Sukta 22

Mantra 1

कुह श्रुत इन्द्रः कस्मिन्नद्य जने मित्रो न श्रूयते । ऋषीणां वा यः क्षये गुहा वा चर्कृषे गिरा ॥

இந்திரன் எங்கே கேட்கப்படுகிறான்—இன்று எந்த மக்களிடையே அவன் நண்பன் போலக் கேட்கப்படுகிறான்? அவன் ரிஷிகளின் இல்ல-ஆச்ரயத்தில் உள்ளானோ, அல்லது குகை-மறைவில் ஒளிந்துள்ளானோ—‘கிரா’ (வாக்கு) மூலம் அவன் செயற்படத் தூண்டப்படுகிறானோ?

Mantra 2

इह श्रुत इन्द्रो अस्मे अद्य स्तवे वज्र्यृचीषमः । मित्रो न यो जनेष्वा यशश्चक्रे असाम्या ॥

இங்கே, இப்பொழுதே—இந்திரன் எங்களுள் கேட்கப்படுவானாக; இன்று நாம் வஜ்ரதாரியை ஒளிமிகு வாக்கின் ருசா-ஸ்தோத்திரங்களால் பாடுகிறோம். மித்ரனைப் போல, மக்களிடையே புகழும் சம்யம் (ஒற்றுமை/சமநிலை) யும் நிறுவுபவன், எங்களுள் குறையாத வல்லமையை உருவாக்குவானாக.

Mantra 3

महो यस्पतिः शवसो असाम्या महो नृम्णस्य तूतुजिः । भर्ता वज्रस्य धृष्णोः पिता पुत्रमिव प्रियम् ॥

அவன் மாபெரும் சக்தியின் அதிபதி—குறையாத வலத்தின் ஆண்டவன்; மாபெரும் ‘ந்ரும்ண’ (வீர-தேஜஸ்) ஐத் தூண்டும் வல்லவன். துணிவுமிக்க வஜ்ரத்தைத் தாங்குபவன்; தந்தை போலப் பிரியமான மகனை அன்பால் போஷிப்பதுபோல், எங்களுள் ஆத்ம-வலத்தின் வளர்கின்ற பெருமையைப் பேணுகிறான்.

Mantra 4

युजानो अश्वा वातस्य धुनी देवो देवस्य वज्रिवः । स्यन्ता पथा विरुक्मता सृजानः स्तोष्यध्वनः ॥

ஓ வஜ்ரினே! வாயுவின் துனி (வேகம்) போன்ற குதிரைகளை யோகித்து, தேவகாரியத்தில் ஈடுபடும் தேவனாய் நீ ஒளிமிகு ஓட்டத்தின் பாதைநதிகளைப் பாயச் செய்கிறாய்; வழியை உருவாக்கிக்கொண்டே, அத்வன் (பயணப் பாதை) முழுதும் நீயே ஸ்துதி ஆகிறாய்.

Mantra 5

त्वं त्या चिद्वातस्याश्वागा ऋज्रा त्मना वहध्यै । ययोर्देवो न मर्त्यो यन्ता नकिर्विदाय्यः ॥

நீயே அந்த வாயு-அச்வங்களுடன்—ருஜ்ர (நேரான) மற்றும் ஒளிவிடும்—உன் சொந்த ஆத்மபலத்தால், எங்களைச் சுமந்து செல்ல வந்தாய். அவற்றின் யந்தா (சாரதி) எந்த மর্ত்யனும் அல்ல; தேவனே. அவற்றின் மறைமுக இயக்கத்தை யாரும் முழுமையாக அறியார்.

Mantra 6

अध ग्मन्तोशना पृच्छते वां कदर्था न आ गृहम् । आ जग्मथुः पराकाद्दिवश्च ग्मश्च मर्त्यम् ॥

அப்போது ஆவலுற்ற ஜிஞ்ஞாசு உங்களிருவரையும் கேட்கிறான்—எந்த நோக்கத்தால் எங்கள் இல்லத்துக்கு வந்தீர்கள்? நீங்கள் தொலைவிலிருந்து வந்தீர்கள்—திவ (வானம்) இலிருந்தும், க்ம (மறைந்த/உள்நிலம்) இலிருந்தும்—மர்த்தியக் களத்திற்குள்.

Mantra 7

आ न इन्द्र पृक्षसेऽस्माकं ब्रह्मोद्यतम् । तत्त्वा याचामहेऽवः शुष्णं यद्धन्नमानुषम् ॥

ஓ இந்திரா, எங்களிடம் வந்து எங்கள் உயர்த்திய பிரஹ்ம-வாக்கை வலுப்படுத்துவாயாக. அதற்காகவே உன்னிடம் உதவி வேண்டுகிறோம்—மனித உயர்வுக்கு எதிரான அந்த அமாநுஷ ஶுஷ்ணனை, அந்த இருளை, அழித்தருள்வாயாக.

Mantra 8

अकर्मा दस्युरभि नो अमन्तुरन्यव्रतो अमानुषः । त्वं तस्यामित्रहन्वधर्दासस्य दम्भय ॥

உண்மைக் கருமமற்ற தஸ்யு எங்களை அழுத்துகின்றான்—அமந்து, பிற-விரதத்தைப் பின்பற்றுபவன், அமாநுஷன். ஓ அமித்ரஹன், அந்த தாஸனின் வத-வலிமையை நசுக்குவாயாக; அவன் வஞ்சக வலிமையை முறித்தருள்வாயாக.

Mantra 9

त्वं न इन्द्र शूर शूरैरुत त्वोतासो बर्हणा । पुरुत्रा ते वि पूर्तयो नवन्त क्षोणयो यथा ॥

ஓ இந்திரா, வீரனே, வீரர்களுடன் நீ எங்கள் நாயகன்; மேலும் நாங்கள் உன் உதவியால் காக்கப்படுவோர், ஓ பர்ஹணா. பல வழிகளில் உன் பூர்த்திகள் விரிந்து ஓடுகின்றன, நிலங்களின் மீது பரந்த நதிகள் போல.

Mantra 10

त्वं तान्वृत्रहत्ये चोदयो नॄन्कार्पाणे शूर वज्रिवः । गुहा यदी कवीनां विशां नक्षत्रशवसाम् ॥

வஜ்ரம் தாங்கிய வீரனே! நீ அந்த மனிதர்களை வ்ருத்ர-வதத்திற்குத் தூண்டுகிறாய்; நெருக்கடியான தருணத்திலும். மேலும் கவிகளின் (ரிஷிகளின்) குடிகள் மறைந்துகொள்ளும் போது, அவர்களுக்குள் நீ மறைபட்ட வலிமை—நட்சத்திரம் போன்ற ஒளிமிகு சக்தி—ஆக இருக்கிறாய்.

Mantra 11

मक्षू ता त इन्द्र दानाप्नस आक्षाणे शूर वज्रिवः । यद्ध शुष्णस्य दम्भयो जातं विश्वं सयावभिः ॥

இந்திரா, வஜ்ரம் தாங்கிய வீரனே! தானங்களை வெல்லச் செய்யும் அந்த சக்திகளுடன் விரைவாக வா—போட்டியின் தருணத்தில். ஏனெனில் நீ ஶுஷ்ணனின் வஞ்சக-வலிமையை நொறுக்கியாய்; மேலும் உன் தோழமை-வலிமைகளுடன் பிறந்த அனைத்தையும் பாதுகாப்பிலும் ருத-நிலையிலும் நிறுவினாய்.

Mantra 12

माकुध्र्यगिन्द्र शूर वस्वीरस्मे भूवन्नभिष्टयः । वयंवयं त आसां सुम्ने स्याम वज्रिवः ॥

இந்திரா, வீரனே! எங்கள் நடை வளைந்த வழிக்குத் திரும்பாதிருக்கட்டும். செழுமையான ஆதரவுகள் எங்களுள் நிலவட்டும். வஜ்ரிவனே, உன் அந்த சக்திகளின் சும்னம்—பரிபாலிக்கும் இன்பம்—இல் நாம் மீண்டும் மீண்டும் நிலைத்திருப்போமாக.

Mantra 13

अस्मे ता त इन्द्र सन्तु सत्याहिंसन्तीरुपस्पृशः । विद्याम यासां भुजो धेनूनां न वज्रिवः ॥

ஓ இந்திரா! உன் அந்த (ஆதாரங்கள்/துணைகள்) எங்களுள் இருக்கட்டும்—உண்மையானவை, அஹிம்சையானவை, நெருங்கித் தொடுபவை. ஓ வஜ்ரிவன்! ஒளிமிகு தேனுக்களின் பால்-பலன் அறியப்படுவது போல, அவற்றின் அனுபவமும் பயன்பாடும் எங்களுக்கு அறியப்படுக.

Mantra 14

अहस्ता यदपदी वर्धत क्षाः शचीभिर्वेद्यानाम् । शुष्णं परि प्रदक्षिणिद्विश्वायवे नि शिश्नथः ॥

கைகள் இன்றியும் கால்கள் இன்றியும் இருப்பதுபோல், அறிந்தோரிடையே சசீ-சக்திகளால் பூமியின் வெளிகள் வளர்ந்தபோது—நீ சுஷ்ணனைச் சுற்றிவளைத்தாய்; உலக-உயிர்க்காக வலம்வந்து (தக்ஷிணாவர்த்தமாக) அவனைத் தாழ்த்தி நொறுக்கினாய்.

Mantra 15

पिबापिबेदिन्द्र शूर सोमं मा रिषण्यो वसवान वसुः सन् । उत त्रायस्व गृणतो मघोनो महश्च रायो रेवतस्कृधी नः ॥

குடி, நன்கு குடி, ஓ வீர இந்திரா, சோமத்தை! வசுக்களின் அதிபதியே, நீயே வசுவாய் இருந்து, எங்களைத் தீங்கிழைக்காதே. மேலும் பாடி உன்னை அழைக்கும் மகோனன் (தானவான்) காக்க; எங்களுக்கு மாபெரும், ஒளிமிகு ரயி-செல்வப் பெருக்கை அருள்வாயாக.