Sukta 169

Mantra 1

महश्चित्त्वमिन्द्र यत एतान्महश्चिदसि त्यजसो वरूता । स नो वेधो मरुतां चिकित्वान्त्सुम्ना वनुष्व तव हि प्रेष्ठा ॥

ஓ இந்திரா! நீ நிச்சயமாக மகத்துவமே; இவ்வாற்றல்கள் வெளிப்படும் மூலமும் நீயே. ஒளிமிகு ஆளுமையால் நீயே காவல்-அரண். ஆகவே, ஓ வேதஸ் (அறிவோனே)! மருதர்களை நன்கு உணர்ந்து எங்களுக்காக உன் பிரியமான சும்னம் (அருள்) பெற்றுத் தா—ஏனெனில் உன் நல்விருப்பமே எங்கள் பயணத்தின் மிகப் பிரியமான துணை.

Mantra 2

अयुज्रन्त इन्द्र विश्वकृष्टीर्विदानासो निष्षिधो मर्त्यत्रा । मरुतां पृत्सुतिर्हासमाना स्वर्मीळ्हस्य प्रधनस्य सातौ ॥

ஓ இந்திரா! எல்லாவகை மக்களையும்—அறிந்தோர்களையும்—நீ இணைத்தாய்; மானுடக் களத்தில் அவர்கள் தாழ்த்தப்படாதபடி. மருதர்களின் போர்த் தூண்டல், தன் வலிமையில் நகைத்தபடி, மோதலில் வெற்றிக்காக—வெல்வதற்கு அரிய ‘ஸ்வர்’ (ஒளிமிகு நிறைவு) பெறுவதற்காக.

Mantra 3

अम्यक्सा त इन्द्र ऋष्टिरस्मे सनेम्यभ्वं मरुतो जुनन्ति । अग्निश्चिद्धि ष्मातसे शुशुक्वानापो न द्वीपं दधति प्रयांसि ॥

ஓ இந்திரா! எங்களுக்காக உன் ‘ருஷ்டி’ (வேல்) நேராகவும் உறுதியாகவும் உள்ளது; மருதர்கள் பேர்வெற்றிக்குத் தூண்டுகின்றனர். மேலும் அக்னியும்—பயணிக்காகப் பிரகாசித்து—முன்னேறும் இயக்கங்களை நிலைநிறுத்துகிறான்; நீர்கள் தீவை நிறுவுவது போல, வெள்ளத்தின் நடுவே பயணத்தை அடித்தளமுள்ள பாதையாக்குகிறான்.

Mantra 4

त्वं तू न इन्द्र तं रयिं दा ओजिष्ठया दक्षिणयेव रातिम् । स्तुतश्च यास्ते चकनन्त वायोः स्तनं न मध्वः पीपयन्त वाजैः ॥

ஓ இந்திரா! நீ எங்களுக்கு அந்த ரயி (செல்வ-சமృద్ధி)யை அளி—மிகவும் ஓஜஸ்ஸான, யாகத் தக்ஷிணை போல் தரும் உன் தான-சக்தியால். மேலும் உன்னைப் புகழ்ந்து உன்னில் மகிழ்வோர், வாயுவின் தேன்-மிகு ஸ்தனத்தை ‘வாஜ’ (வல-நிறைவு/வெற்றி-சக்தி)யால் நிரப்பி வளர்த்திடுவர்.

Mantra 5

त्वे राय इन्द्र तोशतमाः प्रणेतारः कस्य चिदृतायोः । ते षु णो मरुतो मृळयन्तु ये स्मा पुरा गातूयन्तीव देवाः ॥

ஓ இந்திரா! உன்னிடமே ரயிகள் (செல்வங்கள்) மிகத் திருப்தியளிப்பவை; ‘ருத’ (சத்திய-நியமம்) வழிகளில் நடப்பவர்க்கு நீ வழிநடத்துபவன். ஆகவே மருதர்கள் எங்கள்மேல் அருள்புரிவாராக—பண்டைய காலமுதல் பாதைகளைத் தேடி அமைப்பவர்களாய் இருந்த அந்த தேவர்கள்.

Mantra 6

प्रति प्र याहीन्द्र मीळ्हुषो नॄन्महः पार्थिवे सदने यतस्व । अध यदेषां पृथुबुध्नास एतास्तीर्थे नार्यः पौंस्यानि तस्थुः ॥

முன்னே செல், முன்னே செல், ஓ இந்திரா! வலுப்படுத்தத் தக்க அந்த மகத்தான நர-ஆற்றல்களை நோக்கி; இந்த பார்திவ ஸதனத்தில் (உடல்-வெளியில்) நீ நிலைபெறு. பின்னர் அவர்களின் அகன்ற அடித்தளமுடைய சக்திகள் தீர்த்தத்தில் (கடத்தல்-இடத்தில்) உறுதியாக நின்றபோது, தேடுபவனின் பௌருஷ-சக்திகளும் அங்கேயே நிறுவப்படுக—அந்த கடத்தல்-துறையில்.

Mantra 7

प्रति घोराणामेतानामयासां मरुतां शृण्व आयतामुपब्दिः । ये मर्त्यं पृतनायन्तमूमैॠणावानं न पतयन्त सर्गैः ॥

இந்த அச்சமூட்டும், அயாஸ (அயராத) மருதர்களின் அணுகி வரும் கர்ஜனையை எதிரொலியாகக் கேளுங்கள்—அவர்களின் நெருங்கி வரும் உபத்வனி. போரில் போராடும் மர்த்தியனை அவர்கள் தங்கள் வேகமிகு பாய்ச்சல்களால் விழ விடுவதில்லை; மாறாக அவனைத் தாங்கி அப்புறம் கடத்துகின்றனர்—பலவீனத்தின் கடனில் கட்டுண்டவன் வலிமையின் முன்னேறும் ஓட்டத்தில் விடுதலை பெறும்படி.

Mantra 8

त्वं मानेभ्य इन्द्र विश्वजन्या रदा मरुद्भिः शुरुधो गोअग्राः । स्तवानेभिः स्तवसे देव देवैर्विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम् ॥

ஏ இந்திரா, நீ மான (ஆர்வமுள்ள சாதகர்) மக்களுக்கு விஶ்வஜன்யா சக்திகளை அளிக்கிறாய்; மருதர்களுடன் நீ கோ (ஒளி) முன்னணியாக உள்ள உறுதியான கோட்டைகளை உடைக்கிறாய். ஸ்தவனங்களால் நீ ஸ்துதிக்குரியவன், ஏ தேவா—தேவர்களாலும்; இந்த வெற்றியுடைய வ்ரஜன (படை/கூட்டம்) எமக்கு அறியப்படுக—வேகமிகு வளத்தைப் பொழியும் அந்த உக்கிர தானதரனை.