Sukta 61

Mantra 1

इदमित्था रौद्रं गूर्तवचा ब्रह्म क्रत्वा शच्यामन्तराजौ । क्राणा यदस्य पितरा मंहनेष्ठाः पर्षत्पक्थे अहन्ना सप्त होतॄन् ॥

இதுவே அந்த ரௌத்ரத் தீவிரம் கொண்ட, மறைபொருள் வாக்குடைய ‘பிரஹ்ம’—உள்ளார்ந்த போரில் ‘க்ரது’ (சங்கல்பம்) மற்றும் ‘சசீ’ (திறன்) மூலம் செயல்படும், நன்கு உச்சரிக்கப்பட்ட மந்திரவாக்கு. இதன் செயற்பாட்டின் இரு ‘பிதர்கள்’, வளர்ச்சியில் மிகத் தீவிரமாக இருந்து, இதை இயக்கும்போது, இது பகைவர் களத்தைத் தாண்டி சென்று ஏழு ஹோத்ருக்களைத் தாக்கி வீழ்த்துகிறது.

Mantra 2

स इद्दानाय दभ्याय वन्वञ्च्यवानः सूदैरमिमीत वेदिम् । तूर्वयाणो गूर्तवचस्तमः क्षोदो न रेत इतऊति सिञ्चत् ॥

அவன்—தானத்திற்கும் அஜேயத்திற்கும் நோக்கி விரைந்து, முன்னே சென்று—செழுமையான ஹவிகளால் வேதியை அளந்து நிறுவினான். தூர்வயாணன் (வேகத்தால் உந்தப்பட்டவன்), கூர்தவசஸ் (சரியான-சத்திய வாக்குடையவன்) ஆகிய அவன், இவ்வுதவியிலிருந்தே இருளில் கர்மத்தின் புதிய பிறப்பை நிறுவ, விதைபோல் உந்துதல்-ரஸத்தைச் சிந்துகிறான்.

Mantra 3

मनो न येषु हवनेषु तिग्मं विपः शच्या वनुथो द्रवन्ता । आ यः शर्याभिस्तुविनृम्णो अस्याश्रीणीतादिशं गभस्तौ ॥

மனம்போல் கூர்மையான வலிமை ஓடும் அந்த அழைப்புகளில், விப்ரர்கள் (ஊக்கமுற்ற ரிஷிகள்) ஶச்யா (செயலாற்றும் சக்தி) மூலம் வென்று வேகமாக முன்னே செல்கின்றனர். துவிந்ரும்ணன் (மிகு ஆண்மையுடையவன்) தன் ஶர்யா (உந்தும் கதிர்கள்) கொண்டு திசையைத் தன் கபஸ்த (கைப்பிடி) யில் கலக்கி நிலைநிறுத்துகிறான்—அவனே ஹவிக்கான நேர்பாதையை நிறுவுகிறான்.

Mantra 4

कृष्णा यद्गोष्वरुणीषु सीदद्दिवो नपाताश्विना हुवे वाम् । वीतं मे यज्ञमा गतं मे अन्नं ववन्वांसा नेषमस्मृतध्रू ॥

கரிய வலிமை அருண நிறமுடைய கோக்கூட்டங்களின் (கதிர்-கோவின்) மீது வந்து அமரும்போது, விண்ணின் புதல்வர்களான அஶ்வின்களே, உங்களை நான் அழைக்கிறேன். என் யஜ்ஞத்தை அனுபவியுங்கள்; என் அன்ன-போஷணத்திடம் வாருங்கள்; நிறைவை வெல்லும் நீங்கள், என் நேஷ (இன்பமும் வளர்ச்சியும் நாடும் தேடல்) மறதியிலும் தளர்விலும் விழாதபடி காக்குங்கள்.

Mantra 5

प्रथिष्ट यस्य वीरकर्ममिष्णदनुष्ठितं नु नर्यो अपौहत् । पुनस्तदा वृहति यत्कनाया दुहितुरा अनुभृतमनर्वा ॥

அவனுடைய வீரச் செயல் பரந்த அடித்தளமுடையது—தூண்டப்பட்டு உறுதியாக நிறைவேற்றப்பட்டது; அவனுடைய நர-வீரியம் தடையைக் களைந்து விடுகிறது. மீண்டும் அவன் அதையே வளரச் செய்கிறான்—கன்னியிடமிருந்து, மகளிடமிருந்து அனுப்ருதமாக (சுமந்து) வந்ததை; அனர்வா (வீழாத) வலிமை படைப்பின் தொடர்ச்சியை மீள நிறுவுகிறது.

Mantra 6

मध्या यत्कर्त्वमभवदभीके कामं कृण्वाने पितरि युवत्याम् । मनानग्रेतो जहतुर्वियन्ता सानौ निषिक्तं सुकृतस्य योनौ ॥

நடுவில், நெருங்கிய உள்நிலையிடத்தில் அந்தச் செயல் நிகழ்ந்தபோது—பிதாவிலும் இளம்பெண்ணிலும் காமம் (இச்சை) வடிவெடுத்தபோது—மனத்தில் ஒருமுகமாக இருந்து, பிரிந்து செல்லும் அவர்கள் படைப்பின் விதையை விடுத்தனர்; அது உச்சியில், சுக்ருத (நன்கு அமைந்த) யோனியில் ஊற்றப்பட்டது.

Mantra 7

पिता यत्स्वां दुहितरमधिष्कन्क्ष्मया रेतः संजग्मानो नि षिञ्चत् । स्वाध्योऽजनयन्ब्रह्म देवा वास्तोष्पतिं व्रतपां निरतक्षन् ॥

பிதா தன் மகளிடமே அணுகி, பூமியுடன் இணைந்து விதையை ஊற்றியபோது, ஸ்வாத்ய (சரியான உள்நிறுத்தம்) வழியாக தேவர்கள் ப்ரஹ்ம—மந்திர-சத்தியத்தை—உண்டாக்கினர்; மேலும் அவர்கள் விரதபாலன், உள்தங்குமிடத்தின் ஆண்டவன், வாஸ்தோஷ்பதியை வடித்தனர்.

Mantra 8

स ईं वृषा न फेनमस्यदाजौ स्मदा परैदप दभ्रचेताः । सरत्पदा न दक्षिणा परावृङ्न ता नु मे पृशन्यो जगृभ्रे ॥

அவன், காளைபோல், போர்க்களத்தில் நுரையைச் சிதறவிட்டான்; அப்போது சிற்றறிவு (தப்ரசேதாஃ) விலகி, அவன் அப்பாற் கடந்தான். தக்ஷிணா—஋தத்தின் தான-வல்லமை—அடியிலிருந்து வழுக்கி விலகித் திரும்பினாலும், இப்போது அந்தப் ப்ருஷ்ணி-மச்சமுடைய (கருமைத் தழும்புள்ள) கலக்குவோர் என்னை பற்றிக் கொள்ளார்; அவர்களின் பிடியை நான் மறுக்கிறேன்.

Mantra 9

मक्षू न वह्निः प्रजाया उपब्दिरग्निं न नग्न उप सीददूधः । सनितेध्मं सनितोत वाजं स धर्ता जज्ञे सहसा यवीयुत् ॥

விரைவாக, வஹ்னிபோல், சந்ததியின் அழைப்பு அணுகுகிறது; நிர்வாண அக்கினிபோல் அது மறைந்த ஊற்று—ஊதஸ் (மடி/மூலம்)—அருகே அமர்கிறது. இத்மம் (எரிபொருள்) வென்றவனும், வாஜம் (வலச் செழிப்பு) வென்றவனுமாக, அந்தத் தார்த்தா (தாங்குபவன்) பிறக்கிறான்—சஹஸா (மிகு வல்லமை) யால் இளமையுடன்; மறைபோஷணத்திலிருந்து செயலைத் தாங்கி நிறுத்துகிறான்.

Mantra 10

मक्षू कनायाः सख्यं नवग्वा ऋतं वदन्त ऋतयुक्तिमग्मन् । द्विबर्हसो य उप गोपमागुरदक्षिणासो अच्युता दुदुक्षन् ॥

விரைவாக நவக்வர்கள் கன்னியின் நட்புறவுக்குள் நுழைந்தனர், ஋தத்தை உரைத்தபடி; ஋த-யுக்தி எனும் சரியான இணைப்பில் யோகமுற்று வந்தனர். இருமடங்கு வல்லமை உடைய அவர்கள் கோபம் (கதிர்களின் காவலன்) அருகே சென்றனர்; ஆனால் தக்ஷிணா இன்றித் தாங்கள் அச்யுதம் (அசையாதது) என்பதையே கறந்தனர்—வீழக் கூடாததை—அதனால் நிலைத்த வல்லமைகள் விகாரமடைந்தன.

Mantra 11

मक्षू कनायाः सख्यं नवीयो राधो न रेत ऋतमित्तुरण्यन् । शुचि यत्ते रेक्ण आयजन्त सबर्दुघायाः पय उस्रियायाः ॥

கன்னியிலிருந்து (புதிதாய் பிறந்த ஊக்கத்திலிருந்து) விரைவாகவே ஒரு புதிய சখ্যம் உருவாகிறது—இன்பத்தின் விதைபோன்ற ராதஸ் (தானம்/அருள்-பரிசு)—அது ஒரே ऋत (ṛta) நோக்கி மட்டும் வேகமாகச் செல்கிறது. ஓ தூயவனே (śuci), அவர்கள் உன் ரேக்ண (செல்வம்/நிதி) யாக-ஆஹுதியாக உனக்காகக் கொண்டு வந்து அர்ப்பணிக்கும் போது, எப்போதும் பால் தரும் (sabardughā) நிறைவு-பசுவிலிருந்து உஸ்ரியா (ஒளிமிகு/பால்மிகு) பசுவின் பயஸ் (பால்) பொங்கிப் பெருகுகிறது.

Mantra 12

पश्वा यत्पश्चा वियुता बुधन्तेति ब्रवीति वक्तरी रराणः । वसोर्वसुत्वा कारवोऽनेहा विश्वं विवेष्टि द्रविणमुप क्षु ॥

பிரிந்திருந்த சக்திகள் பின்னர் மந்தைகள் போல வழி கண்டெடுத்து விழித்தெழும் போது, மகிழும் வாக்காளர் அதை அறிவிக்கிறான். இங்கே காரவः (பாடகர்-கவி) வஸோர்-வஸு (செல்வம் அளிப்பவன்) தரும் வஸுத்வா (செல்வ-நிறைவு) மூலம், முழு த்ரவிண (செல்வம்/வளம்) தம்மைச் சுற்றி போர்த்திக் கொண்டு, அதை விரைவாக அருகே இழுத்து வருகின்றனர்.

Mantra 13

तदिन्न्वस्य परिषद्वानो अग्मन्पुरू सदन्तो नार्षदं बिभित्सन् । वि शुष्णस्य संग्रथितमनर्वा विदत्पुरुप्रजातस्य गुहा यत् ॥

அப்போது உண்மையிலேயே அவர்கள் அவனைச் சுற்றி அமர்ந்து, பல சபைகளில் கூடிவந்து, மனிதரால் மீற இயலாத (அபேத்ய) ஒன்றை உடைக்க விரும்பினர். தவறாத (anarvā) வலிமை, பல சந்ததிகளைப் பெருக்கும் ஶுஷ்ணனுடைய இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்ட பிடிப்பை, அது குகை (guhā)யில் மறைந்திருந்தபோது கண்டறிந்தது.

Mantra 14

भर्गो ह नामोत यस्य देवाः स्वर्ण ये त्रिषधस्थे निषेदुः । अग्निर्ह नामोत जातवेदाः श्रुधी नो होतॠतस्य होताध्रुक् ॥

‘பர்க’ என்பதே அவன் பெயர்—அவனுள் தேவர்கள், பொன்னொளி மிக்க சக்திகள்போல், மும்மடித் தளத்தில் அமர்கின்றனர். ‘அக்னி’ என்பதே அவன் பெயர்—ஜாதவேதாஃ; ஹே ருதத்தின் ஹோதா, அ-த்ருக் (ஏமாற்றமற்ற) யாகப் புரோகிதா, எங்கள் வேண்டுதலைக் கேள்.

Mantra 15

उत त्या मे रौद्रावर्चिमन्ता नासत्याविन्द्र गूर्तये यजध्यै । मनुष्वद्वृक्तबर्हिषे रराणा मन्दू हितप्रयसा विक्षु यज्यू ॥

மேலும் அந்த இருவரும் எனக்காக—ருத்ரனின் ஒளியால் ஜ்வலிக்கும் நாசத்யர்கள்—ஹே இந்திரா, உயர்ந்த இலக்கிற்காக வழிபடத்தக்கவர்கள். மனிதரைப்போல் விரிக்கப்பட்ட பர்ஹிஸ் உடைய யாகத்தில் மகிழ்ந்து, ஆவலுடன், ஒழுங்குபடுத்திய ஹவிகளுடன், குலங்களிடையே யஜ்யராக அழைக்கப்பட வேண்டியவர்கள்.

Mantra 16

अयं स्तुतो राजा वन्दि वेधा अपश्च विप्रस्तरति स्वसेतुः । स कक्षीवन्तं रेजयत्सो अग्निं नेमिं न चक्रमर्वतो रघुद्रु ॥

இந்தப் புகழப்பட்ட அரசன்—விதாதா—அவனை நான் வணங்குகிறேன்: விப்ரன் தன் சொந்த சேதுவினால் நீர்நிலைகளைத் தாண்டுகிறான். அவனே கக்ஷீவந்தனை அதிர வைத்தான்; அவனே அக்னியை இயக்கினான்—சக்கரத்தின் நேமிபோல், குதிரையின் விரைவு ஓட்டம்போல்.

Mantra 17

स द्विबन्धुर्वैतरणो यष्टा सबर्धुं धेनुमस्वं दुहध्यै । सं यन्मित्रावरुणा वृञ्ज उक्थैर्ज्येष्ठेभिरर्यमणं वरूथैः ॥

அவன் த்வி-பந்து, வைதரண (அக்கரை சேர்ப்பவன்), யஷ்டா—சபர்து (வலமிக்க, பெருக வழங்கும்) தேனுவும் அஸ்வமும் பால் கறக்கப்படுவதற்காக. மேலும் உக்தங்களால் (ஸ்தோத்திரப் பாடல்களால்) மித்ர-வருணருடன் அவன் இணையும் போது, ஜ்யேஷ்ட சக்திகளின் வரூத (பாதுகாப்புக் கவச)ங்களால் அவன் அர்யமனை அடைகிறான்.

Mantra 18

तद्बन्धुः सूरिर्दिवि ते धियंधा नाभानेदिष्ठो रपति प्र वेनन् । सा नो नाभिः परमास्य वा घाहं तत्पश्चा कतिथश्चिदास ॥

இதுவே பந்து: திவியில் உள்ள சூரி (ஒளிமிக்க ரிஷி) உன் திய் (அறிவு/ஊக்கம்) நிலைபெறச் செய்கிறான்; நாபானேதிஷ்டன் ‘ப்ர வேனன்’ (தேடி விரும்பி) உரைக்கிறான். அதுவே எங்கள் இருப்பின் பரம நாபி (மையம்); நானும் பின்னர் ஏதோ முறையில் அதனுடன் இணைந்த ஒரு அங்கமாக இருந்தேன்.

Mantra 19

इयं मे नाभिरिह मे सधस्थमिमे मे देवा अयमस्मि सर्वः । द्विजा अह प्रथमजा ऋतस्येदं धेनुरदुहज्जायमाना ॥

இதுவே என் நாபி; இங்கேயே என் சதஸ்த (இருப்பிடம்/ஆசனம்). இவையே என் தேவர்கள்; நானே இம்முழுமை. நான் த்விஜன்—ருதத்தின் முதற்பிறவி; இந்த தேனு பிறந்தவுடனே (எனக்காக) ஒளியின் ஊட்டத்தைப் பால் கறந்துவிட்டது.

Mantra 20

अधासु मन्द्रो अरतिर्विभावाव स्यति द्विवर्तनिर्वनेषाट् । ऊर्ध्वा यच्छ्रेणिर्न शिशुर्दन्मक्षू स्थिरं शेवृधं सूत माता ॥

அப்போது அந்த ஆனந்தமிகு, ஒளிவீசும் இயக்கமுடையவன் (மந்திர) வனத்தில்—இருவழியாகத் திரும்பி—வெற்றியாளனாய் தன்னைத் தாழ்த்தி வீழ்த்துகிறான். மேலே எழும் வரிசை—குழந்தையின் பல் போல—தோன்றும் போது, தாய் விரைவில் நலவளர்ச்சியெனும் நிலையான (பிறவி/பலன்) ஒன்றை ஈன்றளிக்கிறாள்.

Mantra 21

अधा गाव उपमातिं कनाया अनु श्वान्तस्य कस्य चित्परेयुः । श्रुधि त्वं सुद्रविणो नस्त्वं याळाश्वघ्नस्य वावृधे सूनृताभिः ॥

அப்போது ஒளிமிகு கதிர்கள் (காவः) கன்னி-சக்தியின் வழிகாட்டும் அளவுமுறையைப் பின்பற்றி சென்றன; எந்த நாடுபவரின் மூச்சுத்திணறும் நாயையும் தாண்டி முன்னேறின. கேளும், ஓ சுத்ரவிண (செல்வம் அருள்வோனே); நீ சத்தியமும் ṛதமும் நிறைந்த வாக்கு (ஸூந்ருதா) மூலம் உள்ளிருக்கும் பகை-அஸ்வ-பலம் நசிப்பவனை வளர்க்கிறாய்.

Mantra 22

अध त्वमिन्द्र विद्ध्यस्मान्महो राये नृपते वज्रबाहुः । रक्षा च नो मघोनः पाहि सूरीननेहसस्ते हरिवो अभिष्टौ ॥

அப்போது, ஓ இந்திரா, வஜ்ரபாஹு, நரபதி, மஹா-ராய (மிகு ஐஸ்வர்யம்) பெறும்படி எங்களை அறிந்து உன் அருளில் ஏற்றுக்கொள். ஓ மகவன், எங்களை காக்க; எங்கள் ஸூரி (ஒளியுற்ற/ரிஷி-நேதா) களையும் காக்க; ஓ ஹரிவः, உன் அனஹஸ் (துன்பமற்ற, தடையற்ற) உதவியில் எங்களுக்கு மிக நெருங்கிய துணையாக இரு.

Mantra 23

अध यद्राजाना गविष्टौ सरत्सरण्युः कारवे जरण्युः । विप्रः प्रेष्ठः स ह्येषां बभूव परा च वक्षदुत पर्षदेनान् ॥

அப்போது, ஒளியை நாடும் (கவிஷ்டி) அந்த இரு அரசர்கள், பாடுபவனுக்காக சரண்யு—அந்த வேகமிகு இயக்கத்தை—ஓடச் செய்கிறார்கள்; சரியானப் புகழ்ச்சியை நாடும் ஜரண்யு அதைத் தூண்டுகிறான். அப்போது அவர்களிடையே மிகப் பிரியமான விப்ரன் உண்மையிலேயே அவர்களின் முன்னோடியாகிறான்; அவர்களை அப்பால் கொண்டு சென்று, கடத்தியும் விடுகிறான்.

Mantra 24

अधा न्वस्य जेन्यस्य पुष्टौ वृथा रेभन्त ईमहे तदू नु । सरण्युरस्य सूनुरश्वो विप्रश्चासि श्रवसश्च सातौ ॥

அப்போது, இந்த வெற்றியாளனின் போஷண-வளர்ச்சிக்காக நாம் முயல்கிறோம்—வீணாக அல்ல—இப்பொழுதே அதற்காக. ஏனெனில் நீ அவனுடைய சரண்யு மகன்—அஷ்வன்; நீ விப்ரனும்; மேலும் ஶ்ரவஸ் (புகழ்) பெறும் வெற்றியில் நீயே சாதனையை அளிக்கும் சக்தி.

Mantra 25

युवोर्यदि सख्यायास्मे शर्धाय स्तोमं जुजुषे नमस्वान् । विश्वत्र यस्मिन्ना गिरः समीचीः पूर्वीव गातुर्दाशत्सूनृतायै ॥

உங்கள் நட்பிற்காக இங்குள்ள கூட்டம் வணக்கத்துடன் ஸ்தோமம் (புகழ்ப்பாடல்) ஏற்றுக்கொண்டால்—அவனிடத்தில், எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும், சரியாக இணையும் வாக்குகள் (கிரः) ஒன்று கூடுகின்றன; பழம்பெரும் வழிபோல், பாதை சுந்ருதா—உண்மையும் ஒளிமிக்கதுமான வாக்கு—க்காகத் தன்னை அளிக்கிறது.

Mantra 26

स गृणानो अद्भिर्देववानिति सुबन्धुर्नमसा सूक्तैः । वर्धदुक्थैर्वचोभिरा हि नूनं व्यध्वैति पयस उस्रियायाः ॥

அவர் நீர்களோடு புகழ்ந்து—‘தேவவான்’ (தேவர்களால் யுக்தன்), ருதத்தின் உண்மைப் பந்துவாய்—வணக்கத்தாலும் நன்கு அமைந்த ஸூக்தங்களாலும் (ஸ்தோத்திரம் செய்கிறான்). உக்தங்களாலும் வாக்குகளாலும் அவர் வளர்கிறான்; ஏனெனில் இப்போது வழி திறக்கிறது, மேலும் உஸ்ரியா (ஒளிமிகு பசு) யின் பாலோட்டங்கள் முன்னே பாய்ந்து செல்கின்றன.

Mantra 27

त ऊ षु णो महो यजत्रा भूत देवास ऊतये सजोषाः । ये वाजाँ अनयता वियन्तो ये स्था निचेतारो अमूराः ॥

யஜிக்கத் தகுந்த தேவர்களே, நீங்கள் ஒருமனத்தோடு எங்களுக்கு மாபெரும் துணையாவீராக—வாஜங்களை (வலச் செழிப்புகளை) முன்னே நடத்துபவர்கள், விரிந்தவாறு இயங்குபவர்கள், நிசேதாரர் (விவேகிகள்) ஆக நிலைபெற்றவர்கள், அமூடர் (மயக்கமற்றவர்கள்).