Sarga 5
सेनानिवेशः रामविलापश्च (Encampment on the Northern Shore; Rama’s Lament and Sandhyā)
युद्धकाण्ड
இந்த ஸர்கத்தின் தொடக்கத்தில் நீலன் மரபுப்படி கடலின் வடகரையில் வானர சேனையை ஒழுங்குடன் முகாமிடச் செய்கிறான். மைந்தன், த்விவிதன் ஆகியோர் எல்லாத் திசைகளிலும் காவல் சுற்றி முகாமின் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துகின்றனர். சேனை நிலைபெற்றதும் ஸ்ரீராமன் லக்ஷ்மணனிடம் சீதாவியோகத்தின் நீண்ட புலம்பலை வெளிப்படுத்துகிறான். சாதாரண துயரம் காலத்தால் குறையலாம்; ஆனால் சீதையின் தரிசனம் இல்லாததால் தன் சோகம் நாள்தோறும் அதிகரிக்கிறது என்கிறான். அவளின் இளமை வீணாகி விடுமோ என்ற நெஞ்சச்சுமை, ராக்ஷசர்களிடையே அவள் பாதுகாப்பற்ற நிலை என்ற நெறியச்சம் ஆகியவை அவனை வாட்டுகின்றன. சீதை உயிருடன் இருப்பதற்கான செய்தியே தன் உயிர்த்தாங்கல்—அருகிலுள்ள பாசன வயலின் ஈரத்தால் உலர்ந்த வயல் சிறிது உயிர்பெறுவது போல; மேலும் சீதை ராக்ஷசர்களிடமிருந்து வெளிப்படுவது, சரத்கால மேகங்களிடையே இருந்து சந்திரக்கலை தோன்றுவது போல என உவமைகளால் கூறுகிறான். இவ்வாறு புலம்பினாலும் அவனின் கடமை உணர்வும் தீர்மானமும் உறுதியாகிறது—ராவணனை வென்று சீதையை மீட்டெடுப்பதே இலக்கு. நாள் முடிவில் லக்ஷ்மணன் அவனை ஆறுதல் கூறுகிறான்; ஸ்ரீராமன் துயரத்தில் இருந்தாலும் ஒழுக்கம் காத்து சந்த்யா உபாசனையை செய்து, சீதையை நினைந்து நிற்கிறான்.
Shlokas
Verse 1
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।।।
அப்போது நீலன் முறையாக காவல் ஏற்பாடுகளைச் செய்து, கடலின் வடகரையில் படையை நன்றாகத் தங்குமாறு முகாமிட்டான்.
Verse 2
मैन्दश्चद्विविदश्चोभौतत्रवानरपुङ्गवौ ।विचेरतुश्चतांसेनांरक्षार्थंसर्वतोदिशम् ।।।।
அங்கே வானரர்களில் சிறந்த மைந்தனும் த்விவிதனும் அந்தச் சேனையைப் பாதுகாக்க எல்லாத் திசைகளிலும் சுற்றிச் சென்றனர்।
Verse 3
निविष्टायांतुसेनायांतीरेनदनदीपतेः ।पार्श्वस्थंलक्ष्मणंदृष्टवारामोवचनमब्रवीत् ।।।।
நதிநதிகளின் அதிபதியான கடலின் கரையில் சேனை தங்கியபோது, அருகில் நின்ற இலக்குமணனைப் பார்த்து ராமன் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।
Verse 4
शोकश्चकिलकालेनगच्छताह्यपगच्छति ।ममचापश्यतःकान्तामहन्यहनिवर्धते ।।।।
காலம் செல்லச் செல்ல துயரம் குறையும் என்று சொல்கிறார்கள்; ஆனால் என் காதலியை நான் காண இயலாததால் என் துயரம் நாள்தோறும் மேலும் மேலும் பெருகுகிறது।
Verse 5
नमेदुःखंप्रियादूरेनमेदुःखंहृतेतिवा ।एतदेवानुशोचामिवयोऽस्याह्यतिवर्तते ।।।।
என் பிரியாள் தூரத்தில் இருப்பதால் எனக்கு துயரம் இல்லை; அவள் கவரப்பட்டதாலேயும் மட்டும் அல்ல; நான் உண்மையில் வருந்துவது இதுவே—அவளுடைய இளமை நிச்சயமாகக் கழிந்துகொண்டிருக்கிறது।
Verse 6
वाहिवातयतःकान्तातांस्पृष्टवामामपिस्पृश ।त्वयिमेगात्रसंस्पर्शश्चन्द्रेदृष्टिसमागमः ।।।।
ஓ வாயுவே! என் காதலி இருக்கும் இடத்திற்குச் செல்; அவளைத் தொட்டு என்னையும் தொடு. உன் வழியே அவளின் உடல்-தொடர்பை நான் உணர்வேன்; நிலாவின் வழியே அவளுடன் கண்கள் சந்திக்கட்டும்।
Verse 7
तन्मेदहतिगात्राणिविषंपीतमिवाशये ।हानाथेतिप्रियासामांह्रियमाणायदब्रवीत् ।।।।
அந்த நினைவு என் அங்கங்களை எரிக்கிறது; உள்ளே விஷம் குடித்ததுபோல்—என் பிரியாள் கடத்தப்படும்போது ‘ஹா நாதா!’ என்று என்னை அழைத்தாள் அல்லவா।
Verse 8
तद्वियोगेन्धनवतातच्चिन्ताविपुलार्चिषा ।रात्रिंदिवंशरीरंमेदह्यतेमदनाग्निना ।।।।
பிரிவே எனக்கு எரிபொருள்; இடையறாத நினைவே அதன் பெருஞ்சுடர். அந்த மதனத் தீயால் என் உடல் இரவும் பகலும் எரிகிறது.
Verse 9
अवगाह्यर्णवंस्वप्स्येसौमित्रेभवताविना ।कथञ्चित्प्रज्वलन्कामस्समांसुप्तंजलेदहेत् ।।।।
சௌமித்ரியே! நீ இல்லாமல் நான் கடலில் இறங்கி நீரிலேயே படுத்திருப்பேன்; அப்போது எரியும் காமன் நீரில் உறங்கும் என்னை எரிக்காமல் இருக்கலாம்.
Verse 10
बह्वेतत्कामयानस्यशक्यमेतेनजीवितुम् ।यदहंसाचवामोरूरेकांधरणिमाश्रितौ ।।।।
காமவேதனையால் வாடும் எனக்கு வாழ்வு இதனால் மட்டுமே தாங்குகிறது—நானும் அந்த வாமோரு சீதையும் இன்னும் இதே ஒரே பூமியிலே இருக்கிறோம்.
Verse 11
केदारस्येवकेदारस्सोदकस्यनिरूदकः ।उपस्नेहेनजीवामिजीवन्तींयच्छृणोमिताम् ।।।।
நீருள்ள வயலின் அருகாமையால் வறண்ட வயலும் ஈரமடைவதுபோல், அவள் உயிருடன் உள்ளாள் என்று கேட்டு, அந்த அருகாமை உணர்வினாலேயே நான் வாழ்கிறேன்.
Verse 12
कदानुखलुसुश्रोणींशतपत्त्रायतेक्षणाम् ।विजित्यशत्रून्द्रक्ष्यामिसीतास्फीतामिवश्रियम् ।।।।
பகைவரை வென்று, அழகிய இடையுடைய, தாமரை இதழ்போன்ற கண்களையுடைய சீதையை—நிறைந்த செல்வம் போல—நான் எப்போது காண்பேன்?
Verse 13
कदानुचारुबिम्बोष्ठंतस्याःपद्ममिवाननम् ।ईषदुन्नम्यपास्यामिरसायनमिवातुरः ।।।।
அவளின் தாமரைபோன்ற முகத்தை மெதுவாக உயர்த்தி, பிம்பப்பழம் போன்ற அழகிய இதழ்களின் இனிய ரசத்தை—நோயாளி ரஸாயனம் அருந்துவது போல—நான் எப்போது அருந்துவேன்?
Verse 14
तस्यात्तुसंहितौपीनौस्तनौतालफलोपमौ ।कदानुखलुसोत्कम्पौश्लिष्यन्त्यामांभजिष्यत: ।।।।
அவளின் அருகருகே அமைந்த, பனைப்பழம் போன்ற நிறைந்த மார்புகள் என்னைத் தொட்டு, அவள் நடுங்கி என்னை அணைக்கும் அந்த நொடி எனக்கு எப்போது கிடைக்கும்?
Verse 15
सानूनमसितापाङ्गीरक्षोमध्यगतासती ।मन्नाथानाथहीनेवत्रातारंनाधिगच्छति ।।।।
நிச்சயமாக அந்த கருமைநோக்குடைய பத்தினி சீதை ராட்சசர்களின் நடுவில் இருக்கிறாள். நான் அவளின் நாதன் ஆனாலும், அவள் நாதமற்றவள்போல் எந்தத் த்ராதாவையும் அடையவில்லை।
Verse 16
कथंजनकरजस्यदुहिताममचप्रिया ।राक्षसीमध्यगाशेतेस्नुषादशरथस्यच ।।।।
ஜனகராஜனின் மகளும், எனது பிரியையும், தசரதனின் மருமகளுமான அவள் ராட்சசிகளின் நடுவில் எவ்வாறு படுத்திருக்கிறாள்?
Verse 17
कदाऽविक्षोभ्यरक्षांसिसाविधूयोत्पतिष्यति ।विधूयजलदान्नीलान् शशिरेखाशरत्स्विव ।।।।
அவள் எப்போது அசையாத ராட்சசர்களை உதிர்த்தெறிந்து வெளிப்படுவாள்? சரத்காலத்தில் கருநீல மேகங்களைச் சிதறடித்து சந்திரக்கலை வெளிவருவது போல।
Verse 18
स्वभावतनुकानूनंशोकेनानशनेनच ।भूयस्तनुतरासीतादेशकालविपर्ययात् ।।।।
இயல்பாகவே மெலிந்த சீதை, துயரத்தாலும் நோன்பினாலும், மேலும் தேச-காலத்தின் எதிர்மாற்றக் கடுமையாலும், நிச்சயமாக இன்னும் அதிகமாகக் குன்றியிருப்பாள்।
Verse 19
कदानुराक्षसेन्द्रस्यनिधायोरसिसायकान् ।सीतांप्रत्याहरिष्यामिशोकमुत्सृज्यमानसम् ।।।।
எப்போது நான் ராட்சசேந்திரனின் மார்பில் அம்புகளைப் பதித்து, சீதையை மீட்டுக் கொண்டு வந்து, என் உள்ளத்தின் துயரைத் துறப்பேன்?
Verse 20
कदानुखलुमांसाध्वीसीतासुरसुतोपमा ।सोत्कण्ठाकण्ठमालम्ब्यमोक्ष्यत्यानन्दजंजलम् ।।।।
எப்போது தேவகுமாரி போன்ற அந்த சாத்வி சீதை, ஆவலுடன் என் கழுத்தை அணைத்துக் கொண்டு, ஆனந்தத்தில் பிறந்த கண்ணீரைச் சிந்துவாள்?
Verse 21
कदाशोकमिमंघोरंमैथिलीविप्रयोगजम् ।सहसाविप्रमोक्ष्यामिवासश्शुक्लेतरंयथा ।।।।
எப்போது மைதிலி பிரிவால் உண்டான இந்தக் கொடிய துயரை, களங்கமடைந்த ஆடையைத் தள்ளிவிடுவது போல, நான் திடீரெனத் துறப்பேன்?
Verse 22
एवंविलपतस्तस्यतत्ररामस्यधीमतः ।दिनक्षयान्मन्दवपुर्भास्करोऽस्तमुपागतः ।।।।
இவ்வாறு அங்கே ஞானமிகு ராமன் புலம்பிக் கொண்டிருக்கையில் நாள் முடிந்தது; ஒளி மங்கிய சூரியன் மேற்கே அஸ்தமித்தான்.
Verse 23
आश्वासितोलक्ष्मणेनरामस्सन्ध्यामुपासत ।स्मरन्कमलपत्राक्षींसीतांशोकाकुलीकृतः ।।।।
லக்ஷ்மணன் ஆறுதல் கூற, ராமன் சந்த்யா உபாசனையைச் செய்தான்; ஆயினும் தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடைய சீதையை நினைத்து துயரால் கலங்கினான்.
Verse 24
எப்போது நான் அவளுடைய பிம்பப் பழம்போன்ற அழகிய இதழ்கள் கொண்ட, தாமரை போன்ற முகத்தைச் சிறிது உயர்த்திப் பார்த்து, நோயாளி ரசாயனமெனும் உயிரளிக்கும் அமுதை அருந்துவது போல அதனை ஆச்வாதித்து நிறைவு பெறுவேன்?
Verse 25
எப்போது நான் எண்ணெய் தடவப்பட்டு கழுகுப் பறகுகள் பொருத்தப்பட்ட கூரிய அம்புகளால் அரக்கராஜன் இராவணனின் பரந்த மார்பைத் துளைத்திடுவேன்?
Verse 26
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
அப்போது நீலன் முறையாகத் தற்காப்பு ஏற்பாடுகளைச் செய்து, கடலின் வடகரையில் படையைச் செம்மையாக முகாமிடச் செய்தான்.
Verse 27
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
அப்போது நீலன் முறையாகத் தற்காப்பு ஏற்பாடுகளைச் செய்து, கடலின் வடகரையில் படையைச் செம்மையாக முகாமிடச் செய்தான்.
Verse 28
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
அப்போது நீலன் முறையான காவல் மற்றும் தற்காப்பு ஏற்பாடுகளை ஒழுங்குபடுத்தி, கடலின் வடகரையில் படை முகாமை உறுதியாக நிறுவினான்.
Verse 29
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
அப்போது நீலன் முறையாக காவல் ஏற்பாடுகளைச் செய்து, கடலின் வடகரையில் சேனையை நன்றாக நிலைநிறுத்தினான்।
Verse 30
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
பின்னர் நீலன் முறையாக காவலரை அமைத்து, கடலின் வடகரையில் சேனையை உறுதியாக நிறுவினான்।
Verse 31
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
இவ்வாறு நீலன் முறையாக பாதுகாப்பை அமைத்து, கடலின் வடகரையில் சேனையை ஒழுங்காகத் தங்க வைத்தான்।
Verse 32
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
நீலன் உரிய மரபின்படி காவலை அமைத்து, கடலின் வடகரையில் சேனையை உறுதியாக நிலைநிறுத்தினான்।
Verse 33
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
அப்போது நீலன் விதிப்படி தத்தம் காவல்-அமைப்புகளை ஒழுங்குபடுத்தி, கடலின் வடகரையில் சேனையை நன்றாகத் தங்கச் செய்தான்.
Verse 34
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
நீலன் சாஸ்திர விதிப்படி காவலரை நியமித்து சேனையின் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்தி, கடலின் வடகரையில் அதை பாதுகாப்பாக நிறுவினான்.
Verse 35
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
நீலனின் வழிகாட்டுதலின்படி சேனை விதிப்படி தத்தம் காவலர்களுடன் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு, கடலின் வடகரையில் முறையாக முகாம் அமைக்கப்பட்டது.
Verse 36
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
நீலனின் ஆணைப்படி சேனை விதிப்படி பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளுடன் ஒருங்கிணைந்து, கடலின் வடகரையில் நன்றாக முகாம் இட்டது.
Verse 37
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
நீலனின் தலைமையில் சேனை விதிப்படி தத்தம் காவல்களுடன் ஒழுங்குபெற்று, கடலின் வடகரையில் முறையாகத் தங்கவைக்கப்பட்டது.
Verse 38
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
நீலனின் வழிநடத்தலின்படி அந்த சேனை முறையாகத் தத்தம் காவலர்களுடன் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு, கடலின் வடகரையில் நன்றாக முகாம் அமைத்து தங்கியது।
Verse 39
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
நீலனின் வழிநடத்தலின்படி அந்த சேனை முறையாகத் தத்தம் காவலர்களுடன் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு, கடலின் வடகரையில் நன்றாக முகாம் அமைத்து தங்கியது।
Verse 40
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
நீலனின் வழிநடத்தலின்படி அந்த சேனை முறையாகத் தத்தம் காவலர்களுடன் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு, கடலின் வடகரையில் நன்றாக முகாம் அமைத்து தங்கியது।
Verse 41
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
நீலனின் வழிநடத்தலின்படி அந்த சேனை முறையாகத் தத்தம் காவலர்களுடன் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு, கடலின் வடகரையில் நன்றாக முகாம் அமைத்து தங்கியது।
Verse 42
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
அப்போது நீலனின் வழிநடத்தலின்படி முறையாக, படை தத்தம் காவல் ஏற்பாடுகளுடன் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு, கடலின் வடகரையில் நன்றாக முகாம் அமைக்கப்பட்டது.
Verse 43
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
நீலனின் தலைமையில் விதிப்படி படை தத்தம் காவல்களுடன் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு, கடலின் வடதீரத்தில் முறையாகத் தங்கவைக்கப்பட்டது.
Verse 44
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
நீலன் முறையைப் பின்பற்றி படையை தத்தம் காவல் ஏற்பாடுகளுடன் ஒழுங்குபடுத்தி, கடலின் வடகரையில் வெற்றிகரமாக முகாமை அமைத்தான்.
Verse 45
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
நீலனால் முறையாக, படை தத்தம் காவல்களுடன் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு, கடலின் வடதீரத்தில் நன்றாக முகாம் அமைக்கப்பட்டது.
Verse 46
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
முறையின்படி நீலன் படையை தத்தம் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளுடன் ஒருங்கிணைத்து, கடலின் வடகரையில் முறையாக முகாமிடச் செய்தான்.
Verse 47
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
அப்போது நீலன் முறையாகத் தத்தம் காவல் ஏற்பாடுகளுடன் சேனையை ஒழுங்குபடுத்தி, கடலின் வடகரையில் நன்றாக முகாமிடச் செய்தான்।
Verse 48
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
நீலன் விதிப்படி தத்தம் காவலுடன் சேனையை ஒருங்கிணைத்து, கடலின் வடதீரத்தில் ஒழுங்காகத் தங்க வைத்தான்।
Verse 49
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
பின்னர் நீலன் முறையாகத் தன் காவல் ஏற்பாடுகளுடன் சேனையைச் சேர்த்து, கடலின் வடகரையில் நன்றாகத் தங்குமாறு செய்தான்।
Verse 50
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
நீலன் முறையாகத் தத்தம் காவலர்களை நியமித்து சேனையை ஒழுங்குபடுத்தி, கடலின் வடகரையில் அதை நன்றாக முகாமாக அமைத்தான்।
Verse 51
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
அப்போது நீலன் முறையாகத் தத்தம் காவல் ஏற்பாடுகளுடன் சேனையை ஒழுங்குபடுத்தி, கடலின் வடகரையில் நன்றாகப் பாளையம் அமைத்தான்.
Verse 52
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
நீலன் முறையாகத் தத்தம் காவலுடன் சேனையைச் சரியாக அமைத்து, கடலின் வடதீரத்தில் அதை நன்றாகத் தங்க வைத்தான்.
Verse 53
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
பின்னர் நீலன் முறையாகத் தத்தம் காவல் ஏற்பாடுகளுடன் சேனையைச் செம்மையாக ஒழுங்குபடுத்தி, கடலின் வடகரையில் நன்றாகப் பாளையம் நிறுவினான்.
Verse 54
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
அப்போது நீலன் முறையாகத் தத்தம் காவலுடன் சேனையைச் சரியாக அமைத்து, கடலின் வடதீரத்தில் அதை நன்றாக நிறுவினான்.
Verse 55
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
அதன்பின் நீலன் முறையாகத் தத்தம் காவல் ஏற்பாடுகளுடன் சேனையைச் செம்மையாக ஒழுங்குபடுத்தி, கடலின் வடகரையில் நன்றாகப் பாளையம் அமைத்தான்.
Verse 56
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
அப்போது நீலன் முறையாகத் தம் தம் காவல் ஏற்பாடுகளுடன் சேனையை ஒழுங்குபடுத்தி, கடலின் வடகரையில் நன்றாக முகாமை அமைத்தான்।
Verse 57
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
அப்போது நீலன் முறையாகத் தம் தம் காவல் ஏற்பாடுகளுடன் சேனையை ஒழுங்குபடுத்தி, கடலின் வடகரையில் நன்றாக முகாமை அமைத்தான்।
Verse 58
सातुनीलेनविधिवत्स्वारक्षासुसमाहिता ।सागरस्योत्तरेतीरेसाधुसेनानिवेशिता ।।6.5.1।।
அப்போது நீலன் முறையாகத் தம் தம் காவல் ஏற்பாடுகளுடன் சேனையை ஒழுங்குபடுத்தி, கடலின் வடகரையில் நன்றாக முகாமை அமைத்தான்।
Frequently Asked Questions
The chapter juxtaposes two duties: immediate military readiness (encampment, patrols, safeguarding the host) and Rāma’s personal obligation as husband and protector, expressed as anxiety over Sītā’s safety and the urgency to act before further harm or time’s loss.
Grief is acknowledged without surrendering to disorder: Rāma’s lament becomes a disciplined articulation of responsibility, and the turn to sandhyā worship models how ritual and self-governance can stabilize the mind while preserving resolve for righteous action.
The northern shore of the ocean (sāgarasyottara-tīra) functions as a strategic liminal space before Laṅkā; culturally, the text foregrounds traditional camp protocol and the practice of sandhyā-upāsanā as a marker of dharmic routine even during wartime.