Sukta 68

Mantra 1

उदप्रुतो न वयो रक्षमाणा वावदतो अभ्रियस्येव घोषाः । गिरिभ्रजो नोर्मयो मदन्तो बृहस्पतिमभ्यर्का अनावन् ॥

நீரிலிருந்து எழும் பறவைகளைப் போல, தம் பிராண-வாயுவை காத்துக்கொண்டு, மேகத்தின் முழக்கம்போல் அந்தக் குரல்கள் ஒலிக்கின்றன. மலைச்சரிவில் மின்னும் அலைகளைப் போல, மகிழ்ந்து மயங்கித் துள்ளி, இவ்வர்க்கங்கள் ப்ருஹஸ்பதியை நோக்கி பெருக்கெடுத்தன.

Mantra 2

सं गोभिराङ्गिरसो नक्षमाणो भग इवेदर्यमणं निनाय । जने मित्रो न दम्पती अनक्ति बृहस्पते वाजयाशूँरिवाजौ ॥

கோ-கதிர்களுடன் அங்கிரஸ் இலக்கை நோக்கி நகர்கிறான்; பகனைப் போல அவன் அர்யமனை முன்னே நடத்துகிறான். மனிதர்களிடையே மித்ரனைப் போல அவன் இல்லத்தின் இரு அதிபதிகளையும் அபிஷேகம் செய்கிறான். ஓ ப்ருஹஸ்பதி, போரில் வேகமுள்ளவர்களைப் போல எங்களை வாஜ-செழிப்பு, நிறைவு நோக்கி இட்டுச் செல்.

Mantra 3

साध्वर्या अतिथिनीरिषिरा स्पार्हाः सुवर्णा अनवद्यरूपाः । बृहस्पतिः पर्वतेभ्यो वितूर्या निर्गा ऊपे यवमिव स्थिविभ्यः ॥

நல்லவை, யாகப் பயணத்தின் அதிதியர்—வேகமுள்ள, விரும்பத்தக்க, பொன்னிறம், குறையற்ற வடிவம் உடையவை—; ப்ருஹஸ்பதி மலைகளைப் பிளந்து, தடைகளை வெட்டி, பசுக்களை வெளியே கொண்டுவந்தான்; புழுதியிலிருந்து யவம் சலித்து பிரிப்பதுபோல்.

Mantra 4

आप्रुषायन्मधुन ऋतस्य योनिमवक्षिपन्नर्क उल्कामिव द्योः । बृहस्पतिरुद्धरन्नश्मनो गा भूम्या उद्नेव वि त्वचं बिभेद ॥

அவன் ருதத்தின் யோனியை தேனின்மயமான இனிமையால் நனைத்தான்; ஸ்துதி-ருக் வானத்திலிருந்து உல்கைபோல் கீழே வீசப்பட்டது. ப்ருஹஸ்பதி கல்லிலிருந்து பசுக்களை உயர்த்தி எடுத்து, நீர்தோலைப் பிளந்து திறப்பதுபோல் பூமியின் தோலைப் பிளந்தான்.

Mantra 5

अप ज्योतिषा तमो अन्तरिक्षादुद्नः शीपालमिव वात आजत् । बृहस्पतिरनुमृश्या वलस्याभ्रमिव वात आ चक्र आ गाः ॥

ஒளியால் அவர் அந்தரிக்ஷத்தின் இருளை அகற்றினார்—காற்று நீர்தோல் (ஶீபால) ஒன்றை விரட்டுவது போல. ப்ருஹஸ்பதி வலனுடைய குகையைத் தேடி உணர்ந்து, காற்று மேகத்துக்கு வடிவம் தருவது போல, பசுக்கள் வருகையை அமைத்தார்; கதிர்களை முன்னே கொண்டு வந்தார்.

Mantra 6

यदा वलस्य पीयतो जसुं भेद्बृहस्पतिरग्नितपोभिरर्कैः । दद्भिर्न जिह्वा परिविष्टमाददाविर्निधीँरकृणोदुस्रियाणाम् ॥

அக்னித்-தபஸான ருசிகளால் ப்ருஹஸ்பதி வலனுடைய பேராசைமிக்க அடைப்பை உடைத்தபோது, அப்போது—சுற்றிலும் பரிமாறப்பட்ட உணவை நாவு எடுத்துக்கொள்வது போல—அவர் அதை கைப்பற்றினார்; மேலும் உஷ்ரியா (ஒளிமிகு) சக்திகளின் மறைந்த நிதிகளை வெளிப்படுத்தினார்.

Mantra 7

बृहस्पतिरमत हि त्यदासां नाम स्वरीणां सदने गुहा यत् । आण्डेव भित्त्वा शकुनस्य गर्भमुदुस्रियाः पर्वतस्य त्मनाजत् ॥

ப்ருஹஸ்பதி, ஸ்வரீ (ஒளிமிகு) சக்திகளின் அந்த மறை ‘நாம’த்தை அறிந்தார்; அது அவர்களின் ஸதனத்தில், குகையின் உள்ளே மறைந்திருந்தது. பறவையின் கருவான முட்டையை உடைப்பது போல, மலையின் தன்னிறை வலிமையால் உஷ்ரியா:—ஒளியின் பிரகாசமான பசுக் கூட்டங்களை—வெளியே கொண்டு வந்தார்.

Mantra 8

अश्नापिनद्धं मधु पर्यपश्यन्मत्स्यं न दीन उदनि क्षियन्तम् । निष्टज्जभार चमसं न वृक्षाद्बृहस्पतिर्विरवेणा विकृत्य ॥

கல்லின் உள்ளே முத்திரையிடப்பட்ட மதுவை அவர் கண்டார்—சிறிது நீரில் சுருங்கும் மீனைப் போல. அப்பொழுது ப்ருஹஸ்பதி, தூரம் முழங்கும் வடிவை உடைக்கும் ஓசையால், அதை வெளியே கிழித்தெடுத்தார்—மரத்திலிருந்து சாமஸம் (பாத்திரம்) எடுப்பதுபோல்.

Mantra 9

सोषामविन्दत्स स्वः सो अग्निं सो अर्केण वि बबाधे तमांसि । बृहस्पतिर्गोवपुषो वलस्य निर्मज्जानं न पर्वणो जभार ॥

அவர் உஷஸை கண்டடைந்தார்; அவர் ஸ்வஃ (ஒளிமிகு விண்ணுலகம்) கண்டடைந்தார்; அவர் அக்னியை கண்டடைந்தார். ஒளியின் ஸ்துதி (அர்க) கொண்டு அவர் இருள்களைச் சிதைத்தார். ‘கோ’களால் ஆன உடலுடைய வலாவின் உள்ளிருந்து ப்ருஹஸ்பதி அதை இழுத்தெடுத்தார்—மூட்டு (பர்வன்) இடையிலிருந்து மஜ்ஜையை எடுப்பதுபோல்.

Mantra 10

हिमेव पर्णा मुषिता वनानि बृहस्पतिनाकृपयद्वलो गाः । अनानुकृत्यमपुनश्चकार यात्सूर्यामासा मिथ उच्चरातः ॥

குளிர்காலத்தில் இலைகள் பறிக்கப்படுவது போல, ப்ருஹஸ்பதி வலாவை வளைத்துப் ‘காஃ’ எனும் ஒளிமிகு மந்தைகளை விடுவிக்கச் செய்தார். அவர் பின்பற்ற இயலாததைச் செய்தார்—சூரியனும் சந்திரனும் பரஸ்பரம் (மிதஃ) மாறிமாறி மேலே எழுந்து வெளிப்படும் அந்த ருத-இயக்கத்தை அவர் மீண்டும் புதிதாக்கினார்.

Mantra 11

अभि श्यावं न कृशनेभिरश्वं नक्षत्रेभिः पितरो द्यामपिंशन् । रात्र्यां तमो अदधुर्ज्योतिरहन्बृहस्पतिर्भिनदद्रिं विदद्गाः ॥

பிதர்கள் நக்ஷத்திரங்களால் த்யௌ (வானம்) குறியிட்டனர்—கரிய குதிரையின் மேல் ஒளிரும் கோடுகள் இழுக்கப்பட்டதுபோல். இரவில் அவர்கள் தமஸை நிறுவி, ஜ்யோதியை அடித்து வெளிப்படுத்தினர். ப்ருஹஸ்பதி அத்ரி (பாறை) யை பிளந்து, காஃ—அதாவது ஞானத்தின் கதிர்களை—கண்டடைந்தார்.

Mantra 12

इदमकर्म नमो अभ्रियाय यः पूर्वीरन्वानोनवीति । बृहस्पतिः स हि गोभिः सो अश्वैः स वीरेभिः स नृभिर्नो वयो धात् ॥

இந்தக் கருமத்தை நாம் செய்தோம்—மகாபலனுக்கு நமஸ்காரம்—அவர் பழம்பாதைகளைத் தொடர்ந்து அவற்றை எப்போதும் புதுமையாக்குகிறார். ப்ருஹஸ்பதி—கோபிஃ (கதிர்-செல்வம்), அஶ்வைஃ (வலிமை), வீரர்களும் நரர்களும் நிறைந்தவர்—எங்களுக்கு ‘வயஃ’, அதாவது வாழ்வின் நிறைவை, நிறுவுவாராக.