Sarga 50

Verse 1

अथोवाचमहातेजाहरिराजोमहाबलः ।किमियंव्यथितासेनामूढवातेवनौर्जले ।।6.50.1।।

அப்போது மகாதேஜஸும் மகாபலமும் உடைய வானரராஜன் கூறினான்—“இந்த சேனை ஏன் கலங்குகிறது? நீரில் படகை மயங்கிய காற்று அலைக்கழிப்பதுபோல?”

Verse 2

सुग्रीवस्यवचश्श्रुत्वावालिपुत्रोऽङ्गदोऽब्रवीत् ।नत्वंपश्यसिरामंचलक्ष्मणंचमहारथम् ।।6.50.2।।शरजालचितौवीरावुभौदशरथात्मजौ ।शरतल्पेमहात्मानौशयानौरुधिरोक्षितौ ।।6.50.3।।

சுக்ரீவனின் சொற்களை கேட்ட வாலியின் மகன் அங்கதன் கூறினான்—“நீ ராமனையும், மகாரதனான லக்ஷ்மணனையும் காணவில்லையா?”

Verse 3

सुग्रीवस्यवचश्श्रुत्वावालिपुत्रोऽङ्गदोऽब्रवीत् ।नत्वंपश्यसिरामंचलक्ष्मणंचमहारथम् ।।6.50.2।।शरजालचितौवीरावुभौदशरथात्मजौ ।शरतल्पेमहात्मानौशयानौरुधिरोक्षितौ ।।6.50.3।।

தசரதனின் அந்த இரு வீர புதல்வர்கள் அம்புகளின் வலையால் மூடப்பட்டு, மகாத்மையான சகோதரர்கள் அம்புச் சயனத்தில் படுத்து, இரத்தத்தில் நனைந்துள்ளனர்.

Verse 4

अथाब्रवीद्वानरेन्द्रस्सुग्रीवःपुत्रमङ्गदम् ।नानिमित्तमिदंमन्येभवितव्यंभयेनतु ।।6.50.4।।

அப்போது வானரேந்திரன் சுக்ரீவன் தன் மகன் அங்கதனிடம் கூறினான்—“இது காரணமின்றி நிகழ்ந்த கலக்கம் அல்ல; நிச்சயம் அஞ்சத்தக்க ஒன்று நிகழவிருக்கிறது.”

Verse 5

विषण्णवदनाह्येतेत्यक्तप्रहरणादिशः ।प्रपलायन्तिहरयस्त्रासादुत्फुल्ललोचनाः ।।6.50.5।।

முகம் தளர்ந்து துயருற்று, ஆயுதப் பயன்பாட்டை விட்டுவிட்டு, அச்சத்தால் கண்கள் விரிய வானரப் படைகள் எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடின।

Verse 6

अन्योन्यस्यनलज्जन्तेनिरीक्षन्तिपृष्ठतः ।विप्रकर्षन्तिचान्योन्यंपतितंलङ्घयन्तिच ।।6.50.6।।

அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் முன் வெட்கப்படார்; பின்னால் திரும்பித் திரும்பிப் பார்ப்பர்; ஒருவரை ஒருவர் இழுத்துத் தள்ளுவர்; விழுந்தவர்களையும் தாண்டிச் செல்வர்।

Verse 7

एतस्मिन्नन्तरेवीरोगदापाणिर्विभीषणः ।सुग्रीवंवर्धयामासराघवंचनिरैक्षत ।।6.50.7।।

அந்நேரத்தில் கதையைக் கையில் கொண்ட வீரன் விபீஷணன் சுக்ரீவனை ஊக்கமளித்து, பின்னர் ராகவனாகிய ஸ்ரீராமனை நோக்கி பார்வை செலுத்தினான்।

Verse 8

विभीषणंचसुग्रीवोदृष्टवावानरभीषणम् ।ऋक्षराजंमहात्मानंसमीपस्थमुवाचह ।।6.50.8।।

வானரர்களுக்கு அச்சம் விளைவிப்பவனான விபீஷணனைப் பார்த்த சுக்ரீவன், அருகில் நின்ற மகாத்மா கரடி அரசன் ஜாம்பவானிடம் கூறினான்।

Verse 9

विभीषणोऽयंसम्प्राप्तोयंदृष्टवावानरर्षभाः ।विद्रवन्तिपरितत्रसरावणात्मजशङ्कया ।।6.50.9।।

இவன் விபீஷணன் வந்து சேர்ந்தான்; அவனைப் பார்த்த வானரச் சிறந்தோர், ராவணனின் மகன் எனும் சந்தேகத்தால் அஞ்சி ஓடுகின்றனர்।

Verse 10

शीघ्रमेतान् सुसन्त्रस्तान्बहुधाविप्रधावितान् ।पर्यवस्थापयाख्याहिविभीषणमुपस्थितम् ।।6.50.10।।

“மிகவும் அஞ்சித் பல திசைகளில் சிதறி ஓடுகிற இவர்களை உடனேத் தடுத்து நிலைநிறுத்து. அவர்களை அழைத்து ‘விபீஷணன் இங்கே வந்துள்ளார்’ என்று அறிவி.”

Verse 11

सुग्रीवेणैवमुक्तस्तुजाम्बवानृक्षपार्थिवः ।वानरान्सान्त्वयामाससन्निरुध्यप्रधानतः ।।6.50.11।।

சுக்ரீவன் இவ்வாறு கூறியதும், கரடிகளின் அரசன் ஜாம்பவான் முதன்மை வானரர்களை அடக்கி, எல்லா வானரருக்கும் ஆறுதல் கூறி அவர்களின் தைரியத்தை மீட்டளித்தான்।

Verse 12

तेनिवृत्ताःपुनःसर्वेवानरास्त्यक्तसम्भ्रमाः ।ऋक्षराजवचश्श्रुत्वातंचदृष्टवाविभीषणम् ।।6.50.12।।

கரடி அரசனின் சொற்களை கேட்டவுடன், எல்லா வானரரும் அச்சத்தை விட்டுவிட்டு மீண்டும் திரும்பினர்; மேலும் அவர்கள் விபீஷணனையும் கண்டனர்।

Verse 13

विभीषणस्तुरामस्यदृष्टवागात्रंशरैश्चितम् ।लक्ष्मणस्यचधर्मात्माबभूवव्यथितस्तदा ।।6.50.13।।

தர்மநெஞ்சம் கொண்ட விபீஷணன், ராமனின் உடலும் லக்ஷ்மணனின் உடலும் அம்புகளால் நிரம்பியதைப் பார்த்தவுடன் அப்போது மிகுந்த துயருற்றான்।

Verse 14

जलक्लिन्नेनहस्तेनतयोर्नेत्रेप्रमृज्यच ।शोकसम्पीडितमनारुरोदविललापच ।।6.50.14।।

நீரால் நனைந்த கையால் அவன் அந்த இருவரின் கண்களைத் துடைத்தான்; சோகத்தால் நெஞ்சம் நொறுங்கி அழுதும் புலம்பியும் இருந்தான்।

Verse 15

इमौतौसत्त्वसम्पन्नौविक्रान्तौप्रियसम्युगौ ।इमामवस्थांगमितौराक्षसैःकूटयोधिभिः ।।6.50.15।।

‘இவ்விருவரும் சத்துவம் நிறைந்தோர், வீரர், போரில் இன்பம் காண்போர்; கபடப் போராடும் ராக்ஷசர்கள் இவர்களை இந்நிலைக்கு கொண்டு வந்தனர்।’

Verse 16

भ्रातुःपुत्रेणमेतेनदुष्पुत्रेणदुरात्मना ।राक्षस्याजिह्मयाबुध्याचालितावृजुविक्रमौ ।।6.50.16।।

என் அண்ணனின் இந்தத் தீய மகன், துராத்மா—ராக்ஷசியின் வஞ்சக புத்தியால்—நேர்மையான வீரத்தையுடைய அந்த இரு வீரர்களும் ஏமாற்றப்பட்டனர்.

Verse 17

शरैरिमावलंविद्धौरुधिरेणसमुक्षितौ ।वसुधायामिमौसुप्तौदृश्येतेशल्यकाविव ।।6.50.17।।

அம்புகளால் உடலெங்கும் குத்தப்பட்டு, இரத்தத்தில் நனைந்த அந்த இருவரும் பூமியில் உறங்குவது போலக் கிடக்கின்றனர்; முள்ளம்பன்றி போலத் தோன்றுகின்றனர்.

Verse 18

ययोर्वीर्यमुपाश्रित्यप्रतिष्ठाकाङ्क्षितामया ।तावुभौदेहनाशायप्रसुप्तौपुरुषर्षभौ ।।6.50.18।।

யார்களின் வீரத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு நான் புகழும் நிலையும் நாடினேனோ, அந்த இரு மனிதச் சிங்கங்களும் இப்போது உடல் அழிவின் அருகில் உறங்குவது போலக் கிடக்கின்றனர்.

Verse 19

जीवन्नद्यविपन्नोऽस्मिनष्टराज्यमनोरथः ।प्राप्तप्रतिज्ञश्चरिपुःसकामोरावणःकृतः ।।6.50.19।।

இன்று உயிரோடு இருந்தும் நான் முற்றிலும் வீழ்ந்தேன்; அரசாட்சி பெறும் என் ஆசை சிதைந்தது. என் பகைவன் இராவணன் தன் பிரதிஞ்ஞையை நிறைவேற்றி விரும்பியதை அடைந்தான்.

Verse 20

एवंविलपमानंतंपरिष्वज्यविभीषणम् ।सुग्रीवःसत्त्वसम्पन्नोहरिराजोऽब्रवीदिदम् ।।6.50.20।।

இவ்வாறு புலம்பிய விபீஷணனைத் தழுவி, வீரத்தால் நிறைந்த வானரராஜன் சுக்ரீவன் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 21

राज्यंप्राप्स्यसिधर्मज्ञ लङ्कायांनात्रसंशयः ।रावणस्सहपुत्रेणस्वकामंनेहलप्स्यते ।।6.50.21।।

தர்மத்தை அறிந்தவனே! நீ லங்கையில் நிச்சயமாக அரசாட்சியைப் பெறுவாய்—இதில் ஐயமில்லை. இராவணன் தன் புதல்வர்களுடன் இங்கே தன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றமாட்டான்.

Verse 22

नरुजापीडितावेतावुभौराघवलक्ष्मणौ ।त्यक्त्वामोहंवधिष्येतेसगणंरावणंरणे ।।6.50.22।।

இவ்விருவர்—ராகவனும் இலக்குவனும்—வலியால் உண்மையில் அடக்கப்பட்டவர்கள் அல்லர். மயக்கத்தை நீக்கி, போரில் படையுடன் இராவணனை வதம் செய்வார்கள்.

Verse 23

तमेवंसान्त्वयित्वातुसमाश्वास्यचराक्षसम् ।सुषेणंश्वशुरंपार्श्वेसुग्रीवस्तमुवाचह ।।6.50.23।।

இவ்வாறு அந்த இராட்சசன் (விபீஷணன்)னை ஆறுதல் கூறி மனத்திடப்படுத்தி, அருகில் நின்ற தன் மாமனார் சுஷேணனைச் சுக்ரீவன் உரைத்தான்.

Verse 24

सहशूरैर्हरिगणैर्लब्धसंज्ञावरिन्दमौ ।गच्छत्वंभ्रातरंगृह्यकिष्किन्धांरामलक्ष्मणौ ।।6.50.24।।

அந்த இரு பகைஅடக்கிகள் மீண்டும் உணர்வு பெற்றதும், நீ வீர வானரக் கூட்டத்துடன் சகோதரர் ராமன்–லக்ஷ்மணனை அழைத்துக் கொண்டு கிஷ்கிந்தைக்குச் செல்।

Verse 25

अहंतुरावणंहत्वासपुत्रंसहबान्धवम् ।मैथिलीमानयिष्यामिशक्रोनष्टामिवश्रियम् ।।6.50.25।।

நான் ராவணனை அவன் புதல்வர்களும் உறவினர்களும் உடன் வதைத்து, சக்ரன் (இந்திரன்) இழந்த ஸ்ரீயை மீட்டதுபோல் மைதிலியையும் மீண்டும் கொண்டு வருவேன்।

Verse 26

श्रुत्वैतद्वानरेन्द्रस्यसुषेणोवाक्यमब्रवीत् ।दैवासुरंमहद्युद्धमनुभूतंसुदारुणम् ।।6.50.26।।

நான் ராவணனை அவன் புதல்வர்களும் உறவினர்களும் உடன் வதைத்து, சக்ரன் (இந்திரன்) இழந்த ஸ்ரீயை மீட்டதுபோல் மைதிலியையும் மீண்டும் கொண்டு வருவேன்।

Verse 27

तदास्मदानवाशरसम्स्पर्शकोविदाः ।निजघ्नुश्शस्त्रविदुषश्चादयन्तोमुहुर्मुहुः ।।6.50.27।।

அப்போது அம்பும் ஆயுதமும் செலுத்துவதில் தேர்ந்த தானவ–ராக்ஷசர்கள், மறைவும் வஞ்சகச் சூழ்ச்சிகளும் கொண்டு ஆயுதவித்தையில் வல்ல தேவர்கள்மீது மீண்டும் மீண்டும் தாக்கினர்।

Verse 28

तानार्तान्नष्टसंज्ञांश्चगतासूंश्चबृहस्पतिः ।विद्याभिर्मन्त्रयुक्ताभिरोषधीभिश्चिकित्सति ।।6.50.28।।

அப்போது ப்ருஹஸ்பதி, துன்புற்றவர்களையும் உணர்வு இழந்தவர்களையும் உயிர் நழுவும் நிலையிலிருந்தவர்களையும், மந்திரம் இணைந்த வித்யைகளாலும் மூலிகை மருந்துகளாலும் சிகிச்சை செய்தார்।

Verse 29

तान्यौषधान्यानयितुंक्षीरोदंयान्तुसागरम् ।जवेनवानराःशीघ्रंसम्पातिपनसादयः ।।6.50.29।।

அந்த மூலிகைகளை கொண்டு வர சம்பாதி, பனச முதலிய வானரர்கள் விரைந்து வேகமாக க்ஷீரசாகரத்தை நோக்கிச் செல்லட்டும்।

Verse 30

हरयस्तुविजानन्तिपार्वतीस्तामहौषधीः ।सञ्जीवकरणींदिव्यांविशल्यांदेवनिर्मिताम् ।।6.50.30।।

ஆனால் வானரர்கள் அந்த மலைப்பிறப்பான உத்தம மூலிகைகளை அறிவார்கள்— உயிரை மீட்டளிக்கும் திவ்ய ‘சஞ்ஜீவகரணி’யும், தேவரால் உருவாக்கப்பட்ட ‘விசல்யா’வும்; அது உடலில் பதிந்த சல்லியத்தை அகற்றி வேதனையைத் தணிக்கிறது।

Verse 31

चन्द्रश्चनामद्रोणश्चक्षीरोदेसागरोत्तमे ।अमृतंयत्रमथितंतत्रतेपरमौषधी ।।6.50.31।।

க்ஷீரசாகரம் எனும் கடல்களில் சிறந்த கடலில்—ஒருகாலத்தில் அமிர்தம் கடையப்பட்ட இடத்தில்—‘சந்திர’ ‘த்ரோண’ எனும் மலைகள் உள்ளன; அங்கேயே அந்த பரம மூலிகைகள் கிடைக்கின்றன।

Verse 32

तौतत्रविहितेदेवैःपर्वतौमहोदधौ ।अयंवायुसुतोराजन् हनूमांस्तत्रगच्छतु ।।6.50.32।।

அந்த இரு மலைகளையும் தேவர்கள் மகாசமுத்திரத்தில் நிறுவினர். அரசே, வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் அங்கே செல்லட்டும்।

Verse 33

एतस्मिन्नन्तरेवायुर्मेगांश्चापिसविद्युतः ।पर्यस्यसागरेतोयंकम्पयननिवमेदिनीम् ।।6.50.33।।

அவ்வேளையில் காற்று பலமாக எழுந்தது; மின்னலுடன் மேகங்கள் திரண்டன. கடல்நீர் சிதறி எறியப்பட்டதுபோல் அலைந்தது; பூமியே நடுங்குவது போலத் தோன்றியது।

Verse 34

महतापक्षवातेनसर्ववदीपमहाद्रुमाः ।निपेतुर्भग्नविटपाःसलिलेलवणाम्भसि ।।6.50.34।।

சிறகுகளின் பேரடிப்பால் எழுந்த மாபெரும் காற்றின் வேகத்தால் தீவிலிருந்த மாபெரும் மரங்கள் கிளைகள் முறிந்து உவர்நீரில் வீழ்ந்தன.

Verse 35

अभवन् पन्नगास्त्रस्ताभोगिनस्तत्रवासिनः ।शीघ्रंसर्वाणियादांसिजग्मुश्चलवणार्णवम् ।।6.50.35।।

அங்கே வாழ்ந்த பாம்புகளும் பிற சுருளுடல் உயிர்களும் அஞ்சி நடுங்கின; எல்லா நீர்வாழ் உயிர்களும் விரைந்து அலைமோதும் உவர்கடலுக்குள் ஓடின.

Verse 36

ततोमुहूर्तार्गरुडंवैनतेयंमहाबलम् ।वानराददृशुःसर्वेज्वलन्तमिवपावकम् ।।6.50.36।।

அடுத்த கணமே எல்லா வானரரும் வினதையின் மகனான மாபெரும் வலிமை உடைய கருடனை, தீப்போல் ஜ்வலிப்பவனாகக் கண்டனர்.

Verse 37

तमागतमभिप्रेक्ष्यनागास्तेसम्प्रदुद्रुवुः ।यैस्तौसत्पुरुषौबद्धौशरभूतैर्महाबलौ ।।6.50.37।।

அவன் வருகையைப் பார்த்தவுடன் அந்த நாகங்கள் ஓடின—அம்புகளாக மாறி அந்த இரு மாபெரும் வலிமை உடைய சத்புருஷர்களை கட்டியிருந்தவர்களே அவர்கள்.

Verse 38

ततस्सुपर्णःकाकुत्स्थौस्पृष्टवाप्रत्यभिनदनितः ।विममर्शचपाणिभ्यांमुखेचन्द्रसमप्रभे ।।6.50.38।।

அதன்பின் சுபர்ணனாகிய கருடன் காகுத்ஸ்த குலத்தினரான அந்த இருவரையும் ஸ்பரிசித்து மரியாதையுடன் வணங்கி, சந்திரன் போன்ற ஒளியுடைய அவர்களின் முகங்களைத் தன் கரங்களால் மென்மையாகத் துடைத்தான்।

Verse 39

वैनतेयेनसम्स्पृष्टास्तयोःसम्रुरुहुर्व्रणाः ।सुवर्णेचतनूस्निग्धेतयोराशुबभूवतुः ।।6.50.39।।

வைநதேயனாகிய கருடனின் ஸ்பரிசத்தால் அவர்களிருவரின் காயங்கள் உடனே ஆறின; அவர்களின் உடல்கள் விரைவில் பொன்னைப் போல மென்மையும் ஒளியும் பெற்றன।

Verse 40

तेजोवीर्यंबलंचौजउत्साहश्चमहागुणाः ।प्रदर्शनंचबुद्धिश्चस्मृतिश्चद्विगुणंतयोः ।।6.50.40।।

அவர்களுடைய தேஜஸ், வீரியம், பலம், ஓஜஸ், உற்சாகம் மற்றும் மஹாகுணங்கள் வெளிப்பட்டு ஒளிர்ந்தன; அவர்களின் புத்தியும் ஸ்மிருதியும் கூட இரட்டிப்பாயின।

Verse 41

तावुत्थाप्यमहातेजागरुडोवासवोपमौ ।उभौतौसस्वजेहृष्टोरामश्चैनमुवाचह ।।6.50.41।।

அப்போது மஹாதேஜஸ்ஸுடைய கருடன் வாசவனைப் போன்ற ஒளியுடைய அந்த இரு இளவரசர்களையும் எழுப்பி நிறுத்தி, மகிழ்ச்சியுடன் இருவரையும் அணைத்தான்; பின்னர் ராமன் அவனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 42

भवत्प्रसादाद् व्यसनंरावणिप्रभवंमहत् ।आवामिहव्यतिक्रान्तौपूर्ववद् बलिनौकृतौ ।।6.50.42।।

உமது அருளால் ராவணியின் மகனால் உண்டான இந்த மாபெரும் துன்பத்தை நாம் இங்கே கடந்து விட்டோம்; மேலும் முன்புபோலவே நாங்கள் மீண்டும் பலமுடையவர்களாக ஆக்கப்பட்டோம்।

Verse 43

यथातातंदशरथंयथाऽजंचपितामहम् ।तथाभवन्तमासाद्यहृदयंमेप्रसीदति ।।6.50.43।।

என் தந்தை தசரதனையும், பிதாமகன் அஜனையும் சந்தித்தால் எவ்வாறு என் உள்ளம் அமைதி பெறுகிறதோ, அதுபோலவே உம்மை அடைந்தவுடன் என் இதயம் மகிழ்ந்து அமைதியடைகிறது।

Verse 44

कोभवान्रूपसम्पन्नोदिव्यस्रगनुलेपनः ।वसानोविरजेवस्त्रदिव्याभरणभूषितः ।।6.50.44।।

நீர் யார்—இத்துணை அழகிய வடிவம் உடையவராய், தெய்வீக மாலைகளும் நறுமண அநுலேபனமும் பூண்டு, களங்கமற்ற ஆடைகள் அணிந்து, தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவராய் இருக்கிறீர்?

Verse 45

तमुवाचमहातेजावैनतेयोमहाबलः ।पतत्त्रिराजःप्रीतात्माहर्षपर्याकुलेक्षणः ।।6.50.45।।

அப்போது மகாதேஜஸும் மகாபலமும் உடைய பறவைகளின் அரசன் வைநதேயன் (கருடன்) அவனிடம் உரைத்தான்; அவன் உள்ளம் பேர்ப்ரீதியால் நிறைந்து, ஆனந்தக் களிப்பால் கண்கள் நடுங்கி கண்ணீர் பெருகின।

Verse 46

अहंसखातेकाकुत्स्थ प्रियःप्राणोबहिश्चरः ।गरुत्मानिहसम्प्राप्तोयुवयोःसाह्यकारणात् ।।6.50.46।।

ஓ காகுத்ஸ்தா! நான் உன் நண்பன்—உடலுக்கு வெளியே இயங்கும் பிராணனைப் போல உனக்கு மிகப் பிரியமானவன். நான் கருத்மான்; நீங்கள் இருவருக்கும் துணை செய்யவே இங்கு வந்தேன்।

Verse 47

असुरावामहावीर्यावानरावामहाबलाः ।सुराश्चापिसगन्ध्वर्वाःपुरस्कृत्यशतक्रतुम् ।।6.50.47।।नेमंमोक्षयितुंशक्ताश्शरबन्धंसुदारुणम् ।मायाबलादिन्द्रजितानिर्मितंक्रूरकर्मणा ।।6.50.48।।

மகாவீரியமுடைய அசுரர்களாயினும், மகாபலமுடைய வானர வீரர்களாயினும், அல்லது கந்தர்வர்களுடன் கூடிய தேவர்கள்—சதக்ரது (இந்திரன்) முன்னணியில் இருந்தாலும்—(இந்தக் கட்டுப்பாட்டை) மிகக் கடினமாகவே வெல்ல இயலாததாகக் காண்பார்கள்।

Verse 48

असुरावामहावीर्यावानरावामहाबलाः ।सुराश्चापिसगन्ध्वर्वाःपुरस्कृत्यशतक्रतुम् ।।6.50.47।।नेमंमोक्षयितुंशक्ताश्शरबन्धंसुदारुणम् ।मायाबलादिन्द्रजितानिर्मितंक्रूरकर्मणा ।।6.50.48।।

இந்த மிகக் கொடிய அம்புக் கட்டிலிருந்து யாராலும் விடுவிக்க இயலாது; கொடுஞ்செயலன் இந்திரஜித் மாயாபலத்தால் இதை உருவாக்கினான்।

Verse 49

एतेनागाःकाद्रवेयास्तीक्ष्णदंष्ट्राविषोल्बणाः ।रक्षोमायाप्रभावेणशराभूत्वास्त्वदाश्रिताः ।।6.50.49।।

இவை காட்ரவேய நாகங்கள்—கூர்மையான பற்களும் கடும் விஷமும் உடையவை. இராட்சச மாயையின் வலிமையால் இவை அம்புகளாகி உம்மேல் பற்றிக் கொண்டுள்ளன।

Verse 50

सभाग्यश्चासिधर्मज्ञ राम सत्यपराक्रम ।लक्ष्मणेनसहभ्रात्रासमरेरिपुघातिना ।।6.50.50।।

தர்மத்தை அறிந்த, சத்தியப் பராக்கிரமம் உடைய ராமா! நீர் பாக்கியவான்; போரில் பகைவரை அழிப்பவன் ஆகிய சகோதரன் லக்ஷ்மணன் உம்முடன் இருக்கிறான்।

Verse 51

इमंश्रुत्वातुवृत्तान्तंत्वरमाणोऽहमागतः ।सहसायुवयोःस्नेहात्सखित्वमनुपालयन् ।।6.50.51।।

இந்த நிகழ்வை கேட்டவுடன் நான் விரைந்து இங்கு வந்தேன்; உங்களிருவர்மீதும் உள்ள அன்பால் உந்தப்பட்டு, நம் நட்பை காத்து நிற்கும் பொருட்டு।

Verse 52

मोक्षितौचमहाघोरादस्मात्सायकबन्धनात् ।अप्रमादश्चकर्तव्योयुवाभ्यांनित्यमेवच ।।6.50.52।।

நீங்கள் இருவரும் இந்த மிகக் கொடிய அம்பு-பந்தனத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவீர்கள். மேலும் நீங்கள் இருவரும் எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும்—ஒருபோதும் அலட்சியம் செய்யாதீர்கள்.

Verse 53

प्रकृत्याराक्षसाःसर्वेसङ्ग्रामेकूटयोधिनः ।शूराणांशुद्धभावानांभवतामरार्जवंबलम् ।।6.50.53।।

இயல்பாகவே எல்லா இராட்சசர்களும் போரில் சூழ்ச்சியுடன் போராடுவோர். ஆனால் தூய மனப்பான்மை கொண்ட உங்களைப் போன்ற வீரர்களுக்கு நேர்மை (ஆர்ஜவம்) தானே வலிமை.

Verse 54

तन्नविश्वसनीयंवोराक्षसानांरणाजिरे ।एतेनैवोपमानेननित्यंजिह्माहिराक्षसाः ।।6.50.54।।

ஆகையால் போர்க்களத்தில் இராட்சசர்களை நம்பக் கூடாது. இந்த அனுபவமே காட்டுகிறது—இராட்சசர்கள் எப்போதும் வஞ்சகமும் கபடமும் உடையவர்கள்.

Verse 55

एवमुक्त्वातदारामंसुपर्णस्सुमहाबलः ।परिष्वज्यचसुहृत्स्निग्धमाप्रष्टुमुपचक्रमे ।।6.50.55।।

இவ்வாறு கூறி, மிகுந்த வலிமை உடைய சுபர்ணன் நண்பனின் ஆழ்ந்த பாசத்துடன் ராமனை அணைத்துக் கொண்டு, பின்னர் விடைபெறத் தயாரானான்.

Verse 56

सखे राघव धर्मज्ञ रिपूणामपिवत्सल ।अभ्यनुज्ञातुमिच्छामिगमिष्यामियथामतम् ।।6.50.56।।

நண்பா ராகவா! தர்மத்தை அறிந்தவனே, பகைவரிடமும் கருணை கொண்டவனே—நான் உன் அனுமதியை வேண்டுகிறேன்; உரிய முறையில் நான் புறப்படுவேன்.

Verse 57

नचकौतूहलंकार्यंसखित्वंप्रतिराघव ।कृतकर्मारणेवीर सखित्वंप्रतिवेत्स्यसि ।।6.50.57।।

ஏ ராகவா, இந்த நட்பைப் பற்றி நீ குதூகலம் கொள்ள வேண்டாம். ஏ போர்வீரா, போரில் உன் கடமை நிறைவேறிய பின் இந்த சఖ்யத்தை நீ முழுமையாக உணர்வாய்।

Verse 58

बालवृद्धावशेषांतुकृत्वालङ्कांशरोर्मिभिः ।रावणंचरिपुंहत्वासीतांत्वंसमुलप्स्यते ।।6.50.58।।

உன் அம்புகளின் அலைபோன்ற பெருக்கால் லங்கையை குழந்தைகள், முதியவர்கள் மட்டும் எஞ்சுமாறு செய்வாய். பகை ராவணனை வதைத்து, சீதையை மீண்டும் நீ அடைவாய்।

Verse 59

इत्येवमुक्त्वावचनंसुपर्णश्शीघ्रविक्रमः ।रामंचविरुजंकृत्वामध्येतेषांवनौकसाम् ।।6.5.59।।प्रदक्षिणंततःकृत्वापरिष्वज्यचवीर्यवान् ।जगामाकाशमाविश्यसुपर्णःपवनोयथा ।।6.50.60।।

இவ்வாறு கூறி, விரைவுப் பராக்கிரமமுடைய சுபர்ணன் வானரர்களின் நடுவே ராமனை வேதனையற்றவனாக்கினான். பின்னர் பக்தியுடன் பிரதட்சிணம் செய்து, மீண்டும் அணைத்து, ஆகாயத்தில் புகுந்து காற்றுபோல் புறப்பட்டான்।

Verse 59

इत्येवमुक्त्वावचनंसुपर्णश्शीघ्रविक्रमः ।रामंचविरुजंकृत्वामध्येतेषांवनौकसाम् ।।6.5.59।।प्रदक्षिणंततःकृत्वापरिष्वज्यचवीर्यवान् ।जगामाकाशमाविश्यसुपर्णःपवनोयथा ।।6.50.60।।

இவ்வாறு கூறி, விரைவுப் பராக்கிரமமுடைய சுபர்ணன் வானரர்களின் நடுவே ராமனை வேதனையற்றவனாக்கினான். பின்னர் பக்தியுடன் பிரதட்சிணம் செய்து, மீண்டும் அணைத்து, ஆகாயத்தில் புகுந்து காற்றுபோல் புறப்பட்டான்।

Verse 60

इत्येवमुक्त्वावचनंसुपर्णश्शीघ्रविक्रमः ।रामंचविरुजंकृत्वामध्येतेषांवनौकसाम् ।।6.5.59।।प्रदक्षिणंततःकृत्वापरिष्वज्यचवीर्यवान् ।जगामाकाशमाविश्यसुपर्णःपवनोयथा ।।6.50.60।।

அப்போது இரு ராகவர்களும் துயரமற்றவர்களாக இருப்பதைக் கண்டு வானரத் தலைவர்கள் சிங்கநாதம் போல் முழங்கினர்; மகிழ்ச்சியில் வால்களை அசைத்தனர்।

Verse 61

विरुजौराघवौदृष्टवाततोवानरयूथपाः ।सिंहनादांस्तदानेदुर्लङ्गूलंन्दुधुवुस्तदा ।।6.50.61।।

அப்போது இரு ராகவர்களும் துயரமற்றவர்களாக இருப்பதைக் கண்டு வானரத் தலைவர்கள் சிங்கநாதம் போல் முழங்கினர்; மகிழ்ச்சியில் வால்களை அசைத்தனர்।

Verse 62

ततोभेरीस्समाजघ्नुर्मृदङ्गांश्चाप्यनादयन् ।दध्मुश्शङ्खान्सम्प्रहृष्टाःक्षेवलन्त्यपियथापुरम् ।।6.50.62।।

அப்போது அவர்கள் பேரிகளை முழக்கி, மிருதங்கங்களையும் ஒலிக்கச் செய்தனர். பேரானந்தத்துடன் சங்குகளை ஊதி, முன்புபோலவே மீண்டும் குதித்து மகிழ்ந்தனர்.

Verse 63

आस्फोट्याःस्पोट्यविक्रान्ताःवानराःनगयोधिनः ।द्रुमानुत्पट्यविविधांस्तस्थुश्शतसहस्रशः ।।6.50.63।।

விரல்களைச் சடசடவெனச் சடக்கி வீரத்தை வெளிப்படுத்திய, மரங்களைப் பிடுங்கி போரிடும் வானரர்கள் பலவகை மரங்களைப் பிடுங்கி இலட்சக்கணக்காக அங்கே நின்றனர்.

Verse 64

विसृजन्तोमहानादांस्त्रासयन्तोनिशाचरान् ।लङ्काद्वाराण्युपाजग्मुर्युद्धकामाःप्लवङ्गमाः ।।6.50.64।।

மகத்தான முழக்கங்களை எழுப்பி, இரவுலாவும் ராட்சசர்களை அச்சுறுத்தி, போர்க்காமம் கொண்ட வானரர்கள் லங்கையின் வாயில்களைக் அணைந்தனர்.

Verse 65

तेषांसुखीमस्तुमुलोनिनादोबभूवशाखामृगयूथपानाम् ।क्षयेनिदाघस्ययथाघनानांनादस्सुभीमोनदतांनिशीथे ।।6.50.65।।

அப்போது மரங்களில் வாழும் வானரக் கூட்டத் தலைவர்களின் தும்மென்ற பெருங்கோஷம் எழுந்தது—கோடையின் முடிவில் மேகங்கள் இடிக்கும் இடியொலிபோல்; நள்ளிரவில் அந்த அச்சமூட்டும் ஒலி எங்கும் முழங்கியது.