Yuddha Kanda Sarga 90 - Valmiki Ramayana | Tamil | Vedapath

Valmiki

Yuddha KandaSarga 9054 Verses

Sarga 90

इन्द्रजित्-लक्ष्मणयुद्धम् तथा वानरप्रोत्साहनम् (Indrajit–Lakshmana Battle and the Rallying of the Vanaras)

युद्धकाण्ड

யுத்தகாண்டத்தின் 90ஆம் சர்க்கத்தில் லங்காபோரின் தீர்மானக் கட்டம் இரண்டு இணைந்த இயக்கங்களாக வெளிப்படுகிறது—(1) விபீஷணன் வானரத் தலைவர்களைத் தந்திரமாக ஊக்குவித்தல், (2) லக்ஷ்மணன்–இந்திரஜித் (ராவணி) இருவரின் இரட்டைப் போரின் தீவிரம் அதிகரித்தல். வெற்றிக்காக இருவரும் உறுதியாக மோதுகின்றனர்; போர் யானைகள் போல ஒருவரை ஒருவர் தாக்குகின்றனர். விபீஷணன் முன்னணியில் நின்று போரைக் கண்டு வழிநடத்துகிறான். முன்னரே வீழ்ந்த முக்கிய ராக்ஷச சேனாதிபதிகளை விபீஷணன் பட்டியலிட்டு, மீதமுள்ள போரின் இலக்கைச் சுருக்குகிறான்—ராக்ஷச எதிர்ப்பின் பிரதான தூண் இப்போது இந்திரஜித்தே; ராவணன் மட்டும் இறுதி விதிவிலக்கு. ராமனுக்காகத் தன் அண்ணனின் மகனைத் தாக்க வேண்டிய தர்மச் சிக்கலும், உறவுக் கொலையின் நெறிப் பாரமும் அவன் வெளிப்படுத்துகிறான். இதைக் கேட்ட வானரச் சிறப்பினர் மேலும் போர்மகிழ்ச்சியுடன் எழுகின்றனர். போர் காட்சி மேலும் கொடுமையாகிறது—ஜாம்பவான் வானரப் படையுடன் ஆயுதம் தாங்கிய ராக்ஷசர்களை எதிர்த்து மோதுகிறான்; ஹனுமான் லக்ஷ்மணனை ரதத்திலிருந்து இறக்கி, வேரோடு பிடுங்கிய சால மரத்தால் ராக்ஷச வரிசைகளைச் சிதைக்கிறான். லக்ஷ்மணன்–இந்திரஜித் அம்புமழை மிக வேகமாகப் பொழிகிறது; வில்லைக் கையசைவும் கண்களுக்குப் புலப்படாத அளவுக்கு. வானம் அம்புவலையால் மூடப்படுகிறது; இருள், தீய நிமித்தங்கள் பெருகுகின்றன; போரொலி தேவர்–அசுரர் யுத்தத்தை நினைவூட்டுகிறது. பின்னர் முக்கிய திருப்பங்கள் நிகழ்கின்றன—சௌமித்ரி இந்திரஜித்தின் நான்கு குதிரைகளையும் குத்தி வீழ்த்துகிறான்; பல்ல அம்பால் சாரதியின் தலை துண்டிக்கப்படுகிறது; இந்திரஜித் சிறிது நேரம் தானே சாரதிப் பணியை ஏற்கிறான். வானரத் தலைவர்கள் பாய்ந்து குதிரைகளை கொன்று, இந்திரஜித்தை கால்போருக்கு கட்டாயப்படுத்துகின்றனர். லக்ஷ்மணன் அடர்ந்த அம்புவீச்சால் அவனைத் தடுத்து நிறுத்துகிறான்; இந்திரஜித்தின் மனச்சோர்வைக் கண்ட வானரர்களின் மனோபலம் உயர்கிறது. சர்க்கத்தின் முடிவில் இந்திரஜித் கால்நடையாக முன்னேற, லக்ஷ்மணன் அவன் மீண்டும் எழுப்பும் அம்புமழையைத் தடுத்து, அவன் வீழ்ச்சிக்கான வேகத்தை உறுதிப்படுத்துகிறான்.

Shlokas

Verse 1

युध्यमानौतुतौदृष्टवाप्रसक्तौनरराक्षसौ ।प्रभिन्नाविवमातङ्गौपरस्परवधैषिणौ ।।।।तौद्रष्टुकामस्सङ्ग्रामेपरस्परगतौबली ।शूरस्सरावणभ्रातातस्थौसङ्ग्राममूर्धनि ।।।।

அந்த மனிதனும் ராட்சசனும் போரில் பற்றிக்கொண்டு, ஒருவரை ஒருவர் கொல்லத் துடித்து, மதயானைகள் போல மோதிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து, ராவணனின் வீர சகோதரன் விபீஷணன் அவர்களின் போரைக் காண விரும்பி, போர்க்களத்தின் முன்னணியில் நிலைத்து நின்றான்.

Verse 2

युध्यमानौतुतौदृष्टवाप्रसक्तौनरराक्षसौ ।प्रभिन्नाविवमातङ्गौपरस्परवधैषिणौ ।।6.90.1।।तौद्रष्टुकामस्सङ्ग्रामेपरस्परगतौबली ।शूरस्सरावणभ्रातातस्थौसङ्ग्राममूर्धनि ।।6.90.2।।

போரில் ஒருவரையொருவர் எதிர்த்து மோதிய அந்த இரு மகாவீரர்களைக் காண விரும்பிய ராவணனின் வீர சகோதரன் போர்க்களத்தின் முன்னணியில் நின்றான்।

Verse 3

ततोविष्फारयामासमहद्धनुरवस्थितः ।उत्ससर्ज च तीक्ष्णाग्रान् राक्षसेषुमहाशरान् ।।।।

பின்னர் அவர் நிலைபெற்று நின்று தமது பெரும் வில்லைக் கெட்டியாக இழுத்து, ராக்ஷசர்கள்மேல் கூர்முனையுடைய மகா அம்புகளை ஏவினார்.

Verse 4

तेशराःशिखिसम्पर्शानिपतन्तस्समाहिताः ।राक्षसान् दारयामासुर्वज्राणीवमहागिरीन् ।।।।

அக்கினி தொடுதல்போல் எரியும், குறி தவறாத அந்த அம்புகள் விழுந்தவுடன் ராக்ஷசர்களைச் சிதைத்தன—வஜ்ரம் மாபெரும் மலைகளைப் பிளப்பதுபோல்॥

Verse 5

विभीषणस्यानुचरास्तेपिशूलासिपट्टसै: ।चिच्छिदुःसमरेवीरान्राक्षसान्राक्षसोत्तमाः ।।।।

விபீஷணனின் அனுசரர்களான அந்தச் சிறந்த ராட்சசர்களும் போரில் சூலம், வாள், பட்டசம் (கோடரி) கொண்டு வீர ராட்சசர்களை வெட்டி வீழ்த்தினர்.

Verse 6

राक्षसैस्स्सैःपरिवृतस्सतदातुविभीषणः ।बभौमध्येप्रहृष्टानामाकलभानामिवद्विपः ।।।।

அப்போது அந்த ராக்ஷசர்களால் சூழப்பட்ட விபீஷணன், மகிழ்ந்த இளங்காளை யானைகளின் நடுவே மகா யானைபோல் நடுவில் ஒளிர்ந்தான்।

Verse 7

ततस्स्संञ्चोदयानोवैहरीन्रक्षोरणप्रियान् ।उवाचवचनंकालेकालज्ञोरक्षसांवरः ।।।।

பின்னர் காலத்தை அறிந்த ராக்ஷசர்களில் சிறந்த விபீஷணன், ராக்ஷசர்களுடன் போரிட ஆவலுற்ற வானரர்களைத் தூண்டி, ஏற்ற வேளையில் உரையாற்றினான்।

Verse 8

एकोऽयंराक्षसेन्द्रस्यपरायणमवस्थितः ।एतच्छेषंबलंतस्यकिंतिष्ठतहरीश्वराः ।।।।

இவன் ஒருவனே ராக்ஷசராஜனின் கடைசி சரணமாக இங்கே நிற்கிறான்; இதுவே அவனுடைய மீதமுள்ள படை—வானரத் தலைவர்களே, ஏன் நின்றிருக்கிறீர்கள்?

Verse 9

अस्मिंन्विनिहतेपापेराक्षसेरणमूर्थनि ।रावणंवर्जयित्वातुशेषमस्यबलंहतम् ।।।।

போரின் முன்னணியில் இந்தப் பாவி ராக்ஷசன் வீழ்ந்தால், ராவணனைத் தவிர அவனுடைய மீதமுள்ள படை அழிந்ததுபோலவே ஆகும்।

Verse 10

प्रहस्तोनिहतोवीरोनिकुम्भश्चमहाबल. ।कुम्भकर्णश्चकुम्भश्चधूम्राक्षश्चनिशाचरः ।।।।जम्बुमालीमहामालीतीक्ष्णवेगोऽशनिप्रभः ।सुप्तघ्नोयज्ञकोपश्चवज्रदंष्ट्रश्चराक्षसः ।।।।सम्ह्रादीविकटोऽरिघ्नस्तपनोदमएव च ।प्रघासःप्रघसश्चैवप्रजङ्घोजङ्घएव च ।।।।अग्निकेतुश्चदुर्धर्षोरश्मिकेतुश्चवीर्यवान् ।विद्युज्जिह्वाद्विजिह्वश्चसूर्यशत्रुश्चराक्षसः ।।।।अकम्पनःसुपार्श्वश्चचक्रमाली च राक्षसः ।कम्पनस्सत्त्ववन्तौतौदेवान्तकनरान्तकौ ।।।।

“வீரன் பிரஹஸ்தன் கொல்லப்பட்டான்; மகாபலன் நிகும்பனும்; கும்பகர்ணன், கும்பன், இரவுலாவி தூம்ராக்ஷனும். ஜம்புமாலி, மகாமாலி, தீக்ஷ்ணவேகன், அசனிப்ரபன், சுப்தக்னன், யஜ்ஞகோபன், வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன்; சம்ஹ்ராதி, விகடன், அரிக்னன், தபனன், தமன்; பிரகாசன், பிரகசன், பிரஜங்கன், ஜங்கன்; துர்தர்ஷன் அக்னிகேது, வீர்யவான் ரஷ்மிகேது, வித்யுஜ்ஜிஹ்வா, த்விஜிஹ்வா, சூர்யசத்ரு; அகம்பனன், சுபார்ஷ்வன், சக்ரமாலி, கம்பனன்—மேலும் வலிமைமிக்க தேவாந்தகன், நராந்தகன்—இவர்கள் அனைவரும் உன்னால் கொல்லப்பட்டார்கள்।”

Verse 11

प्रहस्तोनिहतोवीरोनिकुम्भश्चमहाबल. ।कुम्भकर्णश्चकुम्भश्चधूम्राक्षश्चनिशाचरः ।।6.90.10।।जम्बुमालीमहामालीतीक्ष्णवेगोऽशनिप्रभः ।सुप्तघ्नोयज्ञकोपश्चवज्रदंष्ट्रश्चराक्षसः ।।6.90.11।।सम्ह्रादीविकटोऽरिघ्नस्तपनोदमएव च ।प्रघासःप्रघसश्चैवप्रजङ्घोजङ्घएव च ।।6.90.12।।अग्निकेतुश्चदुर्धर्षोरश्मिकेतुश्चवीर्यवान् ।विद्युज्जिह्वाद्विजिह्वश्चसूर्यशत्रुश्चराक्षसः ।।6.90.13।।अकम्पनःसुपार्श्वश्चचक्रमाली च राक्षसः ।कम्पनस्सत्त्ववन्तौतौदेवान्तकनरान्तकौ ।।6.90.14।।

Verse 12

Verse 13

Verse 14

Verse 15

एतान्निहत्यातिबलान्बहून्राक्षससत्तमान् ।बाहुभ्यांसागरंतीर्त्वालङ्घ्यतांगोष्पदं लघु ।।।

“நீ மிகுந்த வலிமையுடைய பல ராட்சசத் தலைவர்களை வதைத்தாய்; உன் தோள்பலத்தாலேயே கடலையும் கடந்தாய்; ஆகவே இப்போது இந்தச் சிறிய ‘பசுவின் குளம்புச் சுவடு’ போன்ற தடையையும் தாமதமின்றி தாண்டிவிடு।”

Verse 16

एतावदेवशेषंवोजेतव्यमिहवानराः ।हतास्सर्वेसमागम्यराक्षसाबलदर्पिताः ।।।।

வானரர்களே! இங்கே வெல்ல வேண்டியது இவ்வளவே இப்போது மீதமுள்ளது. வலத்தின் அகந்தையால் மயங்கிய ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் உங்களுடன் நேரடியாக மோதிவந்து வதைக்கப்பட்டனர்.

Verse 17

अयुक्तंनिधनंकर्तुंपुत्रस्यजनितुर्मम ।घृणामपास्यरामार्थेनिहन्यांभ्रातुरात्मजम् ।।।।

எனக்கு—தந்தைபோன்றவனாக—மகன்போன்ற ஒருவரின் மரணத்தை ஏற்படுத்துவது பொருத்தமல்ல. ஆயினும் ராமன் பொருட்டு கருணையை விட்டு, என் சகோதரனின் மகனை நான் வதைக்கிறேன்.

Verse 18

हन्तुकामस्यमेबाष्पंचक्षुश्चैवनिरुध्यति ।तमेवैषमहाबाहुर्लक्ष्मणश्शमयिष्यति ।।।।वानराघ्नतसम्भूयभृत्यानस्यसमीपगान् ।

நான் அவனை வதைக்க விரும்பினாலும், கண்ணீர் என் கண்களைத் தடுத்து நிறுத்துகிறது. அவனை இந்த மகாபாகு லக்ஷ்மணனே அடக்கி முடிப்பான். வானரர்களே! நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி, அருகே வரும் அவன் பணியாளர்களை வதையுங்கள்.

Verse 19

इतितेनातियशसाराक्षसेनाभिचोदिताः ।।।।वानरेन्द्राजहृषिरेलाङ्गूलानि च विव्यधुः ।

அதியசஸுடைய அந்த இராட்சசன் தூண்டியதனால் வானரத் தலைவர்கள் மகிழ்ந்து, உற்சாகத்தில் தங்கள் வால்களை வேகமாக அசைத்தனர்।

Verse 20

ततस्तुकपिशार्दूलाःश्रवेन्तःश्चपुनःपुनः ।।।।मुमुचुर्विविधान्नादान्मेघान् दृष्टवेवबर्हिणः ।

அப்போது புலியை ஒத்த வானரர்கள் மீண்டும் மீண்டும் கர்ஜித்து, பலவகை ஒலிகளை எழுப்பினர்—மழைமேகங்களைப் பார்த்த மயில்கள் கூவுவது போல।

Verse 21

जाम्बवानपितैःसर्वैःसयूथ्यैरभिसम्वृतः ।।।।तेऽश्मभिस्ताडयामासुर्नखैर्धन्स्सैश्चराक्षसान् ।

ஜாம்பவானும் அந்த எல்லா கூட்டங்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தான்; அவர்கள் இராட்சசர்களை கற்களால் தாக்கி, நகங்களாலும் பற்களாலும் கிழித்தனர்।

Verse 22

निघ्नन्तमृक्षाधिपतिंराक्षसास्तेमहाबलाः ।।।।परिवव्रुर्भयंत्यक्त्वातमनेकविधायुथाः ।

அவர்களை வீழ்த்திக் கொண்டிருந்த கரடிகளின் அதிபதியைச் சுற்றி, அந்த மகாபல இராட்சசர்கள் அச்சத்தைத் துறந்து பலவகை ஆயுதங்களுடன் சூழ்ந்தனர்।

Verse 23

शरैःपरशुभिस्तीक्ष्णैःपट्टिशैर्यष्टितोमरैः ।।।।जाम्बवन्तंमृधेजघ्नुर्निघ्नन्तंराक्षसींचमूम् ।

கூரிய அம்புகள், பரசுகள், பட்டிசங்கள், இரும்புக் கோல்கள், தோமரம்போன்ற ஈட்டிகளால் ராட்சசர்கள் போரில் ஜாம்பவானைத் தாக்கினர்—ராட்சசப் படையை வெட்டிச் சாய்த்துக் கொண்டிருந்த அவர்மேல்.

Verse 24

स सम्प्रहारस्तुमुलःसञ्जज्ञेकपिरक्षसाम् ।।।।देवासुराणांक्रुद्धानांयथाभीमोमहास्वनः ।

வானரர்–ராட்சசர் இடையே கடும், கலகலப்பான மோதல் எழுந்தது—கோபமுற்ற தேவர்கள், அசுரர்கள் புரிந்த பழம்பெரும் போர்போல், அச்சமூட்டும் பேரொலியுடன்.

Verse 25

हनुमानपिसङ्क्रुद्धःसानुमुत्पाट्यपर्वतात् ।।।।स लक्ष्मणंस्वयंपृष्ठादवरोप्यमहामनाः ।रक्षसांकदनंचक्रेसमासाद्यसहस्रशः ।।।।

ஹனுமான் கூட கோபம் கொண்டு, மலைச்சரிவிலிருந்து ஒரு சால மரத்தைப் பிடுங்கினார். பின்னர் அந்த மகாத்மா தாமே இலக்குமணனைத் தன் முதுகிலிருந்து இறக்கி வைத்து, பகைவரணியில் புகுந்து, ஆயிரக்கணக்கான ராட்சசர்களை அழிக்கத் தொடங்கினார்.

Verse 26

हनुमानपिसङ्क्रुद्धःसानुमुत्पाट्यपर्वतात् ।।6.90.25।।स लक्ष्मणंस्वयंपृष्ठादवरोप्यमहामनाः ।रक्षसांकदनंचक्रेसमासाद्यसहस्रशः ।।6.90.26।।

ஹனுமான் கோபத்துடன் மலைத்தொடரிலிருந்து சால மரத்தைப் பிடுங்கினார். அந்த மகாத்மா தாமே இலக்குமணனைத் தன் முதுகிலிருந்து இறக்கி வைத்து, பகைவரணிக்குள் நுழைந்து, ஆயிரக்கணக்கான ராட்சசர்களை அழித்தார்.

Verse 27

स दत्त्वातुमुलंयुद्धंपितृव्यस्येन्द्रजत् बली ।लक्ष्मणंपरवीरघ्नःपुनरेवाभ्यधावत ।।।।

தன் மாமனுடன் கடும் போர் புரிந்த பின், வலிமைமிக்க இந்திரஜித்—பகை வீரர்களை அழிப்பவன்—மீண்டும் இலக்குமணனை நோக்கி வேகமாகப் பாய்ந்தான்.

Verse 28

तौप्रयुद्दौतदावीरौमृधेलक्ष्मणराक्षसौ ।शरौघानभिवर्षन्तौजघ्नतुस्तौपरस्परम् ।।।।

அப்போது போர்க்களத்தில் அந்த இரு வீரர்கள்—லக்ஷ்மணனும் ராக்ஷசன் (இந்திரஜித்) மும்—அம்புகளின் பெருவெள்ளத்தைப் பொழிந்து இடைவிடாது ஒருவரையொருவர் தாக்கினர்.

Verse 29

अभीक्षणमन्तर्धदतुश्शरजालैर्महाबलौ ।चन्द्रादित्याविवोष्णान्तेयथामेघैस्तरस्विनौ ।।।।

அந்த இரு மாபெரும் வலிமையுடைய, வேகமிக்க வீரர்கள் அம்புகளின் வலையால் மீண்டும் மீண்டும் ஒருவரையொருவர் மறைத்தனர்—கோடை முடிவில் விரைந்து செல்லும் மேகங்கள் சூரியனையும் சந்திரனையும் அடிக்கடி மூடுவது போல.

Verse 30

न ह्यादानं न सन्धानंधनुषोवापरिग्रहः ।न विप्रमोक्षोबाणानां न विकर्षो न विग्रहः ।।।।न मुष्टिप्रतिसन्धानं न लक्ष्यप्रतिपादनम् ।अदृश्यततयोस्तत्रयुध्यतोःपाणिलाघवात् ।।।।

அங்கே போரிட்ட அவர்களின் கைவேகம் அத்துணை மிகுதியாயிருந்ததால் வில்வித்தையின் எந்தச் செயலும் தென்படவில்லை—அம்பை எடுப்பதும் இல்லை, வில்லில் பொருத்துவதும் இல்லை, வில்லைப் பற்றுவதும் இல்லை, இழுத்து விடுவதும் இல்லை; பிடியைச் சரிசெய்வதும் இல்லை, இலக்கில் அம்பை பதிப்பதும் இல்லை—அனைத்தும் வேகத்தில் மறைந்தது.

Verse 31

न ह्यादानं न सन्धानंधनुषोवापरिग्रहः ।न विप्रमोक्षोबाणानां न विकर्षो न विग्रहः ।।6.90.30।।न मुष्टिप्रतिसन्धानं न लक्ष्यप्रतिपादनम् ।अदृश्यततयोस्तत्रयुध्यतोःपाणिलाघवात् ।।6.90.31।।

அவர்கள் போரிட்டபோது கைகளின் மின்னல் போன்ற வேகத்தால் வில்வித்தையின் முழுச் செயல்முறையும் அறிய முடியாததாகியது—எடுப்பது, பொருத்துவது, இழுப்பது, விடுவது, பிடியை நிலைநிறுத்துவது, இலக்கைத் துளைப்பது—அனைத்தும் ஒரே தொடர்ந்த வேகமாக மங்கியது.

Verse 32

चापवेगप्रयुक्स्सैश्चबाणजालैःसमन्ततः ।अन्तरिकेऽभिसम्पन्ने न रूपाणिचकाशिरे ।।।।

வில் வேகத்தால் எல்லாத் திசைகளிலும் செலுத்தப்பட்ட அம்புகளின் வலைகளால் ஆகாயம் முழுவதும் நிரம்பியது; அங்கே எந்த உருவமும் தெளிவாகத் தோன்றவில்லை।

Verse 33

लक्ष्मणोरावणिंप्राप्यरावणिश्चापिलक्ष्मणम् ।अव्यवस्थाभवत्युग्राताभ्यामन्योन्यविग्रहे ।।।।

லக்ஷ்மணன் ராவணி (இந்திரஜித்)யை எதிர்கொண்டான்; ராவணியும் லக்ஷ்மணனை எதிர்கொண்டான். அவர்களது பரஸ்பரத் தாக்குதலில் கடும் குழப்பம் எழுந்தது—யார் யாரை அடக்குகின்றார் என்பது தெளிவாகவில்லை।

Verse 34

ताभामुभाभ्यांतरसाप्रसृष्टैर्विशिखैःशितैः ।निरन्तरमिवाकाशंबभूवतमसावृतम् ।।।।

அவ்விருவரும் மிகுந்த வேகத்தில் எறிந்த கூரிய அம்புகள் இடைவிடாது பொழிந்ததால், ஆகாயம் தொடர்ந்து இருளால் மூடப்பட்டதுபோல் தோன்றியது।

Verse 35

तैःपतभदिश्चबहुभिस्तयोःशरशतैःशितैः ।दिशश्चप्रदिशश्चैवबभूवुःशरसङ्कुलाः ।।।।

அவ்விருவரின் பல நூறு கூரிய அம்புகள் மழையென விழுந்ததால், திசைகளும் இடைத்திசைகளும் அம்புகளால் அடர்த்தியாக நிரம்பின।

Verse 36

तमसापिहितंसर्वमासीत्प्रतिभयंमहत् ।अस्तंगतेसहस्रांशेसम्वृतेतमसा च वै ।।।।रुधिरौघामहानद्यःप्रावर्तन्तसहस्रशः ।

ஆயிரம் கதிர்களையுடைய சூரியன் அஸ்தமித்து இருள் பரவியபோது, அனைத்தும் தமஸால் மூடப்பட்டு மிகப் பயங்கரமாகத் தோன்றியது; மேலும் ஆயிரக்கணக்கில் இரத்தப் பெருக்கான மகாநதிகள் ஓடத் தொடங்கின।

Verse 37

क्रव्यादादारुणावाग्भिश्चिक्षिपुर्भीमनिःस्वनान् ।।।।न तदानींवनौवायुर्न च जज्वालपावकः ।

க்ரவ்யாத உயிர்கள் கொடுஞ்சொற்களால் அச்சமூட்டும் பேரொலிகளை எழுப்பின. அப்போது வனத்தில் காற்றும் வீசவில்லை; பாவகனும் எரியவில்லை॥

Verse 38

स्व्स्त्वस्तुलोकेभ्यइतिजजल्पुस्तेमहर्षयः ।।।।सम्पेतुश्चात्रसन्तप्तागन्धर्वाःसहचारणैः ।

அந்த மகரிஷிகள் ‘உலகங்களுக்கு ஸ்வஸ்தி, ஸ்வஸ்தி’ என்று முணுமுணுத்தனர். அங்கே இருந்த கந்தர்வர்கள் சாரணர்களுடன் மனம் துயருற்று புறப்பட்டுச் சென்றனர்॥

Verse 39

अथराक्षससिंहस्यकृष्णान् कनकभूषणान् ।।।।शरैश्चतुर्भिःसौमित्रिद्विव्याधचतुरोहयान् ।

பின் ராக்ஷசசிங்கத்தின் பொன்னாபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நான்கு கரிய குதிரைகளை சௌமித்ரி நான்கு அம்புகளால் குத்திப் பிளந்தான்॥

Verse 40

ततोऽपरेणभल्लेनपीतेननिशितेन च ।।।।सम्पूर्णायतमुक्तेनसुपत्रेणसुवर्चसा ।महेन्द्राशनिकल्पेनसूतस्यविचरिष्यतः ।।।।स तेनबाणाशनिनातलशब्दानुवादिना ।लाघवाद्राघवःश्रीमान् शिरःकायादपाहरत् ।।।।

அதன்பின் ஸ்ரீமான் ராகவன் இன்னொரு பீதநிறம் கொண்ட, மிகத் தீக்ஷ்ணமான பல்ல அம்பை—முழுதும் இழுத்து விடப்பட்ட, அழகிய இறகுகளுடன், ஒளிவீசும், மகேந்திரனின் வஜ்ரம் போன்றதை—சுற்றிச் செல்லும் தேரோட்டியின் மீது செலுத்தினான். இடியொலி போன்ற தாளநாதத்தை ஒலிக்கச் செய்யும் அந்த வஜ்ரத்துல்ய அம்பால், ராகவன் தன் விரைவால் அவன் தலையை உடலிலிருந்து துண்டித்தான்॥

Verse 41

ततोऽपरेणभल्लेनपीतेननिशितेन च ।।6.90.40।।सम्पूर्णायतमुक्तेनसुपत्रेणसुवर्चसा ।महेन्द्राशनिकल्पेनसूतस्यविचरिष्यतः ।।6.90.41।।स तेनबाणाशनिनातलशब्दानुवादिना ।लाघवाद्राघवःश्रीमान् शिरःकायादपाहरत् ।।6.90.42।।

அப்போது ஸ்ரீமான் ராகவன் ராமன், மஞ்சள் நிறம் கொண்ட, கூர்மையான, அழகிய இறகுகளுடன் ஒளிவீசும், மகேந்திரன் வஜ்ரம் போன்ற, முழு நீள வேகத்துடன் விடப்பட்ட பல்ல அம்பினால்—அசைந்து சென்ற தேரோட்டியின் தலையை, தரையில் ஒலிக்கும் முழக்கத்துடன், உடலிலிருந்து நொடியில் துண்டித்தான்.

Verse 42

மீண்டும் அதே கருத்து—மஞ்சள் நிறம், கூர்மை, அழகிய இறகுகள், ஒளி, மகேந்திரன் வஜ்ரம் போன்ற பல்ல அம்பை முழு வேகத்தில் விடுத்து—ஸ்ரீ ராமன் தரையில் ஒலிக்கும் முழக்கத்துடன் தேரோட்டியின் தலையை விரைவில் உடலிலிருந்து வெட்டித் தள்ளினான்.

Verse 43

स यन्तरिमहातेजाहतेमन्दोदरीसुतः ।स्वयंसारथ्यमकरोत्सुनश्चधनुरस्प ृशत् ।।।।

தேரோட்டி கொல்லப்பட்டபோது, மஹாதேஜஸ்வியான மந்தோதரியின் புதல்வன் (இந்திரஜித்) தானே தேரோட்டும் பொறுப்பை ஏற்று, மீண்டும் வில்லைப் பற்றிக் கொண்டான்.

Verse 44

तदद्भुतमभूत्तत्रसामर्थ्यंपश्यतांयुधि ।हयेषुव्यग्रहस्तं त विव्याधनिशितैःशरैः ।।।।धनुष्यथपुनर्व्यग्रेहयेषुमुमुचेशरान् ।

அங்கே போர்க்களத்தில் பார்ப்போர்க்கு அவனுடைய திறன் அதிசயமாகத் தோன்றியது—குதிரைகளை அடக்குவதில் கை பரபரப்பாக இருந்த அவனை கூரிய அம்புகள் குத்தின; பின்னும் விலும் குதிரைகளும் பற்றிய வேலைகளில் ஈடுபட்டபடியே அவன் மீண்டும் அம்புகளை விடுத்தான்.

Verse 45

छिद्रेषुतेषुबाणौघैर्विचरन्तमभीतवत् ।।।।अर्धयामाससमरेसौमित्रिःशीघ्रकृत्तमः ।

அம்புக் கூட்டங்களால் உருவான அந்த இடைவெளிகளுக்குள் அவன் அஞ்சாமல் அலைந்தான்; அப்போது செயல்களில் மிக விரைவான சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) போரில் அவனை மேலும் நெருக்கி காயப்படுத்தினான்.

Verse 46

निहतंसारथिंदृष्टवासमरेरावणात्मजः ।।।।प्रजहौसमरोद्धर्षंविषण्णः स बभूव ह ।

போர்க்களத்தில் தன் சாரதி கொல்லப்பட்டதைக் கண்ட ராவணன் மகன் மனம் தளர்ந்து, போரின் உற்சாகத்தை விட்டுவிட்டான்.

Verse 47

विषण्णवदनंदृष्टवाराक्षसंहरियूथपाः ।।।।ततःपरमसम्हृष्टालक्ष्मणंचाभ्यपूजयन् ।

ராக்ஷசனின் முகம் துக்கத்தால் தாழ்ந்ததைக் கண்ட வானரத் தலைவர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டு இலக்குமணனைப் போற்றி ஜயமென்று புகழ்ந்தனர்.

Verse 48

ततःप्रमाथीरभसःशरभोगन्धमादनः ।।।।अमृष्यमाणाश्चत्वारश्चक्रुर्वेगंहरीश्वराः ।

அப்போது பிரமாதீ, ரபசன், சரபன், கந்தமாதனன் எனும் நான்கு வானரத் தலைவர்கள் இனி பொறுக்க முடியாமல் வேகமாக முன்னே பாய்ந்தனர்.

Verse 49

तेचास्यहयमुख्येषुतूर्णमुत्पत्यवानराः ।।।।चतुर्षुसुमहावीर्यानिपेतुर्भीमविक्रमाः ।

மிகுந்த வீரமும் அச்சுறுத்தும் பராக்கிரமமும் கொண்ட அந்த வானரர்கள் உடனே பாய்ந்து அவன் தேரின் நான்கு முதன்மை குதிரைகளின் மீது விழுந்தனர்.

Verse 50

तेषामधिष्ठितानांतैर्वानरैःपर्वतोपमैः ।।।।मुखेभ्योरुधिरंरक्तंहयानांसमवर्तत ।

மலைபோன்ற வானரர்கள் அவற்றின் மீது ஏறியவுடன், குதிரைகளின் வாயிலிருந்து செந்நிற இரத்தம் வழிந்தோடத் தொடங்கியது.

Verse 51

तेहयामथिताभग्नाव्यसवोधरणींगताः ।।।।तेनिहत्यहयांस्तस्यप्रमथ्य च महारथम् ।पुनरुत्पत्यवेगेनतस्थुर्लक्ष्मणपार्श्वतः ।।।।

அந்தக் குதிரைகள் தாக்குதலால் நொறுங்கி உடைந்து, உயிர் நீங்கி நிலத்தில் விழுந்தன. அவனுடைய குதிரைகளை கொன்று, அந்தப் பெரும் ரதத்தையும் சிதைத்து, அவர்கள் வேகமாகத் தாவி மீண்டும் இலக்குமணன் அருகில் வந்து நின்றனர்.

Verse 52

तेहयामथिताभग्नाव्यसवोधरणींगताः ।।6.90.51।।तेनिहत्यहयांस्तस्यप्रमथ्य च महारथम् ।पुनरुत्पत्यवेगेनतस्थुर्लक्ष्मणपार्श्वतः ।।6.90.52।।

அவனுடைய குதிரைகளை கொன்று, அந்தப் பெரும் ரதத்தையும் சிதைத்து, அவர்கள் வேகமாகத் தாவி மீண்டும் இலக்குமணன் அருகில் வந்து நின்றனர்.

Verse 53

स हताश्वादवप्लुत्यरथान्मथितसारथिः ।शरवर्षेणसौमित्रिमभ्यधावतरावणिः ।।।।

குதிரைகள் கொல்லப்பட்டு சாரதி தாக்கப்பட்டதால், ராவணியின் மகன் ரதத்திலிருந்து தாவி இறங்கி, அம்புமழை பொழிந்தவாறு சௌமித்ரி இலக்குமணனை நோக்கி பாய்ந்தான்.

Verse 54

ततोमहेन्द्रप्रतिमः स लक्ष्मणःपदातिनंतंनिहतैर्हयोत्तमैः ।सृजन्तमाजौनिशितान्शरोत्तमान् भृशंतदाबाणगणैर्न्यवारयत् ।।।।

அப்போது மகேந்திரனை ஒத்த இலக்குமணன்—சிறந்த குதிரைகள் கொல்லப்பட்டதால் காலாடியாகி, போரில் கூர்மையான சிறந்த அம்புகளை விடுத்துக் கொண்டிருந்த அவனை—அம்புகளின் பெருமழையால் வலிமையாகத் தடுத்து நிறுத்தினான்.

Frequently Asked Questions

What specific ethical dilemma or action is presented in this Sarga?

Vibhīṣaṇa confronts a dharma-tension: for Rāma’s cause he must consent to, and even desire, the death of Indrajit—his brother’s son—despite paternal compassion and the impropriety he feels in harming one regarded as a son.

What is the philosophical takeaway (Upadesha) of this chapter's dialogue?

The sarga teaches that righteous outcomes in war require both moral clarity and practical leadership: compassion is acknowledged, yet action is governed by a higher commitment to restoring order; morale and coordinated effort become instruments of dharma rather than mere aggression.

Which geographical or cultural landmarks are highlighted here?

The scene is anchored at the saṅgrāma-mūrdhan (forefront of the battlefield) near Laṅkā’s war theatre; culturally, the text highlights epic-war conventions—omens, celestial spectators (Gandharvas/Cāraṇas), and mythic comparisons to Deva–Asura conflict—to frame the battle’s cosmic significance.