Sukta 124

Mantra 1

इमं नो अग्न उप यज्ञमेहि पञ्चयामं त्रिवृतं सप्ततन्तुम् । असो हव्यवाळुत नः पुरोगा ज्योगेव दीर्घं तम आशयिष्ठाः ॥

அக்னியே, எங்கள் இந்த யாகத்தருகே வா—இது இயக்கத்தில் பஞ்சயாமம், விரிவில் திரிவ்ருதம், நெய்தலில் ஸப்ததந்தும். நீ எங்கள் ஹவ்யவாஹனனாகி, எங்கள் முன்னோடியாகச் செல்; மேலும் நீண்டநாள் ஒளிபோல், நீண்டுபரந்த இந்த தமஸை அமைதியாகப் பரப்பி (அகற்றி) விடு.

Mantra 2

अदेवाद्देवः प्रचता गुहा यन्प्रपश्यमानो अमृतत्वमेमि । शिवं यत्सन्तमशिवो जहामि स्वात्सख्यादरणीं नाभिमेमि ॥

அதேவனிடமிருந்து தேவனிடம் நான் செல்கிறேன்—ப்ரசேதா (விழிப்புணர்ந்த) வலிமையால் உந்தப்பட்டு, குகையின் மறைவழியில் பயணித்து; முன்னே காண்பவனாய் அம்ருதத்துவத்தை அடைகிறேன். அசிவமானதை—அது சிவமெனத் தோன்றினாலும்—நான் விட்டு விடுகிறேன்; பழைய சখ্যத்திலிருந்து விலகி, அரணியிடம், நாபி-மூலத்திடம் செல்கிறேன்—அங்கேயே அக்னி பிறக்கிறான்.

Mantra 3

पश्यन्नन्यस्या अतिथिं वयाया ऋतस्य धाम वि मिमे पुरूणि । शंसामि पित्रे असुराय शेवमयज्ञियाद्यज्ञियं भागमेमि ॥

மற்றொரு (சக்தி) யின் அதிதியையும், அகன்ற சிறகுகளையுடைய இயக்கத்தையும் கண்டு, ருதத்தின் பல தாமங்களை நான் அளந்து நிறுவுகிறேன். பிதா—அசுரன் (ஆளும் சக்தி)—க்கு நலமிகு சிவத்தை நான் புகழ்கிறேன்; அயஜ்ஞியத்திலிருந்து விலகி, யஜ்ஞிய பாகத்தினை நோக்கிச் செல்கிறேன்.

Mantra 4

बह्वीः समा अकरमन्तरस्मिन्निन्द्रं वृणानः पितरं जहामि । अग्निः सोमो वरुणस्ते च्यवन्ते पर्यावर्द्राष्ट्रं तदवाम्यायन् ॥

பல ஆண்டுகள் நான் இவ்வித (பழைய ஒழுங்கு) உள்ளே தங்கியிருந்தேன்; இப்போது இந்திரனைத் தேர்ந்து, தந்தையை விட்டு விலகுகிறேன். அக்னி, சோமன், வருணன் உன்னிடமிருந்து விலகிச் செல்கின்றனர்; அரசாட்சி திரும்பி மாறுகிறது—அந்த (புதிய) ஆளுமைப் பரப்பை அடைந்து காக்க நான் வந்தேன்.

Mantra 5

निर्माया उ त्ये असुरा अभूवन्त्वं च मा वरुण कामयासे । ऋतेन राजन्ननृतं विविञ्चन्मम राष्ट्रस्याधिपत्यमेहि ॥

அந்த அசுரர்கள் உண்மையான வல்லமையற்றவர்களாயினர்; நீயும், வருணா, என்னை விரும்புகிறாய். அரசனே, ‘ருத’த்தால் ‘அந்ருத’த்தைச் சலித்து நீக்கி, என் அரசாட்சியின் மேலாதிக்கத்திற்காக வா.

Mantra 6

इदं स्वरिदमिदास वाममयं प्रकाश उर्वन्तरिक्षम् । हनाव वृत्रं निरेहि सोम हविष्ट्वा सन्तं हविषा यजाम ॥

இதுவே ஸ்வः (ஒளி); இதுவே உண்மையில் விரும்பத்தக்க நன்மை; இதுவே தெளிந்த பிரகாசத்தின் விரிந்த அந்தரிக்ஷம். நாம் வ்ருத்ரனைச் சாய்ப்போம்—சோமா, வெளிப்படு; ஹவிஸ்-ரூபமாக இங்கே இருப்பவனே, அதே ஹவிஸால் உன்னை யஜனம் செய்கிறோம்.

Mantra 7

कविः कवित्वा दिवि रूपमासजदप्रभूती वरुणो निरपः सृजत् । क्षेमं कृण्वाना जनयो न सिन्धवस्ता अस्य वर्णं शुचयो भरिभ्रति ॥

கவி தன் கவித்துவத்தால் விண்ணில் தன் ரூபத்தை நிறுவினான்; தடையற்ற வல்லமை உடைய வருணன் நீர்களை விடுவித்தான். க்ஷேமம் (அமைதி, பாதுகாப்பு) மற்றும் பாதுகாப்பான விரிவை உருவாக்கி—தாய்மாரைப் போல, நதிகளைப் போல—அந்தத் தூய நீர்தாரைகள் அவனுடைய ஒளிமிகு வர்ணத்தைத் தாங்கி எடுத்துச் செல்கின்றன.

Mantra 8

ता अस्य ज्येष्ठमिन्द्रियं सचन्ते ता ईमा क्षेति स्वधया मदन्तीः । ता ईं विशो न राजानं वृणाना बीभत्सुवो अप वृत्रादतिष्ठन् ॥

அவை அவனுடைய ஜ்யேஷ்ட இன்றியம்—அவனுடைய இந்திர-சக்தி—உடன் இணைகின்றன; இங்கே ஸ்வதயா (தம் உள்ளார்ந்த நியமம்) வழி மகிழ்ந்து வாழ்கின்றன. மக்கள் அரசனைத் தேர்வது போல அவனைத் தேர்கின்றன; வ்ருத்ர-ஆவரணத்திலிருந்து விலகி, அதிலிருந்து தனித்துப் நிலைபெற்றன.

Mantra 9

बीभत्सूनां सयुजं हंसमाहुरपां दिव्यानां सख्ये चरन्तम् । अनुष्टुभमनु चर्चूर्यमाणमिन्द्रं नि चिक्युः कवयो मनीषा ॥

அவர்கள் அவனை ‘ஹம்ஸ’ எனக் கூறுகின்றனர்—விலக்குந் திறன்களுடன் இணைந்தவன்—தெய்வ நீர்களின் நட்பில் உலாவுபவன். அனுஷ்டுப்-ஐப் பின்பற்றி, இயக்கமடையும் சந்த-லயத்தைப் பின்பற்றி—கவிகள் மனீஷா (ஊக்கமூட்டும் ஞானம்) மூலம் இந்திரனை அறிந்தனர்.