
Sukta 1.13
Medhātithi Kāṇva (traditional attribution for RV 1.13)
Agni
Gāyatrī
ரிக் வேதம் 1.13 என்பது சுருக்கமான அழைப்புப் பாடல்; இதில் அக்னி ஹோத்ராகவும் தூதராகவும் தீப்பற்றச் செய்து, அவர் தேவர்களை யாகத்திற்குக் கொண்டு வரவும், அர்ப்பணிப்பு (ஆஹுதி) பயனளிக்கவும் வேண்டப்படுகிறது. செய்யுள்கள் ஒரு சடங்கு ‘பெயர் அழைப்பு’ போல முன்னேறி—இரவு மற்றும் விடியல் (உஷஸ்) உட்பட முக்கிய தெய்வ சக்திகளை பர்ஹிஸில் அமர்ந்து பங்கெடுக்க அழைத்து—இறுதியில் ‘ஸ்வாஹா’ உடன் தயாரான இல்ல யஜ்ஞத்தில் தேவர்கள் கூடிவந்து யஜமானனை வலுப்படுத்த வேண்டும் என நிறைவு பெறுகின்றன.
Mantra 1
सुसमिद्धो न आ वह देवाँ अग्ने हविष्मते । होतः पावक यक्षि च ॥
அக்னியே, நன்கு எரியவைத்து, ஹவிஷ்மத் (அர்ப்பணத்தைத் தாங்குபவன்) காக தேவர்களை எங்களிடம் கொண்டு வா. ஹோத்ரே, பாவகனே, யஜ் (யாகச் செயல்) செய்; (உள்ளார்ந்து) ஏற்றுக்கொள்.
Mantra 2
मधुमन्तं तनूनपाद्यज्ञं देवेषु नः कवे । अद्या कृणुहि वीतये ॥
ஏ தனூனபாத், ஏ கவியே! தேவர்களிடையே எங்கள் யஜ்ஞத்தை மதுமயமாக்கு; இன்று அதை ‘வீதயே’—தேவர்களின் மகிழ்வான வருகை மற்றும் அனுபவத்திற்காக—ஒழுங்குபடுத்து.
Mantra 3
नराशंसमिह प्रियमस्मिन्यज्ञ उप ह्वये । मधुजिह्वं हविष्कृतम् ॥
நராசம்ஸன்—அன்பிற்குரியவன்—இவ்யஜ்ஞத்தில் இங்கே நான் அழைக்கிறேன்; மதுஜிஹ்வன், ஹவிஷ்க்ருத்—ஹவிஸை அமைப்பவன்—அவனை வரவேற்கிறேன்.
Mantra 4
अग्ने सुखतमे रथे देवाँ ईळित आ वह । असि होता मनुर्हितः ॥
ஏ அக்னியே, மிக இன்பமிக்க ரதத்தில்—புகழப்படுபவனே—தேவர்களை இங்கே கொண்டு வா; நீ மனுவால் நிறுவப்பட்ட ஹோத்ரு (ஹோதாக்) ஆவாய்.
Mantra 5
स्तृणीत बर्हिरानुषग्घृतपृष्ठं मनीषिणः । यत्रामृतस्य चक्षणम् ॥
மனீஷிகளே, நெய் பூசப்பட்ட முதுகுடைய (க்ருதப்ருஷ்டம்) பர்ஹிஸை ஒழுங்காகத் தொடர்ச்சியாய் விரியுங்கள்—அங்கேயே அம்ருதத்தின் தரிசனம் (சக்ஷணம்) நிகழும்.
Mantra 6
वि श्रयन्तामृतावृधो द्वारो देवीरसश्चतः । अद्या नूनं च यष्टवे ॥
ருதத்தை வளர்க்கும், தவறாத தெய்வீக வாசல்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் விரிந்து திறக்கட்டும்—இன்றே, இப்போதே, யஜ்ஞத்தில் யஷ்டவே (அர்ப்பணத்திற்காக).
Mantra 7
नक्तोषासा सुपेशसास्मिन्यज्ञ उप ह्वये । इदं नो बर्हिरासदे ॥
அழகிய வடிவமுடைய இரவும் உஷாவும் இந்த யஜ்ஞத்திற்கருகே நான் அழைக்கிறேன்; எங்கள் இந்த பர்ஹிஸில் அமர்க.
Mantra 8
ता सुजिह्वा उप ह्वये होतारा दैव्या कवी । यज्ञं नो यक्षतामिमम् ॥
அந்த இரு சுஜிஹ்வா (நல்ல நாவுடைய)வர்களை நான் அருகே அழைக்கிறேன்—தெய்வீக இரு ஹோத்ரு, கவி (ரிஷி-ஞானம் உடையோர்); அவர்கள் நமக்காக இவ்வியஜ்ஞத்தை யஜனம் செய்யட்டும்.
Mantra 9
इळा सरस्वती मही तिस्रो देवीर्मयोभुवः । बर्हिः सीदन्त्वस्रिधः ॥
இளா, சரஸ்வதி, மஹீ—இந்த மூன்று மயோபூ (ஆனந்தம் தரும்) தேவியர்; அவர்கள் அஸ்ரித (அழிவில்லா, குறையற்ற)வர்களாய் பர்ஹிஸில் அமரட்டும்.
Mantra 10
इह त्वष्टारमग्रियं विश्वरूपमुप ह्वये । अस्माकमस्तु केवलः ॥
இங்கே நான் த்வஷ்ட்ரை—அக்ரிய (முன்னோன்), விஷ்வரூப—அருகே அழைக்கிறேன்; அவர் நமக்கே கேவல (முழுமையாக) உரியவராகட்டும்.
Mantra 11
अव सृजा वनस्पते देव देवेभ्यो हविः । प्र दातुरस्तु चेतनम् ॥
ஓ வனஸ்பதே (மரங்களின் அதிபதி), தேவர்களுக்கான ஹவிஸை விடுவித்து அனுப்புவாயாக. தானம் அளிப்பவனின் சேதனம் (உணர்வு) விழித்தெழுந்து முன்னேறுவதாக.
Mantra 12
स्वाहा यज्ञं कृणोतनेन्द्राय यज्वनो गृहे । तत्र देवाँ उप ह्वये ॥
ஸ்வாஹா—யஜமானனின் இல்லத்தில் இந்திரனுக்காக யாகத்தைச் சித்தப்படுத்துங்கள். அங்கே நான் தேவர்களை அருகே அழைக்கிறேன்.
It is an invitation hymn: Agni is kindled and asked to bring the gods to the sacrifice, seat them on the barhis, and make the offerings reach them effectively.
Night and Dawn mark the sacred transitions of time; invoking them aligns the ritual with cosmic order and signals an auspicious moment for divine presence at the yajña.
“Svāhā” is the offering-call that seals an oblation; here it declares the sacrifice properly prepared (especially for Indra) and invites the gods to gather in the sacrificer’s home-rite.
Read Rig Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.