Sukta 88

Mantra 1

हविष्पान्तमजरं स्वर्विदि दिविस्पृश्याहुतं जुष्टमग्नौ । तस्य भर्मणे भुवनाय देवा धर्मणे कं स्वधया पप्रथन्त ॥

ஹவிஷ்-பானன், அஜரன், ஸ்வர்வித்—ஒளிமிகு ஸ்வர்லோகத்தை அறிபவன்—திவி-ஸ்ப்ருஷ், விண்ணைத் தொடுபவன்; அக்னியில் ஆஹுதியாக அழைக்கப்பட்டு மகிழ்வுற்று அருள்பெற்றான். அவன் தாங்கும் ஆற்றலுக்காகவும், உலகம் உருவாகுவதற்காகவும், தேவர்கள் தம் ஸ்வதையால் கருமத்தையும் தர்மத்தையும் விரிவாக்கினர்.

Mantra 2

गीर्णं भुवनं तमसापगूळ्हमाविः स्वरभवज्जाते अग्नौ । तस्य देवाः पृथिवी द्यौरुतापोऽरणयन्नोषधीः सख्ये अस्य ॥

இருளால் விழுங்கப்பட்டு மறைந்திருந்த உலகம்—அக்னி பிறந்தவுடன்—வெளிப்பட்டது; ஸ்வரின் ஒளி உதித்தது. அவனுடைய சখ্যத்திற்காக தேவர்கள்—பூமி, த்யௌஸ், மேலும் ஆபஸ்—ஔஷதிகளை (மூலிகைகளை) உருவாக்கினர்.

Mantra 3

देवेभिर्न्विषितो यज्ञियेभिरग्निं स्तोषाण्यजरं बृहन्तम् । यो भानुना पृथिवीं द्यामुतेमामाततान रोदसी अन्तरिक्षम् ॥

யஜ்ஞத்திற்குரிய தேவர்களால் தூண்டப்பட்டு, நான் அஜரனும் மாபெரும் விரிவுடையவனுமான அக்னியைப் புகழ்கிறேன்—அவன் தன் பானு (ஒளிக்கதிர்) மூலம் பூமியையும் த்யௌ (வானுலகம்) யையும், இவ்விரு உலகங்களுக்கு இடையிலுள்ள அந்தரிக்ஷத்தையும் விரித்து நிறுவினான்.

Mantra 4

यो होतासीत्प्रथमो देवजुष्टो यं समाञ्जन्नाज्येना वृणानाः । स पतत्रीत्वरं स्था जगद्यच्छ्वात्रमग्निरकृणोज्जातवेदाः ॥

முதன்முதலில் ஹோதாவாக இருந்தவன்—தேவர்களுக்கு இன்பமான (தேவஜுஷ்ட)வன்—அவனை அவர்கள் நெய் (ஆஜ்ய) யால் அபிஷேகம் செய்து, தேர்ந்து ஏற்றுக்கொண்டனர்; அவன் சிறகுடைய இயக்கமாய், செயலுக்குத் துரிதமாய் உலகில் நிலைபெற்றான். அப்போது ஜாதவேதஸ் அக்னி, உலகை ஒளிமிகு பயணத்திற்குத் தகுந்த வாசஸ்தலமாக ஆக்கினான்.

Mantra 5

यज्जातवेदो भुवनस्य मूर्धन्नतिष्ठो अग्ने सह रोचनेन । तं त्वाहेम मतिभिर्गीर्भिरुक्थैः स यज्ञियो अभवो रोदसिप्राः ॥

ஓ ஜாதவேதஸ், ஓ அக்னியே! நீ உலகங்களின் மௌர்த்தனில், ரோசன (ஒளிவிளக்கம்) உடன் நின்றபோது—நாங்கள் உன்னை மதி (உள்ளுணர்வு) யாலும், கீர்கள் (ஊக்கமூட்டும் வாக்கு) யாலும், உக்தங்கள் (ஸ்தோத்திரங்கள்) யாலும் நாடி அழைத்தோம். இவ்வாறு நீ யஜ்ஞத்திற்குரிய சக்தியாக ஆனாய்; ரோதஸீ (வானும் பூமியும்) நிறைந்து விரியச் செய்தாய்.

Mantra 6

मूर्धा भुवो भवति नक्तमग्निस्ततः सूर्यो जायते प्रातरुद्यन् । मायामू तु यज्ञियानामेतामपो यत्तूर्णिश्चरति प्रजानन् ॥

இரவில் அக்னி எங்கள் புவன/அஸ்தித்துவத்தின் உச்சி (மூர்த்தா) ஆகிறான்; அவனிடமிருந்தே விடியற்காலையில் உதிக்கும் சூரியன் பிறக்கிறான். இது யஜ்ஞிய சக்திகளின் அதிசய மாயைதான்—ஆபः (நீர்கள்) விரைவாகச் செல்லும்போது, பிறப்புகளை அறிந்து அவற்றை வெளிப்படுத்துகின்றன.

Mantra 7

दृशेन्यो यो महिना समिद्धोऽरोचत दिवियोनिर्विभावा । तस्मिन्नग्नौ सूक्तवाकेन देवा हविर्विश्व आजुहवुस्तनूपाः ॥

காணத்தக்கவனாகிய அவன், தன் மகிமையால் எரியூட்டப்பட்டு ஒளிர்ந்தான்—அவனுடைய யோனி (ஆதாரம்) திவியில்; அவன் பரந்து ஒளிவீசுபவன். அந்த அக்னியிலே தேவர்கள், தங்கள் தனூபாஃ (தம்மைக் காக்கும்) ஆக இருந்து, ஸூக்தவாக் (நல்வாக்கு) வலிமையால் முழு ஹவிஸை அர்ப்பணித்தனர்.

Mantra 8

सूक्तवाकं प्रथममादिदग्निमादिद्धविरजनयन्त देवाः । स एषां यज्ञो अभवत्तनूपास्तं द्यौर्वेद तं पृथिवी तमापः ॥

ஸூக்தவாக் (நல்வாக்கு) முதலில்; அதிலிருந்தே தேவர்கள் அக்னியைப் பிறப்பித்தனர், அதிலிருந்தே ஹவிஸையும் பிறப்பித்தனர். அதுவே அவர்களின் யஜ்ஞமாகியது—தனூபாஃ (தம்மைக் காக்கும்) ஆக இருந்து; அவனை த்யௌः அறிகிறது, அவனை ப்ருதிவீ அறிகிறது, அவனை ஆபः (நீர்கள்) அறிகின்றன.

Mantra 9

यं देवासोऽजनयन्ताग्निं यस्मिन्नाजुहवुर्भुवनानि विश्वा । सो अर्चिषा पृथिवीं द्यामुतेमामृजूयमानो अतपन्महित्वा ॥

தேவர்கள் உருவாக்கிய அந்த அக்னியை, எல்லா புவனங்களும் ஆஹுதிகளைச் செலுத்திய அந்த அக்னியை—அவன் தன் அர்ச்சிஸ் (ஜ்வாலா-தேஜஸ்) கொண்டு ப்ருதிவி, த்யௌः (வானம்) மற்றும் இவ்வுலகையும் காய்ச்சினான்; தன் பாதையில் நேர்வழியாகச் சென்று, தன் மகத்துவ (மஹிமை) வலிமையால் ஒளிர்ந்தான்.

Mantra 10

स्तोमेन हि दिवि देवासो अग्निमजीजनञ्छक्तिभी रोदसिप्राम् । तमू अकृण्वन्त्रेधा भुवे कं स ओषधीः पचति विश्वरूपाः ॥

ஏனெனில் த்யிவி (வானில்) ஸ்தோமம் (ஸ்துதி-ஹிம்னம்) மூலம் தேவர்கள் அக்னியைப் பிறப்பித்தனர்; தங்கள் சக்திகளால் அவனை இரு ரோதஸீ (த்யாவா-ப்ருதிவி)யையும் நிரப்புவனாக ஆக்கினர். அவனை அவர்கள் புவே (பவ-தளங்களில்) திரிதா (மூன்று வடிவங்களில்) அமைத்தனர்; அவன் விஷ்வரூபமான ஓஷதிகளைப் பசிக்கச் செய்து—பரிபக்வமாக்குகிறான்.

Mantra 11

यदेदेनमदधुर्यज्ञियासो दिवि देवाः सूर्यमादितेयम् । यदा चरिष्णू मिथुनावभूतामादित्प्रापश्यन्भुवनानि विश्वा ॥

யஜ்ஞிய தேவர்கள் அவனை த்யிவி (வானில்) சூரியன்—அதிதியின் புதல்வன்—என நிறுவியபோது, அப்போது அந்த இரு சரிஷ்ணூ (இயங்குவோர்) மிதுனம் (இணை) ஆன தருணத்திலிருந்து, அவர்கள் எல்லாப் புவனங்களையும் வெளிப்படையாகக் கண்டனர்.

Mantra 12

विश्वस्मा अग्निं भुवनाय देवा वैश्वानरं केतुमह्नामकृण्वन् । आ यस्ततानोषसो विभातीरपो ऊर्णोति तमो अर्चिषा यन् ॥

முழு உலகிற்காக தேவர்கள் அக்னி—வைஶ்வானரனை—நாட்களின் கொடியாக அமைத்தனர். அவனே ஒளிரும் உஷஸ்களை விரித்தான்; நகரும் போது தன் அர்ச்சிஷால் இருளை மூடி அகற்றுகிறான்.

Mantra 13

वैश्वानरं कवयो यज्ञियासोऽग्निं देवा अजनयन्नजुर्यम् । नक्षत्रं प्रत्नममिनच्चरिष्णु यक्षस्याध्यक्षं तविषं बृहन्तम् ॥

கவிகள், யஜ்ஞியர்கள், மேலும் தேவர்கள் அக்னி—வைஶ்வானரனை—அழியாதவனாகப் பிறப்பித்தனர். அவன் ஆதிநட்சத்திரம்; நகர்ந்தும் குறையாதவன்—யக்ஷ-சக்தியின் அத்யக்ஷன், பேர்வலிமை உடையவன், மாபெருமை கொண்டவன்.

Mantra 15

द्वे स्रुती अशृणवं पितॄणामहं देवानामुत मर्त्यानाम् । ताभ्यामिदं विश्वमेजत्समेति यदन्तरा पितरं मातरं च ॥

இரண்டு ‘ஸ்ருதி’ ஓடைகளை நான் கேட்டேன்—பித்ருக்களின், மேலும் தேவர்களின், அதோடு மர்த்தியர்களின். அந்த இரண்டினாலேயே இந்தச் சலனமுள்ள முழு உலகும் ஒன்றாகச் சேர்கிறது; ஏனெனில் அது பிதாவும் மாதாவும் இடையில் உள்ளது.

Mantra 16

द्वे समीची बिभृतश्चरन्तं शीर्षतो जातं मनसा विमृष्टम् । स प्रत्यङ्विश्वा भुवनानि तस्थावप्रयुच्छन्तरणिर्भ्राजमानः ॥

இரண்டு சமநிலையான சக்திகள் அவரைத் தாங்குகின்றன—நடமாடுபவன், சிரஸிலிருந்து பிறந்தவன், மனத்தால் உள்ளே ஆராய்ந்து அறியப்படுபவன். அவன் ‘ப்ரத்யங்’ ஆக, உள்ளே திரும்பி, எல்லாப் புவனங்களிலும் நிலைபெறுகிறான்; அரணி போன்ற ஒளியுடன் ஜ்வலிக்கும் வெற்றியாளர்-பிரகாசம் இடையறாது திகழ்கிறது—‘அப்ரயுச்சந்த’, ஒருபோதும் தளராதது.

Mantra 17

यत्रा वदेते अवरः परश्च यज्ञन्योः कतरो नौ वि वेद । आ शेकुरित्सधमादं सखायो नक्षन्त यज्ञं क इदं वि वोचत् ॥

அவர் மற்றும் பரர்—கீழும் மேலுமாக—ஒரே இடத்தில் சேர்ந்து உரைக்கும் போது, அந்த இரு யஜ்ஞநிய சக்திகளில் எது நமக்காக உண்மையாக அறிகிறது? ஆயினும் தோழர்கள் ‘ஸதமாத’—பொதுவான ஆனந்தத்தில்—நுழைய வல்லவர்கள்; அவர்கள் யஜ்ஞத்தை அடைகிறார்கள்—இதனைத் தெளிவாக யார் உரைப்பார்?

Mantra 18

कत्यग्नयः कति सूर्यासः कत्युषासः कत्यु स्विदापः । नोपस्पिजं वः पितरो वदामि पृच्छामि वः कवयो विद्मने कम् ॥

எத்தனை அக்னிகள், எத்தனை சூரியர்கள், எத்தனை உஷாஸ் (விடியல்கள்), மேலும் எத்தனை நீர்கள்? பித்ருக்களே, அறிவை ‘உபஸ்பிஜ’—மேலோட்டமாகக் கொத்திக் கொத்தி—மட்டும் பேசுவதில்லை; கவிகளே, நான் உங்களை வினவுகிறேன், நாம் அறியும்படியாக—இந்தப் பலவற்றின் பின்னால் அந்த ஒன்று யார்?

Mantra 19

यावन्मात्रमुषसो न प्रतीकं सुपर्ण्यो वसते मातरिश्वः । तावद्दधात्युप यज्ञमायन्ब्राह्मणो होतुरवरो निषीदन् ॥

உஷஸின் வெளிப்பாடு எத்தனை அளவு வரை விரிகிறதோ, அத்தனை அளவு வரை அழகிய சிறகுடைய மாதரிச்வன் வாசித்து அசைகிறான். யாகத்தருகே வந்து அவன் அவ்வளவே ஆதாரத்தை நிறுவுகிறான்; அப்போது ஹோத்ரின் கீழ்நிலைப் பணியாளனான பிராமணன், ரிதத்தில், ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட செயற்காக அமர்கிறான்.