Sukta 127

Mantra 1

अग्निं होतारं मन्ये दास्वन्तं वसुं सूनुं सहसो जातवेदसं विप्रं न जातवेदसम् । य ऊर्ध्वया स्वध्वरो देवो देवाच्या कृपा । घृतस्य विभ्राष्टिमनु वष्टि शोचिषाजुह्वानस्य सर्पिषः ॥

அக்னியை நான் ஹோதா எனக் கருதுகிறேன்—தானமளிப்பவன், வசு-செல்வம் உடையவன், ஸஹஸ் (வலிமை) என்பதின் புதல்வன், ஜாதவேதஸ், விப்ரன்—ஆம், அந்த ஜாதவேதஸ். தன் ஸ்வத்வர யாகம் தன்னிச்சையான நேரிய ஊர்த்வப் பாதையில் மேலே எழும் அந்த தேவன், தேவர்களின் க்ருத்பா (க்ருபா/வடிவமைக்கும் சக்தி) உடன்—க்ஹ்ருதத்தின் (நெய்யின்) பிரகாசத்தைத் தொடர்ந்து—தன் ஷோசிஷ் (ஜ்வாலை) மூலம், ஆஹுதி செலுத்தப்பட்ட ஸர்பிஷ் (நெய்) நோக்கி விரைகிறான்.

Mantra 2

यजिष्ठं त्वा यजमाना हुवेम ज्येष्ठमङ्गिरसां विप्र मन्मभिर्विप्रेभिः शुक्र मन्मभिः । परिज्मानमिव द्यां होतारं चर्षणीनाम् । शोचिष्केशं वृषणं यमिमा विशः प्रावन्तु जूतये विशः ॥

யஜிஷ்டனே! யாகம் செய்பவர்கள் ஆகிய நாம் உன்னை அழைக்கிறோம்—அங்கிரஸர்களில் மூத்தவனே, விப்ரனே—மன்ம (உந்தப்பட்ட சிந்தனை) மூலம், பிரகாசமான மன்மங்களால். பரிஜ்மான் வானத்தைச் சுற்றிச் செல்லுவது போல, நீ மக்களுக்கான ஹோதா; ஷோசிஷ்கேஷ (ஜ்வாலை-முடி), வ்ருஷண (வல்லமைமிகு)—இவ்விஷः (சமூகங்கள்/மக்கள்) அவனை ஜூதயே (விரைவு/உந்துதல்)க்காக முன்னேற்றட்டும், இவ்விஷः.

Mantra 3

स हि पुरू चिदोजसा विरुक्मता दीद्यानो भवति द्रुहंतरः परशुर्न द्रुहंतरः । वीळु चिद्यस्य समृतौ श्रुवद्वनेव यत्स्थिरम् । निःषहमाणो यमते नायते धन्वासहा नायते ॥

அவன் (அக்னி) பலவகை வல்லமையுடனும், பொன்-ஒளியால் ஜொலித்து, மேலும் மேலும் அச்சமூட்டும் தாக்குபவனாகிறான்—கோடாரியைப் போல, மேலும் அச்சமூட்டும் தாக்குபவன். அவனுடன் மோதலில், காட்டு மரம்போல் நிலைத்தது கூட தளர்கிறது. அவன் நிஃஸஹன் (அடக்கமறாதவன்) ஆக முன்னே செல்கிறான்; அவன் பின்வாங்கான்—விரிந்த வெளிகளை வென்று கொண்டும் அவன் பின்வாங்கான்.

Mantra 4

दृळ्हा चिदस्मा अनु दुर्यथा विदे तेजिष्ठाभिररणिभिर्दाष्ट्यवसेऽग्नये दाष्ट्यवसे । प्र यः पुरूणि गाहते तक्षद्वनेव शोचिषा । स्थिरा चिदन्ना नि रिणात्योजसा नि स्थिराणि चिदोजसा ॥

உறுதியாய் இருந்தாலும் தடைகள் அவனைத் தொடர்ந்து தளர்கின்றன; கடினமான வழிகளும் அறியத்தக்கவையாகின்றன. மிகத் தீவிரமாக எரியும் அரணிகள் (அக்னி-மந்தனக் குச்சிகள்) மூலம் அவன் நமக்கு உதவியாக அக்னியை எழுப்புகிறான்—நமக்கு உதவியாக அக்னியை எழுப்புகிறான். பல மறைப்புகளைத் துளைத்து செல்பவன், தன் சுடரால் மரம் வெட்டுபவன் போலக் காட்டைச் செதுக்குகிறான். தன் ஓஜஸால் நிலைத்த அன்ன-ஆதாரத்தையும் உடைக்கிறான்; நிலைத்தவற்றையும் தன் ஓஜஸால் உடைக்கிறான்.

Mantra 5

तमस्य पृक्षमुपरासु धीमहि नक्तं यः सुदर्शतरो दिवातरादप्रायुषे दिवातरात् । आदस्यायुर्ग्रभणवद्वीळु शर्म न सूनवे । भक्तमभक्तमवो व्यन्तो अजरा अग्नयो व्यन्तो अजराः ॥

மேலுலகங்களில் அவனுடைய வலிமை தரும் ஊட்டத்தை நாம் தியானிக்கிறோம்—அவன் இரவில் பகலைவிடவும் அதிகம் காணத்தக்க அழகுடையவன்; இன்னும் முதிராத உயிர்க்கு பகலைவிடவும் அதிக ஒளி அளிப்பவன். அவன் உறுதியான பிடிபோல் நம் ஆயுளை பற்றிக் காக்கிறான்; மகனுக்குப் போல விரிந்த அடைக்கலம்—அவன் ஒரு பெரும் சரணம். பகுக்கப்பட்டதும் பகுக்கப்படாததும்—இரண்டிற்கும்—உதவியின் பங்கை அவன் வழங்குகிறான்; அஜரமான அக்னிகள் (அக்னி-சக்திகள்) உதவியைப் பரப்புகின்றன, அஜரமான அக்னிகள் உதவியைப் பரப்புகின்றன.

Mantra 6

स हि शर्धो न मारुतं तुविष्वणिरप्नस्वतीषूर्वरास्विष्टनिरार्तनास्विष्टनिः । आदद्धव्यान्याददिर्यज्ञस्य केतुरर्हणा । अध स्मास्य हर्षतो हृषीवतो विश्वे जुषन्त पन्थां नरः शुभे न पन्थाम् ॥

அவன் உண்மையிலே மருத்-கணத்தைப் போன்றவன்—பெரும் முழக்கத்துடன் ஒலிப்பவன். செயல்களின் பலன் தரும் வயல்களில் அவன் இஷ்ட-நாயகன்; நெருக்கடிகளிலும் அவனே இஷ்ட-நாயகன். அவன் ஹவ்யங்களை ஏற்றுக்கொள்கிறான்; அவனே ஏற்றுக்கொள்ளுபவன்—யஜ்ஞத்தின் கேது (கொடி-அடையாளம்), வணக்கத்திற்குரியவன். பின்னர் அவன் மகிழ்ந்து, ஹ்ருஷீவான் (உற்சாக-வலிமை நிறைந்தவன்) ஆகும்போது, எல்லா நரரும் அவன் செல்லும் சுபப் பாதையை—நன்மையின் பாதையைப் போல—மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

Mantra 7

द्विता यदीं कीस्तासो अभिद्यवो नमस्यन्त उपवोचन्त भृगवो मथ्नन्तो दाशा भृगवः । अग्निरीशे वसूनां शुचिर्यो धर्णिरेषाम् । प्रियाँ अपिधीँर्वनिषीष्ट मेधिर आ वनिषीष्ट मेधिरः ॥

மீண்டும் மீண்டும், உயர்ந்த நோக்குடன் புகழ்பாடுவோர் வணங்கி வாக்கை உரைக்கும்போது, ப்ருகுக்கள் மத்தனம் செய்து தான-அர்ப்பணத்தைச் செய்கிறார்கள். அக்னி வசுக்களின் அதிபதி; அவன் சுசி (தூயவன்), அவர்களுக்குத் தாங்கியும் அடித்தளமுமாக இருக்கிறான். மேதாவி (ஞானி) நமக்காகப் பிரியமான மறைந்த நிதிகளை வெல்லட்டும்; மேதாவி அவற்றை நமக்காகப் பெறட்டும்.

Mantra 8

विश्वासां त्वा विशां पतिं हवामहे सर्वासां समानं दम्पतिं भुजे सत्यगिर्वाहसं भुजे । अतिथिं मानुषाणां पितुर्न यस्यासया । अमी च विश्वे अमृतास आ वयो हव्या देवेष्वा वयः ॥

எல்லா விசங்களின் (மக்களினங்களின்) பதியாக உம்மை நாம் அழைக்கிறோம்—அனைவருக்கும் பொதுவான தம்பதி (இல்லத்தலைவன்) ஆக—உமது போஷகமான சன்னிதியை அனுபவிக்க, சத்யகிர் (உண்மை-வாக்கு) வாகனமானவரை அனுபவிக்க. மனிதர்களின் அதிதி—அருகாமையும் அமர்வும் தந்தையைப் போன்றவர். மேலும் அந்த எல்லா அம்ருத (அமர) தேவர்கள் ஹவ்யங்களை தேவர்களிடம் கொண்டு செல்லட்டும்; நமது வலிமை/செழிப்பையும் அங்கே கொண்டு செல்லட்டும்.

Mantra 9

त्वमग्ने सहसा सहन्तमः शुष्मिन्तमो जायसे देवतातये रयिर्न देवतातये । शुष्मिन्तमो हि ते मदो द्युम्निन्तम उत क्रतुः । अध स्मा ते परि चरन्त्यजर श्रुष्टीवानो नाजर ॥

அக்னியே! நீ உன் சஹஸா (வல்லமை) மூலம் மிகுந்த வெல்லுநன்; தேவதாதயே (தேவத்துவ-அடைவு) பொருட்டு நீ மிகுந்த உஷ்மின் (வீரவெப்பம்/பலம்) உடையவனாகப் பிறக்கிறாய்—அதே தேவதாதயேக்காக ரயி (செல்வம்/நிறைவு) போல. ஏனெனில் உன் மது (உற்சாகம்) மிகுந்த வலிமை உடையது; உன் த்யும்ன (ஒளி/புகழ்) மிகுந்த பிரகாசம் உடையது; உன் க்ரது (சங்கல்ப-சக்தி) மிகுந்த செயல்திறன் உடையது. அப்போது, அஜர (முதுமையற்ற) நீயைச் சுற்றி, ஷ்ருஷ்டீவான் (கேட்போர்/கீழ்ப்படிவோர்) மக்கள் பரிவலம் செய்கின்றனர்—அஜரனைப் போல அஜரராக.

Mantra 10

प्र वो महे सहसा सहस्वत उषर्बुधे पशुषे नाग्नये स्तोमो बभूत्वग्नये । प्रति यदीं हविष्मान्विश्वासु क्षासु जोगुवे । अग्रे रेभो न जरत ऋषूणां जूर्णिर्होत ऋषूणाम् ॥

உங்களுக்காக—சஹஸா (வல்லமை) உடைய மகா-வீரனுக்காக, உஷர்புத (உஷாவை எழுப்புவோன்) காக, பஷுஷே (போஷிப்பவன்/வளர்ச்சி தருவோன்) காக—இந்த ஸ்தோமம் அக்னிக்காக உண்டாகட்டும். ஹவிஷ்மான் (ஹவிஸ் கொண்ட யஜமானன்) அவனை எல்லா க்ஷாஸு (உலகங்கள்/வாசஸ்தலங்கள்) இலும் அழைக்கும் போது, அவன் பதிலளிக்கிறான். முன்னிலையில், ரேப (பாடகர்) போல, அவன் முதுமையடைவதில்லை—ரிஷிகளின் ஜூர்ணி (வேகமிகு) ஹோத்ரு, ரிஷிகளின் வேகமிகு ஹோத்ரு.

Mantra 11

स नो नेदिष्ठं ददृशान आ भराग्ने देवेभिः सचनाः सुचेतुना महो रायः सुचेतुना । महि शविष्ठ नस्कृधि संचक्षे भुजे अस्यै । महि स्तोतृभ्यो मघवन्त्सुवीर्यं मथीरुग्रो न शवसा ॥

அக்னியே! காணப்பட்டவனே, எங்களுக்கு நெதிஷ்டம் (மிக அருகிய) தரிசனத்தை கொண்டு வா; தேவர்களுடன், உன் சுசேதுனா (ஒளிமிகு அறிவு) மூலம் இணைந்து வா—அதே சுசேதுனாவால் மகா ரயி (செல்வம்/நிறைவு) யை கொண்டு வா. மிக வலிமையுள்ளவனே! இதை எங்களுக்குப் பெரிதாக்கு—இந்தச் செயலில் எங்கள் ஸஞ்சக்ஷே (சேர்ந்து காணும் தெளிவு) க்காகவும், எங்கள் புஜே (அனுபவ/போக) க்காகவும். ம஘வன்! ஸ்தோத்ருக்களுக்கு மகா சுவீர்ய (உயர்ந்த வீரியம்/பராக்கிரமம்) அளி—உக்ரன் போல, பலத்தால் மத்தும் வல்லவன்.