Sarga 65
कुम्भकर्णप्रस्थानम् — Kumbhakarna’s Departure for Battle
युद्धकाण्ड
இந்த ஸர்கத்தில் கும்பகர்ணனின் அரசவைக் கலந்தாய்வு, முறையான ஆயுதத் தயாரிப்பும் ராஜசிக அலங்காரச் சடங்கும் கொண்ட போர்ப்புறப்பாடாக மாறுகிறது. மகோதரன் கூறிய மனச்சோர்வான வார்த்தைகளை அவர் கடிந்து, க்ஷாத்திர தர்மத்தை நிலைநாட்டுகிறார்—வீரத்தின் சான்று தன்னடக்கம் அல்ல, செயல்; அனைவரின் யுத்தத் திட்டத் தவறுகளைச் சரிசெய்யத் தான் போர்க்களம் செல்வேன் என அறிவிக்கிறார். ராவணன் மகோதரனின் அச்சம் ‘ராமபயம்’ என்பதையே காரணமாகக் கூறி கும்பகர்ணனைத் தேற்றுகிறார்; அவரது ஒப்பற்ற வலிமையும் நல்விருப்பமும் புகழ்ந்து, வானர சேனையையும் இரு இளவரசர்களையும் அழிக்குமாறு தூண்டுகிறார். கும்பகர்ணன் ராமனை வதைத்து ராவணனின் அச்சத்தை அகற்றுவேன் எனப் பிரதிஞ்ஞை செய்து, தனியே முன்னேற விரும்புகிறான்; ஆனால் ராவணன் தனிமைத் திமிரின் அபாயத்தைச் சொல்லி காவலுடன் முன்னேற ஆணையிடுகிறான். பின்னர் அலங்கார-அபிஷேகச் சடங்கு நடைபெறுகிறது—மாலைகள், புயக்காப்புகள், மோதிரங்கள், ஆபரணங்கள், கிரீடம், குண்டலங்கள், மேகலை, கவசம் ஆகியவை அணிவிக்கப்படுகின்றன; அக்கினி, சந்திரன், நாராயணன்/திரிவிக்ரமன் போன்ற தெய்வீக உவமைகளால் அவர் வர்ணிக்கப்படுகிறார். முரசு-சங்கு முழக்கம், ரதம்-யானை-குதிரை மற்றும் பலவகை வாகனங்களுடன் அவர் புறப்படுகிறார்; அப்போது கருமேக மின்னல், நரிகளின் ஊளையிடல், வட்டமிடும் பறவைகள், அவரது ஆயுதத்தில் கழுகு அமர்தல், உல்கை வீழ்ச்சி, சூரியன் மங்குதல், காற்று நின்றுபோதல் போன்ற அபசகுனங்கள் தோன்றுகின்றன. ஆயினும் விதியின் உந்துதலால் அவர் முன்னேறி மதிலைத் தாண்டி வானர அணிகளில் அச்சத்தைப் பரப்புகிறார்; அவரது கர்ஜனையால் அவர்கள் சிதறி விழுகின்றனர்—அரசுப் பவனி, வாக்குத் தன்னம்பிக்கை ஆகியவற்றுக்கு எதிரே அபசகுனங்களின் நிழல் மற்றும் நெருங்கும் மரணச் சுட்டி இச்சர்கத்தின் மையமாகிறது.
Shlokas
Verse 1
स तथोक्तस्तुनिर्भर्त्स्यकुम्भकर्णोमहोदरम् ।अब्रवीद्राक्षसश्रेष्ठंभ्रातरंरावणंततः ।।।।
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் கும்பகர்ணன் மகோதரனை கடிந்து கொண்டான்; பின்னர் ராக்ஷசர்களில் சிறந்த தன் அண்ணன் ராவணனை நோக்கி உரைத்தான்.
Verse 2
सोऽहंतवभयंघोरंवधात्तस्यदुरात्मनः ।रामस्याद्यप्रमार्जामिनिर्वैरोहिसुखीभव ।।।।
இன்று அந்த துராத்மையான ராமனை வதைத்து, உன் கொடிய அச்சத்தை நான் அகற்றுவேன். நீ பகைமையின்றி நிம்மதியுடன் சுகமாக இரு.
Verse 3
गर्जन्ति न वृथाशूरानिर्जलाइवतोयदाः ।पश्यसम्पद्यमानंतुगर्जितंयुधिकर्मणा ।।।।
வீரர்கள் வீணாக கர்ஜிப்பதில்லை—நீரற்ற மேகங்களைப் போல அல்ல; போர்க்களத்தில் செயலால் என் கர்ஜனை உண்மையாய் நிறைவேறுவதைப் பார்।
Verse 4
न मर्षयन्तिचात्मानंसम्भावयतिनात्मना ।अदर्शयित्वाशूरास्तुकर्मकुर्वन्तिदुष्करम् ।।।।
உண்மையான வீரர்கள் போற்றப்பட்டாலும் தம்மைத் தாமே இன்புறுத்திக் கொள்ளார்; தம்மைப் பற்றித் தாமே புகழவும் மாட்டார். வெளிப்படுத்தாமல் அவர்கள் அரிதான, கடினமான செயல்களையும் நிறைவேற்றுவர்.
Verse 5
विक्लबानामबुद्धीनांराज्ञापण्डितमानिनाम् ।श्रृण्वतासदितमिदंत्वाद्विधानांमहोदर ।।।।
பயங்கர வடிவுடைய நரிகள் வாயில் தீப்பற்றிய துண்டுகளைப் பிடித்துக் கொண்டு ஊளையிட்டன; பறவைகள் அபசவ்யமாக (இடப்புறமாக) வட்டமிட்டு இறுதியில் அமர்ந்தன।
Verse 6
युद्धेकापुरुषैर्नित्यंभवद्भिःप्रियवादिभि: ।राजानमनुगच्छद्भिःसर्वंकृत्यमोद्धिसादितम् ।।।।
நீங்கள் போரில் எப்போதும் கோழைகள்; ஆயினும் இனிய சொற்கள் பேசுவோர். அரசனைத் தொடர்ந்து சென்று அவனைப் புகழ்ந்து துதித்து, எல்லா காரியங்களையும் இவ்வழிவிற்கு நீங்கள் கொண்டு வந்தீர்கள்॥
Verse 7
राजशेषाकृतालङ्काक्षीणःकोशोबलंहतम् ।राजानमिममासाद्यसुहृचचिह्नममित्रकम् ।।।।
லங்கை இப்போது அரசின் எஞ்சிய பகுதியாய் மட்டுமே உள்ளது; கருவூலம் சிதைந்தது, படை அழிந்தது. நண்பன் என்ற அடையாளம் பூண்டு பகைவராய் உள்ளோர் இந்த அரசனைச் சூழ்ந்து அவனைத் தங்கள் வசப்படுத்தினர்॥
Verse 8
एषनिर्याम्यहंयुद्धमुद्यतश्शत्रुनिर्जये ।दुर्नयंभवतामद्यसमीकर्तुंमिहाहवे ।।।।
இப்போது நான் போருக்கு புறப்படுகிறேன்; பகைவரை வெல்லத் தயாராக உள்ளேன். இவ்வரங்கில் உங்கள் தவறான நெறியால் ஏற்பட்ட குற்றத்தைச் சீர்செய்து பரிகாரம் நிறைவேற்றுவேன்॥
Verse 9
एवमुक्तवतोवाक्यंकुम्भकर्णस्यधीमतः ।प्रत्युवाचततोवाक्यंप्रहसन्राक्षसाधिपः ।।।।
இவ்வாறு ஞானமிகு கும்பகர்ணன் கூறியபின், ராட்சசாதிபதி சிரித்தபடி தன் சொற்களால் மறுமொழி கூறினான்॥
Verse 10
महोदरोऽयंरामात्तुपरित्रस्तो न संशयः ।न हिरोचयतेतात युद्धंयुद्धविशारद ।।।।
இந்த மகோதரன் ராமனைப் பார்த்து அஞ்சுகிறான்—இதில் ஐயமில்லை. அன்பனே, போரில் தேர்ந்தவனாக இருந்தாலும், அவன் மனமாரப் போரைக் விரும்பவில்லை.
Verse 11
कश्चिन्मेत्वत्समोनास्तिसौहृदेनबलेन च ।गच्छशत्रुवधायत्वंकुम्भकर्णजयाय च ।।।।
நட்பிலும் வலிமையிலும் உனக்குச் சமன் எனக்கு யாருமில்லை. கும்பகர்ணா, பகைவரை வதைத்து வெற்றியைப் பெறச் செல்.
Verse 12
तस्मात्तुशत्रुनाशार्थंभवान्सम्बोधितोमया ।अयंहिकालस्सुहृदांराक्षसानामरिन्दम ।।।।
ஆகையால் பகைவரை அழிப்பதற்காக நான் உம்மை எழுப்பினேன். ஹே அரிந்தமா! ராக்ஷசர்களுக்கும் அவர்களுடைய நெருங்கியோருக்கும் இதுவே தீர்மானக் காலம்.
Verse 13
तद्गच्छशूलमादायपाशहस्तइवान्तकः ।वानरान्राजपुत्रौ च भक्ष्यादित्यतेजसा ।।।।
அதனால் செல்—திரிசூலத்தை ஏந்தி—கையில் பாசம் கொண்ட அந்தகன் போல. சூரியன் போன்ற ஒளியுடன் வானரர்களையும் அந்த இரு அரசகுமாரர்களையும் விழுங்கிவிடு.
Verse 14
समालोक्यतुतेरूपंविद्रविष्यन्तिवानराः ।रामलक्ष्मणयोश्चापिहृदयेप्रस्फुटिष्यतः ।।।।
உன் அச்சுறுத்தும் உருவத்தைப் பார்த்தவுடன் வானரப் படைகள் ஓடிப்போகும்; ராமன்-லக்ஷ்மணன் இருவரின் இதயங்களும் பிளந்து சிதறும்.
Verse 15
एवमुक्त्वामहातेजाःकुम्भकर्णंमहाबलम् ।पुनर्जातमिवात्मानंमेनेराक्षसपुङ्गवः ।।।।
இவ்வாறு மகாபலன் கும்பகர்ணனிடம் கூறிய பின், மகாதேஜஸ்வி ராக்ஷசப் புங்கவன் தன்னைப் புதிதாய் பிறந்தவன் போல எண்ணினான்.
Verse 16
कुम्भकर्णबलाभिज्ञोजानंस्तस्यपराक्रमम् ।बभूवमुदितोराजाशशाङ्कइवनिर्मलः ।।।।
கும்பகர்ணனின் வலிமையும் வீரமும் அறிந்த அரசன் மகிழ்ந்தான்—களங்கமற்ற தூய நிலா போல அமைதியும் தெளிவும் கொண்டவன் ஆனான்.
Verse 17
इत्येवमुक्तःसम्हृष्टोनिर्जगाममहाबलः ।राज्ञस्तुवचनंश्रुत्वाकुम्भकर्णस्समुद्यत:।। ।।
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் மகாபலன் கும்பகர்ணன் மகிழ்ந்தான். அரசனின் சொல்லைக் கேட்டு எழுந்து புறப்பட்டுச் சென்றான்.
Verse 18
आददेनिशितंशूलंवेगाच्छत्रुनिबर्हणम् ।सर्वकालायसंदीप्तंतप्तकाञ्चनभूषणम् ।।।।
அவன் விரைவாக கூர்மையான சூலத்தை எடுத்தான்—பகைவரை அழிப்பது; கரிய இரும்புபோல் ஒளிர்ந்து, காய்ந்த பொன்னாலான ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.
Verse 19
इन्द्राशनिसमंभीमंवज्रप्रतिमगौरवम् ।देवदानवगन्धर्वयक्षपन्नगसूदनम् ।। ।।रक्तमाल्यंमहाधामंस्वतश्चोद्गतपावकम् ।आदायनिशितंशूलंशत्रुशोणितरञ्जितम् ।।।।कुम्भकर्णोमहातेजारावणंवाक्यमब्रवीत् ।
இந்திரனின் வஜ்ர-ஆசனிபோல் அச்சமூட்டும், வஜ்ரம்போல் கனமான, தேவர்-தானவர்-கந்தர்வர்-யக்ஷர்-பன்னகர் ஆகியோரைக் கொல்லவல்லது—செம்மலர்களின் மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மாபெரும் ஒளியால் பிரகாசித்து, தானே தீ எழுப்புவது போலத் தோன்றி, பகைவரின் இரத்தத்தால் சிவந்த அந்த கூர்மையான சூலத்தை எடுத்துக் கொண்டு, மாபெரும் தேஜஸ்வி கும்பகர்ணன் ராவணனிடம் உரைத்தான்.
Verse 20
इन्द्राशनिसमंभीमंवज्रप्रतिमगौरवम् ।देवदानवगन्धर्वयक्षपन्नगसूदनम् ।।6.65.19 ।।रक्तमाल्यंमहाधामंस्वतश्चोद्गतपावकम् ।आदायनिशितंशूलंशत्रुशोणितरञ्जितम् ।।6.65.20।।कुम्भकर्णोमहातेजारावणंवाक्यमब्रवीत् ।
இந்திரனின் வஜ்ர-ஆசனிபோல் அச்சமூட்டும், வஜ்ரம்போல் கனமான, தேவர்-தானவர்-கந்தர்வர்-யக்ஷர்-பன்னகர் ஆகியோரைக் கொல்லவல்லது—செம்மலர் மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மாபெரும் ஒளியால் பிரகாசித்து, தானே தீ எழுப்புவது போலத் தோன்றி, பகைவரின் இரத்தத்தால் சிவந்த அந்த கூர்மையான சூலத்தை ஏந்தி, மாபெரும் தேஜஸ்வி கும்பகர்ணன் ராவணனிடம் உரைத்தான்.
Verse 21
गमिष्याम्यहमेकाकीतिष्ठत्विहबलंमम ।।।।अद्यतान् क्षुभितान् क्रुद्धोभक्षयिष्यामिवानरान् ।
நான் ஒருவனாகவே முன்னே செல்வேன்; என் படை இங்கேயே நிலைத்திருக்கட்டும். இன்று கோபத்துடன் கலங்கிய அந்த வானர வீரர்களை நான் விழுங்குவேன்॥
Verse 22
कुम्भकर्णवचश्श्रुत्वारावणोवाक्यमब्रवीत् ।।।।सैन्यैःपरिवृतोगच्छशूलमुद्गतपाणिभिः ।
கும்பகர்ணனின் சொற்களை கேட்ட ராவணன் கூறினான்—“படையால் சூழப்பட்டு செல்; கைகளில் உயர்த்திய சூலத்தை ஏந்திச் செல்.”॥
Verse 23
वानराहिमहात्मानश्शीघ्रास्सव्यवसायिनः ।।।।एकाकिनंप्रमत्तंवानयेयुद्धशनैःक्ष्यम् ।
ஏனெனில் வானர வீரர்கள் மகாத்மர்கள், விரைவானவர்கள், உறுதியான தீர்மானம் உடையவர்கள்; ஒருவன் தனியாகவோ அலட்சியமாகவோ இருந்தால், போரில் மெதுவாகப் பற்களால்கூட அவனைச் சிதைத்து அழித்துவிடுவர்॥
Verse 24
तस्मात्परमदुर्धर्षै: सैन्यैःपरिवृतोव्रज ।।।।रक्षसामहितंसर्वंशत्रुपक्षंनिषूदय ।
ஆகையால் மிகக் கடினமாகத் தாக்க இயலாத படைகளால் சூழப்பட்டு செல்; ராக்ஷசர்களுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் அந்த முழு பகை அணியையும் அழித்துவிடு॥
Verse 25
अथासनात्समुत्पत्यस्रजं मणिकृतान्तराम् ।।।।आबबन्धमहातेजाःकुम्भकर्णस्यरावणः ।
அப்போது பேரொளி கொண்ட ராவணன் ஆசனத்திலிருந்து எழுந்து, மணிகள் இடையிடையே பதிக்கப்பட்ட மலர்மாலையை கும்பகர்ணனுக்கு அணிவித்தான்॥
Verse 26
अङ्गदान्यङ्गुलीवेष्टान्वराण्याभरणानि च ।।।।हारं च श्शिसङ्काशमाबबन्दमहात्मनः ।
அப்போது ராவணன் அந்த மகாத்மாவுக்கு புயவளைகள், மோதிரங்கள், சிறந்த ஆபரணங்கள், மேலும் நிலவொத்த ஒளியுடைய மாலையையும் முறையாக அணிவித்தான்।
Verse 27
दिव्यानि च सुगन्धीनिमाल्यदामानिरावणः ।।।।श्रोत्रिचासञ्जयामासश्रीमतीचास्यकुण्डले ।
ராவணன் தெய்வீக நறுமணமிக்க மலர்மாலைகளையும் அணிவித்து, அவன் காதுகளில் செழுமைமிக்க குண்டலங்களையும் தொங்கவைத்தான்।
Verse 28
काञ्चनाङ्गदकेयूरोनिष्काभरणभूषितः ।।।।कुम्भकर्णोबृहत्कर्णस्सुहुतोऽग्निरिवाबभौ ।
பொன்னான அங்கதங்களும் கையுறைகளும், நிஷ்க ஆபரணங்களும் அணிந்த பெருங்காதன் கும்பகர்ணன், நன்கு ஊட்டப்பட்ட யாகஅக்னிபோல் ஒளிர்ந்தான்।
Verse 29
श्रोणीसूत्रेणमहतामेचकेनव्यराजत ।।।।अमृतोत्पादनेनद्धोभुजङ्गेनेवमन्दरः ।
கருமை நிறமுடைய பெரிய இடைக்கச்சால் அவன் இடுப்பு ஒளிர்ந்தது; அமுதம் தோன்றச் செய்த மந்தனத்தில் பாம்பால் கட்டப்பட்ட மந்தரமலை போல।
Verse 30
स काञ्चनंभारसहंनिवातंविद्युत्प्रभंदीप्तमिवात्मभासा ।आबध्यमानःकवचंरराजसन्ध्याभ्रसम्वीतराजः ।।।।
காற்றையும் தடுக்கவல்ல, பாரம்சுமக்கும் பொற்கவசம்—மின்னலைப் போல் ஒளிர்ந்து, தன் சொந்தப் பிரகாசத்தால் தீப்தியுற்றது—அவனுக்கு கட்டப்படுகையில், மாலைக்கால மேகங்கள் சூழ்ந்த மலைமன்னன் போல அவன் ஒளிவீசினான்.
Verse 31
सर्वाभरणसर्वाङ्गश्शूलपाणिस्सराक्षसः ।त्रिविक्रमकृतोत्साहोनारायणइवाबभौ ।।।।भ्रातरंसम्परिष्वज्यकृत्वाचापिप्रदक्षिणम् ।प्रणम्यशिरसातस्मैसम्प्रतस्थेमहाबलः ।।।।
அங்கமெங்கும் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சூலத்தைத் தாங்கிய அந்த ராக்ஷசன், திரிவிக்ரமன் போன்ற உற்சாகத்துடன் நாராயணன் போல ஒளிர்ந்தான். பின்னர் தன் சகோதரனைத் தழுவி, பிரதட்சிணம் செய்து, தலைவணங்கி வணங்கி, அந்த மகாபலன் புறப்பட்டான்.
Verse 32
सर्वाभरणसर्वाङ्गश्शूलपाणिस्सराक्षसः ।त्रिविक्रमकृतोत्साहोनारायणइवाबभौ ।।6.65.31।।भ्रातरंसम्परिष्वज्यकृत्वाचापिप्रदक्षिणम् ।प्रणम्यशिरसातस्मैसम्प्रतस्थेमहाबलः ।।6.65.32।।
மகாபலன் தன் சகோதரனைத் தழுவி, பக்தியுடன் பிரதட்சிணம் செய்து, தலைவணங்கி வணங்கி, பின்னர் புறப்பட்டான்.
Verse 33
निष्पतन्तंमहाकायंमहानादंमहाबलम् ।तमाशीर्भिःप्रशस्ताभिःप्रेषयामासरावणः ।।।।
அந்த பெருந்தேகன், பேரொலி எழுப்பும் மகாபலன் புறப்படுகையில், ராவணன் அவனைப் புகழ்மிக்க மங்கள ஆசீர்வாதங்களால் அனுப்பிவைத்தான்.
Verse 34
शङ्खदुन्दुभिनिर्घोषैस्सैन्यैश्चापिवरायुथैः ।तंगजैश्चतुरङ्गैश्चस्यन्दनैश्चाम्बुदस्वनैः ।।।।अनुजग्मुर्महात्मानं रथिनो रथिनां वरम् ।
சங்கு, துந்துபி முழக்கங்களின் நடுவே, சிறந்த ஆயுதம் தாங்கிய படைகளுடன்—யானைகள், குதிரைகள், மேகமுழக்கம் போன்ற ஒலியுடைய தேர்களுடன்—தேர்வீரர்கள், தேர்வீரர்களில் சிறந்த அந்த மகாத்மாவைத் தொடர்ந்து சென்றனர்.
Verse 35
सर्पैरुष्ट्रैःखरैरश्वैस्सिम्हद्विपमृगद्विजैः ।अनुजग्मुश्चतंघोरंकुम्भकर्णंमहाबलम् ।।।।
பாம்புகள், ஒட்டகங்கள், கழுதைகள், குதிரைகள், மேலும் சிங்கங்கள், யானைகள், மான்கள், பறவைகள் ஆகியவற்றின் மேல் ஏறி, அவர்கள் அந்தக் கொடிய மகாபலன் கும்பகர்ணனைப் பின்தொடர்ந்தனர்।
Verse 36
स पुष्पवर्षैरवकीर्यमाणोधृतातपत्रःशितशूलपाणिः ।मदोत्कटःशोणितगन्धमत्तोविनिर्ययौदावनदेवशत्रुः ।।।।
மலர்மழையால் பொழியப்பட்டு, குடை தாங்கி, கூரிய திரிசூலம் கையில் கொண்டு; மதத்தால் வெறியுற்று, இரத்தத்தின் மணத்தால் மயங்கிய அந்த தேவர்-தானவர் பகைவன் வெளியே புறப்பட்டான்।
Verse 37
पदातयश्चबहवोमहानादामहाबलाः ।अन्वयूराक्षसाभीमाभीमाक्षाश्शस्त्रपाणयः ।।।।
பல காலாட் ராட்சசர்கள்—மிகுந்த முழக்கமிட்டு, பேராற்றலுடன், அச்சமூட்டும் வகையில், கொடிய கண்களுடன், கைகளில் ஆயுதங்கள் தாங்கி—அவனைத் தொடர்ந்து சென்றனர்।
Verse 38
रक्ताक्षास्सुमहाकायानीलाञ्चनचयोपमाः ।शूलानुद्यम्यखडगांश्चनिशितांश्चपरश्वधान् ।।।।बहुव्यामांश्चपरिघान्गदाश्चमुसलानि च ।तालस्कन्धांश्चविपुलान्क्षेपणीयान्दुरासदान् ।।।।
சிவந்த கண்கள், பேருடல், நீல அஞ்சனக் குவியலைப் போன்ற கருமை; அவர்கள் சூலங்களை உயர்த்தி, வாள்களும் கூரிய கோடாரிகளும் ஏந்தி, பல வியாம அளவுள்ள இரும்புக் கம்பிகள், கதைகள், முசலங்கள், பெரும் பனைத்தண்டுகள், மேலும் தடுக்க இயலாத எறியத்தக்க ஆயுதங்களையும் தாங்கி முன்னே சென்றனர்।
Verse 39
रक्ताक्षास्सुमहाकायानीलाञ्चनचयोपमाः ।शूलानुद्यम्यखडगांश्चनिशितांश्चपरश्वधान् ।।6.65.38।।बहुव्यामांश्चपरिघान्गदाश्चमुसलानि च ।तालस्कन्धांश्चविपुलान्क्षेपणीयान्दुरासदान् ।।6.65.39।।
அவர்கள் பல வியாம அளவுள்ள இரும்புக் கம்பிகள், கதைகள், முசலங்கள், மேலும் பெரும் பனைத்தண்டுகள்—எறியத்தக்க, எதிர்க்க இயலாத ஆயுதங்கள்—எல்லாம் ஏந்தியிருந்தனர்।
Verse 40
अथान्यद्वपुरादायदारुणंरोमहर्षणम् ।निष्पपातमहातेजाःकुम्भकर्णोमहाबलः ।।।।धनुःशतपरीणाहः स षट्छत्रसमुच्छ्रितः ।रौद्रःशकटचक्राक्षोमहापर्वतसन्निभः ।।।।
அப்போது மகாதேஜஸும் மகாபலமும் உடைய கும்பகர்ணன் இன்னொரு கொடுமையான, ரோமஞ்சம் எழச் செய்யும் வடிவத்தை ஏற்று பாய்ந்து வெளிப்பட்டான். அவன் உடல் நூறு வில்லளவு சுற்றளவுடையது; ஆறு நூறு வில்லளவு உயரமாய் எழுந்தது; கொந்தளிப்பானவன், தேர்சக்கரம்போன்ற கண்களுடையவன், மாபெரும் மலைபோல் தோன்றினான்.
Verse 41
अथान्यद्वपुरादायदारुणंरोमहर्षणम् ।निष्पपातमहातेजाःकुम्भकर्णोमहाबलः ।।6.65.40।।धनुःशतपरीणाहः स षट्छत्रसमुच्छ्रितः ।रौद्रःशकटचक्राक्षोमहापर्वतसन्निभः ।।6.65.41।।
அவன் உடல் நூறு வில்லளவு சுற்றளவுடையது; ஆறு நூறு வில்லளவு உயரமாய் எழுந்தது; கொந்தளிப்பானவன், தேர்சக்கரம்போன்ற கண்களுடையவன், மாபெரும் மலைபோல் தோன்றினான்.
Verse 42
सन्निपत्य च रक्षांसिदग्धशैलोपमामहान् ।कुम्भकर्णोमहावक्त्रःप्रहसन्निदमब्रवीत् ।।।।
ராக்ஷசர்களிடம் அணுகி, எரிந்த மலைபோல் மாபெருமையுடன், பெருவாயுடைய கும்பகர்ணன் சிரித்தபடியே இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
Verse 43
अद्यवानरमुख्यानांतानियूथानिभागश ।निर्दहिष्यामिसङ्ख्रुद्धश्शलाभानिवपावकः ।।।।
இன்று கோபம் கொண்டு, வானரத் தலைவர்களின் அந்தப் படைகளைப் பகுதி பகுதியாக, தீயானது சலபங்களைச் சாம்பலாக்குவது போலச் சுட்டெரித்துவிடுவேன்।
Verse 44
नापराध्यन्तिमेकामंवानरा: वनचारिणः ।जातिरस्मद्विधानांसापुरोद्यानविभूषणम् ।।।।
காடுகளில் உலாவும் அந்த வானரர்கள் தாமாகவே எனக்கு அபராதம் செய்ததில்லை; நம்மைப் போன்றோருக்கு அந்த இனமே அரசுத் தோட்டத்தின் அலங்காரம் ஆகும்।
Verse 45
पुररोधस्यमूलंतुराघवस्सहलक्ष्मणः ।हतेतस्मिन् हतंसर्वंतंवधिष्यामिसंयुगे ।।।।
ஆனால் இந்த நகர முற்றுகையின் உண்மையான வேர் இலக்குமணனுடன் கூடிய ராகவனே; அவன் கொல்லப்பட்டால் அனைத்தும் கொல்லப்பட்டதுபோல்—ஆகையால் போரில் அவனை நான் வதம் செய்வேன்।
Verse 46
एवंतस्यब्रुवाणस्यकुम्भकर्णस्यराक्षसाः ।नादंचक्रुर्महाघोरंकम्पयन्तइवार्णवम् ।।।।
கும்பகர்ணன் இவ்வாறு கூறியபோது, ராட்சசர்கள் மிகப் பயங்கரமான முழக்கத்தை எழுப்பினர்; கடலையே அதிரச் செய்கிறார்கள் போல।
Verse 47
तस्यनिष्पततस्तूर्णंकुम्भकर्णस्यधीमतः ।बभूवुर्घोररूपाणिनिमित्तानिसमन्ततः ।।।।
ஞானமிக்க கும்பகர்ணன் விரைந்து புறப்பட்டவுடன், எங்கும் பயங்கரமான அபசகுனங்கள் தோன்றின।
Verse 48
उल्काशनियुतामेघाबभूवुर्गर्धभारुणाः ।ससागरवनाचैववसुधासमकम्पत ।।।।
உல்கை, இடிமின்னல், வஜ்ரம் ஆகியவற்றுடன் கூடிய கழுதைநிற மேகங்கள் எங்கும் திரண்டன; கடல்களும் காடுகளும் உடன் பூமி நடுங்கியது போலத் தோன்றியது।
Verse 49
घोररूपाश्शिवानेदुस्सज्वालकबलैर्मुखैः ।मण्डलान्यपसव्यानिबबन्धुश्चविहङ्गमाः ।।।।
பயங்கர வடிவுடைய நரிகள் வாயில் தீப்பற்றிய துண்டுகளைப் பிடித்துக் கொண்டு ஊளையிட்டன; பறவைகள் அபசவ்யமாக (இடப்புறமாக) வட்டமிட்டு இறுதியில் அமர்ந்தன।
Verse 50
निष्पपात च गृध्रोमालेवाऽस्यपथिगच्छतः ।प्रास्फुरन्नयनंचास्यसव्योबाहुश्चकम्पत ।।।।
அவன் வழியில் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கையில், அவன் ஈட்டியின் மீது மாலையைப் போல ஒரு கழுகு திடீரென இறங்கி அமர்ந்தது; அவன் கண் துடித்தது, இடது தோள்/கை நடுங்கியது—அது அசுப நிமித்தம்।
Verse 51
निष्पपाततदाचोल्काज्वलन्तीभीमनिश्श्वना ।आदित्योनिष्प्रभश्चासीन्नप्रवाति च ऽनिलः ।।।।
அப்போது அச்சமூட்டும் முழக்கத்துடன் எரியும் உல்கை விழுந்தது; சூரியன் ஒளியிழந்தான், காற்றும் வீசவில்லை।
Verse 52
अचिन्तयन्महोत्पातानुदितान्रोमहर्षणान् ।निर्ययौकुम्भकर्णस्तुकृतान्तबलचोदितः ।।।।
ரோமஞ்சம் எழுப்பும் பெரும் உற்பாதங்களை எண்ணாமலே கும்பகர்ணன் வெளியே புறப்பட்டான்—கிருதாந்தன், அதாவது மரணத்தின் வலிமையால் தள்ளப்பட்டவன் போல।
Verse 53
न लङ्घयित्वाप्राकारंपद्भ्यांपर्वतसन्निभः ।ददर्शाभ्रघनप्रख्यंवानरानीकमद्भुतम् ।।।।
மலைப்போன்ற உருவமுடைய அவன் காலால் கோட்டையைத் தாண்டி முன்னே சென்று, அடர்ந்த மேகக்கூட்டம்போல் திரண்டிருந்த அதிசயமான வானரப் படையை கண்டான்।
Verse 54
तेदृष्टवाराक्षसश्रेष्ठंवानराःपर्वतोपमम् ।वायुनुन्नाइवघनाययुस्सर्वादिशस्तदा ।।।।
ராட்சசர்களில் சிறந்த, மலைப்போன்ற அந்த வீரனைப் பார்த்த வானரர்கள் அப்போது காற்றால் விரட்டப்படும் மேகங்களைப் போல எல்லாத் திசைகளிலும் சிதறினர்।
Verse 55
तद्वानरानीकमतिप्रचण्डंदिशोद्रवद्भिन्नमवाभ्रजालम् ।स कुम्भकर्णस्समवेक्ष्यहर्षान्ननादभूयोघनवद्घनाभः ।।।।
திசைகளில் ஓடி மேக வலை சிதறியதுபோல் உடைந்த அந்தக் கடும் வானரப் படையைப் பார்த்து, மழைமேகம்போல் கருமையான கும்பகர்ணன் மகிழ்ச்சியில் மீண்டும் மீண்டும் கர்ஜித்தான்।
Verse 56
तेतस्यघोरंनिनदंनिशम्ययथानिनादंदिविवारिदस्य ।पेतुर्धरण्यांबहवःप्लवङ्गानिकृत्तमूलाइवशालवृक्षाः ।।।।
வானில் மழைமேக இடியென ஒலிக்கும் அவனது பயங்கர கர்ஜனையை கேட்டவுடன், பல வானரர்கள் வேர் வெட்டப்பட்ட சால மரங்கள் விழுவது போல பூமியில் விழுந்தனர்।
Verse 57
विपुलपरिघवान् स कुम्भकर्णोरिपुनिधनायविनिस्पृतोत्मा ।कपिषणभयमाददत्सुभीमंप्रभुरिवदण्डवान्युगान्ते ।।।।
மிகப் பெரிய பரிகத்தை ஏந்தி, பகைவரை அழிக்க விடுவிக்கப்பட்ட கும்பகர்ணன் வானர வரிசைகளுக்கு அச்சம் ஊட்டும் பயங்கரனாய், யுகாந்தத்தில் தண்டம் ஏந்தும் ஆண்டவன் போல முன்னே வந்தான்।
Frequently Asked Questions
The sarga contrasts fear-based counsel with duty-based action: Kumbhakarṇa condemns demoralizing speech, commits to repairing collective failures through battlefield responsibility, while Rāvaṇa balances praise with strategic caution against reckless solitary combat.
Valor is authenticated by conduct rather than self-advertisement, yet true leadership integrates courage with prudence; additionally, the narrative juxtaposes human agency (arming, counsel, resolve) with nimitta and daiva (portents and destiny) to frame war as morally charged and time-bound.
Laṅkā’s prākāra (rampart) marks the threshold from courtly order to battlefield chaos, while the ceremonial gifting of garlands, ornaments, parasol, and armor reflects royal investiture culture; the omen imagery (sky, ocean, birds, jackals, meteors) situates the march within traditional Sanskrit portent-lore.