Sukta 115

Mantra 1

चित्रं देवानामुदगादनीकं चक्षुर्मित्रस्य वरुणस्याग्नेः । आप्रा द्यावापृथिवी अन्तरिक्षं सूर्य आत्मा जगतस्तस्थुषश्च ॥

தேவர்களின் வியத்தகு, ஒளிமிகு முகம் உதயமானது—மித்ரன்-வருணன் மற்றும் அக்னியின் கண் ஆகிய சூரியன். அவர் த்யாவா-ப்ருதிவி மற்றும் அந்தரிக்ஷத்தை நிறைத்தார்; நகர்வதும் நிலைப்பதும் ஆகிய உலகமெங்கும் சூரியனே ஆத்மா.

Mantra 2

सूर्यो देवीमुषसं रोचमानां मर्यो न योषामभ्येति पश्चात् । यत्रा नरो देवयन्तो युगानि वितन्वते प्रति भद्राय भद्रम् ॥

ஒளிவீசும் தேவியான உஷஸின் பின்னால் சூரியன் செல்கிறான்; இளம் ஆண் ஒருவன் இளம்பெண்ணைத் தொடர்ந்து செல்லும் போல. எங்கு தெய்வத்தை நாடும் மனிதர்கள் யுகங்களை விரிக்கிறார்களோ, அங்கு அவர்கள் நன்மைக்கு நன்மையை எதிர்நிறுத்துகிறார்கள்—ஒவ்வொரு மங்கள அடியும் இன்னும் பெரிய மங்களத்திற்குப் பதிலாகிறது.

Mantra 3

भद्रा अश्वा हरितः सूर्यस्य चित्रा एतग्वा अनुमाद्यासः । नमस्यन्तो दिव आ पृष्ठमस्थुः परि द्यावापृथिवी यन्ति सद्यः ॥

சூரியனுடைய பத்திரமான அசுவங்கள்—ஹரித் (பசுமை-பொன்னிற) சக்திகள்—பலவண்ணம், வேகமாய், உற்சாகமாய் முன்னே பாய்கின்றன. வணங்கியபடி அவை த்யௌவின் (வானத்தின்) முதுகில் தம் நிலையைக் கொள்கின்றன; உடனே அவை த்யாவா-பிருதிவியைச் சுற்றிவந்து செல்கின்றன.

Mantra 4

तत्सूर्यस्य देवत्वं तन्महित्वं मध्या कर्तोर्विततं सं जभार । यदेदयुक्त हरितः सधस्थादाद्रात्री वासस्तनुते सिमस्मै ॥

இதுவே சூரியனின் தேவத்துவம்; இதுவே அவன் மகிமை: இரு கர்த்தாக்கள் (இரவு மற்றும் உஷா/இரு எல்லைகள்) நடுவே விரிந்த வலையினை அவன் ஒன்றாகச் சேர்த்தான். அவன் பொதுநிலையிலிருந்து ஹரித்களை யோகப்படுத்தும் போது, இரவு அவனுக்காகத் தன் ஆடையை விரிக்கிறது—ஒளியளிப்பவன் நியமமான வழியால் வெளிப்படும்படிக்கு.

Mantra 5

तन्मित्रस्य वरुणस्याभिचक्षे सूर्यो रूपं कृणुते द्योरुपस्थे । अनन्तमन्यद्रुशदस्य पाजः कृष्णमन्यद्धरितः सं भरन्ति ॥

மித்ரன்-வருணனின் அபிசக்ஷே (மேற்பார்வை நோக்கு) முன்னிலையில், சூரியன் த்யௌவின் உபஸ்தே (மடியில்) தன் ரூபத்தை அமைக்கிறான். அவன் வலிமையின் ஒரு பகுதி அளவற்றதும் ஒளிர்வதும்; மற்றொன்று கிருஷ்ணம் (இருள்மயம்)—இவ்விரண்டையும் ஹரித்கள் ஒன்றாகச் சேர்க்கின்றன.

Mantra 6

अद्या देवा उदिता सूर्यस्य निरंहसः पिपृता निरवद्यात् । तन्नो मित्रो वरुणो मामहन्तामदितिः सिन्धुः पृथिवी उत द्यौः ॥

இன்று, தேவர்களே, சூரியன் உதயமானவுடன் எங்களை நிரம்ஹஸ்—துன்பத்திலிருந்து—விடுவியுங்கள்; நிரவத்ய—குற்றமற்ற நிலைக்கு எதிரான பழி/தோஷத்திலிருந்தும்—விடுவியுங்கள். மித்ரனும் வருணனும் எங்களை விரிவாக்கட்டும்; அதிதி, சிந்து, ப்ருதிவி, மேலும் த்யௌ (த்யுலோகம்) எங்களைப் பேணி-காக்கட்டும்.