Sarga 80

Verse 1

मकराक्षंहतंश्रुत्वारावणस्समितिञ्जयः ।रोषेणमहताविष्टोदन्ताङ्कटकटाय्य च ।।।।कोपितश्चतदातत्रकिंकार्यमितिचिन्तयन् ।आदिदेशाथसङ्क्रुद्धोरणायेजितंसुतम् ।।।।

மகராக்ஷன் கொல்லப்பட்டான் என்று கேட்டதும், போரில் வெற்றியாளனான இராவணன் பேர்கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு பற்களை கடித்தான். பின்னர் மிகக் கோபமுற்று அங்கேயே “இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று சிந்தித்து, சினத்துடன் தன் மகன் இந்திரஜித்தை போருக்குச் செல்ல ஆணையிட்டான்.

Verse 2

मकराक्षंहतंश्रुत्वारावणस्समितिञ्जयः ।रोषेणमहताविष्टोदन्ताङ्कटकटाय्य च ।।6.80.1।।कोपितश्चतदातत्रकिंकार्यमितिचिन्तयन् ।आदिदेशाथसङ्क्रुद्धोरणायेजितंसुतम् ।।6.80.2।।

மகராக்ஷன் கொல்லப்பட்டான் என்று கேட்டதும், போரில் வெற்றியாளனான இராவணன் பேர்கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு பற்களை கடித்தான். பின்னர் மிகக் கோபமுற்று அங்கேயே “இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று சிந்தித்து, சினத்துடன் தன் மகன் இந்திரஜித்தை போருக்குச் செல்ல ஆணையிட்டான்.

Verse 3

जहिवीर महावीर्यौभ्रातरौरामलक्ष्मणौ ।अदृश्योदृश्यमानोवासर्वथात्वंबलाधिकः ।।।।

ஓ வீரனே! மாபெரும் வீரியமுடைய சகோதரர்கள் ராமன், லக்ஷ்மணன் இருவரையும் வதம் செய். நீ மறைந்திருந்தாலும் வெளிப்பட்டிருந்தாலும், எல்லாவிதத்திலும் வலத்தில் நீ மேலானவன்.

Verse 4

त्वमप्रतिमकर्माणमिन्द्रंजयसिसंयुगे ।किंपुनर्मानुषौदृष्टवा न वधिष्यसिसंयुगे ।।।।

ஒப்பற்ற செயல்களுடைய இந்திரனையும் நீ போரில் வென்றாய்; அப்படியிருக்க, சாதாரண மனித வீரர்களைக் கண்டதும் போரில் ஏன் அவர்களை வதைக்க மாட்டாய்?

Verse 5

तथोक्तोराक्षसेन्द्रेणप्रतिगृह्यपितुर्वचः ।यज्ञभूमौ स विधिवत् पावकंजुहवेन्द्रजित् ।।।।

இவ்வாறு இராட்சசேந்திரன் கூறியதும், இந்திரஜித் தந்தையின் ஆணையை ஏற்று, யாகபூமியில் விதிப்படி புனித அக்னியில் ஆஹுதிகளைச் செலுத்தினான்।

Verse 6

जुह्वतश्चापितत्राग्निंरक्तोष्णीषधरास्त्रिरियः ।आजग्मुस्तत्रसम्भ्रान्ताराक्षस्योयत्ररावणिः ।।।।

அங்கே அவன் அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்திக் கொண்டிருக்கையில், சிவப்பு தலைப்பாகை அணிந்த இராட்சசிப் பெண்கள் பதறி, ராவணியின் மகன் இருந்த இடத்திற்கே விரைந்து வந்தனர்।

Verse 7

शस्त्राणिशरपत्राणिसमिधोऽथविभीतकाः ।लोहितानि च वासांहिस्रुवंकार्ष्णायसंतथा ।।।।

அங்கே ஆயுதங்களும் சரபத்திரங்களும், விபீதக மரச் சமித்துகளும், செந்நிற ஆடைகளும், மேலும் ஆஹுதிக்கான இரும்புச் ச்ருவமும் இருந்தன।

Verse 8

सर्वतोऽग्निंसमास्तीर्यशरपत्रैस्सतोमरैः ।छागस्यसर्वकृष्णस्यगळंजग्राहजीवतः ।।।।

அவன் அக்னியைச் சுற்றிலும் சரபத்திரங்களையும் தோமர ஆயுதங்களையும் பரப்பி, ஆஹுதிக்காக உயிருடன் இருந்த முழுக் கரிய ஆட்டின் கழுத்தைப் பற்றினான்।

Verse 9

सकृदेवसमिद्धस्यविधूमस्यमहार्चिषः ।बभूवुस्तानिलिङ्गानिविजयंदर्शयन्ति च ।।।।

ஒருமுறை மட்டுமே ஏற்றப்பட்ட, புகையற்றதாய் பெருஞ்சுடருடன் எரிந்த யாகஅக்னியில், வெற்றியை அறிவிக்கும் அந்தச் சுபலட்சணங்கள் தோன்றின.

Verse 10

प्रदक्षिणावर्तशिखस्तप्तहाटकसन्निभः ।हविस्तत्प्रतिजग्राहपावकस्स्वयमुत्थितः ।।।।

வலப்புறம் சுழலும் நாவுகளுடன், உருகிய பொன்னென ஒளிர்ந்த அக்னிதேவன் தானே எழுந்து அந்த ஹவிஸ்ஸை ஏற்றுக்கொண்டான்.

Verse 11

हुत्वाग्निंतर्पयित्वाथदेवदानवराक्षसान् ।आरुरोहरथश्रेष्ठमन्तर्थानगतंशुभम् ।।।।

அக்னியில் ஆஹுதிகளைச் செலுத்தி, தேவர்–தானவர்–ராக்ஷசர் அனைவருக்கும் விதிப்படி தர்ப்பணம் செய்து, இந்திரஜித் மங்களகரமான சிறந்த ரதத்தில் ஏறி, பின்னர் கண்களுக்கு மறைந்தான்.

Verse 12

स वाजिभिश्चतुर्भिस्तुबाणैश्चनिशितैर्युतः ।आरोपितमहाचापश्शुशुभेस्यन्दनोत्तमः ।।।।

நான்கு குதிரைகள் பூட்டப்பட்டு, கூரிய அம்புகளால் நிரம்பி, பெரும் வில் பொருத்தப்பட்ட அந்த உத்தம ரதம் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கியது.

Verse 13

जाज्वल्यमानोवपुषातपनीयपरिच्छदः ।मृगैश्चन्द्रार्धचन्द्रैश्च स रथस्समलङ्कृतः ।।।।

உடல் ஒளியால் ஜ்வலித்து, பொன்னாலான அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த ரதம், மான் உருவங்களாலும் சந்திரன்–அரையச்சந்திரன் குறியீடுகளாலும் சிறப்புற அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 14

जाम्बूनदमहाकम्बुर्दीप्तपावकसन्निभः ।बभूवेन्द्रजितःकेतुर्वैदूर्यसमलङ्कृतः ।।।।

இந்திரஜித்தின் கொடி ஜாம்பூநதத் தங்கத்தின் மாபெரும் அலங்காரங்களால் யுக்தமாய், எரியும் தீயைப் போல ஒளிர்ந்து, வைதூர்ய மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு பிரகாசித்தது।

Verse 15

तेनचादित्यकल्पेनब्रह्मास्त्रण च पालितः ।स बभूवदुराधर्षोरावणिस्सुमहाबलः ।।।।

சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடைய அந்தப் பிரம்மாஸ்திரத்தின் காவலால் ராவணி (ராவணன் புதல்வன்) மிகுந்த மகாபலனாகவும் வெல்ல இயலாதவனாகவும் ஆனான்।

Verse 16

सोऽभिनिर्यायनगरादिन्द्रजित्समितिञ्जयः ।हत्वाग्निंराक्षसैर्मन्त्रैरन्तर्धानगतोऽब्रवीत् ।।।।

போரில் வெற்றி பெறும் இந்திரஜித் நகரத்திலிருந்து வெளியேறி, ராக்ஷஸ மந்திரங்களால் அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்தி, மறைவு நிலை அடைந்து உரைத்தான்।

Verse 17

अद्यहत्वारणेयौतौमिथ्याप्रव्रजितौवने ।जयंपित्रेप्रदास्यामिरावणायरणार्जितम् ।।।।

“இன்று போர்க்களத்தில், பொய்யான துறவறம் கொண்டு வனத்திற்குச் சென்ற அந்த இருவரையும் கொன்று, போரால் ஈட்டிய வெற்றியை என் தந்தை ராவணனுக்கு அர்ப்பணிப்பேன்।”

Verse 18

अद्यनिर्वानरमुर्वींहत्वारामंसलक्ष्मणम् ।करिष्येपरमांप्रीतिमित्युक्त्वान्तरधीयत ।।।।

“இன்று இலக்குமணனுடன் ராமனை வதைத்து, பூமியை வானரர் அற்றதாக்கி, என் தந்தைக்கு பரம ஆனந்தத்தை அளிப்பேன்”—என்று கூறி அவன் மறைந்தான்।

Verse 19

आपपातथसङ्कृद्धोदशग्रीवेणचोदितः ।तीक्षणकार्मुकनाराचैस्तीक्षणस्त्विन्द्ररिपूरणे ।।।।

அப்போது தசக்ரீவன் ராவணன் தூண்டுதலால் கோபம் கொண்ட இந்திரஜித், கூரிய வில்லும் கூர்மையான நாராசங்களும் ஏந்தி, போர்க்களத்தில் வேகமாகப் பாய்ந்தான்।

Verse 20

स ददर्शमहावीर्यौनागौत्रिशिरसानिव ।सृजन्ताविषुजालानिवीरौवानरमध्यगौ ।।।।

அவன் வானரப் படையின் நடுவில் நின்ற அந்த இரு மகாவீரர்கள்—ராமன், லக்ஷ்மணன்—ஐக் கண்டான்; மூன்று தலை கொண்ட பெருஞ்சர்ப்பங்களைப் போல, அவர்கள் அம்புகளின் வலையைப் பொழிந்தனர்।

Verse 21

इमौतावितिसञ्चिन्त्यसज्जंकृत्वा च कार्मुकम् ।सन्ततानेषुधाराभिःपर्जन्यइववृष्टिमान् ।।।।

‘இவர்களே அந்த இருவர்’ என்று உணர்ந்து, அவன் வில்லைக் கையிலெடுத்து, மழை நிறைந்த மேகம் போல இடைவிடாது அம்புகளின் தொடரை பொழிந்தான்।

Verse 22

तुवैहायसंप्राप्यसरथोरामलक्ष्मणौ ।आचक्षुर्विषयेतिष्ठवनिव्याधनिशितैश्शरैः ।।।।

பின்னர் அவன் வானில் செல்லும் தேரில் ஏறி, பார்வை எட்டாத தூரத்தில் நின்று, ஆகாயத்திலிருந்து கூரிய அம்புகளால் ராமன் லக்ஷ்மணனைத் தாக்கினான்।

Verse 23

तौतस्यशरवेगेनपरीतौरामलक्ष्मणौ ।धनुषीसशरेकृत्वादिव्यमस्त्रंप्रचक्रतुः ।।।।

அவனுடைய அம்புகளின் வேகத்தால் சூழப்பட்ட ராமன், இலக்குவன் இருவரும் அம்புகளுடன் வில்லைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு, பதிலாக ஒரு தெய்வீகமான, ஒளிமிகு அஸ்திரத்தைச் செலுத்தினர்.

Verse 24

प्रच्छादयन्तौगगनंशरजालैर्महाबलौ ।तमस्त्रःसूर्यसङ्काशैर्नैवपस्पृशतुश्शरैः ।।।।

அந்த இரு மகாபலர்கள் அம்புகளின் வலையால் வானத்தை மூடினாலும், சூரியனைப் போல் ஒளிர்ந்த அவர்களின் அம்புகள் கூட அந்த அஸ்திரதாரியைத் தொட இயலவில்லை.

Verse 25

स हिधूमान्धकारं च चक्रेप्रच्चादयन्नभः ।दिशश्चान्तर्दधेश्रीमान्नीहारतमसावृताः ।।।।

அந்த ஸ்ரீமான் புகைமயமான இருளை உருவாக்கி வானத்தை மறைத்தான்; மூடுபனி மற்றும் தமஸால் சூழப்பட்டதால் திசைகளும் மறைந்து போனன.

Verse 26

नैवज्यातलनिर्घोषा न च नेमिखुरस्वनः ।शुश्रुवेचरतस्तस्य न च रूपंप्रकाशते ।।।।

அவன் நகர்ந்தபோதும் வில்லின் நாணொலி கேட்கவில்லை; சக்கரங்களின், குதிரைக் குளம்புகளின் ஒலியும் இல்லை; அவன் உருவமும் வெளிப்படவில்லை.

Verse 27

घनान्धकारेतिमिरेशरावर्षमिवाद्भुतम् ।स ववर्षमहाबाहुर्नाराचशरवृष्टिभिः ।।।।

அடர்ந்த மேகமெனும் இருள் திமிரில், அந்த மகாபாகு அதிசயமான அம்புமழை போல நாராச அம்புகளின் பொழிவைச் சிந்தினான்.

Verse 28

स रामंसूर्यसङ्काशैश्शरैर्धत्तवरोर्भृशम् ।विव्याधसमरेक्रुद्धःसर्वगात्रेषुरावणिः ।।।।

அப்போது வரப்பிரசாத வலமுடைய கோபித்த ராவணி, போர்க்களத்தில் சூரியஒளி போன்ற அம்புகளால் ஸ்ரீராமரின் எல்லா அங்கங்களையும் மிகக் கடுமையாகத் துளைத்தான்.

Verse 29

तौहन्यमानौनाराचैर्धाराभिरिवपर्वतौ ।हेमपुङ्खान्नरव्याघ्रौतिग्मान्मुमुचतुःशरान् ।।।।

நாராச அம்புகளின் தொடர்ச்சியான மழைப்போல் தாக்கப்பட்டு, மழையில் அடிபடும் இரு மலைகளைப் போல இருந்தாலும், அந்த நரப்புலிகள் பொன்னிற இறகுகளுடைய கூரிய அம்புகளை விடுத்தனர்.

Verse 30

अन्तरिक्षेसमासाद्यरावणिंकङ्कपत्रिणः ।निकृत्यपतगाभूमौसेतुस्तेशोणितोक्षिताः ।।।।

வானில் ராவணியை அணைந்த கழுகிறகுபோன்ற அம்புகள் அவனை வெட்டி, இரத்தத்தில் நனைந்து பறவைகள் போல நிலத்தில் விழுந்தன.

Verse 31

अतिमात्रंशरौघेणपीड्यमानौनरोत्तमौ ।तानिषून्पततोभल्लैरनेकैर्विचकर्ततुः ।।।।

அம்புகளின் பெருவெள்ளத்தால் மிகக் கடுமையாக நெருக்கப்பட்ட அந்த இரு நரசிறந்தோர், பாய்ந்து வரும் அம்புகளை பல பல்ல அம்புகளால் வெட்டி வீழ்த்தினர்.

Verse 32

यतोहिददृशातेतौशरान् निपतितान्शितान् ।ततस्तुतौदाशरथीससृजातेऽस्त्रमुत्तमम् ।।।।

கூர்மையான அம்புகள் எந்தத் திசையிலிருந்து வீழ்கின்றன என்பதை அவர்கள் கண்டறிந்ததும், தசரதரின் இரு புதல்வரும் அந்தத் திசை நோக்கி தமது உத்தமமான அஸ்திரத்தை ஏவினர்।

Verse 33

रावणिस्तुदिशस्सर्वारथेनातिरथोऽपतत् ।विव्याधतौदाशरथीलघ्वस्त्रनिशितैःशरैः ।।।।

ஆனால் ராவணியின் மகன்—மிகச் சிறந்த ரதவீரன்—தன் ரதத்துடன் எல்லாத் திசைகளிலும் பாய்ந்து, விரைவான கூர்மையான அம்புகளால் தசரதரின் இரு புதல்வரையும் குத்தினான்।

Verse 34

तेनातिविद्धौतौवीरौरुक्मपुङ्खैःसुसम्हतैः ।बभूवतुर्धाशरथीपुष्पितामिवकिंशुकौ ।।।।

அவனுடைய நன்கு அமைந்த பொன்னிற இறகுகளுடைய அம்புகளால் கடுமையாகக் குத்தப்பட்ட அந்த இரு வீர தசரதபுதல்வரும், மலர்ந்த கிஞ்சுக மரங்களைப் போலத் தோன்றினர்।

Verse 35

नास्यवेगगतिंकचशिन्न च रूपंधनुश्शरान् ।न चान्यद्विदितंकिञ्चित्सूर्यस्येवाभ्रसम्प्लवे ।।।।

அவனுடைய வேகமும் இயக்கமும், அவன் உருவமும், அவன் வில்லும் அம்புகளும் யாருக்கும் அறியப்படவில்லை; மேகங்கள் அடர்ந்து சூழ்ந்தபோது சூரியனைத் தவிர வேறொன்றும் தெளிவாகத் தெரியாததுபோல।

Verse 36

तेनविद्धाश्चहरयोनिहताश्चगतासवः ।बभूवुःशतशस्तत्रपतिताधरणीतले ।।।।

அவனால் குத்தப்பட்ட வானரர்கள் கொல்லப்பட்டு உயிர் நீங்கி, அங்கே நூற்றுக்கணக்காகப் பூமியில் வீழ்ந்தனர்।

Verse 37

लक्ष्मणस्तुततस्सुङ्क्रृद्धोभ्रातरंवाक्यमब्रवीत् ।ब्राह्ममस्त्रंप्रयोक्ष्यामिवधार्थंसर्वरक्षसाम् ।।।।

அப்போது இலக்குமணன் கோபம் கொண்டு அண்ணனை நோக்கி கூறினான்— “அனைத்து இராட்சசர்களையும் வதைக்க நான் பிரம்மாஸ்திரத்தைப் பிரயோகிப்பேன்।”

Verse 38

तमुवाचततोरामोलक्ष्मणंशुभलक्षणम् ।नैकस्यहेतोरक्षांसिपृथिव्यांहन्तुमर्हसि ।।।।

பின்னர் நற்குறியுடைய இலக்குமணனை ராமன் கூறினான்— “ஒருவருக்காகப் பூமியெங்கும் உள்ள இராட்சசர்களை வதைத்தல் உனக்குத் தகாது।”

Verse 39

अयुध्यमानंप्रच्छन्नंप्राञ्जलिंशरणागतम् ।पलायमानंमत्तंवा न हन्तुंत्वमिहार्हसि ।।।।

போரிடாதவனை—விலகியவனையோ மறைந்தவனையோ—கைகூப்பி சரணடைந்தவனை, ஓடிப்போகிறவனை, அல்லது மயக்கத்தில் போர்தகுதி இன்றியவனை—இங்கே நீ கொல்லுதல் உரியதல்ல।

Verse 40

अस्यैवतुवधेयत्नंकरिष्यावोमहाभुज ।आदेक्ष्यावोमहावेगावस्त्रानाशीविषोपमान् ।।।।

ஆனால் இவனைக் கொல்ல, ஓ மகாபாகு, நாம் முயல்வோம்; மிகவேகமுள்ள அஸ்திரங்களைப் பயன்படுத்துவோம்—அவை தாக்கத்தில் விஷப்பாம்புகளைப் போல உயிர்கொல்லி.

Verse 41

तमेनंमायिनंक्षुद्रमन्तर्हितरथंबलात् ।राक्षसंनिहनिष्यन्तिदृष्टवावानरयूथपाः ।।।।

மறைந்த ரதத்துடன் இயங்கும் அந்த இழிந்த மாயாவி ராக்ஷசனைப் பார்த்தவுடன் வானர யூதபதிகள் பலத்தால் அவனைச் சாய்த்துவிடுவர்।

Verse 42

यद्येषभूमिंविशतेदिवंवारसातलंवापिनभस्स्थलंवा ।एवंनिगूढोऽममास्त्रदग्धःपतिष्यतेभूमितलेगतासुः ।।।।

அவன் பூமிக்குள் புகுந்தாலும், விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றாலும், ரசாதலத்திலோ ஆகாயவெளியிலோ மறைந்தாலும்—என் அஸ்திரத்தால் தகித்துப் பிராணம் நீங்கி, பூமித்தளத்திலேயே வீழ்வான்.

Verse 43

इत्येवमुक्त्वावचनंमहात्मारघुप्रवीरःप्लवगर्षभैर्वृतः ।वधायरौद्रस्यनृशंसकर्मणस्तदामहात्मात्वरितंनिरीक्षते ।।।।

இவ்வாறு உரைத்த பின், வானரச் சிறந்தோரால் சூழப்பட்ட ரகுவம்ச வீர மகாத்மா, கொடுஞ்செயல் புரியும் அந்த ரௌத்ரனைக் கொல்லும் வழியை அப்போது விரைவாக ஆராய்ந்தான்.