Sarga 61

Verse 1

ततोरामोमहातेजाधनुरादायवीर्यवान् ।किरीटिनंमहाकायंकुम्भकर्णंददर्श ह ।।6.61.1।।

அப்போது மஹாதேஜஸும் பராக்கிரமமும் உடைய ஸ்ரீராமன் வில்லை எடுத்துக் கொண்டு, கிரீடம் சூடிய மாபெரும் உடலுடைய கும்பகர்ணனை கண்டான்।

Verse 2

तंदृष्टवाराक्षसश्रेष्ठंपर्वताकारदर्शनम् ।क्रममाणमिवाकाशंपुरानारायणंप्रभुम् ।।6.61.2।।

அந்த மலைப்போன்ற உருவமுடைய ராட்சசச் சிறந்தவனைப் பார்த்தபோது, அவன் பழங்காலப் பிரபு நாராயணன் போல ஆகாயத்தில் அடியெடுத்து நடப்பதுபோல் தோன்றினான்।

Verse 3

सतोयाम्बुदसङ्काशंकाञ्चनाङ्गदभूषणम् ।दृष्टवापुनःप्रदुद्रवावानराणांमहाचमूः ।।6.61.3।।

நீர்மிகு மழைமேகம்போல் கருமை நிறமுடையதும், பொன் அங்கதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதுமான அந்த ராட்சசனை கண்டதும் வானரர்களின் பெரும்படை மீண்டும் அச்சத்தால் ஓடத் தொடங்கியது.

Verse 4

विद्रुतांवाहिनींदृष्टवावर्धमानं च राक्षसम् ।सविस्मयमिदंरामोविभीषणमुवाच ह ।।6.61.4।।

படைகள் சிதறி ஓடுவதையும், ஒரு இராட்சசன் பெரிதாக வளர்ந்து மாபெரும் உருவம் எடுப்பதையும் கண்டு, வியந்த ராமன் விபீஷணனிடம் இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 5

कोऽसौपर्वतसङ्काशःकिरीटीहरिलोचनः ।लङ्कायांदृश्यतेवीरःसविद्युदिवतोयदः ।।6.61.5।।

“லங்கையில் காணப்படும் அந்த வீரன் யார்? மலைபோல் பெரிதாய், கிரீடம் தரித்து, பச்சைநிறக் கண்களுடன்—மின்னல் ஒளியால் திகழும் மழைமேகம்போல் இருக்கிறான்?”

Verse 6

पृथिव्यांकेतुभूतोऽसौमहानेकोऽत्रदृश्यते ।यंदृष्टवावानरास्सर्वेविद्रवन्तिततस्ततः ।।6.61.6।।

“அவன் இங்கே பூமியில் தும்கேது போல—மாபெரும் ஒருவனாய் தனித்தே—தோன்றுகிறான்; அவனைப் பார்த்தவுடன் எல்லா வானரரும் திசைதிசையாக ஓடுகின்றனர்।”

Verse 7

आचक्षवसुमहान् कोऽसौरक्षोवायदिवाऽसुरः ।न मयैवंविधंभूतंदृष्टपूर्वंकदाचन ।।6.61.7।।

எனக்குச் சொல்—அந்த அளவற்ற பெருமையுடைய உயிர் யார்? அவன் ராட்சசனா, அல்லது அசுரனா? இத்தகைய உயிரை நான் முன்பு ஒருபோதும் கண்டதில்லை।

Verse 8

संपृष्टोराजपुत्रेणरामेणाक्लिष्टकर्मणा ।विभीषणोमहाप्राज्ञःकाकुत्थ्समिदमब्रवीत् ।।6.61.8।।

அயராத செயல்வீரன் அரசகுமாரன் ராமன் கேட்டபோது, மஹாப்ராஜ்ஞன் விபீஷணன் காகுத்ஸ்தனிடம் இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 9

येनवैवस्वतोयुद्धेवासवश्चपराजितः ।सैषविश्रवसःपुत्रःकुम्भकर्णःप्रतापवान् ।।6.61.9।।अस्यप्रमाणसदृशोराक्षसाऽन्यो न विद्यते ।

போரில் வைவர்ஸ்வதன் யமனையும், வாசவன் இந்திரனையும் கூட வென்றவன்—விச்ரவஸின் வீரமிகு மகன் கும்பகர்ணன் இவனே. அவன் உடலளவிற்கு ஒப்பான மற்றொரு ராட்சசன் இல்லை।

Verse 10

एतेनदेवायुधिदानवाश्चयक्षाभुजङ्गाःपिशिताशनाश्च ।गन्धर्वविद्याधरकिन्नरैश्चसहस्रशोराघवसम्प्रभग्नाः ।।6.61.10।।

ஓ ராகவா! இவரால் போரில் தேவர்கள், தானவர்கள், யக்ஷர்கள், நாகர்கள், மாமிசபோகிகள் (ராட்சசர்கள்) மேலும் கந்தர்வர், வித்யாதரர், கின்னரர்—ஆயிரக்கணக்கில்—முழுமையாகச் சிதறடிக்கப்பட்டனர்।

Verse 11

शूलपाणिंविरूपाक्षंकुम्भकर्णंमहाबलम् ।हन्तुं न शेकुस्त्रिदशाःकालोऽयमितिमोहिताः ।।6.61.11।।

சூலம் ஏந்திய, பயங்கரக் கண்களுடைய, மஹாபலன் கும்பகர்ணனைத் தேவர்கள்கூட கொல்ல இயலவில்லை; ‘இது காலனே’ என்று எண்ணி அவர்கள் மயங்கினர்।

Verse 12

प्रकृत्याह्येषतेजस्वीकुम्भकर्णोमहाबलः ।अन्येषांराक्षसेन्द्राणांवरदानकृतंबलम् ।।6.61.12।।

கும்பகர்ணன் இயல்பாகவே ஒளிமிக்கவனும் மஹாபலவானும் ஆவான்; ஆனால் பிற ராட்சச அரசர்களின் வலிமை வரங்களால் உருவானது।

Verse 13

एतेनजातमात्रेणक्षुधार्तेनमहात्मना ।भक्षितानिसहस्राणिसत्त्वानांसुबहून्यपि ।।6.61.13।।

பிறந்த கணமே பசியால் வாடிய அந்த மகாத்மா ஆயிரமாயிரம் உயிர்களையும், மேலும் பல உயிர்களையும் விழுங்கினான்.

Verse 14

तेषुसंभक्षयमाणेषुप्रजाभयनिपीडिताः ।यान्तिस्मशरणंशक्रंतमप्यर्थंन्यवेदयन् ।।6.61.14।।

அவன் அவர்களைத் தொடர்ந்து விழுங்கிக் கொண்டிருக்க, அச்சத்தால் நொந்த மக்கள் சக்கிரன் (இந்திரன்) சரணடைந்து அந்த நிகழ்வை அவரிடம் அறிவித்தனர்.

Verse 15

सकुन्भकर्णंकुपितोमहेन्द्रोजघानवज्रेणशितेनवज्री ।सशक्रवज्राभिहतोमहात्माचचालकोपाच्चभृशंननाद ।।6.61.15।।

அப்போது கோபமுற்ற மகேந்திரன், வஜ்ரதாரியான இந்திரன், கூரிய வஜ்ரத்தால் கும்பகர்ணனைத் தாக்கினான்; சக்கிரனின் வஜ்ரத்தால் காயமுற்ற அந்த மகாத்மா தள்ளாடி, கோபத்தால் பேரொலியுடன் கர்ஜித்தான்.

Verse 16

तस्यनानद्यमानस्यकुम्भकर्णस्यरक्षसः ।श्रुत्वानिनादंवित्रस्ताःभूमिभूयोवितत्रसे ।।6.61.16।।

கர்ஜித்துக் கொண்டிருந்த அந்த ராட்சசன் கும்பகர்ணனின் முழக்கத்தை கேட்டதும், அச்சமுற்ற உயிர்கள் பூமியில் மீண்டும் மீண்டும் மேலும் நடுங்கின.

Verse 17

तत्रकोपान्महेन्द्रस्यकुम्भकर्णोमहाबलः ।विकृष्यैरावताद्धन्तंजघानोरसिवासवम् ।।6.61.17।।

அப்போது மகாபலன் கும்பகர்ணன் கோபத்தில் ஐராவதத்திலிருந்து ஒரு தந்தத்தைப் பிடுங்கி, வாசவன் (இந்திரன்) மார்பில் அடித்தான்.

Verse 18

कुम्भकर्णप्रहारार्तोविजज्वाल स वासवः ।ततोविषेदुस्सहसादेवाब्रह्मर्षिदानवाः ।।6.61.18।।प्रजाभिस्सहशक्रश्चययौस्थानंस्वयम्भुवः ।

கும்பகர்ணனின் அடியால் வேதனைப்பட்ட வாசவன் (இந்திரன்) துயரத் தீயால் எரிந்தான். அப்போது தேவர்கள், பிரம்மரிஷிகள், தானவர்கள் திடீரென மனவெளுத்தில் ஆழ்ந்தனர்; சக்ரன் எல்லாப் பிரஜைகளுடனும் ஸ்வயம்பூ பிரம்மாவின் திருவிடத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 19

कुम्भकर्णस्यदौरात्म्यंशशंसुस्तेप्रजापतेः ।।6.61.19।।प्रजानांभक्षणंचापिधर्षणं च दिवौकसाम् ।आश्रमध्वंसनंचापिपरस्त्रीहरणंभृशम् ।।6.61.20।।

அவர்கள் பிரஜாபதி பிரம்மாவிடம் கும்பகர்ணனின் கொடிய தன்மையை அறிவித்தனர்—அவன் பிரஜைகளை விழுங்குகிறான், தேவர்களையும் துன்புறுத்துகிறான், முனிவர் ஆசிரமங்களை அழிக்கிறான், பிறர் மனைவியரை மிகக் கொடுமையாகக் கடத்துகிறான் என்று.

Verse 20

कुम्भकर्णस्यदौरात्म्यंशशंसुस्तेप्रजापतेः ।।6.61.19।।प्रजानांभक्षणंचापिधर्षणं च दिवौकसाम् ।आश्रमध्वंसनंचापिपरस्त्रीहरणंभृशम् ।।6.61.20।।

அவர்கள் பிரம்மாவிடம் கும்பகர்ணனின் பாவச் செயல்களைச் சொன்னார்கள்—உயிர்களை விழுங்குதல், தேவர்களையும் தாக்கித் துன்புறுத்துதல், ரிஷிகளின் ஆசிரமங்களை அழித்தல், பிறர் மனைவியரை கொடுமையாகக் கடத்துதல்.

Verse 21

एवंप्रजायदित्वेषभक्षयिष्यतिनित्यशः ।अचिरेणैवकालेनशून्योलोकोभविष्यति ।।6.61.21।।

அவன் இவ்வாறே நாள்தோறும் பிரஜைகளை விழுங்கிக் கொண்டே இருந்தால், மிக விரைவில் காலப்போக்கில் இந்த உலகம் உயிரற்றதாக வெறுமையாகிவிடும்.

Verse 22

वासवस्यवचश्श्रुत्वासर्वलोकपितामहः ।रक्षांस्यावाहयामासकुम्भकर्णंददर्श ह ।।6.61.22।।

வாசவனின் சொற்களை கேட்ட அனைத்துலகப் பிதாமகன் பிரம்மா ராக்ஷஸர்களை அழைத்தார்; அவர்களிடையே கும்பகர்ணனை அவர் கண்டார்.

Verse 23

कुम्भकर्णंसमीक्ष्यैववितत्रासप्रजापतिः ।दृष्टवाविश्वास्यचैवैनंस्वयम्भूरिदमब्रवीत् ।।6.61.23।।

கும்பகர்ணனை கண்டவுடனே பிரஜாபதி அச்சமுற்றார். அப்போது அவரைத் திடப்படுத்த விரும்பிய சுயம்பூ பிரம்மா இவ்வசனங்களை உரைத்தார்.

Verse 24

ध्रुवंलोकविनाशायपौलस्त्येनासिनिर्मितः ।तस्मात्त्वमद्यप्रभृतिमृतकल्पःशयिष्यसे ।।6.61.24।।

உலகநாசத்திற்காகவே பௌலஸ்த்யன் உன்னை உருவாக்கினான் என்பது உறுதி. ஆகவே இன்று முதல் நீ மரித்தவனைப் போலக் கிடந்து உறங்குவாய்.

Verse 25

ब्रह्मशापाभिभूतोऽथनिपपाताग्रतःप्रभोः ।ततःपरमसम्भ्रान्तोरावणोवाक्यमब्रवीत् ।।6.61.25।।

பிரம்மாவின் சாபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவன், ஆண்டவனின் முன்னே விழுந்தான். அப்போது மிகுந்த கலக்கமுற்ற இராவணன் இவ்வசனங்களைச் சொன்னான்.

Verse 26

विवृद्धःकाञ्चनोवृक्षःफलकालेनिकृत्यते ।न नप्तारंस्वकंन्यायंशप्तुमेवंप्रजापते ।।6.61.26।।

கனி தரும் காலத்தில் முழுமையாக வளர்ந்த பொன் மரத்தை வெட்டார். ஓ பிரஜாபதி, உமது பேரப்பேரனை இவ்வாறு சபிப்பது நீதியன்று.

Verse 27

न मिथ्यावचनश्चत्वंस्वप्स्यत्येष न संशयः ।कालस्तुक्रियतामस्यशयनेजागरेतथा ।।6.61.27।।

உமது வாக்கு பொய்யாகாது—இதில் ஐயமில்லை; அவன் நிச்சயம் உறங்குவான். ஆனால் அவனுடைய உறக்கம் மற்றும் விழிப்பு இரண்டிற்கும் ஒரு காலவரையறை நிர்ணயிக்கப்படுக.

Verse 28

रावणस्यवचश्श्रुत्वास्वयम्भूरिदमब्रवीत् ।शयिताह्येषषण्मासानेकाहंजागरिष्यति ।।6.61.28।।

ராவணனுடைய சொற்களை கேட்ட சுயம்பூ பிரம்மா இவ்வாறு கூறினார்—“இவன் ஆறு மாதங்கள் உறங்குவான்; ஒரு நாளே விழித்திருப்பான்.”

Verse 29

एकेनाह्नात्वसौवीरश्चरन् भूमिंबुभुक्षितः ।व्यात्तास्योभक्षयेल्लोकान् सङ्कृद्धइवपावकः ।।6.61.29।।

அந்த ஒரே நாளில் அந்த வீரன் பசியால் துடித்து, பூமியெங்கும் அலைந்து, வாயை விரித்து, கொந்தளிக்கும் தீப்போல் கோபமுற்று உயிர்களை விழுங்குவான்.

Verse 30

सोऽसौव्यसमापन्नःकुम्भकर्णमबोधयत् ।त्वत्पराक्रमभीतश्चराजासम्प्रतिरावणः ।।6.61.30।।

துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, உன் பராக்கிரமத்தை அஞ்சிய அரசன் ராவணன் இப்போது கும்பகர்ணனை உறக்கத்திலிருந்து எழுப்பினான்.

Verse 31

स एषनिर्गतोवीरःशिबिराद्भीमविक्रमः ।वानरान्भृशसङ्कृद्धोभक्षयन्परिधावति ।।6.61.31।।

அந்த அச்சுறுத்தும் வல்லமை கொண்ட வீரன் தன் முகாமிலிருந்து வெளியே வந்தான்; மிகுந்த கோபத்துடன் வானரர்களை விழுங்க எண்ணி அங்கும் இங்கும் பாய்ந்து ஓடுகிறான்.

Verse 32

कुम्भकर्णंसमीक्ष्यैवहरयोऽद्यप्रविद्रुतुः ।कथमेनंरणेक्रुद्धंवारयिष्यन्तिवानराः ।।6.61.32।।

கும்பகர்ணனை கண்ட மாத்திரத்தில் இன்று வானரர்கள் ஓடிவிட்டனர். போர்க்களத்தில் கோபத்தால் கொந்தளிக்கும் அவனை வானர வீரர்கள் எவ்வாறு தடுத்து நிறுத்துவர்?

Verse 33

उच्यन्तांवानराःसर्वेयन्त्रमेतत्समुच्छ्रितम् ।इतिविज्ञायहरयोभविष्यन्तीहनिर्भयाः ।।6.61.33।।

அனைத்து வானர வீரர்களுக்கும் சொல்லப்படுக—“இந்த உயர்ந்து நிற்கும் உருவம் யந்திரக் கற்பனை மட்டுமே.” இதை அறிந்தால் இங்குள்ள வானரர்கள் அஞ்சாமலிருப்பர்.

Verse 34

विभीषणवचश्श्रुत्वाहेतुमत्सुमुखेरितम् ।उवाचराघवोवाक्यंनीलंसेनापतिंतदा ।।6.61.34।।

விபீஷணன் நன்மைக்காகச் சுமுகமாக உரைத்த காரணமுள்ள சொற்களை கேட்ட ராகவன், அப்போது சேனாதிபதி நீலனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 35

गच्छसैन्यानिसर्वाणिव्यूह्यतिष्ठस्वपावके ।द्वाराण्यादायलङ्कायाश्चर्याश्चाप्यथसङ्क्रमान् ।।6.61.35।।

“செல், பாவகா! எல்லாப் படைகளையும் அணிவகுத்து உன் இடத்தில் நிலைபெறு; லங்கையின் வாயில்கள், வழித்தடங்கள், மேலும் கடத்தல் இடங்கள் (பாலம்/துறை) அனைத்தையும் கைப்பற்றி காத்தருள்.”

Verse 36

शैलशृङ्गाणिवृक्षांश्चशिलाश्चाप्युपसंहर ।तिष्ठन्तुसायुधास्सर्वेसायुधाश्शैलपाणयः ।।6.61.36।।

“மலைச் சிகரங்கள், மரங்கள், பாறைகளையும் ஒன்றுசேர்த்து கொண்டு வா. அனைவரும் ஆயுதங்களுடன் தயாராய் நிற்கட்டும்—கைகளில் பாறைகளை ஏந்தி, ஆயுததாரிகளாய்.”

Verse 37

राघवेणसमादिष्टोनीलोहरिचमूपतिः ।शशासवानरानीकंयथावत्कपिकुञ्जरः ।।6.61.37।।

ராகவனால் ஆணையிடப்பட்ட நீலன்—வானர சேனையின் தலைவன், கபிகுஞ்சரன் போல்—ஆணைப்படியே வானரப் படைகளை முறையாகக் கட்டுப்படுத்தி நடத்தினான்।

Verse 38

ततोगवाक्षश्शरभोहनूमानङ्गदस्तथा ।शैलशृङ्गाणिशैलाभागृहीत्वाद्वारमभ्ययुः ।।6.61.38।।

அப்போது கவாக்ஷன், சரபன், ஹனுமான், அங்கதனும்—மலைச் சிகரங்களையும் பெரும் பாறைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு—வாயில்நோக்கி முன்னேறினர்।

Verse 39

रामवाक्यमुपश्रुत्य हरयो जितकाशिनः ।पादपैरर्दयवनीरावानराःपरवाहिनीम् ।।6.61.39।।

ராமனின் ஆணையை கேட்டவுடன், வெற்றிக்காகத் துடித்த வீர வானரர்கள் மரங்களை எடுத்து அடித்து எதிரிப் படையை நசுக்கத் தொடங்கினர்।

Verse 40

ततोहरीणांतदनीकमुग्रंरराजशैलोद्यतदीप्तहस्तम् ।गिरेःसमीपानुगतंयथैवहन्महाम्भोधरजालमुग्रम् ।।6.61.40।।

அப்போது பாறைகளையும் மரங்களையும் உயர்த்திப் பிடித்த தீப்தமான கைகளுடன் அந்த உக்கிர வானரப் படை ஒளிர்ந்தது—மலையின் பக்கத்தில் திரண்டிருக்கும் பயங்கரப் பெரும் புயல் மேகக் கூட்டம்போல்।