Sarga 31
मायाशिरोप्रदर्शनम् (The Display of the Illusory Head of Rāma)
युद्धकाण्ड
இந்த சர்கத்தில் லங்கையின் உளவாளர்கள் ராவணனிடம்—ராமனின் “அசைக்க முடியாத” வானரப் படை சுவேல மலைமேல் நிலைபெற்று தாக்குதலுக்குத் தயாராக உள்ளது என்று அறிவிக்கின்றனர். கலங்கிய ராவணன் ஆலோசனைக்கூட்டம் நடத்தினாலும், நேரடி போருக்கு மாறாக மனப்போர்த் தந்திரத்தைத் தேர்கின்றான். மாயாவித்தையில் தேர்ந்த ராக்ஷசன் வித்யுஜ்ஜிஹ்வனை அழைத்து, ராகவனின் போலித் தலைவும் அவன் வில்லும் மாயையால் உருவாக்குமாறு ஆணையிடுகிறான். சீதையின் உறுதியை உடைக்க எண்ணி ராவணன் அசோக வனிகைக்கு செல்கிறான். அங்கே சீதை தரையில் அமர்ந்து, தலை தாழ்த்தி, கணவனைத் தியானித்தபடி ராக்ஷசிகளின் காவலில் காணப்படுகிறாள். ராவணன் அச்சுறுத்தும் சொற்களால்—பிரஹஸ்தன் தலைமையில் இரவு தாக்குதலில் ராமனும் முக்கிய வானரர்களும் கொல்லப்பட்டனர் என்று கூறி—அந்த பொய்க்கு “சாட்சி” போல போலித் தலையை அவள்முன் வைக்கச் செய்கிறான்; பின்னர் புகழ்பெற்ற வில்லையும் காட்டுகிறான். இந்த அத்தியாயம் போரில் பிரசாரப் போரின் நுட்பத்தை வெளிப்படுத்துகிறது—அச்சுறுத்தல், தவறான செய்தி, மேடையமைத்த ஆதாரம் மூலம் சரணடையச் செய்வதற்கான முயற்சி; இதற்கு எதிராக சீதையின் ஒருமைப்பற்று மற்றும் நிலைத்தன்மை அவளின் நிலைப்பாட்டிலேயே உணர்த்தப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
ततस्तमक्षोभ्यबलंलङ्काधिपतयेचराः ।सुवेलेराघवंशैलेनिविष्टंप्रत्यवेदयन् ।।।।
அதன்பின் உளவாளர்கள் லங்கையின் அதிபதியிடம் அறிவித்தனர்—அசைக்கமுடியாத படைபலத்துடன் ராகவன் சுவேல மலைமேல் படையுடன் நிலைபெற்றான் என்று।
Verse 2
चाराणांरावणश्श्रुत्वाप्राप्तंरामंमहाबलम् ।जातोद्वेगोऽभवत्किञ्चित्सचिवानिदमब्रवीत् ।।।।
ஒற்றர்களிடமிருந்து மகாபலன் ஸ்ரீராமன் வந்தடைந்தான் எனக் கேட்டு, ராவணன் சிறிது கலக்கமுற்று தன் அமைச்சர்களிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
Verse 3
मन्त्रिणश्शीघ्रमायान्तुसर्वेवैसुसमाहिताः ।अयंनोमन्त्रकालोहिसम्प्रप्ताइतिराक्षसाः ।।।।
ராக்ஷசர்கள் கூறினர்—“அனைத்து அமைச்சர்களும் உடனே, மனத்தைச் சமமாகக் கொண்டு வாருங்கள்; நமக்கான ஆலோசனைக் காலம் இப்போது வந்தடைந்தது।”
Verse 4
तस्यतद्वचनंश्रुत्वामन्त्रिणोऽभ्यागमन् द्रुतम् ।ततस्समन्त्रयामासराक्षसैस्सचिवैस्सह ।।।।
அவன் சொன்னதை கேட்ட மந்திரிகள் விரைந்து வந்தனர். பின்னர் அவன் ராக்ஷசர்களும் தன் ஆலோசகர்களும் உடன் ஆலோசனை செய்தான்॥
Verse 5
मन्त्रयित्वासदुर्धर्षःक्षमंयत्समनन्तरम् ।विसर्जयित्वासचिवान्प्रविवेशस्वमालयम् ।।।।
பின்னர் அசைக்க முடியாத இராவணன் அடுத்ததாகச் செய்யத் தக்கதை ஆலோசித்து, அமைச்சர்களை விடுத்து தன் அரண்மனைக்குள் நுழைந்தான்।
Verse 6
ततोराक्षसमाहूयविद्युज्जिह्वंमहाबलम् ।मायाविदंमहामायःप्राविशद्यत्रमैथिली ।।।।
அப்போது மஹாமாயாவியான இராவணன் மாயக்கலையில் தேர்ந்த மகாபல ராக்ஷசன் வித்யுஜ்ஜிஹ்வனை அழைத்து, மைதிலி இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்।
Verse 7
विद्युज्जिह्वंचमायाज्ञमब्रवीद्राक्षसाधिपः ।मोहयिष्यावहेसीतांमाययाजनकात्मजाम् ।।।।
ராக்ஷசாதிபதி மாயையில் தேர்ந்த வித்யுஜ்ஜிஹ்வனை நோக்கி—“மாயையின் மூலம் ஜனகநந்தினி சீதையை நாம் மயக்குவோம்” என்று கூறினான்।
Verse 8
शिरोमायामयंगृह्यराघवस्यनिशाचर: ।त्वंमांसमुतिष्ठस्वमहच्चसशरंधनुः ।।।।
ஏ நிசாசர இராட்சசனே! ராகவனுடைய மாயாமயத் தலையை எடுத்துக்கொண்டு வா; என் முன்னிலையில் வந்து நிற்க—அந்த மகத்தான வில்லையும் அம்புடன் சேர்த்து கொண்டு வா।
Verse 9
एवमुक्तस्तथेत्याहविद्युज्जिह्वोनिशाचरः ।दर्शयामासतांमायांसुप्रयुक्तांसरावणे ।।।।तस्यतुष्टोऽभवद्राजाप्रददौचविभूषणम् ।
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் நிசாசரன் வித்யுஜ்ஜிஹ்வன் ‘ததாஸ்து’ என்று சொல்லி, நன்கு அமைக்கப்பட்ட அந்த மாயையை ராவணனுக்கு காட்டினான். அதனால் மகிழ்ந்த அரசன் அவனுக்கு ஒரு ஆபரணத்தை அளித்தான்।
Verse 10
अशोकवनिकायांतुसीतादर्शनलालसः ।वैरृतानामधिपतिस्संविवेशमहाबलः ।।।।
சீதையைப் பார்க்கும் பேராவலால் அந்த மஹாபலமுடைய ராக்ஷசாதிபதி அசோக வனத்திற்குள் நுழைந்தான்।
Verse 11
ततोदीनामदैन्यार्हांददर्शधनदानुजः ।।।।अधोमुखींशोकपरामुपविष्टांमहीतले ।भर्तारमेवध्यायन्तीमशोकवविकांगताम् ।।।।
அப்போது தனதனின் இளையவன் (ராவணன்) சீதையை கண்டான்—துயருற்றிருந்தாலும் துயரத்திற்குத் தகுதியற்றவள்; தலைகுனிந்து, சோகத்தில் மூழ்கி, நிலத்தில் அமர்ந்து, அசோக வனத்தில் தன் கணவனையே தியானித்துக் கொண்டிருந்தாள்।
Verse 12
ततोदीनामदैन्यार्हांददर्शधनदानुजः ।।6.31.11।।अधोमुखींशोकपरामुपविष्टांमहीतले ।भर्तारमेवध्यायन्तीमशोकवविकांगताम् ।।6.31.12।।
கொடுமையான ராக்ஷசிப் பெண்கள் சுற்றிலும் காவலாக இருந்த சீதையிடம் அவன் நெருங்கி, மகிழ்ச்சியுடன் ‘ப்ரஹர்ஷன்’ எனத் தன்னைப் புகழ்ந்து, ஜனகனின் மகளிடம் இவ்வெட்கமற்ற சொற்களைச் சொன்னான்।
Verse 13
उपास्यमानांघोराभीराक्षसीभिरितस्ततः ।उपसृत्यततस्सीतांप्रहर्षंनामकीर्तयन् ।।।।इदंचवचनंधृष्टमुवाचजनकात्मजाम् ।
கொடுமையான ராக்ஷசிப் பெண்கள் சுற்றிலும் காவலாக இருந்த சீதையிடம் அவன் நெருங்கி, மகிழ்ச்சியுடன் ‘ப்ரஹர்ஷன்’ எனத் தன்னைப் புகழ்ந்து, ஜனகனின் மகளிடம் இவ்வெட்கமற்ற சொற்களைச் சொன்னான்।
Verse 14
सान्त्व्यमानामयाभद्रेयमुपाश्रित्यवल्गसे ।खरहन्तासतेभर्ताराघवस्समरेहतः ।।।।
“நல்லவளே! நான் சமாதானப்படுத்தினாலும், நீ யாரைச் சார்ந்து பெருமை பேசுகிறாயோ—அந்த உன் கணவன், கரனை வதைத்த ராகவன், போரில் கொல்லப்பட்டான்।”
Verse 15
छिन्नंतेसर्वतोमूलंदर्पस्तेनिहतोमया ।व्यसनेनात्मनस्सीते ममभार्याभविष्यसि ।।।।
உன் ஆதாரம் எல்லாத் திசைகளிலும் துண்டிக்கப்பட்டது; என் கையால் உன் அகந்தை நசுக்கப்பட்டது. ஓ சீதே, உன் இவ்விபத்தினால் நீ என் மனைவியாக ஆகுவாய்।
Verse 16
विसृजेमांमतिंमूढे: किंमृतेनकरिष्यसि ।भवस्वभद्रे: भार्याणांसर्वेसामीश्वरीमम ।।।।
மூடப் பெண்ணே, இந்த எண்ணத்தை விட்டுவிடு; இறந்தவனெனும் கணவனால் நீ என்ன செய்வாய்? ஓ நல்வளமே, என் எல்லா மனைவிகளுக்கும் அரசியாக ஆகு।
Verse 17
अल्पपुण्ये: निवृत्तार्थे: मूढे: पण्डितमानिनि: ।शृणुभर्तृवधंसीते: घोरंवृत्रवधंयथा ।।।।
அற்பப் புண்ணியமுடையவளே, வாழ்க்கை நோக்கில் விலகியவளே, மூடையே—தன்னைப் பண்டிதை என எண்ணுபவளே! ஓ சீதே, உன் கணவரின் கொடிய வதையை கேள்; அது வ்ருத்ரவதை போல் பயங்கரம்।
Verse 18
समायातस्समुद्रान्तंमांहन्तुंकिलराघवः ।वानरेन्द्रप्रणीतेनबलेनमहतावृतः ।।।।
ராகவன் என்னைக் கொல்லவே சமுத்திரத் துறை வரை வந்துள்ளான்—வானரராஜன் தலைமையிலான பெரும் படையால் சூழப்பட்டு।
Verse 19
सन्निविष्टस्समुद्रस्यपीड्यतीरमथोत्तरम् ।बलेनमहतारामोव्रजत्यस्तंदिवाकरे ।।।।
அப்போது சூரியன் அஸ்தமிக்க, மகாபலன் ஸ்ரீராமன் தன் பெருஞ்சேனையுடன் கடலின் வடகரையில் பாளையமிட்டு, கரையோரத்தை உறுதியாகப் பிடித்து தாக்குதலுக்குத் தயாராய் தங்கினான்.
Verse 20
अथाध्वनिपरिश्रान्तमर्धरात्रेस्थितंबलम् ।सुखसुप्तंसमासाद्यचारित्रंप्रथमंचरैः ।।।।
பின்னர் நடைப்பயணத்தால் களைத்த அவர்களின் படை நள்ளிரவில் தங்கி நிம்மதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, என் முதன்மை ஒற்றர்கள் அருகே சென்று அவர்களின் முழு நிலைமையும் இயக்கங்களையும் அறிந்தனர்.
Verse 21
तत्प्रहस्तप्रणीतेनबलेनमहतामम ।बलमस्यहतंरात्रौयत्ररामस्सलक्ष्मणः ।।।।
அங்கேயே இரவில், பிரஹஸ்தன் தலைமையிலான என் பெரும்படை, லக்ஷ்மணனுடன் ஸ்ரீராமன் இருந்த இடத்தில் அவர்களின் படையின்மேல் தாக்கி அழுத்தியது.
Verse 22
पट्टसान्परिघांश्चक्रान्दण्डान्महायशान् ।बाणजालानिशूलानिभास्वरान्कूटमुद्गरान् ।।।।यष्टीश्चतोमरान् शक्तीश्चक्राणिमुसलानिच ।उद्यम्योद्यम्यरक्षोभिर्वानरेषुनिपातितां ।।।।
பட்டிசங்கள், பரிகங்கள், சக்கரங்கள், கனமான தண்டங்கள், அம்புகளின் மழை, சூலங்கள், ஒளிவீசும் கூட்டு-முத்கரங்கள், யஷ்டிகள், தோமரங்கள், சக்திகள், மீண்டும் மீண்டும் சக்கரங்கள், முசலங்கள்—இவற்றை ராக்ஷசர்கள் இடையறாது தூக்கித் தூக்கி வானரர்கள்மேல் எறிந்தனர்.
Verse 23
पट्टसान्परिघांश्चक्रान्दण्डान्महायशान् ।बाणजालानिशूलानिभास्वरान्कूटमुद्गरान् ।।6.31.22।।यष्टीश्चतोमरान् शक्तीश्चक्राणिमुसलानिच ।उद्यम्योद्यम्यरक्षोभिर्वानरेषुनिपातितां ।।6.31.23।।
பட்டிசங்கள், பரிகங்கள், சக்கரங்கள், கனமான தண்டங்கள், அம்புகளின் மழை, சூலங்கள், ஒளிவீசும் கூட்டு-முத்கரங்கள், யஷ்டிகள், தோமரங்கள், சக்திகள், மீண்டும் மீண்டும் சக்கரங்கள், முசலங்கள்—இவற்றை ராக்ஷசர்கள் இடையறாது தூக்கித் தூக்கி வானரர்கள்மேல் எறிந்தனர்.
Verse 24
अथसुप्तस्यरामस्यप्रहस्तेनप्रमाथिना ।असक्तंकृतहस्तेनशिरश्छिन्नंमहासिना ।।।।
அப்போது வல்லமைமிக்க, அச்சமூட்டும் பிரஹஸ்தன், நித்திரையில் இருந்த ராமனின் தலையை, கைநேர்த்தியுடன், எந்த ஆசக்தியும் இன்றி, மகா வாளால் வெட்டித் துணித்தான்।
Verse 25
विभीषणस्समुत्पत्यनिगृहीतोयदृच्छया ।दिशःप्रव्राजितस्सर्वैस्सर्लक्ष्मणःप्लवगैस्सहा ।।।।
விபீஷணன் எழுந்தவுடனே எதிர்பாராத விதமாகப் பிடிக்கப்பட்டான்; மேலும் லக்ஷ்மணன் வானரப் படையுடன் சேர்ந்து எல்லாத் திசைகளிலும் விரட்டப்பட்டு சிதறடிக்கப்பட்டான்।
Verse 26
सुग्रीवोग्रीनयासीतेभग्नयाप्लवगाधिपः ।निरस्तहनुकश्शेतेहनुमान्राक्षसैर्हतः ।।।।
“ஓ சீதே! வானராதிபதி சுக்ரீவன் கழுத்து முறிந்து கிடக்கிறான்; மேலும் ஹனுமான் தாடை சிதைந்து, ராக்ஷசர்களால் கொல்லப்பட்டவனாய் கிடக்கிறான்।”
Verse 27
जाम्बवानथजानुभ्यामुत्पतन्निहतोयुधि ।पट्टसैर्बहुभिश्छिन्नोनिकृत्तःपादपोयथा ।।।।
போர்க்களத்தில் ஜாம்பவான் முழங்கால்களில் இருந்து எழ முயன்றபோது கொல்லப்பட்டார்; பல பட்டச ஆயுதங்களால் வெட்டுண்டு மரம்போல் தரையில் வீழ்ந்தார்.
Verse 28
मैन्दश्चद्विविदश्चोभौनिहतौवानरर्षभौ ।।।।निश्श्वसन्तौरुदन्तौचरुधिरेणसमुक्षितौ ।असिनाव्यायतौछिन्नौमध्येह्यरिनिषूदनौ ।।।।
மைந்தனும் த்விவிதனும்—வானரர்களில் சிறந்தோர், பகைநாசகர்கள்—இருவரும் கொல்லப்பட்டு கிடக்கின்றனர்; மூச்சுத்திணறி அழுது, இரத்தத்தில் நனைந்து, வாளால் நடுவே பிளக்கப்பட்டுள்ளனர்.
Verse 29
मैन्दश्चद्विविदश्चोभौनिहतौवानरर्षभौ ।।6.31.28।।निश्श्वसन्तौरुदन्तौचरुधिरेणसमुक्षितौ ।असिनाव्यायतौछिन्नौमध्येह्यरिनिषूदनौ ।।6.31.29।।
மைந்தனும் த்விவிதனும்—வானரர்களில் சிறந்தோர், பகைநாசகர்கள்—இருவரும் கொல்லப்பட்டு கிடக்கின்றனர்; மூச்சுத்திணறி அழுது, இரத்தத்தில் நனைந்து, வாளால் நடுவே பிளக்கப்பட்டுள்ளனர்.
Verse 30
अनुतिष्ठतिमेदिन्यांपनसःपनसोयथा ।।।।नाराचैर्बहुभिश्चिन्नश्शेतेदर्यांदरीमुखः ।कुमुदस्तुमहातेजानिष्कूजन्सायकै: कृतः ।।।।
பனசன் நிலத்தில் பலாப்பழ மரம் விழுந்ததுபோல் கிடக்கிறான்; தாரீமுகனும் பல நாராச அம்புகளால் சிதைந்து தரையில் விழுந்துள்ளான்; மகாதேஜஸ்வி குமுதனும் அம்புகளால் பிளக்கப்பட்டு ஒலியின்றி கிடக்கிறான்.
Verse 31
अनुतिष्ठतिमेदिन्यांपनसःपनसोयथा ।।6.31.30।।नाराचैर्बहुभिश्चिन्नश्शेतेदर्यांदरीमुखः ।कुमुदस्तुमहातेजानिष्कूजन्सायकै: कृतः ।।6.31.31।।
பனசன் நிலத்தில் பலாப்பழ மரம் விழுந்ததுபோல் கிடக்கிறான்; தாரீமுகனும் பல நாராச அம்புகளால் சிதைந்து தரையில் விழுந்துள்ளான்; மகாதேஜஸ்வி குமுதனும் அம்புகளால் பிளக்கப்பட்டு ஒலியின்றி கிடக்கிறான்.
Verse 32
अङ्गदोबहुभिश्छिन्नश्शरैरासाद्यराक्षसैः ।पतितोरुधिरोद्गारीक्षितौनिपतिताङ्गदः ।।।।
ராக்ஷசர்கள் தாக்க அங்கதன் பல அம்புகளால் வெட்டுண்டான்; இரத்தம் உமிழ்ந்து தரையில் விழுந்தான், அவன் புயவளைகள் (அங்கதங்கள்) சரிந்து கீழிறங்கின.
Verse 33
हरयोमथितानागैरथजातैस्तथापरे ।शयितामृदिताश्चाश्वैर्यायुवेगैरिवाम्बुदाः ।।।।
சில வானரர்கள் யானைகளால் நசுக்கப்பட்டனர், சிலர் ரதக்கூட்டங்களால் சிதைக்கப்பட்டனர்; மேலும் சிலர் குதிரைகளின் வேகத்தால் மிதிக்கப்பட்டு சிதறிக் கிடந்தனர்—காற்றின் வேகத்தால் மேகங்கள் கிழிந்துபோவதுபோல்.
Verse 34
प्रहृताश्चपरेत्रस्ताहस्यमानाजघन्यतः ।अभिद्रुतास्तुरक्षोभिस्सिंहैरिवमहाद्विपाः ।।।।
சில வானரர்கள் அடிபட்டு அஞ்சினர்; பின்னால் இருந்து இகழ்ந்து துரத்தப்படுவதால் ஓடினர். ராக்ஷசர்கள் அவர்களை சிங்கங்கள் பெரிய யானைகளை விரட்டுவது போல விரட்டினர்.
Verse 35
सागरेपतिताःकेचित्केचिग्दगनमाश्रिताः ।ऋक्षावृक्षानुपारूढावानरींवृत्तिमाश्रिताः ।।।।
சிலர் கடலில் விழுந்தனர்; சிலர் ஆகாயத்தை அடைக்கலமாகக் கொண்டனர். கரடிகளும் வானர வழக்கை ஏற்று மரங்களில் ஏறினர்.
Verse 36
सागरस्यचतीरेषुशैलेषुचवनेषुच ।पिङ्गलास्तेविरूपाक्षैर्बहुभिर्बहवोहताः ।।।।
கடற்கரைகளிலும், மலைகளிலும், காடுகளிலும், மஞ்சள்-செம்மை கண்களுடைய அந்த வானரர்களில் பலரை பல கொடிய கண்களுடைய ராக்ஷசர்கள் கொன்றனர்.
Verse 37
एवंतवहतोभर्ताससैन्योममसेनया ।क्षतजार्द्रंरजोध्वस्तमिदंचस्याहृतंशिरः ।।।।
இவ்வாறு உன் கணவன் தன் படையுடன் என் படையால் கொல்லப்பட்டான். இதோ அவன் தலை—காயரத்தத்தில் நனைந்து, தூசியில் மாசடைந்து—இங்கே கொண்டு வரப்பட்டது॥
Verse 38
ततःपरमदुर्धर्षोरावणोराक्षसेश्वरः ।सीतायामुपशन्त्यांराक्षसीमिदमब्रवीत् ।।।।
பின்பு மிகத் தாக்க இயலாத ராக்ஷசேஸ்வரன் இராவணன், சீதை கேட்டுக் கொண்டிருக்க, ஒரு ராக்ஷசியிடம் இவ்வாறு கூறினான்॥
Verse 39
राक्षसंक्रूरकर्माणंविद्युज्जिह्वंत्वमानय ।येनतद्राघवशिरस्सङ्ग्रामात्स्वयमाहृतम् ।।।।
கொடுஞ்செயல்கள் புரியும் ராக்ஷசன் வித்யுஜ்ஜிஹ்வனை இங்கே கொண்டு வா—போர்க்களத்திலிருந்து ராகவனின் அந்தத் தலையைத் தானே கொண்டு வந்தவன் அவனே॥
Verse 40
विद्युज्जिह्वस्ततोगृह्यशिरस्तत्सशरासनम् ।प्रणामंशिरसाकृत्वारावणस्याग्रतस्थितः ।।।।
அப்போது வித்யுஜ்ஜிஹ்வன் அந்தத் தலையை வில்லுடன் சேர்த்து எடுத்துக் கொண்டு, தலை தாழ்த்தி வணங்கி, இராவணன் முன்னிலையில் நின்றான்॥
Verse 41
तमब्रवीत्ततोराजारावणोराक्षसंस्थितम् ।विद्युज्जिह्वंमहाजिह्वंसमीपपरिवर्तिनम् ।।।।
அப்போது அரசன் இராவணன் அருகில் வந்து நின்ற மகாநாவுடைய வித்யுஜ்ஜிஹ்வன் என்னும் ராக்ஷசனை நோக்கி உரைத்தான்।
Verse 42
अग्रतःकुरुसीतायाश्शीघ्रंदाशरधेशशिरः ।अवस्थांपश्चिमांभर्तुःकृपणासाधुपश्यतु ।।।।
விரைவாக தாசரதியின் (ராமனின்) தலையை சீதையின் முன்னே வை; அந்தக் கருணைக்குரியவள் தன் கணவரின் இறுதி நிலையைக் தெளிவாகக் காணட்டும்।
Verse 43
एवमुक्तंतुतद्रक्षशशिरस्तत्प्रियदर्शनम् ।उपनिक्षिप्यसीतायाःक्षिप्रमन्तरधीयत ।।।।
இவ்வாறு கூறி அந்த இராட்சசன் அழகிய தோற்றமுடைய அந்தத் தலையை சீதையின் அருகில் வைத்துவிட்டு, உடனே கண்மறைந்து போனான்।
Verse 44
रावणश्चापिचिक्षेपभस्वरंकार्मुकंमहत् ।त्रिषुलोकेषुविख्यातंसीतामिदमुवाचह ।।।।
ராவணனும் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற அந்த மகத்தான, ஒளிவீசும் வில்லைக் கீழே எறிந்து, பின்னர் சீதையிடம் இவ்வாறு கூறினான்।
Verse 45
इदंतुतवरामस्यकार्मुकंज्यासमायुतम् ।इहप्रहस्तेनानीतंहत्वातंनिशिमानुषम् ।।।।
இது உன் ராமனுடைய வில்; நாண் பொருத்தப்பட்டதாக உள்ளது. அந்த மனிதனை இரவில் கொன்று, பிரஹஸ்தன் இதை இங்கே கொண்டு வந்தான்।
Verse 46
सविद्युज्जिह्वेनसहैवतच्छिरोधनुश्चभूमौविनिकीर्यरावणः ।विदेहराजस्यसुतांयशस्विनींततोऽब्रवीत्तांभवमेवशानुगा ।।।।
அப்போது ராவணன் வித்யுஜ்ஜிஹ்வனுடன் சேர்ந்து அந்தத் தலைவும் அந்தச் சிறந்த வில்லையும் தரையில் வைத்துவிட்டு, விதேஹ அரசனின் புகழ்மிகு மகளிடம் கூறினான்— “இனி நீ என் வசத்திற்கே உட்பட்டு, என் விருப்பத்தின்படி நட.”
Frequently Asked Questions
The pivotal action is Rāvaṇa’s deliberate use of deception—manufacturing an illusory severed head and staging it before Sītā—to compel consent. The ethical dilemma centers on whether victory-seeking strategy can justify coercion and falsehood, positioning propaganda as a form of violence against moral agency.
The chapter illustrates that adharmic power often substitutes intimidation for truth and seeks to collapse inner resolve rather than defeat an opponent openly. By juxtaposing Sītā’s single-minded remembrance of her husband with Rāvaṇa’s manipulative speech, it frames steadfastness and integrity as resistance to coercive narratives.
Suvela marks the vānaras’ strategic positioning near Laṅkā; the northern seashore encampment situates the invasion logistics; and Aśokavanikā functions as the cultural-symbolic space of captivity and moral testing, where staged objects (the ‘head’ and famed bow) are used as instruments of psychological control.