Sukta 134

Mantra 1

आ त्वा जुवो रारहाणा अभि प्रयो वायो वहन्त्विह पूर्वपीतये सोमस्य पूर्वपीतये । ऊर्ध्वा ते अनु सूनृता मनस्तिष्ठतु जानती । नियुत्वता रथेना याहि दावने वायो मखस्य दावने ॥

வாயுவே, வேகமுள்ள ஜுவः (தூண்டுதல்கள்/ஆவேகங்கள்) முன்னே தள்ளி உன்னை இங்கே கொண்டு வரட்டும்—சோமத்தின் பூர்வபீதயே (முதல் அருந்தல்)க்காக, அந்த முதல் சுவைக்காக. உன்னைத் தொடர்ந்து ஊர்த்வா ஸூந்ருதா (உயர்ந்த சத்தியவாக்கு/நன்மை தரும் உண்மை) செல்லட்டும்; அறியும் மனஸ் (போதமுள்ள மனம்) நிலைத்திருக்கட்டும். நியுத்வதா ரதேன (நியுத்-யுக்த ரதத்தில்) வா—தானத்திற்காக, வாயுவே—மகஸ்ய தாவனே (யாக-அர்ப்பணம்/தானம்)க்காக.

Mantra 3

वायुर्युङ्क्ते रोहिता वायुररुणा वायू रथे अजिरा धुरि वोळ्हवे वहिष्ठा धुरि वोळ्हवे । प्र बोधया पुरंधिं जार आ ससतीमिव । प्र चक्षय रोदसी वासयोषसः श्रवसे वासयोषसः ॥

வாயு செம்மை குதிரைகளை யோக்குகிறார்; வாயுவே அருண (செம்பொன்) குதிரைகளையும். ரதத்தில் அவை மிகவேகமாய், துரியில் (அச்சுத் தண்டு) சுமை ஏற்றுவதில் மிகச் சிறந்தவை. ஹே வாயு, புரந்தி (நிறைவு/செழிப்பு) யை எழுப்பு—ஆசைமிகு காதலியை எழுப்பும் காதலன் (ஜார) போல. த்யாவா–பிருதிவி (வானும் பூமியும்) விரிந்த பார்வை பெறச் செய்; மேலும் உஷஸ்களை (விடியல்கள்) ஸ்ரவஸ் (புகழ்/கேள்விச் செழிப்பு) வளர்வதற்காக ஆடையணிவித்தல் போல் அலங்கரி—ஸ்ரவஸிற்காக உஷஸ்களை அலங்கரி.

Mantra 4

तुभ्यमुषासः शुचयः परावति भद्रा वस्त्रा तन्वते दंसु रश्मिषु चित्रा नव्येषु रश्मिषु । तुभ्यं धेनुः सबर्दुघा विश्वा वसूनि दोहते । अजनयो मरुतो वक्षणाभ्यो दिव आ वक्षणाभ्यः ॥

உமக்காக, தொலைவான விரிவிலிருந்து வரும் தூய உஷஸ்கள் கதிர்களில்—எப்போதும் புதுப் புதுக் கதிர்களில்—தங்கள் புனித ஆடைகளை நெய்கின்றன, ஹே தம்ஸு (திறமையாளர்). உமக்காக சபர்துகா (மிகுதியாகப் பால் தரும்) தேனு எல்லா வசுக்களையும் (செல்வங்களை) கறக்கிறது. நீ மருத்களை திவः (வானத்தின்) வక్షணங்களிலிருந்து—அந்த ஒளிமிகு விரிவின் வక్షணங்களிலிருந்து—பிறப்பித்தாய்.

Mantra 5

तुभ्यं शुक्रासः शुचयस्तुरण्यवो मदेषूग्रा इषणन्त भुर्वण्यपामिषन्त भुर्वणि । त्वां त्सारी दसमानो भगमीट्टे तक्ववीये । त्वं विश्वस्माद्भुवनात्पासि धर्मणासुर्यात्पासि धर्मणा ॥

உமக்காகத் தூய, ஒளிமிகு (சுக்ர) ஜனங்கள்—துரண்யவः (வேகமிகு), மதத்தில் உக்கிரம்—புவர்ணி (விரிந்த இயக்கம்) யில் தங்கள் உந்துதல்களைச் செலுத்துகின்றனர்; மேலும் ஆபः (நீர்கள்) யையும் அதே புவர்ணியில் இயக்குகின்றனர். தசமானன் (பத்தாம் படியில் நிற்கும் சாதகன்) பாகம் (பேறு/பங்குச் செல்வம்) வேண்டி உம்மை வணங்குகிறான், ஹே தக்வவீய (வேக-வீரியத்தின் அதிபதி). நீ தர்மணா (ऋत/நியமம்) யால் ஒவ்வொரு புவனத்தையும் காக்கிறாய்; தர்மணா யால் அசுர்யாத் (அசுரத் திமிரம்/வலிமை) இலிருந்தும் காக்கிறாய்.

Mantra 6

त्वं नो वायवेषामपूर्व्यः सोमानां प्रथमः पीतिमर्हसि सुतानां पीतिमर्हसि । उतो विहुत्मतीनां विशां ववर्जुषीणाम् । विश्वा इत्ते धेनवो दुह्र आशिरं घृतं दुह्रत आशिरम् ॥

ஓ வாயுவே! இவற்றில் எங்களுக்குத் துலையற்றவன் நீ; சோமங்களின் முதல் பானத்திற்குத் தகுதியானவன் நீ, பிழிந்த (சுத) சோமத்தின் பானத்திற்கும் தகுதியானவன் நீ. மேலும் நன்கு அழைக்கப்பட்டு நேர்மையான இயக்கத்தில் திரும்பிய மக்களான (விஶ்) அவர்களினதும். உன் எல்லா தேனுக்களும் ஊட்டமிகு கலவை (ஆஶிர்) யை கறக்கின்றன; அவை நெய்—ஊட்டக் கலவை—யை கறக்கின்றன.