Sukta 37

Mantra 1

क्रीळं वः शर्धो मारुतमनर्वाणं रथेशुभम् । कण्वा अभि प्र गायत ॥

கண்வர்களே! மருதர்களின் அந்தக் கூட்டத்தைப் புகழ்ந்து பாடுங்கள்—வலத்தின் விளையாட்டில் களிப்புடையது, வெல்ல முடியாதது, ரதங்களில் ஒளிர்ந்து அழகுறுவது.

Mantra 2

ये पृषतीभिॠष्टिभिः साकं वाशीभिरञ्जिभिः । अजायन्त स्वभानवः ॥

புள்ளிப்புள்ளியான குதிரைகளும் ஈட்டிகளும் உடன், ஒளிரும் அலங்காரங்களும் முழங்கும் ஆரவாரங்களும் உடன் பிறந்தவர்கள்—தாமே ஒளிரும், இயல்பாகவே பிரகாசிக்கும் சக்திகள்—அவர்களே மருதர்கள்.

Mantra 3

इहेव शृण्व एषां कशा हस्तेषु यद्वदान् । नि यामञ्चित्रमृञ्जते ॥

இங்கேயே அவர்களின் ஒலி கேட்கிறது—அவர்கள் உரைக்கும் போது கைகளிலுள்ள சாட்டைகள் சடசட என ஒலிக்கின்றன. தங்கள் செல்லுதலில் அவர்கள் ஒரு அதிசயமான, வியத்தகு ஒழுங்கை நிறுவுகின்றனர்.

Mantra 4

प्र वः शर्धाय घृष्वये त्वेषद्युम्नाय शुष्मिणे । देवत्तं ब्रह्म गायत ॥

ஓ (மருதர்) கணமே! உங்களுக்காக—ஒளிரும், வேகமிகு பிரகாசத்துடன், வலிமை நிறைந்த—தேவர்களால் அளிக்கப்பட்ட பிரஹ்ம-வாக்கை பாடுங்கள்; அந்த தெய்வீக ஸ்துதி எங்களுள் அவர்களின் சக்திகளை எழுப்பட்டும்.

Mantra 5

प्र शंसा गोष्वघ्न्यं क्रीळं यच्छर्धो मारुतम् । जम्भे रसस्य वावृधे ॥

மருத-சர்தத்தைப் புகழ்ந்து அறிவியுங்கள்—அ஘்ன்யா (அகொல்லத்தக்க) பசுக்களின் நடுவே நன்மை தரும், விளையாட்டுத் தன்மை உடையது; அது ரஸத்தின் வாயிலேயே வளர்கிறது—இன்பமும் வலிமையும் ஆகிய சாரத்தை அருந்திக் கொண்டே.

Mantra 6

को वो वर्षिष्ठ आ नरो दिवश्च ग्मश्च धूतयः । यत्सीमन्तं न धूनुथ ॥

ஓ நரரே (மருத-கணத்தின் வீரர்களே)! உங்களில் யார் மிக வல்லவன்—வானத்திலிருந்தும் பூமியின் பாதைகளிலிருந்தும் வந்தவர்களே—நீங்கள் எல்லைகளை ஒன்றுமில்லாததுபோல் குலுக்கும்போது?

Mantra 7

नि वो यामाय मानुषो दध्र उग्राय मन्यवे । जिहीत पर्वतो गिरिः ॥

உங்கள் யாமம் (செல்கை/பாதை) பொருட்டு மனிதன் உங்கள் உக்ர மன்யு (கோப-சக்தி)க்கு அடித்தளத்தை அமைக்கிறான். உங்கள் முன்னேறும் வேகத்தின் அழுத்தத்தால் பர்வதமும் கிரியும் கூட வணங்கி அசைந்தாடுவது போலத் தோன்றும்.

Mantra 8

येषामज्मेषु पृथिवी जुजुर्वाँ इव विश्पतिः । भिया यामेषु रेजते ॥

யாருடைய வேகமான பாய்ச்சல்களில் பூமி தானே களைத்த இல்லத்தலைவன் போல நடுங்குகிறது; அவர்களின் யாமங்களில் அவள் அச்சத்தால் துடிக்கிறாள்—அவ்வளவு வலிமைமிக்கது அவர்களின் ஒழுங்கமைந்த உந்துதல்.

Mantra 9

स्थिरं हि जानमेषां वयो मातुर्निरेतवे । यत्सीमनु द्विता शवः ॥

இச்சக்திகளின் பிறப்பு உண்மையிலேயே நிலையானது; அவற்றின் இளமை-வலிமை தாயிலிருந்து வெளிப்பட்டு செல்கிறது. ஏனெனில் அவற்றின் வீரியம் அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் தொடர்கிறது—முன்னேற்றப் பேரணியில் அது இரட்டிப்பாகிறது போல.

Mantra 10

उदु त्ये सूनवो गिरः काष्ठा अज्मेष्वत्नत । वाश्रा अभिज्ञु यातवे ॥

மேலே எழுகின்றன அந்த இளமையான வாக்குகள்—ஸ்துதிப் பாடல்கள்—இயக்கப் பாதைகளில் காஷ்டா (வழிக் குறிகள்) போல நீள்ந்து விரிந்தவை; மேலும் வாஷ்ர (வலிமைமிகு) மருத்-சக்திகள், தம் அறிவில் உறுதியுடன், தம் நியதியான முன்னேற்றத்தை நோக்கி புறப்படுகின்றன.

Mantra 11

त्यं चिद्घा दीर्घं पृथुं मिहो नपातममृध्रम् । प्र च्यावयन्ति यामभिः ॥

அந்த நீளமும் அகலமும் உடைய ‘மிஹः-நபாத்’—மூடுபனி/மந்த மேகத்தின் புதல்வன்—அம்ருத்ர (சேதமற்ற, குறையாத) அவனையும், தங்கள் யாமங்கள் (செல்கைகள்) மூலம் அவர்கள் அசைத்து இயக்கி முன்னே தள்ளுகின்றனர்; மருத்-சக்திகள் இருளின் பரந்த வெளியை நகர்த்தி வழி விடச் செய்கின்றன.

Mantra 12

मरुतो यद्ध वो बलं जनाँ अचुच्यवीतन । गिरीँरचुच्यवीतन ॥

ஓ மருதர்களே, உங்கள் வலிமை விடுபட்டுப் பாயும் போது, மக்களை அவர்களின் நிலைத்த தன்மையிலிருந்து அசைக்கிறீர்கள்; மலைகளையும் அசைக்கிறீர்கள்—அவ்வளவு வெல்லமுடியாதது உங்கள் சக்தியின் உந்துதல்.

Mantra 13

यद्ध यान्ति मरुतः सं ह ब्रुवतेऽध्वन्ना । शृणोति कश्चिदेषाम् ॥

மருத்துகள் செல்லும்போது, வழியில் ஒன்றாகச் சேர்ந்து உரையாடும்போது, அவர்களை நிச்சயமாக யாரோ ஒருவர் கேட்கிறான்.

Mantra 14

प्र यात शीभमाशुभिः सन्ति कण्वेषु वो दुवः । तत्रो षु मादयाध्वै ॥

உங்கள் வேகமுள்ளவர்களுடன் விரைந்து புறப்படுங்கள்; கண்ண்வர்களிடையே உங்களுக்கான ஸ்துதி-தானமும் சேவைச் செயல்களும் தயார். அங்கே—ஆம், அங்கேயே—மகிழ்ந்து இன்புறுங்கள்.

Mantra 15

अस्ति हि ष्मा मदाय वः स्मसि ष्मा वयमेषाम् । विश्वं चिदायुर्जीवसे ॥

ஏனெனில் உங்களுக்குப் பேரானந்தத்தின் இடம் நிச்சயமாக உள்ளது; நாமும் இச் சக்திகளுக்கே உரியவர்கள்—முழு ஆயுள் வாழ்வதற்காக.