Sarga 36

Verse 1

तत्तुमाल्यवतोवाक्यंहितमुक्तंदशाननः ।नमर्षयतिदुष्टात्माकालस्यवशमागतः ।।।।

மால்யவான் கூறிய நலமிகு, தர்மமிகு சொற்களையும், காலவசப்பட்ட பாபபுத்தியுடைய தசானனன் பொறுத்துக்கொள்ள இயலவில்லை.

Verse 2

नबद् ध्वाभ्रुकुटींवक्त्रेक्रोधस्यवशमागतः ।अमर्षात्परिवृत्ताक्षोमाल्यवन्तमथाब्रवीत् ।।।।

கோபவசப்பட்டு முகத்தில் புருவங்களைச் சுருக்கி, பொறாமையால் கண்களைச் சுழற்றி, பின்னர் மால்யவானிடம் அவன் பேசினான்.

Verse 3

हितबुध्यायदहितंवचःपरुषमुच्यते ।परपक्षंप्रनिश्यैवनैतच्च्रोत्रगतंमम ।।।।

நல்லறிவு எனும் போர்வையில், என் நலனுக்குப் புறம்பான கடுஞ்சொற்களை நீ கூறினாய்; பகைவர் பக்கம் சேர்ந்ததுபோல். அத்தகைய பேச்சு என் செவிகளில் புக விடமாட்டேன்।

Verse 4

मानुषंकृपणंराममेकंशाखामृगाश्रयम् ।समर्थंमन्यसेकेनत्यक्तंपित्रावनालयम् ।।।।

மனிதன் மட்டுமே, துன்புற்ற ராமன்—தனித்தவன், வனவாசி குரங்குகளைச் சார்ந்தவன்—தந்தையால் துறக்கப்பட்டு வனமே இல்லமாக்கிய அவனை, நீ எந்த ஆதாரத்தில் வல்லவன் என எண்ணுகிறாய்?

Verse 5

रक्षसामीश्वरंमांचदेवानांचभयङ्करम् ।हीनंमांमन्यसेकेनह्यहीनंसर्वविक्रमैः ।।।।

நான் ராட்சசர்களின் அதிபதி; தேவர்களுக்கும் அச்சமூட்டுபவன். எல்லாப் பராக்கிரமங்களும் உடைய என்னை, நீ எந்த காரணத்தால் குறைவானவன் என எண்ணுகிறாய்?

Verse 6

वीरद्वेषेणवाशङ्केपक्षपातेनवारिपोः ।त्वयाहंपरुषाण्युक्तःपरप्रोत्साहनेनवा ।।।।

நீ என்னிடம் கடுமையாகப் பேசியது வீரனை வெறுத்ததாலோ, பகைவனுக்குப் பக்கமாகச் சார்ந்ததாலோ, அல்லது பிறர் தூண்டுதலாலோ என எனக்கு ஐயம் உளது।

Verse 7

प्रभवन्तंपदस्थंहिपरुषंकोऽभिभाषते ।पण्डितश्शास्त्रतत्त्वज्ञोविनाप्रोत्साहनाद्रिपोः ।।।।

சாஸ்திரத் தத்துவம் அறிந்த பண்டிதன், வலிமையும் நிலைபெற்ற பதவியும் உடைய ஒருவரை எவ்வாறு கடுமையாகச் சொல்வான்? பகைவன் தூண்டுதல் இன்றியே அது நிகழுமா?

Verse 8

आनीयचवनासतीतांपद्महीनामिवश्रियम् ।किमर्थंप्रतिदास्यामिराघवस्यभयादहम् ।।।।

வனத்திலிருந்து சீதையை—தாமரை இழந்த ஸ்ரீயைப் போல—அழைத்து வந்த நான், ராகவனின் அச்சத்தால் அவளை ஏன் மீண்டும் ஒப்படைக்க வேண்டும்?

Verse 9

वृतंवानरकोटीभिस्ससुग्रीवंसलक्ष्मणम् ।पश्यकैश्चिदहोभिस्त्वंराघवंनिहतंमया ।।।।

கோடிக்கணக்கான வானரர்கள் சூழ்ந்திருந்தாலும், சுக்ரீவனும் லக்ஷ்மணனும் உடன் ராகவனை நீ சில நாட்களிலேயே என் கையால் கொல்லப்பட்டவனாகக் காண்பாய்।

Verse 10

द्वन्द्वेयस्यनतिष्ठन्तिदैवतान्यपिसंयुगे ।सकस्माद्रावणोयुद्धेभयमाहारयिष्यति ।।।।

போர்க்களத்தில் ஒருமுனைப் போரில் யார்முன் தேவர்களும் நிலைக்க முடியாதோ, அந்த ராவணன் போரில் யாரிடமிருந்து அச்சம் கொள்ளப் போகிறான்?

Verse 11

द्विधाभज्येयमप्येवंननमेयंतुकस्यचित् ।एषमेसहजोदोषस्स्वभावोदुरतिक्रमः ।।।।

நான் இரண்டாகப் பிளந்தாலும் யாரிடமும் தலைவணங்கமாட்டேன். இதுவே என் பிறவியிலிருந்தே உள்ள குறை—தாண்ட இயலாத என் இயல்பு.

Verse 12

यदितावत्समुद्रेतुसेतुर्बद्धोयदृच्छया ।रामेणविस्मयःकोऽत्रयेवमेभयमागतम् ।।।।

யாதோசிதமாக ராமன் கடலில் பாலம் கட்டியிருந்தாலும், அதில் என்ன அதிசயம்? அதனால் உனக்கு அச்சம் வந்ததேன்?

Verse 13

सतुतीर्त्वार्णवंरामस्सहवानरसेनया ।प्रतिजानामितेसत्यंनजीवन्प्रतियास्यति ।।।।

ராமன் வானரசேனையுடன் கடலைக் கடந்து வந்தபின்—உனக்கு நான் உண்மையென உறுதியாகச் சொல்கிறேன்—அவன் உயிருடன் திரும்பமாட்டான்।

Verse 14

एवंब्रुवाणंसंरब्धंरुष्टंविज्ञायरावणम् ।व्रीळितोमाल्यवान्वाक्यंनोत्तरंप्रत्यपद्यत ।।।।

ராவணன் இவ்வாறு ஆவேசத்துடன் கோபித்து பேசுவதை அறிந்து, மால்யவான் வெட்கமுற்று எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை।

Verse 15

जयाशिषाचराजानंवर्धयित्वायथोचितम् ।माल्यवानभ्यनुज्ञातोजगामस्वंनिवेशनम् ।।।।

முறையின்படி அரசனுக்கு வெற்றியாசி வழங்கி, அனுமதி பெற்ற மால்யவான் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 16

रावणस्तुसहामात्योमन्त्रयित्वाविमृश्यच ।लङ्कायामतुलांगुप्तिंकारयामासराक्षसः ।।।।

பின்னர் ராட்சசன் ராவணன் அமைச்சர்களுடன் ஆலோசித்து ஆராய்ந்து, லங்கையில் ஒப்பற்ற காவல்-பாதுகாப்பை அமைக்க ஆணையிட்டான்।

Verse 17

व्यादिदेशसपूर्वस्यांप्रहस्तंद्वारिराक्षसम् ।दक्षिणस्यांमहावीर्यौमहापार्श्वमहादरौ ।।।।पश्चिमायामथोद्वारिपुत्रमिन्द्रजितंतदा ।व्यादिदेशमयामायंबहूभीराक्षसैर्भहुभिर्वृतम् ।।।।

அவன் கிழக்கு வாயிலில் ராட்சசன் பிரஹஸ்தனை நியமித்தான்; தெற்கு வாயிலில் மாபெரும் வீரர்கள் மகாபார்ஷ்வன், மகோதரன் ஆகியோரை நிறுத்தினான்।

Verse 18

व्यादिदेशसपूर्वस्यांप्रहस्तंद्वारिराक्षसम् ।दक्षिणस्यांमहावीर्यौमहापार्श्वमहादरौ ।।6.36.17।।पश्चिमायामथोद्वारिपुत्रमिन्द्रजितंतदा ।व्यादिदेशमयामायंबहूभीराक्षसैर्भहुभिर्वृतम् ।।6.36.18।।

அப்போது மேற்குத் துவாரத்தில், பல ராட்சசர்களால் சூழப்பட்ட மகாமாயாவியான தன் புதல்வன் இந்திரஜித்தை அவர் நிறுத்தினார்।

Verse 19

उतरस्यांपुरद्वारिव्यादिश्यशुकसारणौ ।स्वयंचात्रगमिष्यामिमन्त्रिणस्तानुवाचह ।।।।

வடக்கு நகர்த் துவாரத்தில் சுகன், சாரணன் ஆகியோரை நியமித்து, அவர் அமைச்சர்களிடம்—“நானும் அங்கேயே செல்வேன்” என்று கூறினார்।

Verse 20

राक्षसांतुविरूपाक्षंमहावीर्यपराक्रमम् ।मध्यमेऽस्थापयद्गुल्मेबहुभिस्सहराक्षसैः ।।।।

நகரின் நடுப்பகுதியில், மிகுந்த வீரியமும் பராக்கிரமமும் உடைய விரூபாக்ஷனைப் பல ராக்ஷசர்களுடன் ஒரு படைப்பிரிவின் நடுவில் அவர் நிறுத்தினார்।

Verse 21

एवंविधानंलङ्कायांकृत्वाराक्षसपुङ्गवः ।कृतकृत्यमिवात्मानंमन्यतेकालचोदितः ।।।।

லங்கையில் இவ்விதமான ஏற்பாடுகளைச் செய்து, ராட்சசப் புங்கவன்—காலத்தின் தூண்டுதலால்—தன்னை கृतக்ருத்யன் போல எண்ணினான்.

Verse 22

विसर्जयामासततस्समन्त्रिणोविधानमाज्ञाप्यपुरस्यपुष्कलम् ।जयाशिषामन्त्रिगणेनपूजितोविवेशचाऽन्तःपुरमृद्धिमन्महत् ।।।।

பின்பு நகரத்தின் ஒழுங்கமைப்பிற்காகப் பெருமளவு ஆணைகளை வழங்கி, அவன் அமைச்சர்களை விடுத்தான். அமைச்சர்குழு ஜயமும் மங்களமும் அருளும் ஆசிகளால் போற்ற, அவன் மிகச் செழிப்புடைய பெரிய அந்தப்புரத்தில் நுழைந்தான்.