Sukta 82

Mantra 1

चक्षुषः पिता मनसा हि धीरो घृतमेने अजनन्नन्नमाने । यदेदन्ता अददृहन्त पूर्व आदिद्द्यावापृथिवी अप्रथेताम् ॥

காட்சியின் தந்தை—மனத்தால் திடநிலை உடைய ஞானி—க்ருதம் (ஒளிமிக்க, தூய்மையான ஓட்டம்) மற்றும் அன்னத்தையும் உருவாக்கினான்; அப்போது அந்த இருவரும் (த்யாவா-ப்ருதிவீ) வணக்கத்தில் தலைவணங்கினர். முதற்கால எல்லைகள் உறுதியாக நிறுவப்பட்டபோது, த்யாவா-ப்ருதிவீ தங்கள் விரிந்த வாசஸ்தலமாகப் பரந்தன.

Mantra 2

विश्वकर्मा विमना आद्विहाया धाता विधाता परमोत संदृक् । तेषामिष्टानि समिषा मदन्ति यत्रा सप्तऋषीन्पर एकमाहुः ॥

விஸ்வகர்மா—விரிந்த மனத்தோடு—உயர்ந்த பரம வானிலிருந்து இங்கு வந்தவர்; அவரே தாதா, அவரே விதாதா, பரமக் காட்சியாளர். அவர்களுடைய இஷ்டங்களும் ஹவிஸும் ஒரே தாங்கும் சக்தியில் ஒன்றாக மகிழ்கின்றன; அங்கே சப்தரிஷிகள் பரத்திலுள்ள அந்த ஒருவனை ‘ஒருவன்’ என அறிவிக்கின்றனர்.

Mantra 3

यो नः पिता जनिता यो विधाता धामानि वेद भुवनानि विश्वा । यो देवानां नामधा एक एव तं सम्प्रश्नं भुवना यन्त्यन्या ॥

எங்கள் பிதாவும் ஜனிதாவும், விதாதாவும் அவரே; எல்லா தாமங்களையும் எல்லா புவனங்களையும் அறிந்தவர். தேவர்களின் நாம-தர்மத்தை ஒருவனாகவே நிர்ணயிப்பவர்; அவரிடமே பிற புவனங்கள் தம் இருப்பின் மறைபொருளை வினவிக் கேள்வியுடன் செல்கின்றன.

Mantra 4

त आयजन्त द्रविणं समस्मा ऋषयः पूर्वे जरितारो न भूना । असूर्ते सूर्ते रजसि निषत्ते ये भूतानि समकृण्वन्निमानि ॥

பண்டைய ரிஷிகள்—தானத்தில் குறைவில்லாதவர்கள்—அவருக்காக வல்லமைமிக்க திரவிணத்தை ஒன்றுசேர்த்து அர்ப்பணித்தனர். உருவற்றதும் உருவுடையதும் ஆகிய ரஜஸ்-மண்டலத்தில் அமர்ந்த அவர்கள், இப் பூதங்களை உருவாக்கியவர்கள், இவற்றை ஒரே ஒழுங்கமைந்த ஒருமையாகச் சேர்த்தனர்.

Mantra 5

परो दिवा पर एना पृथिव्या परो देवेभिरसुरैर्यदस्ति । कं स्विद्गर्भं प्रथमं दध्र आपो यत्र देवाः समपश्यन्त विश्वे ॥

வானத்திற்கும் அப்பால், இப்பூமிக்கும் அப்பால், தேவர்கள் மற்றும் அசுர-வல்லமைகளில் உள்ள அனைத்திற்கும் அப்பால்—அப்போ (நீர்த் தத்துவம்) தாங்கிய அந்த முதல் கர்ப்பம் எது? அங்கே எல்லாத் தேவர்களும் ஒன்றுகூடி வந்து நோக்கினர்.

Mantra 6

तमिद्गर्भं प्रथमं दध्र आपो यत्र देवाः समगच्छन्त विश्वे । अजस्य नाभावध्येकमर्पितं यस्मिन्विश्वानि भुवनानि तस्थुः ॥

அந்த முதல் கர்ப்பத்தையே அப்போ உறுதியாகத் தாங்கின; அங்கே எல்லாத் தேவர்களும் ஒன்றுகூடினர். அஜ (அஜன்மா) எனும் அப்பிறவாதவனின் நாபியில் ‘ஒன்று’ (ஏகம்) நிறுவப்பட்டது—அதன்மேல் எல்லாப் புவனங்களும் நிலைபெற்றன.

Mantra 7

न तं विदाथ य इमा जजानान्यद्युष्माकमन्तरं बभूव । नीहारेण प्रावृता जल्प्या चासुतृप उक्थशासश्चरन्ति ॥

இவற்றை எல்லாம் பிறப்பித்தவரை நீங்கள் அறியவில்லை; உங்கள் நடுவே வேறொருவர் இடையில் வந்துள்ளார். மூடுபனியால் மறைக்கப்பட்டும் வீண் பேச்சால் கட்டுண்டும், திருப்தியற்ற உக்த-சம்சகர் (ஸ்தோத்திரப் பாடகர்) அலைகின்றனர்—சாரத்தின் உண்மைப் பருகல் இன்றியே பாடல்களைப் பிரகடனம் செய்கின்றனர்.