண (வல்லவன்)—அவர்க்கு யாகங்களாலும், வணக்கத்தாலும், ஹவிஸ்-ஆஹுதிகளாலும் முறையாகப் பணிவிடை செய்வோம். ஓ ப்ருஹஸ்பதி, நாங்கள் நல்ல சந்ததியுடன், வீரத்துடன், ரயி (செல்வ-வளமை) யின் அதிபதிகளாக இருப்போமாக.

Mantra 7

स इद्राजा प्रतिजन्यानि विश्वा शुष्मेण तस्थावभि वीर्येण । बृहस्पतिं यः सुभृतं बिभर्ति वल्गूयति वन्दते पूर्वभाजम् ॥

அவனே அரசன் ஆகிறான்; ஷுஷ்ம (உள்-தீவிரம்) மற்றும் வீர்யத்தின் வலிமையால் எல்லா எதிர்நிற்பவர்களான ‘ப்ரதிஜன்ய’ (எதிர்-பிறப்புகள்/உரிமை கோரிகள்) மீது அவன் நிலைத்து நிற்கிறான். யார் உள்ளே நன்கு தாங்கப்பட்ட (சுப்ருத) ப்ருஹஸ்பதியைத் தாங்குகிறாரோ, அவர் மகிழ்ந்து, பூர்வபாஜ் (பழமையான முதற்-பங்காளி)-ஐ வணங்குகிறார்.

Mantra 8

स इत्क्षेति सुधित ओकसि स्वे तस्मा इळा पिन्वते विश्वदानीम् । तस्मै विशः स्वयमेवा नमन्ते यस्मिन्ब्रह्मा राजनि पूर्व एति ॥

அவன் தன் சொந்த நன்கு நிறுவப்பட்ட இல்லத்தில் (ஓகஸ்) உறைகிறான்; அவனுக்காகப் போஷிக்கும் இளா ‘விச்வதானீம்’ (அனைத்திற்கும் அளிப்பதைக்) பெருக்குகிறது. அவனிடமே ‘விசः’ (மக்கள்/குலங்கள்) தாமே வணங்குகின்றனர்; அவனுள் ‘ப்ரஹ்மா’ (ஊக்கமூட்டும் பிரேரணை-சக்தி) அரசத் தீர்மானத்துக்கு முன் முன்சென்று நிற்கிறது.

Mantra 9

अप्रतीतो जयति सं धनानि प्रतिजन्यान्युत या सजन्या । अवस्यवे यो वरिवः कृणोति ब्रह्मणे राजा तमवन्ति देवाः ॥

எதிர்ப்பின்றி அவன் எல்லாச் செல்வங்களையும் வெல்லுகிறான்—பகைவருடையதையும், தன் சொந்த உறவினருடையதையும் கூட—தேவையில் பிராமணருக்குப் பரந்த இடம் (வரிவஃ) செய்து தருபவன். பிரஹ்மன்/பிராமணனைப் போற்றும் அந்த அரசனைத் தேவர்கள் காக்கின்றனர்.

Mantra 10

इन्द्रश्च सोमं पिबतं बृहस्पतेऽस्मिन्यज्ञे मन्दसाना वृषण्वसू । आ वां विशन्त्विन्दवः स्वाभुवोऽस्मे रयिं सर्ववीरं नि यच्छतम् ॥

இந்திரனும் ப்ருஹஸ்பதியும், இவ்வியஜ்ஞத்தில் சோமத்தை அருந்துங்கள்—வலிமைமிக்க, ஒளிமிகு செல்வத்தைத் தருவோராக மகிழ்ந்து. தம் இயல்பான உண்மையான நிலைமையில் சோமத் துளிகள் உங்களுள் புகுக; பின்னர் எங்களுள் எல்லா வீரத்தையும் நிறைத்த ரயி (செல்வச் செழிப்பு) நிலைநிறுத்துங்கள்.

Mantra 11

बृहस्पत इन्द्र वर्धतं नः सचा सा वां सुमतिर्भूत्वस्मे । अविष्टं धियो जिगृतं पुरंधीर्जजस्तमर्यो वनुषामरातीः ॥

ப்ருஹஸ்பதியும் இந்திரனும், எங்களோடு வளருங்கள்; உங்கள் சுமதி (நல்வழி-ஊக்கம்) எங்களுள் நிலைக்கட்டும். எங்கள் தியாஃ (சிந்தனைகள்) விரும்பத்தக்கவையாகவும் தாங்கப்படுவதாகவும் ஆகட்டும்; எங்கள் புரந்திஃ (அறிவின் நிறைவுகள்) உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளட்டும்; தடுக்கும், இடையூறு செய்பவர்களின் அராதிகளை (விரோதங்களை) நசுக்குங்கள்.