Sukta 117

Mantra 1

न वा उ देवाः क्षुधमिद्वधं ददुरुताशितमुप गच्छन्ति मृत्यवः । उतो रयिः पृणतो नोप दस्यत्युतापृणन्मर्डितारं न विन्दते ॥

தேவர்கள் பசியை கொலையாக நியமிக்கவில்லை; ஆயினும் ஊட்டமில்லாதவனிடம் மரணம் நெருங்கி வருகிறது. பிறரை நிறையச் செய்து ஊட்டுபவனை ரயி (செழிப்பு) விட்டு விலகாது; நிறையச் செய்யாதவன் மர்திதார் (மருத்துவர்/மீட்பவர்) யாரையும், காப்பாளனையும் பெறான்.

Mantra 2

य आध्राय चकमानाय पित्वोऽन्नवान्त्सन्रफितायोपजग्मुषे । स्थिरं मनः कृणुते सेवते पुरोतो चित्स मर्डितारं न विन्दते ॥

உணவு இருந்தும், பானமும் அன்னமும் நாடி வந்த பசியும் தாகமும் கொண்ட அலைவனிடம் மனத்தை கடினமாக்குகிறவன்—தன் குறுகிய ‘புரஸ்’ (தன் முன் நிற்கும் சுயநலம்) ஒன்றையே சேவிக்கிறான்; ஆனாலும் பின்னரும் அவன் மர்திதார் (மருத்துவர்/மீட்பவர்) ஒருவரையும் பெறான்.

Mantra 3

स इद्भोजो यो गृहवे ददात्यन्नकामाय चरते कृशाय । अरमस्मै भवति यामहूता उतापरीषु कृणुते सखायम् ॥

உண்மையான போக்தா அவனே; தன் இல்லத்தில் அன்னம் நாடி அலைகின்ற மெலிந்த (ஏழை) பயணிக்குத் தானம் செய்பவன். அவனுக்குத் தேவையால் அழைக்கப்படும் பயணங்கள் நேராகவும் போதுமானவையாகவும் அமையும்; மேலும் மிகத் தொலைவான வழித்தடங்களிலும் அவன் ஒரு நண்பனை உருவாக்கிக் கொள்கிறான்.

Mantra 4

न स सखा यो न ददाति सख्ये सचाभुवे सचमानाय पित्वः । अपास्मात्प्रेयान्न तदोको अस्ति पृणन्तमन्यमरणं चिदिच्छेत् ॥

நண்பன் அல்ல அவன்; நட்பில், ஊட்டம் நாடி அருகே வரும் துணைவனுக்குத் தானம் செய்யாதவன். அவனிடமிருந்து விலகிச் செல்ல வேண்டும்; அது உண்மையான இல்லமல்ல. நிரப்பித் தருபவனை—அவன் அந்நியனாயினும்—வேறொருவனைத் தேட வேண்டும்.

Mantra 5

पृणीयादिन्नाधमानाय तव्यान्द्राघीयांसमनु पश्येत पन्थाम् । ओ हि वर्तन्ते रथ्येव चक्रान्यमन्यमुप तिष्ठन्त रायः ॥

அபாவத்தில் இருப்பவனை நிரப்பி உதவுக; மேலும் தொலைவான, விரிந்த பாதையை நோக்கிப் பார்க. ஏனெனில் செல்வம் சாலையிலோடும் ரதச் சக்கரங்களைப் போலச் சுழன்று மீள்கிறது; ஒருமுறை ஒருவரிடம் வந்து நிற்கிறது, மறுமுறை மற்றொருவரிடம் வந்து தங்குகிறது.

Mantra 6

मोघमन्नं विन्दते अप्रचेताः सत्यं ब्रवीमि वध इत्स तस्य । नार्यमणं पुष्यति नो सखायं केवलाघो भवति केवलादी ॥

அறிவெழாத, அவிவேகி ஒருவன் அன்னம் பெறினும் அது வீணே—நான் உண்மையையே சொல்கிறேன், அழிவே அவனுக்குரியது. அவன் ஆர்யமனைப் போஷிக்கவும் மாட்டான், நண்பனையும் பேணவும் மாட்டான்; அவன் முழுப் பாவமாகி, தனியே உண்ணும் ‘கேவலாதி’ ஆகிறான்.

Mantra 7

कृषन्नित्फाल आशितं कृणोति यन्नध्वानमप वृङ्क्ते चरित्रैः । वदन्ब्रह्मावदतो वनीयान्पृणन्नापिरपृणन्तमभि ष्यात् ॥

உழவும் கலப்பையும் உழைத்தால் அன்னம் உண்டாக்கும்; ஏனெனில் அதன் நடையால் பாதை அகல்ந்து சுத்தமாகிறது. பேசும் பிரஹ்மன், பேசாதவனை விட உயர்ந்தவன்; நிரப்பி அளிப்பவன் உண்மையான துணை—நிரப்பாதவனுக்கு எதிராக அவன் நில்ல வேண்டும்.

Mantra 8

एकपाद्भूयो द्विपदो वि चक्रमे द्विपात्त्रिपादमभ्येति पश्चात् । चतुष्पादेति द्विपदामभिस्वरे सम्पश्यन्पङ्क्तीरुपतिष्ठमानः ॥

ஒருகாலுடையதிலிருந்து அது மீண்டும் இருகாலுடையதாய் விரிகிறது; இருகாலுடையதிலிருந்து பின்தொடர்ந்து மூன்றுகாலுடையதைக் அடைகிறது. பின்னர் நான்குகாலுடையதாய் செல்கிறது, இருகாலுடையதின்மேல் எதிரொலி எழுப்பியபடி; ஒழுங்கான வரிசைகளை நோக்கி, அருகில் வந்து தன் நிலையைக் கொள்கிறது.

Mantra 9

समौ चिद्धस्तौ न समं विविष्टः सम्मातरा चिन्न समं दुहाते । यमयोश्चिन्न समा वीर्याणि ज्ञाती चित्सन्तौ न समं पृणीतः ॥

ஒத்ததாகத் தோன்றும் இரு கைகளும் கூட ஒரே வலிமையால் இயங்குவதில்லை; இரு தாயரும் கூட ஒரே அளவில் பாலைப் பிழியமாட்டார்கள். இரட்டையரிடத்திலும் வீர்ய-வலிமைகள் சமமல்ல; ஒன்றாக இருந்தாலும் ஞாதி-உறவினரும் சமமாகப் பூர்த்தி செய்து வழங்குவதில்லை.