Prakarana 10

Verse 188 (चौपाई)

बिनु संतोष न काम नसाहीं। काम अछत सुख सपनेहुँ नाहीं।। राम भजन बिनु मिटहिं कि कामा। थल बिहीन तरु कबहुँ कि जामा।। बिनु बिग्यान कि समता आवइ। कोउ अवकास कि नभ बिनु पावइ।। श्रद्धा बिना धर्म नहिं होई। बिनु महि गंध कि पावइ कोई।। बिनु तप तेज कि कर बिस्तारा। जल बिनु रस कि होइ संसारा।। सील कि मिल बिनु बुध सेवकाई। जिमि बिनु तेज न रूप गोसाई।। निज सुख बिनु मन होइ कि थीरा। परस कि होइ बिहीन समीरा।। कवनिउ सिद्धि कि बिनु बिस्वासा। बिनु हरि भजन न भव भय नासा।।

binu santoṣa na kāma nasāhīṃ | kāma achata sukha sapanehũ nāhīṃ || rāma bhajana binu miṭahiṃ ki kāmā | thala bihīna taru kabahũ ki jāmā || binu bigyāna ki samatā āvai | kou avakāsa ki nabha binu pāvai || śraddhā binā dharma nahiṃ hoī | binu mahi gandha ki pāvai koī || binu tapa teja ki kara bistārā | jala binu rasa ki hoi saṃsārā || sīla ki mila binu budha sevakāī | jimi binu teja na rūpa gosāī || nija sukha binu mana hoi ki thīrā | parasa ki hoi bihīna samīrā || kavaniu siddhi ki binu bisvāsā | binu hari bhajana na bhava bhaya nāsā ||

திருப்தி இல்லாமல் ஆசை அடங்காது; ஆசை இருக்கும் வரை கனவில்கூட சுகம் இல்லை. ராமனை வழிபடாமல் ஆசை எப்படித் துடைக்கப்படும்? நிலம் இல்லாமல் மரம் முளைக்குமா? உண்மையான விவேகம் இல்லாமல் சமநிலை (சமத்வம்) எப்படிப் பிறக்கும்? ஆகாயம் இல்லாமல் வெளி கிடைக்குமா? சிரத்தா இல்லாமல் தர்மம் இல்லை; மண் இல்லாமல் மணம் கிடைக்குமா? தபஸ் இல்லாமல் எங்கு ஒளி பரவும்? நீர் இல்லாமல் உலகிற்கு என்ன சாரம் இருக்கும்? நல்லொழுக்கம் இல்லாமல் ஞானிகளுக்கு சேவகப் பக்தி எப்படிக் கிடைக்கும்?—ஒளி இல்லாமல் அழகு இல்லாததுபோல், ஓ பிரபுவே. உள்ளத்தின் அமைதி இல்லாமல் மனம் எப்படித் திடமாகும்? தொடு-குணம் இல்லாமல் காற்று உண்டா? நம்பிக்கை இல்லாமல் என்ன சாதனை? ஹரிவழிபாடு இன்றிப் பிறவிப் பயம் அழியாது.

Verse 189 (दोहा/सोरठा)

बिनु बिस्वास भगति नहिं तेहि बिनु द्रवहिं न रामु। राम कृपा बिनु सपनेहुँ जीव न लह बिश्रामु।।90(क)।। अस बिचारि मतिधीर तजि कुतर्क संसय सकल। भजहु राम रघुबीर करुनाकर सुंदर सुखद।।90(ख)।।

binu bisvāsa bhagati nahiṃ tehi binu dravahiṃ na rāmu | rāma kṛpā binu sapanehũ jīva na laha biśrāmu ||90(ka)|| asa bicāri matidhīra taji kutarka saṃsaya sakala | bhajahu rāma raghubīra karuṇākara sundara sukhada ||90(kha)||

நம்பிக்கை (விசுவாசம்) இல்லாமல் பக்தி இல்லை; அது இல்லாமல் ராமன் கருணையில் உருகமாட்டான். ராமகிருபை இன்றிக் கனவில்கூட ஜீவனுக்கு ஓய்வு இல்லை. (90க) ஆகவே, ஓ உறுதியான மனமே, இதை எண்ணி எல்லா வஞ்சக வாதங்களையும் சந்தேகங்களையும் விட்டுவிட்டு, கருணையின் சுரங்கமும் அழகும் ஆனந்ததாயகனுமான ரகுவீரன் ராமனை வழிபடு. (90க்ஹ)

Verse 190 (चौपाई)

निज मति सरिस नाथ मैं गाई। प्रभु प्रताप महिमा खगराई।। कहेउँ न कछु करि जुगुति बिसेषी। यह सब मैं निज नयनन्हि देखी।। महिमा नाम रूप गुन गाथा। सकल अमित अनंत रघुनाथा।। निज निज मति मुनि हरि गुन गावहिं। निगम सेष सिव पार न पावहिं।। तुम्हहि आदि खग मसक प्रजंता। नभ उड़ाहिं नहिं पावहिं अंता।। तिमि रघुपति महिमा अवगाहा। तात कबहुँ कोउ पाव कि थाहा।। रामु काम सत कोटि सुभग तन। दुर्गा कोटि अमित अरि मर्दन।। सक्र कोटि सत सरिस बिलासा। नभ सत कोटि अमित अवकासा।।

nija mati sarisa nātha maiṃ gāī | prabhu pratāpa mahimā khagarāī || kaheũ na kachu kari juguti biseṣī | yaha saba maiṃ nija nayananhi dekhī || mahimā nāma rūpa guna gāthā | sakala amita anaṃta raghunāthā || nija nija mati muni hari guna gāvahiṃ | nigama seṣa siva pāra na pāvahiṃ || tumhahi ādi khaga masaka prajaṃtā | nabha uṛāhiṃ nahiṃ pāvahiṃ aṃtā || timi raghupati mahimā avagāhā | tāta kabahũ kou pāva ki thāhā || rāmu kāma sata koṭi subhaga tana | durgā koṭi amita ari mardana || sakra koṭi sata sarisa bilāsā | nabha sata koṭi amita avakāsā ||

ஓ பறவையரசே, என் சிறு அறிவிற்கு ஏற்பவே நான் பிரபுவின் மகிமையைப் பாடினேன். சிறப்பு யுக்தியால் ஒன்றும் சொல்லவில்லை; இவை அனைத்தையும் என் கண்களாலேயே கண்டேன். ரகுநாதனின் நாமம், ரூபம், குணம், லீலை—இவற்றின் மகிமை அளவில்லாதது, முடிவில்லாதது. ஒவ்வொரு முனிவரும் தம் அளவிற்கு ஹரியின் குணங்களைப் பாடுவர்; வேதங்களும், சேஷனும், சிவனும் கூட கரையைப் பெறார். நீ ஆதிமூலம்—பறவையிலிருந்து கொசுவரை உயிர்களைப் பிறப்பிப்பவன்; அவர்கள் ஆகாயத்தில் பறந்தாலும் உன் முடிவை எட்டார். அப்படியிருக்க, அன்பனே, ரகுபதியின் மஹிமையின் ஆழத்தை யார் அளப்பார்? ராமனின் அழகு கோடிக்கணக்கான மன்மதர்களையும் மிஞ்சும்; பகைவரை நசுக்கும் வல்லமை எண்ணற்ற கோடி துர்கைகளையும் மிஞ்சும். அவரின் தேஜஸ் கோடிக்கணக்கான இந்திரர்களையும் மிஞ்சும்; அவரின் விரிவு எண்ணற்ற கோடி ஆகாயங்களையும் மிஞ்சும்.

Verse 191 (दोहा/सोरठा)

मरुत कोटि सत बिपुल बल रबि सत कोटि प्रकास। ससि सत कोटि सुसीतल समन सकल भव त्रास।।91(क)।। काल कोटि सत सरिस अति दुस्तर दुर्ग दुरंत। धूमकेतु सत कोटि सम दुराधरष भगवंत।।91(ख)।।

maruta koṭi sata bipula bala rabi sata koṭi prakāsa | śasi sata koṭi susītala samana sakala bhava trāsa ||91(ka)|| kāla koṭi sata sarisa ati dustara durga duranta | dhūmaketu sata koṭi sama durādharṣa bhagavaṃta ||91(kha)||

அவரின் பலம் கோடிக்கணக்கான வாயுக்களைப் போல் விரிந்தது; அவரின் ஒளி கோடிக்கணக்கான சூரியர்களைப் போல். அவரின் குளிர்ச்சி கோடிக்கணக்கான சந்திரர்களைப் போல்—சம்சாரத்தின் எல்லா அச்சங்களையும் தணிப்பது. (91க) அவர் கோடிக்கணக்கான காலங்களைப் போன்றவர்—தாண்ட இயலாத, பயங்கரமான, அணுக இயலாத கோட்டை. கோடிக்கணக்கான தும்கேதுக்களைப் போன்றவர்—அஜெயமான பரமேசுவரன். (91க்ஹ)

Verse 192 (चौपाई)

प्रभु अगाध सत कोटि पताला। समन कोटि सत सरिस कराला।। तीरथ अमित कोटि सम पावन। नाम अखिल अघ पूग नसावन।। हिमगिरि कोटि अचल रघुबीरा। सिंधु कोटि सत सम गंभीरा।। कामधेनु सत कोटि समाना। सकल काम दायक भगवाना।। सारद कोटि अमित चतुराई। बिधि सत कोटि सृष्टि निपुनाई।। बिष्नु कोटि सम पालन कर्ता। रुद्र कोटि सत सम संहर्ता।। धनद कोटि सत सम धनवाना। माया कोटि प्रपंच निधाना।। भार धरन सत कोटि अहीसा। निरवधि निरुपम प्रभु जगदीसा।।

prabhu agādha sata koṭi patālā | samana koṭi sata sarisa karālā || tīratha amita koṭi sama pāvana | nāma akhila agha pūga nasāvana || himagiri koṭi acala raghubīrā | siṃdhu koṭi sata sama gaṃbhīrā || kāmadhenu sata koṭi samānā | sakala kāma dāyaka bhagavānā || sārada koṭi amita caturāī | bidhi sata koṭi sṛṣṭi nipunāī || biṣṇu koṭi sama pālana kartā | rudra koṭi sata sama saṃhartā || dhanada koṭi sata sama dhanavānā | māyā koṭi prapaṃca nidhānā || bhāra dharana sata koṭi ahīsā | niravadhi nirupama prabhu jagadīsā ||

பாதாளத்தின் கோடிக்கணக்கான ஆழங்களைப் போல் அளவிட முடியாதவர்; கோடிக்கணக்கான பயங்களைப் போல் அச்சமூட்டுபவர். எண்ணற்ற கோடி தீர்த்தங்கள்போல் புனிதப்படுத்துபவர்; அவரின் நாமம் எல்லாப் பாபங்களின் சேர்க்கைக் குவியல்களையும் அழிக்கும். ரகுவீரன் கோடிக்கணக்கான இமயங்களைப் போல் அசையாதவர்; கோடிக்கணக்கான சமுத்திரங்களைப் போல் ஆழமானவர். கோடிக்கணக்கான காமதேனுக்களுக்கு ஒப்பானவர்—நியாயமான எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும் பரமன். எண்ணற்ற கோடி சரஸ்வதிகளுக்குச் சமமான நுண்ணறிவு உடையவர்; உலகங்களை அமைப்பதில் கோடிக்கணக்கான பிரஜாபதிகளின் திறமை உடையவர். பாதுகாப்பதில் கோடிக்கணக்கான விஷ்ணுக்களைப் போன்றவர்; லயத்தில் கோடிக்கணக்கான ருத்ரர்களைப் போன்றவர். செல்வத்தில் கோடிக்கணக்கான குபேரர்களைப் போன்றவர்; பல்வகை மாயைகளின் கோடிக்கணக்கான களஞ்சியமாய் இருப்பவர். சுமப்பதில் கோடிக்கணக்கான சேஷர்களைப் போன்றவர்—அனந்தன், ஒப்பற்றவன், ஜகந்நாதன்.

Verse 193 (छंद)

निरुपम न उपमा आन राम समान रामु निगम कहै॥ जिमि कोटि सत खद्योत सम रबि कहत अति लघुता लहै॥॥ एहि भाँति निज निज मति बिलास मुनिस हरिहि बखानहीं॥ प्रभु भाव गाहक अति कृपाल सप्रेम सुनि सुख मानहीं॥

nirupama na upamā āna rāma samāna rāmu nigama kahai | jimi koṭi sata khadyota sama rabi kahata ati laghutā lahai || ehi bhā̃ti nija nija mati bilāsa munisa harihi bakhānahī̃ | prabhu bhāva gāhaka ati kṛpāla saprema suni sukha mānahī̃ ||

ராமன் ஒப்பற்றவன்—அவருக்கு இணை எதுவும் இல்லை; வேதங்கள் இவ்வாறே அறிவிக்கின்றன. சூரியனை ‘நூறு மில்லியன் மின்மினிப் பூச்சிகளுக்கு ஒப்பானவன்’ என்று சொல்வது, அந்த ஒப்பீட்டின் சிறுமையையே வெளிப்படுத்தும். இவ்விதமாக, முனிவர்கள் தம் அறிவின் விளையாட்டிற்கு ஏற்ப பிரபுவை வர்ணிக்கின்றனர்; ஆனால் பரமகருணைமூர்த்தியும், உள்ளத்தின் நோக்கத்தை ஏற்றுக் கொள்பவனுமான அந்த ஸ்வாமி, அன்போடு கேட்டு மகிழ்கிறான்.

Verse 194 (दोहा/सोरठा)

रामु अमित गुन सागर थाह कि पावइ कोइ। संतन्ह सन जस किछु सुनेउँ तुम्हहि सुनायउँ सोइ।।92(क)।।

rāmu amita guna sāgara thāha ki pāvai koi | santanha sana jasa kichu suneũ tumhahi sunāyũ soi || 92(ka) ||

ராமன் அளவிட முடியாத குணக் கடல்—அவரின் ஆழத்தை யார் அறிய வல்லார்? சத்சங்கத்தில் நான் கேட்டதையே, அதுவே உமக்குச் சொல்லி வைத்தேன்.

Verse 195 (चौपाई)

भाव बस्य भगवान सुख निधान करुना भवन। तजि ममता मद मान भजिअ सदा सीता रवन।।92(ख)।।

bhāva basya bhagavāna sukha nidhāna karuṇā bhavana | taji mamatā mada māna bhaji-a sadā sītā ravana || 92(kha) ||

ஆனந்த நிதி, கருணைத் தாமம் ஆகிய பரமேசன், அன்பு-பக்தியால் வெல்லப்படுவான். பற்றுரிமை, அகந்தை, பெருமை ஆகியவற்றைத் துறந்து, சீதாபதியான ராமனை எப்போதும் ஆராதனை செய்.

Verse 196 (दोहा/सोरठा)

सुनि भुसुंडि के बचन सुहाए। हरषित खगपति पंख फुलाए।। नयन नीर मन अति हरषाना। श्रीरघुपति प्रताप उर आना।। पाछिल मोह समुझि पछिताना। ब्रह्म अनादि मनुज करि माना।। पुनि पुनि काग चरन सिरु नावा। जानि राम सम प्रेम बढ़ावा।। गुर बिनु भव निधि तरइ न कोई। जौं बिरंचि संकर सम होई।। संसय सर्प ग्रसेउ मोहि ताता। दुखद लहरि कुतर्क बहु ब्राता।। तव सरूप गारुड़ि रघुनायक। मोहि जिआयउ जन सुखदायक।। तव प्रसाद मम मोह नसाना। राम रहस्य अनूपम जाना।।

suni bhusuṇḍi ke bacana suhāe | haraṣita khagapati paṅkha phulāe || nayana nīra mana ati haraṣānā | śrīraghupati pratāpa ura ānā || pāchila moha samujhi pachitānā | brahma anādi manuja kari mānā || puni puni kāga carana siru nāvā | jāni rāma sama prema baṛhāvā || guru binu bhava nidhi tarai na koī | jaũ birañci saṅkara sama hoī || saṃsaya sarpa graseu mohi tātā | dukhada lahari kutarka bahu brātā || tava sarūpa gāruṛi raghunāyaka | mohi jiāyu jana sukhadāyaka || tava prasāda mama moha nasānā | rāma rahasya anūpama jānā ||

பூஷுண்டியின் இனிய மொழிகளைச் செவிமடுத்த பறவைகளின் அரசன் மகிழ்ந்து, ஆனந்தத்தில் சிறகுகளை விரித்தான். கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின; உள்ளம் பேரின்பத்தில் பொங்கி வழிந்தது; ஸ்ரீ ரகுபதியின் மகிமை அவன் மார்பில் புகுந்தது. ஆதியற்ற பரபிரம்மத்தை ஒரு மனிதனென்று எண்ணிய தன் முன்னைய மயக்கத்தை உணர்ந்து வருந்தினான். மீண்டும் மீண்டும் காகத்தின் திருவடிகளில் தலைவணங்கினான்; ராமன்பால் அன்பில் அவன் சமன் என்பதை அறிந்ததும், அவனிடத்தே அவன் பாசம் மேலும் பெருகியது. குருவின்றி பிறவிக் கடலை யாரும் கடக்க இயலாது—பிரம்மாவோ சங்கரனோ போன்றவராயினும் கூட. அன்பனே, சந்தேகப் பாம்பு என்னைச் சுற்றிப் பிடித்திருந்தது; பொய்யான பல வாதங்களின் துன்ப அலைகள் எழுந்தன. ஆனால் உமது உண்மைச் சொரூபமே ரகுநாதனின் கருட-மந்திரம்; பக்தர்களுக்கு ஆனந்தம் தருபவனே, நீர் என்னை உயிர்ப்பித்தீர். உமது அருளால் என் மாயை அழிந்தது; ராமனின் ஒப்பற்ற ரகசியத்தை நான் அறிந்தேன்.

Verse 197 (चौपाई)

ताहि प्रसंसि बिबिध बिधि सीस नाइ कर जोरि। बचन बिनीत सप्रेम मृदु बोलेउ गरुड़ बहोरि।।93(क)।।

tāhi prasaṃsi bibidha bidhi sīsa nāi kara jori | bacana binīta saprema mṛdu boleu garuṛa bahori || 93(ka) ||

பலவகையாய் அவரைப் புகழ்ந்து, தலைவணங்கி, கைகளைத் தொழுதிணைத்து, கருடன் மீண்டும் பேசத் தொடங்கினான்—அவனுடைய சொற்கள் மென்மையும் தாழ்மையும் அன்பும் நிறைந்தவை.

Verse 198 (दोहा/सोरठा)

तुम्हहि न ब्यापत काल अति कराल कारन कवन। मोहि सो कहहु कृपाल ग्यान प्रभाव कि जोग बल।।94(क)।। प्रभु तव आश्रम आएँ मोर मोह भ्रम भाग। कारन कवन सो नाथ सब कहहु सहित अनुराग।।94(ख)।।

tumhahi na byāpat kāla ati karāla kārana kavan | mohi so kahahu kṛpāla gyāna prabhāva ki joga bala ||94(ka)|| prabhu tava āśrama āẽ mora moha bhrama bhāga | kārana kavan so nātha saba kahahu sahita anurāga ||94(kha)||

அத்துணை பயங்கரமான காலனும் உம்மைத் தொடுவதில்லை—அதன் காரணம் என்ன? கருணைமூர்த்தியே, சொல்லும்: அது ஞானத்தின் வல்லமையா, யோகத்தின் சக்தியா? ஐயா, உமது ஆசிரமத்திற்குள் நான் வந்த கணமே என் மயக்கமும் குழப்பமும் ஓடிப் போயின. நாதா, அன்புடன் முழுமையாகச் சொல்லும்—இதற்குக் காரணம் என்ன?

Verse 199 (चौपाई)

गरुड़ गिरा सुनि हरषेउ कागा। बोलेउ उमा परम अनुरागा।। धन्य धन्य तव मति उरगारी। प्रस्न तुम्हारि मोहि अति प्यारी।। सुनि तव प्रस्न सप्रेम सुहाई। बहुत जनम कै सुधि मोहि आई।। सब निज कथा कहउँ मैं गाई। तात सुनहु सादर मन लाई।। जप तप मख सम दम ब्रत दाना। बिरति बिबेक जोग बिग्याना।। सब कर फल रघुपति पद प्रेमा। तेहि बिनु कोउ न पावइ छेमा।। एहि तन राम भगति मैं पाई। ताते मोहि ममता अधिकाई।। जेहि तें कछु निज स्वारथ होई। तेहि पर ममता कर सब कोई।।

garuṛa girā suni haraṣeu kāgā | boleu umā parama anurāgā || dhanya dhanya tava mati uragārī | prasn tumhāri mohi ati pyārī || suni tava prasn sa-prema suhāī | bahuta janama kai sudhi mohi āī || saba nija kathā kahaũ maĩ gāī | tāta sunahu sādara mana lāī || japa tapa makha sama dama brata dānā | birati bibeka joga bigyānā || saba kara phala raghupati pada premā | tehi binu kou na pāvai chemā || ehi tana rāma bhagati maĩ pāī | tāte mohi mamatā adhikāī || jehi tẽ kachu nija svāratha hoī | tehi para mamatā kara saba koī ||

கருடனின் சொற்களைச் செவிமடுத்த காகம் மகிழ்ந்து, மிகுந்த அன்போடு பேசிற்று—“ஓ உமா!” “பாம்புகளின் பகைவனே, உன் அறிவு பாக்கியமாய், பாக்கியமாய் இருக்கிறது; உன் கேள்வி எனக்கு மிகப் பிரியமானது. உன் அன்பும் பொருத்தமும் நிறைந்த வினாவைக் கேட்டவுடன், பல பிறவிகளின் நினைவு எனக்கு மீண்டுவந்தது. என் கதையை முழுதும் பாடுவேன்; அன்பனே, மரியாதையும் கவனமும் கொண்ட மனத்துடன் கேள். ஜபம், தவம், யாகம், சமம்-தமம், விரதம், தானம்; சந்நியாசம், விவேகம், யோகம், ஆத்மஞானம்— இவற்றின் எல்லாப் பயனும் ரகுபதியின் திருவடிகளில் அன்பே; அது இல்லையெனில் யாரும் உண்மையான நலனை அடையார். இந்த உடலிலேயே நான் ராமபக்தியைப் பெற்றேன்; ஆகையால் இதன்பால் எனக்கு மிகுந்த பற்றுதல். தன் நலனைத் தருவது எதுவோ, அதன்பால் எல்லாரும் ‘எனது’ என்ற உரிமை அன்பை வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள்.”

Verse 200 (दोहा/सोरठा)

पन्नगारि असि नीति श्रुति संमत सज्जन कहहिं। अति नीचहु सन प्रीति करिअ जानि निज परम हित।।95(क)।। पाट कीट तें होइ तेहि तें पाटंबर रुचिर। कृमि पालइ सबु कोइ परम अपावन प्रान सम।।95(ख)।।

pannagāri asi nīti śruti sammata sajjana kahahĩ | ati nīcahu sana prīti kari-a jāni nija parama hita ||95(ka)|| pāṭ kīṭ tẽ hoi tehi tẽ pāṭaṁbara rucira | kṛmi pālai sabu koi parama apāvana prāna sama ||95(kha)||

பாம்புகளின் பகைவனே, இதுவே நீதிவாக்கு—சாஸ்திரச் சான்றும் சத்புருஷர் மொழியும் உறுதிப்படுத்துவது: தாழ்ந்தவராகத் தோன்றினாலும் நட்பாக்கிக் கொள்; அதுவே உன் பரம நலம். ஒரு சிறு புழுவிலிருந்து பட்டு உண்டாகிறது; அதிலிருந்து அழகிய பட்டாடை உருவாகிறது; ஆகவே மிக அசுத்தமானதாயினும், உயிரைப் போல மதித்து அனைவரும் அந்தப் புழுவை வளர்க்கிறார்கள்.

Verse 201 (चौपाई)

स्वारथ साँच जीव कहुँ एहा। मन क्रम बचन राम पद नेहा।। सोइ पावन सोइ सुभग सरीरा। जो तनु पाइ भजिअ रघुबीरा।। राम बिमुख लहि बिधि सम देही। कबि कोबिद न प्रसंसहिं तेही।। राम भगति एहिं तन उर जामी। ताते मोहि परम प्रिय स्वामी।। तजउँ न तन निज इच्छा मरना। तन बिनु बेद भजन नहिं बरना।। प्रथम मोहँ मोहि बहुत बिगोवा। राम बिमुख सुख कबहुँ न सोवा।। नाना जनम कर्म पुनि नाना। किए जोग जप तप मख दाना।। कवन जोनि जनमेउँ जहँ नाहीं। मैं खगेस भ्रमि भ्रमि जग माहीं।। देखेउँ करि सब करम गोसाई। सुखी न भयउँ अबहिं की नाई।। सुधि मोहि नाथ जन्म बहु केरी। सिव प्रसाद मति मोहँ न घेरी।।

svāratha sā̃ca jīva kahũ ehā | mana krama bacana rāma pada nehā || soi pāvana soi subhaga sarīrā | jo tanu pāi bhaji-a raghubīrā || rāma bimukha lahi bidhi sama dehī | kabi kobida na prasaṁsahĩ tehī || rāma bhagati ehĩ tana ura jāmī | tāte mohi parama priya svāmī || tajaũ na tana nija icchā marnā | tana bina beda bhajana nahĩ barnā || prathama mohã mohi bahuta bigovā | rāma bimukha sukha kabahũ na sovā || nānā janama karma puni nānā | kie joga japa tapa makha dānā || kavana joni janameũ jahã nāhī̃ | maĩ khagesa bhrami bhrami jaga māhī̃ || dekheũ kari saba karama gosāī | sukhī na bhayaũ abahĩ kī nāī̃ || sudhi mohi nātha janma bahu kerī | siva prasāda mati mohã na gherī ||

ஒரு ஜீவனுக்கான உண்மைச் சுயநலம் இதுவே: மனம், செயல், வாக்கு—மூன்றிலும் ராமனின் திருவடிகளில் அன்பு. ரகுவீரனை ஆராதிக்கப் பயன்படும் உடலே புனிதம்; அதுவே பாக்கியமுடையது. பிரம்மாவின் உடலைப் போன்ற உயர்ந்த தேகம் கிடைத்தாலும், ராமனை விட்டு விலகினால், கவிஞரும் ஞானிகளும் அதைச் சிறப்பிப்பதில்லை. இந்த உடலிலேயே ராமபக்தி என் உள்ளத்தில் வேரூன்றியது; ஆகையால் இந்த உடல் எனக்கு மிக மிகப் பிரியமானது. நான் இந்த உடலைத் துறப்பதில்லை; மரணத்தையும் விரும்புவதில்லை; உடலின்றி வேதவழிப் பூஜை நடைபெறாது. முதலில் மாயை என்னை மிகத் துன்புறுத்தியது; ராமனை விட்டு விலகியதால், நான் ஒருபோதும் இன்ப நித்திரை உறங்கவில்லை. பிறவி பிறவியாக பலவகைச் செயல்களைச் செய்தேன்—யோகம், ஜபம், தவம், யாகங்கள், தானங்கள். எந்த யோனியில் நான் பிறக்கவில்லை? பறவைகளின் அரசனே, நான் உலகமெங்கும் அலைந்து அலைந்தேன். எல்லாவகை கர்மங்களையும் செய்தபோதும், ஆண்டவா, இப்போது உள்ள இன்பத்தைப் போல அப்போது நான் மகிழவில்லை. நாதா, பல பிறவிகளை நான் நினைவுகூர்கிறேன்; சிவபெருமானின் அருளால் என் மனம் இனி மாயையால் சூழப்படவில்லை.

Verse 202 (दोहा/सोरठा)

प्रथम जन्म के चरित अब कहउँ सुनहु बिहगेस। सुनि प्रभु पद रति उपजइ जातें मिटहिं कलेस।।96(क)।। पूरुब कल्प एक प्रभु जुग कलिजुग मल मूल। नर अरु नारि अधर्म रत सकल निगम प्रतिकूल।।96(ख)।।

prathama janma ke carita aba kahaũ sunahu bihagesa | suni prabhu pada rati upajai jātẽ miṭahĩ kalesa ||96(ka)|| pūruba kalpa eka prabhu juga kali-juga mala mūla | nara aru nāri adharma rata sakala nigama pratikūla ||96(kha)||

இப்போது என் முதல் பிறவியின் கதையைச் சொல்கிறேன்—பறவைகளின் அரசனே, கேள்; இதைக் கேட்டால், பகவானின் திருவடிகளில் அன்பு எழும்; அதனால் துயரங்கள் நீங்கும். முன்னொரு யுகத்தில், கலங்கலின் வேர் ஆகிய கலியுகம் இருந்தது; அப்போது ஆணும் பெண்ணும் அதர்மத்தில் ஈடுபட்டு, வேதமரபு முழுவதற்கும் எதிராக இருந்தனர்.

Verse 203 (चौपाई)

तेहि कलिजुग कोसलपुर जाई। जन्मत भयउँ सूद्र तनु पाई।। सिव सेवक मन क्रम अरु बानी। आन देव निंदक अभिमानी।। धन मद मत्त परम बाचाला। उग्रबुद्धि उर दंभ बिसाला।। जदपि रहेउँ रघुपति रजधानी। तदपि न कछु महिमा तब जानी।। अब जाना मैं अवध प्रभावा। निगमागम पुरान अस गावा।। कवनेहुँ जन्म अवध बस जोई। राम परायन सो परि होई।। अवध प्रभाव जान तब प्रानी। जब उर बसहिं रामु धनुपानी।। सो कलिकाल कठिन उरगारी। पाप परायन सब नर नारी।।

tehi kali-juga kosalapura jāī | janmata bhayuṁ sūdra tanu pāī || siva sevaka mana krama aru bānī | āna deva nindaka abhimānī || dhana mada matta parama bācālā | ugra-buddhi ura dambha bisālā || jadapi raheuṁ raghupati rajadhānī | tadapi na kachu mahimā taba jānī || aba jānā maiṁ avadha prabhāvā | nigamāgama purāna asa gāvā || kavanehuṁ janma avadha basa joī | rāma-parāyana so pari hoī || avadha prabhāva jāna taba prānī | jaba ura basahiṁ rāmu dhanupānī || so kali-kāla kaṭhina ura-gārī | pāpa-parāyana saba nara nārī ||

அந்தக் கலியுகத்தில் நான் கோசல நகரத்திற்குச் சென்று, சூத்ர உடலை எடுத்து பிறந்தேன். மனம், செயல், வாக்கு—மூன்றிலும் சிவனுக்குச் சேவகனாய் இருந்தும், அகந்தையுடன் பிற தெய்வங்களை இகழ்பவனாய் இருந்தேன். செல்வ மமதையில் மயங்கி, அளவுக்கு மீறிப் பேச்சாளனாய், கடுமையான புத்தியுடன், உள்ளத்தில் பெரும் வஞ்சகச் சேமிப்பை வைத்திருந்தேன். ரகுபதியின் தலைநகரிலேயே வாழ்ந்தும், அப்போதும் அதன் மகிமையை நான் அறியவில்லை. இப்போது வேதம், ஆகமம், புராணம் கூறுவது போல, அவதத்தின் வல்லமையை நான் உணர்ந்தேன். எந்தப் பிறவியிலாயினும் அவதத்தில் வாழ்பவன் நிச்சயமாக ராமபக்தனாகிறான். வில் ஏந்திய ராமன் உள்ளத்தில் வாசம் செய்யும் போது மட்டுமே, ஒரு ஜீவன் அவதத்தின் பெருமையை உணர்கிறது. இப்படிப்பட்டதே உள்ளத்தைச் சுடும் கடினமான கலிக்காலம்: ஆணும் பெண்ணும் அனைவரும் பாவத்திற்கே வளைந்து நிற்கிறார்கள்.

Verse 204 (दोहा/सोरठा)

कलिमल ग्रसे धर्म सब लुप्त भए सदग्रंथ। dंभिन्ह निज मति कल्पि करि प्रगट किए बहु पंथ।।97(क)।। भए लोग सब मोहबस लोभ ग्रसे सुभ कर्म। सुनु हरिजान ग्यान निधि कहउँ कछुक कलिधर्म।।97(ख)।।

kali-mala grasē dharma saba lupta bhae sadgrantha | dambhinha nija mati kalpi kari pragaṭa kiē bahu pantha || 97(ka) || bhae loga saba moha-basa lobha grasē subha karma | sunu hari-jāna jñāna-nidhi kahauṁ kachuka kali-dharma || 97(kha) ||

கலியின் களங்கம் எல்லா தர்மத்தையும் விழுங்கிவிட்டது; சத்திய சாஸ்திரங்கள் மறைவில் மூழ்கின. தம்முடைய புத்திச் சூழ்ச்சியால் புதுப் புதுக் கோட்பாடுகளை உருவாக்கி, வஞ்சகர்கள் பல வழிகளைப் பரப்பினர். மக்கள் முழுதும் மாயைக்குள் அகப்பட்டனர்; லோபம் புண்ணியக் கிரியைகளைத் தின்றுவிட்டது. கேள், ஹரியின் பக்தனே, ஞானத்தின் நிதியே: கலியின் ‘மதம்’ பற்றி சிறிது சொல்கிறேன்.

Verse 205 (चौपाई)

बरन धर्म नहिं आश्रम चारी। श्रुति बिरोध रत सब नर नारी।। द्विज श्रुति बेचक भूप प्रजासन। कोउ नहिं मान निगम अनुसासन।। मारग सोइ जा कहुँ जोइ भावा। पंडित सोइ जो गाल बजावा।। मिथ्यारंभ दंभ रत जोई। ता कहुँ संत कहइ सब कोई।। सोइ सयान जो परधन हारी। जो कर दंभ सो बड़ आचारी।। जौ कह झूँठ मसखरी जाना। कलिजुग सोइ गुनवंत बखाना।। निराचार जो श्रुति पथ त्यागी। कलिजुग सोइ ग्यानी सो बिरागी।। जाकें नख अरु जटा बिसाला। सोइ तापस प्रसिद्ध कलिकाला।।

barana-dharma nahiṁ āśrama cārī | śruti-birodha rata saba nara nārī || dvija śruti-bēcaka bhūpa prajā-sana | kou nahiṁ mānai nigama anusāsana || māraga soī jā kahuṁ joī bhāvā | paṇḍita soī jo gāla bajāvā || mithyā-ārambha dambha rata joī | tā kahuṁ santa kahai saba koī || soī sayāna jo para-dhana hārī | jo kara dambha so baṛa ācārī || jau kaha jhūṁṭha masakharī jānā | kali-juga soī guṇavanta bakhānā || nirācāra jo śruti patha tyāgī | kali-juga soī gyānī so birāgī || jākeṁ nakha aru jaṭā bisālā | soī tāpasa prasiddha kali-kālā ||

வர்ணதர்மத்திற்கும் மதிப்பில்லை; நான்கு ஆசிரமங்களுக்கும் இடமில்லை; ஆண் பெண் அனைவரும் ஸ்ருதியை எதிர்ப்பதில் மகிழ்கின்றனர். பிராமணர் வேதத்தை விற்கின்றனர்; அரசர்கள் ஆட்சி செய்வதற்கே உள்ளனர்—வேதவிதியின் கட்டுப்பாட்டை யாரும் ஏற்கார். ஒவ்வொருவருக்குப் பிடித்ததே ‘மார்க்கம்’; அதிகமாகக் கூச்சலிடுபவனே ‘பண்டிதன்’. பொய்யான முயற்சிகளுக்கும் வஞ்சகத்திற்கும் அடிமையானவனை—எல்லோரும் ‘சாது’ எனப் புகழ்கின்றனர். பிறரின் செல்வத்தைப் பறிப்பவனே ‘சாமர்த்தியன்’; வஞ்சகத்தைப் பறைசாற்றுபவன் ‘மகா நெறியாளர்’ எனப் போற்றப்படுகிறான். பொய் பேசவும், கேலிக்கூத்தாடவும் தெரிந்தால்—கலியில் அவன் ‘நல்லொழுக்கன்’ எனப் பாராட்டப்படுகிறான். நடத்தை இன்றி ஸ்ருதி வழியைத் துறப்பவன்—கலியில் ‘பண்டிதன்’ ‘விரக்தன்’ என அழைக்கப்படுகிறான். நகங்களும் ஜடாமுடியும் பெரிதாய் வளர்த்தவன்—கரிய யுகத்தில் அவனே துறவியாகப் புகழ் பெறுகிறான்.

Verse 206 (दोहा/सोरठा)

असुभ बेष भूषन धरें भच्छाभच्छ जे खाहिं। तेइ जोगी तेइ सिद्ध नर पूज्य ते कलिजुग माहिं।।98(क)।। जे अपकारी चार तिन्ह कर गौरव मान्य तेइ। मन क्रम बचन लबार तेइ बकता कलिकाल महुँ।।98(ख)।।

aśubha bēṣa bhūṣana dharēṁ bhaccha-abhaccha jē khāhiṁ | tēi jogī tēi siddha nara pūjya tē kali-juga māhiṁ || 98(ka) || jē apakārī cāra tinh kara gaurava mānya tēi | mana krama bacana labāra tēi bakatā kali-kāla mahuṁ || 98(kha) ||

அசுத்த வேடங்களும் ஆபரணங்களும் அணிந்து, உண்ணத் தகுதியும் தகாததையும் ஒன்றுபோல் உண்ணுவோர்— அத்தகையவர்களே கலியில் யோகிகளும் சித்தர்களுமாக மதிக்கப்படுகின்றனர். தீங்கு செய்பவராயினும் இனிமையாகப் பேசி புத்திசாலித்தனமாய் நடப்போர்—அவர்களுக்கே பெருமை வழங்கப்படுகிறது. மனம், செயல், சொல்—மூன்றிலும் பொய்யர் ஆனோர்—கலி காலத்தின் புகழ்பெற்ற வாக்மிகள் ஆவர்.

Verse 207 (चौपाई)

नारि बिबस नर सकल गोसाई। नाचहिं नट मर्कट की नाई।। सूद्र द्विजन्ह उपदेसहिं ग्याना। मेलि जनेऊ लेहिं कुदाना।। सब नर काम लोभ रत क्रोधी। देव बिप्र श्रुति संत बिरोधी।। गुन मंदिर सुंदर पति त्यागी। भजहिं नारि पर पुरुष अभागी।। सौभागिनीं बिभूषन हीना। बिधवन्ह के सिंगार नबीना।। गुर सिष बधिर अंध का लेखा। एक न सुनइ एक नहिं देखा।। हरइ सिष्य धन सोक न हरई। सो गुर घोर नरक महुँ परई।। मातु पिता बालकन्हि बोलाबहिं। उदर भरै सोइ धर्म सिखावहिं।।

nāri-bibasa nara sakala gosāī | nācahiṁ naṭa markaṭa kī nāī || sūdra dvijanha upadēsahiṁ gyānā | mēli janēū lēhiṁ kudānā || saba nara kāma lobha rata krodhī | dēva bipra śruti santa birodhī || guṇa-mandira sundara pati tyāgī | bhajahiṁ nāri para-puruṣa abhāgī || saubhāginīṁ bibhūṣana hīnā | bidhavanha kē siṅgāra nabīnā || guru ṣiṣa badhira andha kā lēkhā | ēka na sunai ēka nahiṁ dēkhā || harai ṣiṣya dhana sōka na haraī | sō guru ghōra naraka mahuṁ paraī || mātu pitā bālakanhi bolābahiṁ | udara bharai sōi dharma sikhāvahiṁ ||

பெண்களால் அடக்கப்பட்ட ஆண்கள் தம்மையே எல்லார்க்கும் ஆண்டவர் என எண்ணி, நடிகரும் குரங்கும் போல ஆடுகின்றனர். சூத்ரர்கள் இருமுறை பிறந்தோர்க்கு ‘ஞானம்’ போதிக்கின்றனர்; பூணூல் அணிந்து தீய வழிகளைப் பிடிக்கின்றனர். எல்லோரும் காமம், லோபம், கோபம் ஆகியவற்றில் மூழ்கி—தேவர்கள், பிராமணர், ஸ்ருதி, சாதுக்கள் ஆகியோர்க்கு எதிராக நிற்கின்றனர். பெண்கள், நற்குணத்தின் வாசஸ்தலமான அழகிய கணவர்களை விட்டுவிட்டு, துர்பாக்கியத்தால் பிற ஆண்களை நாடுகின்றனர். பாக்கியவதிகள் அலங்காரம் இன்றி வாழ, விதவைகள் புதிய ஆபரணங்களை அணிகின்றனர். குருவும் சீடனும் செவிடனும் குருடனும் போல: ஒருவன் கேட்கான், மற்றவன் காணான். சீடனின் செல்வத்தைத் திருடியும் அவன் துயரை நீக்காத குரு—பயங்கர நரகத்தில் வீழ்வான். தாய் தந்தை பிள்ளைகளை அழைப்பர்; வயிற்றை நிரப்புபவனே ‘தர்மம்’ போதிப்பவன் எனக் கருதப்படுகிறான்.

Verse 208 (दोहा/सोरठा)

ब्रह्म ग्यान बिनु नारि नर कहहिं न दूसरि बात। कौड़ी लागि लोभ बस करहिं बिप्र गुर घात।।99(क)।। बादहिं सूद्र द्विजन्ह सन हम तुम्ह ते कछु घाटि। जानइ ब्रह्म सो बिप्रबर आँखि देखावहिं डाटि।।99(ख)।।

brahma gyāna binu nāri nara kahahiṁ na dūsari bāta | kauṛī lāgi lobha basa karahiṁ bipra gura ghāta ||99(ka)|| bādahiṁ sūdra dvijanha sana hama tumha te kachu ghāṭi | jānai brahma so biprabara ā̃khi dekhāvahiṁ ḍāṭi ||99(kha)||

பிரஹ்ம ஞானத்தின் உண்மை அறிவின்றி, ஆணும் பெண்ணும் அதற்கு மேல் ஒன்றையும் பேசார். ஒரு சிறு கவரிக்காகவே, லோபத்தால் உந்தப்பட்டு, பிராமணனையும் குருவையும் கூட துரோகம் செய்கின்றனர். சூத்ரர்கள் இருமுறை பிறந்தோருடன் வாதிடுவர்—‘எதில் நாங்கள் உங்களைவிடக் குறை?’ என்று; பிராமணர்களில் சிறந்தவராக வேண்டியோர், பிரஹ்மஞானம் கூறிக்கொண்டும், வெறும் கடுஞ்சினத்துடன் முறைத்தும் திட்டியும் நிற்கின்றனர்.