Sukta 8

Mantra 1

एन्द्र सानसिं रयिं सजित्वानं सदासहम् । वर्षिष्ठमूतये भर ॥

ஏ இந்திரா, எங்கள் போஷணத்திற்காக அந்த ‘ரயி’—வெற்றி பெறத்தக்க உள்ளார்ந்த செல்வத்தை—கொண்டு வா; அது எப்போதும் வெற்றியுடையது, வெல்ல முடியாதது, எங்கள் காப்பும் வளர்ச்சிக்கும் மிகப் பெருகியதாக இருப்பதாக.

Mantra 2

नि येन मुष्टिहत्यया नि वृत्रा रुणधामहै । त्वोतासो न्यर्वता ॥

எந்த வலிமையால் நாம் ‘முஷ்டி-ஹத்யா’ எனும் குத்துப்போர் மூலம் இறுகப் பற்றிய தடையைத் தாக்குகிறோமோ, அதே வலிமையால் வ்ருத்ரர்களை பின்தள்ளி, அவர்களைத் தடுத்து அடக்குவோம். உன் ஆதரவால் நாங்கள் அவர்களை உதவியற்ற நிலையிலே வீழ்த்துவோம்.

Mantra 3

इन्द्र त्वोतास आ वयं वज्रं घना ददीमहि । जयेम सं युधि स्पृधः ॥

ஓ இந்திரா! உன் துணை-ஆதரவால் நாங்கள் முன்னே வருகின்றோம்; தாக்கி நசிப்போர்மேல் வஜ்ர-வலிமையை நாங்கள் அளிப்போம். போரில் ஒன்றுபட்டு, எதிர்ப்பு சக்திகளை நாம் வெல்வோமாக.

Mantra 4

वयं शूरेभिरस्तृभिरिन्द्र त्वया युजा वयम् । सासह्याम पृतन्यतः ॥

ஓ இந்திரா! வீரமும் அ஘ாத (அஸ்தೃபி:) வலிமையும் உடைய நாங்கள், உன்னுடன் யுகமாக (யுஜா) இணைந்து—எங்களை எதிர்த்து போர் தொடுப்போர்மேல் நாம் மேலோங்கி வெல்வோமாக.

Mantra 5

महाँ इन्द्रः परश्च नु महित्वमस्तु वज्रिणे । द्यौर्न प्रथिना शवः ॥

மகத்தானவன் இந்திரன்; இப்போது வஜ்ரிணனுக்கு எல்லாவற்றையும் மீறும் மகிமை உண்டாகுக—வானைப் போல விரிந்த, பரவும் வலிமை; இருப்பை விரிவாக்கும் சக்தி.

Mantra 6

समोहे वा य आशत नरस्तोकस्य सनितौ । विप्रासो वा धियायवः ॥

பொதுக் கூடத்திலும், ஆத்மாவின் சந்ததி (தோக) பெறுவதற்காக அமர்ந்துள்ள அந்த நரர்கள்—அவர்கள் விப்ரர் (ஒளிபெற்ற ரிஷிகள்) ஆக இருந்தாலும், அல்லது தியா (சிந்தனை-சக்தி) மூலம் ஒளியை நாடுபவர்களாக இருந்தாலும்—(அவர்களுக்கு) தெய்வீக சக்தி துணை புரியட்டும்.

Mantra 7

यः कुक्षिः सोमपातमः समुद्र इव पिन्वते । उर्वीरापो न काकुदः ॥

யாருடைய குக்ஷி சோமபானத்தில் மிகச் சிறந்த குடிப்பவன்—அவன் கடலைப் போலப் பெருகி எழுகின்றான்; அகன்ற ஆபः (நீர்) போல இடையறாத உயர்வில் மேலெழுந்து, நம்முள் உள்ள பலத்தை முன்னே கொண்டு செல்கிறான்.

Mantra 8

एवा ह्यस्य सूनृता विरप्शी गोमती मही । पक्वा शाखा न दाशुषे ॥

ஏனெனில் இவ்வாறே அவனுடைய ஸூந்ருதா—ஊக்கமூட்டிய சத்திய-வாக்கு—விரப்ஷீ (விரிந்த பரவல் உடையது), கோமதீ (ஒளிக் கதிர்கள்/கோ-செல்வம் நிறைந்தது), மஹீ (மிகப் பெரிது)—தானம் செய்பவனுக்காகப் பழுத்து நிறைவு பெறுகிறது; பழுத்த கிளை (கனி தரும்) போல.

Mantra 9

एवा हि ते विभूतय ऊतय इन्द्र मावते । सद्यश्चित्सन्ति दाशुषे ॥

ஓ இந்திரா! உண்மையிலேயே உன் பல்வகை விபூதிகளும் உதவும் காப்புகளும், உன் மகிமையை வளர்க்கும் தானதாரி—யஜமானன்—அவனுக்குத் திடீரெனவே உடனே வந்து நிற்கின்றன.

Mantra 10

एवा ह्यस्य काम्या स्तोम उक्थं च शंस्या । इन्द्राय सोमपीतये ॥

ஏனெனில் இவ்விதமே அவருக்காக—இந்திரனுக்காக—விரும்பத்தக்க ஸ்தோமமும் புகழத்தக்க உக்தமும் உரைக்கப்பட வேண்டும்; ஸோமபானன் இந்திரனுக்காக, (ஸோமத்தின்) உள்ளார்ந்த ஆனந்தம் முழுமையாகப் பெறப்பட்டு ஆளப்படுவதற்காக.