Sarga 22

Verse 1

अथोवाचरघुश्रेष्टस्सागरंदारुणंवचः ।अद्यत्वांशोषयिष्यामिसपाताळंमहार्णव: ।।।।

அப்போது ரகுச்ரேஷ்டன் கடலை நோக்கி கடுமையான சொல் உரைத்தான்—“மகார்ணவமே! இன்று உன்னை பாதாளம் வரை உலரச் செய்வேன்।”

Verse 2

शरनिर्दग्धतोयस्यपरिशुष्कस्यसागर: ।मयाशोषितसत्त्वस्यपांसुरुत्पद्यतेमहान् ।।।।

ஓ சாகரா! நான் என் அம்புகளால் உன் நீரைச் சுட்டெரித்து முற்றிலும் உலரச் செய்தால், உன்னுள் உள்ள உயிர்கள் எல்லாம் ஒழிந்தபின், பெரும் மணற்பரப்பு வெளிப்பட்டு விரியும்.

Verse 3

मत्कार्मुकविसृष्टेवशरवर्षेणसागर ।पारंतेऽद्यगमिष्यन्तिपदभिरेवप्लवङ्गमाः ।।।।

“ஓ சாகரா! என் வில்லிலிருந்து புறப்படும் அம்புமழையால் உன்னை வற்றச் செய்வேன்; இன்று வானரர்கள் காலால் நடந்து உன் அப்பால் கரையை அடைவார்கள்.”

Verse 4

विचिन्वन्नाभिजानासिपौरुषंनापिविक्रमम् ।दानवालयसन्तापंमत्तोनाधिगमिष्यसि ।।।।

நீ எவ்வளவு சிந்தித்தாலும் என் ஆண்மை வலிமையையும் என் பராக்கிரமத்தையும் உண்மையில் அறியமாட்டாய். அரக்கர் தங்குமிடமே! எனால் உனக்கு வரும் துன்பத் தாபத்திலிருந்து நீ தப்பமுடியாது।

Verse 5

ब्राह्मेणास्त्रेणसंयोज्यब्रह्मदण्डनिभम् शरम् ।संयोज्यधनुषिश्रेष्ठविचकर्षमहाबलः ।।।।

மகாபலன் ராமன், பிராஹ்மாஸ்திரத்தால் ஆற்றல் பெற்ற, பிரம்மதண்டம் போன்ற அந்த அம்பைத் தன் சிறந்த வில்லில் பொருத்தி வலிமையுடன் இழுத்தான்।

Verse 6

तस्मिन्विविकृष्टेसहसाराघवेणशरासने ।रोदसीसम्पफालेवपर्वताश्चचकम्पिरे ।।।।

ராகவன் திடீரென வில்லில் அம்பை ஏற்றி இழுத்தபோது, இரு உலகங்களும் அதிர்ந்ததுபோல் இருந்தது; மலைகளும் நடுங்கின॥

Verse 7

तमश्चलोकमाव्रतेदिशश्चवचकाशिरे ।प्रतिचुक्षुभिरेचाशुसरांसिसरितस्तथा ।।।।

இருள் உலகை மூடிற்று; திசைகளும் தெளிவாகத் தோன்றவில்லை; ஏரிகளும் நதிகளும் விரைவில் கலங்கித் துள்ளின.

Verse 8

तिर्यक्चसहानेक्षत्रैस्सङ्गतौचन्द्रभास्करौ ।भास्करांशुभिरादीप्तंतमसाचसमावृतम् ।।।।चकाशेतदाकाशमुल्काशतविदीपितम् ।अन्तरिक्षाच्चनिर्घातानिर्जग्मुरतुलस्वनाः ।।।।

சந்திரனும் சூரியனும் பல நட்சத்திரங்களுடன் சாய்வான பாதையில் நகர்ந்தனர். சூரியக் கதிர்கள் ஒளியூட்டினாலும் அனைத்தும் அடர்ந்த இருளால் மூடப்பட்டது. ஆயினும் நூற்றுக்கணக்கான உல்கைகளின் ஒளியால் வானம் பிரகாசித்தது; மேலும் ஆகாயமண்டலத்திலிருந்து ஒப்பற்ற முழக்கத்துடன் இடிமுழக்கங்கள் எழுந்தன.

Verse 9

तिर्यक्चसहानेक्षत्रैस्सङ्गतौचन्द्रभास्करौ ।भास्करांशुभिरादीप्तंतमसाचसमावृतम् ।।6.22.8।।चकाशेतदाकाशमुल्काशतविदीपितम् ।अन्तरिक्षाच्चनिर्घातानिर्जग्मुरतुलस्वनाः ।।6.22.9।।

நட்சத்திரங்களுடன் சேர்ந்து சந்திரனும் சூரியனும் சாய்வான பாதையில் சென்றனர். இருள் பரவி, சூரியக் கதிர்களும் மறைந்தன; நூற்றுக் கணக்கான உல்கைகளின் ஒளியால் வானம் பிரகாசித்தது; மேலும் ஆகாயமண்டலத்திலிருந்து ஒப்பற்ற முழக்கமுடைய இடிமுழக்கங்கள் எழுந்தன.

Verse 10

वपुस्फुरुश्चघनादिव्यादिविमारुतपङ् ख्कयः ।बभञ्जचतदावृक्षान्जलदानुद्वहन्नपिः ।।।।

அப்போது மேகக்கூட்டத்திலிருந்தே வெடித்தெழுந்ததுபோல் ஒரு கடும் தெய்வீகக் காற்று வேகமாய் பாய்ந்தது. அது மழைமேகங்களைத் தூக்கிச் சென்றபோதும் மரங்களையும் முறித்துத் தள்ளியது॥

Verse 11

अरुजंश्चैनशैलाग्राशनिखराणिबभञ्जनः ।दिविस्पृशोमहमेघास्सङ्गतास्समहास्वनाः ।।।।मुमुचुर्वैद्युताननगींस्तेमहाशनयस्तदा ।

அந்தப் பெருவேகம் மலைச்சிகரங்களையும் பாறைமுனைகளையும் பிளந்து நொறுக்கியது. வானைத் தொடும் மகாமேகங்கள் பேரிடியோசையுடன் ஒன்றுகூடி, அப்போது பயங்கர இடியுடன் மின்னல்-அக்னியைப் பொழிந்தன॥

Verse 12

यानिभूतानिदृश्यानिचुक्रुशुश्चाशनेसमम् ।।।।अदृश्यानिचभूतानिमुमुचुर्भैरवस्वनम् ।शिशियरेचाभिभूतानिसन्त्रस्ताम्यद्विजन्तिच ।।।।सम्प्रविव्यथिरेचापिवचपस्पन्दिरेभयात् ।

காணப்பட்ட உயிர்கள் இடியால் தாக்கப்பட்டதுபோல் உறைந்து அலறின. காணாத உயிர்களும் பயங்கரமான, அச்சமூட்டும் ஒலிகளை வெளிப்படுத்தின॥

Verse 13

यानिभूतानिदृश्यानिचुक्रुशुश्चाशनेसमम् ।।6.22.12।।अदृश्यानिचभूतानिमुमुचुर्भैरवस्वनम् ।शिशियरेचाभिभूतानिसन्त्रस्ताम्यद्विजन्तिच ।।6.22.13।।सम्प्रविव्यथिरेचापिवचपस्पन्दिरेभयात् ।

அவர்கள் அனைவரும் அடக்கப்பட்டவர்களாய் நடுங்கினர்; அச்சத்தால் திடுக்கிட்டு எழுந்தனர். ஒன்றுகூடியவர்களும் நடுங்கினார்கள்—ஆனால் பயத்தால் அசையவும் இயலவில்லை॥

Verse 14

सहाभूतैस्सतोयोर्मिस्सनागस्सहराक्षसः ।।।।सहसाऽभूत्ततोवेगाबदीमवेगोमहोदधिः ।योजनंव्यतिचक्रामवेलामन्यत्रसम्ल्पवात् ।।।।

அப்போது பேர்கடல் திடீரென பயங்கரமான, முன்னெப்போதும் இல்லாத வேகத்துடன் கொந்தளித்தது—அதன் அலைகளோடு உயிரினங்களும், நாகங்களும், ராக்ஷசர்களும் உடனே. அந்தப் பெருக்கில் அது கரையைக் கடந்து வேறிடத்தில் ஒரு யோஜனை அளவிற்கு பொங்கி வழிந்தது॥

Verse 15

सहाभूतैस्सतोयोर्मिस्सनागस्सहराक्षसः ।।6.22.14।।सहसाऽभूत्ततोवेगाबदीमवेगोमहोदधिः ।योजनंव्यतिचक्रामवेलामन्यत्रसम्ल्पवात् ।।6.22.15।।

அலைகளும் நீர்வாழ் உயிர்களும் உடன்—நாகரும் இராட்சசரும் சேர—மகாசமுத்திரம் திடீரென அச்சமூட்டும் வேகத்துடன் கொந்தளித்தது. அந்தப் பெருக்கில் அது கரையைக் ஒரு யோஜனை அளவு மீறி, பிற இடங்களையும் வெள்ளமடையச் செய்தது.

Verse 16

तंतदासमतिक्रान्तंनातिचक्रामराघवः ।समुद्धतममित्रघ्नोरामोनदनदीपतिम् ।।।।

அப்போது எல்லை மீறி அகந்தையுடன் எழுந்த அந்தக் கடலைக் கண்டும், பகைவரை அழிப்பவன் ராகவன் ராமன் நதிகளின் அதிபதியான சமுத்திரத்தை மேலும் அழுத்தி முன்னேறவில்லை; அதற்கு அப்பால் செல்லவில்லை.

Verse 17

ततोमथ्यात्समुद्रस्यसागरस्स्वयमुत्थितः ।उदयन् हिमहाशैलान्मेरोरिवदिवाकरः ।।।।

அப்போது கடலின் நடுவிலிருந்து சாகரதேவன் தானே எழுந்தான்—மகாமேருவின் பனிமலைச் சிகரங்களின் மேல் சூரியன் உதயமாவதுபோல் ஒளியுடன் தோன்றினான்.

Verse 18

पन्नगैस्सहदीप्तास्यैस्समुद्रःप्रत्यदृश्यत ।स्निग्धवैढूर्यसङ्काशोजाम्बूनदविभूषणः ।।।।

ஒளிவீசும் முகங்களையுடைய நாகர்களுடன் சமுத்திரதேவன் தோன்றினான். மெருகுற்ற வைடூரிய மணிபோல் பிரகாசித்து, ஜாம்பூநதம் எனும் தூய பொன்னாலான ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தான்.

Verse 19

रक्तमाल्याम्बरधरःपद्मपत्रनिभेक्षणः ।सर्वपुष्पमयींदिव्यांशिरसाधारयन् स्रजम् ।।।।जातरूपमयैश्चैवतपनीयविभूषितैः ।आत्मजानांचरत्नानांभूषितोभूषणोत्तमैः ।।।।धातुभिर्मण्डितश्शैलोविविधैर्हिमवानिव ।एकावलीमध्यगतंतरलंपाटलप्रभम् ।।।।विपुलेनोरसा बिभ्रत्कौस्तुभस्य सहोदरम् ।अघूर्णिततरङ्गौघःकालिकानिलसङ्गुलः ।।।।गङ्गासिन्दुप्रधाननाभिरापगाभिस्समावृतः ।देवतानांसरूपाभिर्नानारूपाभिरीश्वरः ।।।।सागरस्समुपक्रम्यपूर्वमाम्नत्यरवीर्यवान् ।अब्रवीत्प्राञ्जलिर्वाक्यंराघवंशरपाणिनम् ।।।।

செம்மாலைகளும் செம்மை ஆடைகளும் அணிந்து, தாமரை இதழ்போன்ற கண்களுடன், எல்லாப் பூக்களாலும் ஆன தெய்வீக மாலையைத் தலையில் தாங்கிய சாகரதேவன் தோன்றினான். தகதகக்கும் பொன்னாலான ஆபரணங்களாலும், கடலில் பிறந்த ரத்தினங்கள் பதித்த சிறந்த அணிகளாலும் அவன் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தான். பலவகைத் தாதுக்கள் பொலிந்த ஹிமவான் மலைபோல் ஒளிர்ந்து, அகன்ற மார்பில் ஒருமுத்துமாலையின் நடுவே பாட்டல ஒளியுடன் மின்னும் நெகிழ்மையான மணியை—கௌஸ்துபத்தின் சகோதரமெனத் தோன்றுமாறு—தாங்கினான். அவனைச் சூழ்ந்து இடையறாத அலைக்கூட்டங்கள் எழுந்தன; கருமுகில்கள் நிறைந்த காற்று கனமாய் வீசியது; கங்கை–சிந்து முதலான பெருநதிகள் அவனைச் சுற்றின; பலவகை வடிவமுடைய தெய்வக் கணங்கள் அவனுக்கு சேவையாயிருந்தன. இவ்வாறு சாகரேசன் முதலில் அணுகி, அம்பு ஏந்திய ராகவ ஸ்ரீராமனை வணங்கி, கைகூப்பி பணிவுடன் உரைத்தான்.

Verse 20

रक्तमाल्याम्बरधरःपद्मपत्रनिभेक्षणः ।सर्वपुष्पमयींदिव्यांशिरसाधारयन् स्रजम् ।।6.22.19।।जातरूपमयैश्चैवतपनीयविभूषितैः ।आत्मजानांचरत्नानांभूषितोभूषणोत्तमैः ।।6.22.20।।धातुभिर्मण्डितश्शैलोविविधैर्हिमवानिव ।एकावलीमध्यगतंतरलंपाटलप्रभम् ।।6.22.21।।विपुलेनोरसा बिभ्रत्कौस्तुभस्य सहोदरम् ।अघूर्णिततरङ्गौघःकालिकानिलसङ्गुलः ।।6.22.22।।गङ्गासिन्दुप्रधाननाभिरापगाभिस्समावृतः ।देवतानांसरूपाभिर्नानारूपाभिरीश्वरः ।।6.22.23।।सागरस्समुपक्रम्यपूर्वमाम्नत्यरवीर्यवान् ।अब्रवीत्प्राञ्जलिर्वाक्यंराघवंशरपाणिनम् ।।6.22.24।।

அருள்மிகு ராகவா! பூமி, காற்று, ஆகாயம், நீர், அக்கினி—இவை அனைத்தும் தத்தம் இயல்பிலேயே நிலைத்து, தமக்கென நியமிக்கப்பட்ட நித்திய வழியையே பின்பற்றுகின்றன.

Verse 21

रक्तमाल्याम्बरधरःपद्मपत्रनिभेक्षणः ।सर्वपुष्पमयींदिव्यांशिरसाधारयन् स्रजम् ।।6.22.19।।जातरूपमयैश्चैवतपनीयविभूषितैः ।आत्मजानांचरत्नानांभूषितोभूषणोत्तमैः ।।6.22.20।।धातुभिर्मण्डितश्शैलोविविधैर्हिमवानिव ।एकावलीमध्यगतंतरलंपाटलप्रभम् ।।6.22.21।।विपुलेनोरसा बिभ्रत्कौस्तुभस्य सहोदरम् ।अघूर्णिततरङ्गौघःकालिकानिलसङ्गुलः ।।6.22.22।।गङ्गासिन्दुप्रधाननाभिरापगाभिस्समावृतः ।देवतानांसरूपाभिर्नानारूपाभिरीश्वरः ।।6.22.23।।सागरस्समुपक्रम्यपूर्वमाम्नत्यरवीर्यवान् ।अब्रवीत्प्राञ्जलिर्वाक्यंराघवंशरपाणिनम् ।।6.22.24।।

பலவகைத் தாதுக்கள் பொலிந்ததால் அவன் ஹிமவான் மலைபோல் விளங்கினான்; அவன் அகன்ற மார்பில் ஒருமுத்துமாலையின் நடுவே பாட்டல ஒளியுடன் மின்னும் நெகிழ்மையான மணி தொங்கியது.

Verse 22

रक्तमाल्याम्बरधरःपद्मपत्रनिभेक्षणः ।सर्वपुष्पमयींदिव्यांशिरसाधारयन् स्रजम् ।।6.22.19।।जातरूपमयैश्चैवतपनीयविभूषितैः ।आत्मजानांचरत्नानांभूषितोभूषणोत्तमैः ।।6.22.20।।धातुभिर्मण्डितश्शैलोविविधैर्हिमवानिव ।एकावलीमध्यगतंतरलंपाटलप्रभम् ।।6.22.21।।विपुलेनोरसा बिभ्रत्कौस्तुभस्य सहोदरम् ।अघूर्णिततरङ्गौघःकालिकानिलसङ्गुलः ।।6.22.22।।गङ्गासिन्दुप्रधाननाभिरापगाभिस्समावृतः ।देवतानांसरूपाभिर्नानारूपाभिरीश्वरः ।।6.22.23।।सागरस्समुपक्रम्यपूर्वमाम्नत्यरवीर्यवान् ।अब्रवीत्प्राञ्जलिर्वाक्यंराघवंशरपाणिनम् ।।6.22.24।।

அகன்ற மார்பில் கௌஸ்துபத்தின் சகோதரமெனத் தோன்றும் மணியைத் தாங்கியவனாய் சாகரன் அணுகினான்; அவனைச் சூழ்ந்து இடையறாத அலைக்கூட்டங்கள் எழுந்தன, கருமுகில்கள் நிறைந்த காற்று கனமாய் வீசியது.

Verse 23

रक्तमाल्याम्बरधरःपद्मपत्रनिभेक्षणः ।सर्वपुष्पमयींदिव्यांशिरसाधारयन् स्रजम् ।।6.22.19।।जातरूपमयैश्चैवतपनीयविभूषितैः ।आत्मजानांचरत्नानांभूषितोभूषणोत्तमैः ।।6.22.20।।धातुभिर्मण्डितश्शैलोविविधैर्हिमवानिव ।एकावलीमध्यगतंतरलंपाटलप्रभम् ।।6.22.21।।विपुलेनोरसा बिभ्रत्कौस्तुभस्य सहोदरम् ।अघूर्णिततरङ्गौघःकालिकानिलसङ्गुलः ।।6.22.22।।गङ्गासिन्दुप्रधाननाभिरापगाभिस्समावृतः ।देवतानांसरूपाभिर्नानारूपाभिरीश्वरः ।।6.22.23।।सागरस्समुपक्रम्यपूर्वमाम्नत्यरवीर्यवान् ।अब्रवीत्प्राञ्जलिर्वाक्यंराघवंशरपाणिनम् ।।6.22.24।।

சாகரேசன் கங்கை–சிந்து முதலான பெருநதிகளால் சூழப்பட்டிருந்தான்; மேலும் தேவர்களைப் போன்ற வடிவமுடையவர்களும் பலவகை உருவங்களுடைய தெய்வக் கணங்களும் அவனுக்கு சேவையாய் இருந்தனர்.

Verse 24

रक्तमाल्याम्बरधरःपद्मपत्रनिभेक्षणः ।सर्वपुष्पमयींदिव्यांशिरसाधारयन् स्रजम् ।।6.22.19।।जातरूपमयैश्चैवतपनीयविभूषितैः ।आत्मजानांचरत्नानांभूषितोभूषणोत्तमैः ।।6.22.20।।धातुभिर्मण्डितश्शैलोविविधैर्हिमवानिव ।एकावलीमध्यगतंतरलंपाटलप्रभम् ।।6.22.21।।विपुलेनोरसा बिभ्रत्कौस्तुभस्य सहोदरम् ।अघूर्णिततरङ्गौघःकालिकानिलसङ्गुलः ।।6.22.22।।गङ्गासिन्दुप्रधाननाभिरापगाभिस्समावृतः ।देवतानांसरूपाभिर्नानारूपाभिरीश्वरः ।।6.22.23।।सागरस्समुपक्रम्यपूर्वमाम्नत्यरवीर्यवान् ।अब्रवीत्प्राञ्जलिर्वाक्यंराघवंशरपाणिनम् ।।6.22.24।।

அப்போது மகாசாகரத் தேவன் முதலில் ராகவனை அணுகி மரியாதையுடன் வணங்கி, கைகூப்பி, கையில் அம்பு தாங்கிய ஸ்ரீராமனை நோக்கி பணிவுடன் உரைத்தான்।

Verse 25

पृथिवीवायुराकाशमापोज्योतिश्चराघव: ।स्वभावेसौम्य तिष्ठन्तिशाश्वतंमार्गमाश्रिताः ।।।।

அருள்மிகு ராகவா! பூமி, காற்று, ஆகாயம், நீர், அக்கினி—இவை அனைத்தும் தத்தம் இயல்பிலேயே நிலைத்து, தமக்கென நியமிக்கப்பட்ட நித்திய வழியையே பின்பற்றுகின்றன.

Verse 26

तत्स्वभावोममाप्येषयदगाधोऽहमप्लवः ।विकारस्तुभवेद्गाधएतत्तेप्रवदाम्यहम् ।।।।

இதுவும் என் நிலையான இயல்பு: நான் அளவிட முடியாத ஆழமுடையவன்; நீந்திப் पारக்க இயலாதவன். நான் தாழ்வானதாக மாறினால் அது என் ஒழுங்கிற்கு மாற்றமாகும்; ஆகவே செய்ய வேண்டியதை உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 27

नकामान्नचलोभाद्वानभयातत्सापार्थिवात्मज: ।ग्राहनकाकुलजलंस्तम्बयेयंकथञ्जन ।।।।

அருமை அரசகுமாரனே! ஆசையாலோ, பேராசையாலோ, பயத்தாலோ—முதலைகளும் பிற நீர்வாழ் உயிர்களும் நிறைந்த இந்த நீரை நான் ஒருபோதும் உறையச் செய்து நிறுத்த முடியாது।

Verse 28

विधास्येराम: येनापिविषहिष्येह्यहंतथा ।नग्राहाप्रहरिष्यन्तियावत्सेनातरिष्यति ।।।।हरीणांतरणेरामकरिष्यामियथास्थलम् ।

ராமா! நான் ஏதோ ஒரு முறையில் ஏற்பாடு செய்வேன்; உன் சேனை கடக்கும் வரை முதலைகள் தாக்காதபடி அவற்றை அடக்குவேன். ராமா! வானரர்கள் கடப்பதற்காக இதை நிலம்போல உறுதியாக்குவேன்।

Verse 29

तमब्रवीत्तदारामःउद्यतोहिनदीपते ।अमोघोऽयंमहाबाणःकस्मिन् देशेनिपात्यताम् ।।।।

அப்போது ராமன் நதிபதி சாகரனை நோக்கி— “இந்த மகாபாணம் ஏவப்பட்டுவிட்டது; இது அமோகமானது. இதை எந்த நாட்டில் வீழச் செய்ய வேண்டும்?” என்று கூறினான்.

Verse 30

रामस्यवचनंश्रुत्वातंचदृष्टवामहाशरम् ।महोदधिर्महातेजाराघवंवाक्यमब्रवीत् ।।।।

ராமனின் சொற்களை கேட்டும் அந்த மகா அம்பை கண்டும், பேரொளி கொண்ட மகோததி ராகவனிடம் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 31

उत्तरेणावकाशोऽस्तिकश्चित्पुण्यतमोमम ।द्रुमकुल्यइतिख्यातोलोकेयथाभवान् ।।।।

“என் வடக்கில் மிகப் புனிதமான ஒரு பகுதி உள்ளது; அது உலகில் ‘த்ருமகுல்யா’ என்று புகழ்பெற்றது—நீங்கள் புகழ்பெற்றதுபோல.”

Verse 32

उग्रदर्शनकर्माणोबहवस्तत्रदस्यवः ।आभीरप्रमुखाःपापाःपिबन्तिसलिलंमम ।।।।

“அங்கே கொடிய தோற்றமும் செயல்களும் உடைய பல தஸ்யுக்கள் வாழ்கிறார்கள்—ஆபீரர்கள் தலைவர்களாகிய அந்தப் பாவிகள் என் நீரைப் பருகுகின்றனர்.”

Verse 33

तैस्तुसंस्पर्शनंपापैर्नसहेपापकर्मभिः ।अमोघःक्रियतांराम: तत्रतेषुशरोत्तमः ।।।।

பாபச் செயல்களில் மூழ்கிய அந்தப் பாவிகளின் தொடுதலையும் நான் சகிக்கமாட்டேன். ஆகவே, ஓ ராமா, அவர்கள்மேல் உமது சிறந்த அமோக அம்பைச் செலுத்துவீராக।

Verse 34

तस्यतद्वचनंश्रुत्वासागरस्यराघवः ।मुमोचतंशरंदीप्तंवीरस्सागरदर्शनात् ।।।।

சாகரத்தின் அந்தச் சொற்களை கேட்ட வீர ராகவன், கடலை நோக்காமல் திருப்பி அந்தத் தீப்பொலிவான அம்பை விடுத்தான்।

Verse 35

तेनतन्मरुकान्तारंपृथिव्याखलुविश्रुतम् ।निपातितश्शरोयत्रवज्राशनिसमप्रभः ।।।।

இந்திரனின் வஜ்ரம் போன்ற ஒளியுடன் அந்த அம்பு எங்கு விழுந்ததோ, அதனால் அந்த நிலப்பகுதி பூமியில் ‘மருகாந்தாரம்’ எனப் புகழ்பெற்றது।

Verse 36

ननादचतदातत्रवसुधाशल्यपीडिता ।तस्माद्ब्राणमुखात्तोयमुत्पपातरसातलात् ।।।।

அப்போது அங்கே அம்பால் குத்தப்பட்டு வலியுற்ற பூமி முழங்கியது; அந்த அம்பின் முனையிலிருந்து பாதாள ஆழத்திலிருந்து நீர் பீறிட்டு எழுந்தது।

Verse 37

सबभूवतदाकूपोव्रणइत्येभिविश्रुतः ।सततंचोत्थितंतोयंसमुद्रस्येनदृश्यते ।।।।

அப்போது அந்தக் குழி ‘வ்ரணம்’ (காயம்) என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது. அதிலிருந்து இடையறாது எழும் நீர் கடல்நீரைப் போலவே தோன்றியது।

Verse 38

अवधारणशब्दश्चदारुणस्समपद्यत ।तस्मात्तद्बाणनिपातेनत्वपःकुक्षिष्वशोषयत् ।।।।

அச்சமூட்டும் முறிவு ஒலி எழுந்தது; அந்த அம்பின் வீழ்ச்சியாலேயே நிலத்தின் குகைமடிகளில் இருந்த நீரும் வற்றிப் போயிற்று।

Verse 39

विख्यातंत्रिषुलोकेषुमधुकान्तारमेवतत् ।।।।मोक्षयित्वाततःकुक्षिंरामोदशरथात्मजः ।वरंतस्मैददौविद्वान्मरवेऽमरविक्रमः ।।।।

அந்தப் பகுதி ‘மதுகாந்தாரம்’ என மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது. பின்னர் தேவர்துல்ய வீரமுடைய, ஞானமிகு தசரதன் புதல்வன் ஸ்ரீராமன் நிலத்தின் குகைமடிகளை விடுவித்து வெறுமையாக்கி மருவுக்கு வரம் அருளினான்।

Verse 40

विख्यातंत्रिषुलोकेषुमधुकान्तारमेवतत् ।।6.22.39।।मोक्षयित्वाततःकुक्षिंरामोदशरथात्मजः ।वरंतस्मैददौविद्वान्मरवेऽमरविक्रमः ।।6.22.40।।

‘மதுகாந்தாரம்’ எனப்படும் அந்த வனப்பகுதி மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது. பின்னர் தேவர்துல்ய வீரமுடைய ஞானமிகு தசரதன் புதல்வன் ஸ்ரீராமன் குகைமடிகளை விடுவித்து மருவுக்கு வரம் அளித்தான்।

Verse 41

पशव्यश्चाल्परोगश्चफलमूलरसायुतः ।बहुस्नेहोबहुक्षीरस्सुगधनिर्विविधौषधः ।।।।एवमेतैर्गुणैरुक्तोबहुभिस्संयुतोमरुः ।रामस्यवरदानाच्चशिवःपन्थाबभूवह ।।।।

ராமனின் வரத்தால் மரு நாடு மாடுமாடுகளுக்கு ஏற்றதாக, நோய்கள் குறைந்ததாக, பழம்-வேர் மற்றும் ஊட்டமிகு சாறுகளால் செழிப்புற்றதாக ஆனது; நெய், பால் மிகுதியாக, நறுமணமுடன், பலவகை மூலிகை மருந்துகளால் நிறைந்ததாக இருந்தது. இவ்வளவு நற்குணங்களால் கூடியதால் அந்தப் பாதையும் மங்களகரமும் பாதுகாப்பானதுமாக அமைந்தது।

Verse 42

पशव्यश्चाल्परोगश्चफलमूलरसायुतः ।बहुस्नेहोबहुक्षीरस्सुगधनिर्विविधौषधः ।।6.22.41।।एवमेतैर्गुणैरुक्तोबहुभिस्संयुतोमरुः ।रामस्यवरदानाच्चशिवःपन्थाबभूवह ।।6.22.42।।

நல்ல மேய்ச்சல், குறைந்த நோய், கனிகள்‑கிழங்குகளின் வளம், மிகுந்த நெய்‑பால், நறுமணம், பலவகை மூலிகை மருந்துகள் ஆகிய பல குணங்களால் நிறைந்த அந்த ‘மரு’ நிலம், ஸ்ரீராமனின் வரத்தால் மங்களமான பாதையாக ஆனது.

Verse 43

तस्मिन् दग्धेतदाकुक्षौसमुद्रस्सरितांपतिः ।राघवंसर्वशास्त्रज्ञमिदंवचनमब्रवीत् ।।।।

அந்த நிலப்பகுதி எரிந்து முடிந்தபோது, நதிகளின் அதிபதியான சமுத்திரன், எல்லா சாஸ்திரங்களையும் அறிந்த ராகவனிடம் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 44

अयंसौम्य: नलोनामतनयोविश्वकर्मणः ।पित्रादत्तवरशीमान्प्रतिमोविश्वकर्मणाः ।।।।

அருள்மிகு ராமா! ‘நலன்’ எனப்படும் இந்தச் செல்வவான் விஸ்வகர்மாவின் புதல்வன். தந்தை அளித்த வரங்களால் கட்டுமானக் கலையில் தந்தையையே ஒத்தவன்.

Verse 45

एषसेतुंमहोत्साहःकरोतुमयिवानरः ।तमहंधारयिष्यामियथाह्येषपितातथा ।।।।

இந்தப் பெருந்துணிவுடைய வானரன் என்மேல் பாலம் அமைக்கட்டும்; நான் அதைத் தாங்குவேன்—ஏனெனில் திறமையில் இவன் தந்தையைப் போன்றவன்.

Verse 46

एवमुक्त्वोदधिर्नष्टस्समुत्थायनलस्तदा ।अब्रवीद्वानरश्रेष्ठोवाक्यंरामंमहाबलः ।।।।

இவ்வாறு கூறி சமுத்திரன் மறைந்தான். அப்போது வானரர்களில் சிறந்த மகாபலன் நலன் எழுந்து ஸ்ரீராமனிடம் உரையாடினான்.

Verse 47

अहंसेतुंकरिष्यामिविस्तीर्णेवरुणालये ।पितुस्सामर्थ्यमास्थायतत्त्वमहामहोदधिः ।।6.22.47।।

வருணாலயமான இந்த விரிந்த மகோததியில் நான் சேதுவை அமைப்பேன். தந்தையின் திறனை ஆதாரமாகக் கொண்டு நளன் தன் உண்மை வல்லமையை உரைத்தான்॥

Verse 48

अयंहिसागरोभीमस्सेतुकर्मदिदृक्ष्याः ।ददौदण्डभयाद्गाधंराघवायमहोदधिः ।।।।

இந்தப் பயங்கர சாகரம் சேதுப்பணியைப் பார்க்க விரும்பி, தண்டத்தின் பயத்தாலும், ராகவனுக்குப் பாய்ச்சல் வழியாக ஆழ்ந்த பாதையை அளித்தது॥

Verse 49

मममातुर्वरोदत्तोमन्दरेविश्वकर्मणा ।औरसस्तस्यपुत्रोऽहंसदृशोविश्वकर्मणा ।।।।नचाप्यहमनुक्तोवःप्रब्रूयामात्मनोगुणान् ।समर्थश्चाप्यहंसेतुंकर्तुंवैवरुणालये ।।।।स्मारितोऽस्म्यहमेतेनतत्त्वमहामहोदधिः ।काममद्वैवबध्नन्तुसेतुंवानरपुङ्गवाः ।।।।

மந்தர மலையில் விஸ்வகர்மா என் தாய்க்கு வரம் அளித்தார். நான் அவரின் இயற்பிறந்த மகன்; கைத்திறனில் விஸ்வகர்மனை ஒத்தவன்॥

Verse 50

मममातुर्वरोदत्तोमन्दरेविश्वकर्मणा ।औरसस्तस्यपुत्रोऽहंसदृशोविश्वकर्मणा ।।6.22.49।।नचाप्यहमनुक्तोवःप्रब्रूयामात्मनोगुणान् ।समर्थश्चाप्यहंसेतुंकर्तुंवैवरुणालये ।।6.22.50।।स्मारितोऽस्म्यहमेतेनतत्त्वमहामहोदधिः ।काममद्वैवबध्नन्तुसेतुंवानरपुङ्गवाः ।।6.22.51।।

நீங்கள் கேட்காமல் நான் என் குணங்களைச் சொல்லமாட்டேன். ஆயினும் வருணாலயத்தில் சேதுவை அமைக்க நான் முழுத் திறன் உடையவன்॥

Verse 51

मममातुर्वरोदत्तोमन्दरेविश्वकर्मणा ।औरसस्तस्यपुत्रोऽहंसदृशोविश्वकर्मणा ।।6.22.49।।नचाप्यहमनुक्तोवःप्रब्रूयामात्मनोगुणान् ।समर्थश्चाप्यहंसेतुंकर्तुंवैवरुणालये ।।6.22.50।।स्मारितोऽस्म्यहमेतेनतत्त्वमहामहोदधिः ।काममद्वैवबध्नन्तुसेतुंवानरपुङ्गवाः ।।6.22.51।।

இதனால் மகோததியின் உண்மை இயல்பு எனக்கு நினைவுற்றது. ஆகவே வானரத் தலைவர்கள் இன்றே சேதுவிற்கான பொருட்களைச் சேர்த்து கட்டிவிடட்டும்॥

Verse 52

ततोविसृष्टारामेणसर्वतोहरियूथपाः ।अभिपेतुर्महारण्यंहृष्टाश्शतसहस्रशः ।।।।

அப்போது ராமனால் அனுப்பப்பட்ட வானர சேனையின் யூதபதிகள், மகிழ்ச்சியால் களிகூர்ந்து, நூறாயிரக் கணக்கில் எல்லாத் திசைகளிலும் இருந்து மாபெரும் வனத்திற்குள் பாய்ந்து சென்றனர்।

Verse 53

तेनगान्नगसङ्काशाश्शाखामृगगणर्षभाः ।बभञ्जुःवानरास्तत्रप्रचकर्षुश्चसागरम् ।।।।

அப்போது மலைபோல் தோற்றமுடைய, குரங்கு கூட்டத்தின் காளைபோன்ற தலைவர்கள் அங்கே மரங்களை முறித்து இழுத்துச் சென்று கடலில் வீழ்த்தினர்।

Verse 54

तेसालैश्चाश्वकर्णैश्चधवैशैश्चवानराः ।कुटजैरर्जुनैस्तालैस्तिलकैस्न्तिशैरपि ।।।।बिल्वकैस्सप्तपर्णैश्चकर्णिकारैश्चसुपुष्पितैः ।चूतैश्चाशोकवृक्षैश्चसागरंसमपूरयन् ।।।।

அந்த வானரர்கள் சால, அச்வகர்ண, தவ மரங்களாலும், மேலும் குடஜ, அர்ஜுன, பனை, திலக, திரிசிர மரங்களாலும் (கடலை நிரப்பினர்)।

Verse 55

तेसालैश्चाश्वकर्णैश्चधवैशैश्चवानराः ।कुटजैरर्जुनैस्तालैस्तिलकैस्न्तिशैरपि ।।6.22.54।।बिल्वकैस्सप्तपर्णैश्चकर्णिकारैश्चसुपुष्पितैः ।चूतैश्चाशोकवृक्षैश्चसागरंसमपूरयन् ।।6.22.55।।

அவர்கள் பில்வம், சப்தபர்ணம், மலர்ச்செழுமை கொண்ட கர்ணிகாரம், மேலும் மாமரம் (சூதம்) மற்றும் அசோக மரங்களால் கடலை நிரப்பினர்।

Verse 56

समूलांश्चविमूलांश्चपादपान् हरिसत्तमाः ।इन्द्रकेतूनिवोद्यम्यप्रजह्रूर्वानरास्तरून् ।।।।

சிறந்த வானரர்கள் சில மரங்களை வேரோடு, சிலவற்றை வேரின்றி—இந்திரக் கொடித் தண்டங்களைப் போல உயர்த்தி, அந்தத் தண்டுகளை வலிமையுடன் எறிந்தனர்।

Verse 57

ताळानदाडिमगुल्मांश्चनारिकेळन्विभीतकान् ।वकुलान्कदिरान्निम्बान्समाजह्रुस्समन्ततः ।।।।

அவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் பனைமரங்கள், மாதுளைச் செடிகள், தென்னை, விபீதகம், வகுளம், கதீரம், வேம்பு ஆகியவற்றைச் சேர்த்துக் கொண்டுவந்தனர்।

Verse 58

हस्तिमतान्महाकायाःपाषाणांश्चमहाबलाः ।पर्वतांश्चसमुत्पाट्ययन्स्सरैःपरिवहन्तिच ।।।।

மிகப் பெருங்காயமும் மாபலமும் உடைய வானரர்கள் யானை அளவுள்ள பெரும் பாறைகளையும், மலைகளையும் கூடப் பெயர்த்து எடுத்து, கருவிகளின் துணையால் சுமந்து சென்றனர்।

Verse 59

प्रक्षिप्यमाणैरचलैस्सहसाजलमुद्दृतम् ।समुत्ससर्पआकाशमवासर्पत्ततस्ततः ।।।।

மலைகள் எறியப்பட்டபோது நீர் திடீரெனக் கொந்தளித்து மேலெழுந்தது; அது வானத்தை நோக்கி பாய்ந்து, பின்னர் மீண்டும் மீண்டும் சுற்றிலும் பரவி ஓடியது।

Verse 60

समुद्रंक्षोभयामासुर्वानराश्चस्समन्ततः ।सूत्राण्यन्येप्रगृह्णान्तिव्यायतंशतयोजनम् ।।।।

வானரர்கள் எல்லாப் பக்கங்களிலும் கடலைக் கலக்கினர்; மற்றவர்கள் நூறு யோஜனை நீளமாக இழுக்கப்பட்ட அளவுக் கயிறுகளைப் பிடித்துக் கொண்டு, பணி நேராகவும் சமமாகவும் அமையச் செய்தனர்।

Verse 61

नलश्चक्रेमहासेतुंमध्येनदनदीपतेः ।सतदाक्रियतेसेतुर्वानरैर्घोरकर्मभिः ।।।।

நலன் நதிகளின் அதிபதியான கடலின் நடுவே மகாசேதுவை அமைக்கத் தொடங்கினான். அப்போது கடுமையான உழைப்பாளிகளான வானரர்கள் அந்தச் சேதுவை கட்டி முடித்தனர்॥

Verse 62

दण्डानन्येप्रगृह्णन्तिविचिन्वन्तितथापरे ।।।।वानरैश्शतशस्तत्ररामस्याज्ञापुरस्सराः ।मेघाभैःपर्वताग्रैश्चतृणैःकाष्ठैर्बबन्धिरे ।।।।

சில வானரர்கள் கம்புகளைப் பிடித்தனர்; மற்றவர்கள் பொருட்களைத் தேடிச் சேகரித்தனர். அங்கே ராமனின் ஆணையை முன்னிலையாகக் கொண்டு நூற்றுக்கணக்கான வானரர்கள் மேகம்போலும் மலைச்சிகரம்போலும் தோன்றும் புல்லும் மரக்கட்டைகளும் கொண்டு சேதுவை உறுதியாகக் கட்டினர்॥

Verse 63

दण्डानन्येप्रगृह्णन्तिविचिन्वन्तितथापरे ।।6.22.62।।वानरैश्शतशस्तत्ररामस्याज्ञापुरस्सराः ।मेघाभैःपर्वताग्रैश्चतृणैःकाष्ठैर्बबन्धिरे ।।6.22.63।।

சிலர் கம்புகளை எடுத்தனர்; சிலர் தேவையானவற்றைச் சேகரித்தனர். அங்கே ராமனின் ஆணையே வழிகாட்டியாகக் கொண்டு நூற்றுக்கணக்கான வானரர்கள் மேகம்போலும் மலைச்சிகரம்போலும் பெரிதாய்த் தோன்றும் புல்லும் மரங்களும் கொண்டு சேதுவை உறுதியாகப் பிணைத்தனர்॥

Verse 64

पुष्पिताग्रैश्चतरुभिस्सेतुंबध्नन्तिवानराः ।पाषाणांश्चगिरिप्रख्यागनिरीणांशिखराणिच ।।।।दृश्यन्तेपरिधावन्तोगृह्यदानवसन्निभाः ।

மலர்ச்சிகரங்களைக் கொண்ட மரங்களால் வானரர்கள் சேதுவை கட்டினர். மேலும் தானவர்களைப் போல் வலிமைமிக்க அவர்கள் மலைப்போன்ற பாறைகளையும் மலைச்சிகரங்களையும் பிடித்துக்கொண்டு ஓடிக்கொண்டிருப்பது காணப்பட்டது॥

Verse 65

शिलानांक्षिप्यमाणानांशैलानांनिपात्यताम् ।बभूवतुमुलश्शब्दस्तदातस्मिन्महोदधौ ।।।।

கற்கள் எறியப்பட்டும், மலைகள் வீழ்த்தப்பட்டும் இருந்தபோது, அந்தப் பெருங்கடலில் அப்போது மிகத் தும்மென்று முழங்கும் பேரொலி எழுந்தது।

Verse 66

कृतानिप्रथमेनाह्नायोजनानिचतुर्दश ।प्रहृष्टैर्गजसङ्काश्चैस्त्वरमाणैःप्लवङ्गमैः ।।।।

முதல் நாளிலேயே, மகிழ்ச்சியுடன் யானைபோல் பெருந்தோற்றமுடையதும் விரைந்து உழைத்ததும் ஆன ப்லவங்கமர்கள் பதினான்கு யோஜனைகளை நிறைவேற்றினர்।

Verse 67

द्वितीयेनतथैचाह्नायोजनानितुविंशतिः ।कृतानिप्लवगैस्तूर्णंभीमकायैर्महाबलैः ।।।।

பின்பு இரண்டாம் நாளில், அச்சமூட்டும் பெருந்தோற்றமும் மாபெரும் வலிமையும் கொண்ட ப்லவகர்கள் விரைவாக இருபது யோஜனைகளை நிறைவேற்றினர்।

Verse 68

अह्नातृतयेनतथायोजनानिकृतानिच ।त्वरमाणैर्महाकायैरेकविंशतिरेवच ।।।।

அவ்வாறே மூன்றாம் நாளிலும், அவசரத்துடன் உழைக்கும் பெருந்தேக வானரர்கள் இருபத்தொன்று யோஜனைகளை நிறைவேற்றினர்।

Verse 69

चतुर्थेनतथाचाह्नाद्वाविंशतिरथासिवा ।योजनानिमहावेगैःकृतानित्वरितस्तुतैः ।।।।

மேலும் நான்காம் நாளிலும், மிகுந்த வேகமுடைய விரைவு வானரர்கள் இருபத்திரண்டு யோஜனைகளை நிறைவேற்றினர்।

Verse 70

पञ्चमेनतथाचाह्नाप्लवगैःक्षिप्रकारिभिः ।योजनानित्रयोविंशत्सुवेलमधिकृत्यवै ।।।।

ஐந்தாம் நாளிலும் விரைவுச் செயல் உடைய ப்லவங்கர்கள் இருபத்து மூன்று யோஜனைகள் கடந்து, சுவேல மலை வரை, அதையும் தாண்டி, சென்றடைந்தனர்.

Verse 71

सवानरवरश्रशीमान्विश्वकर्मात्माजोबली ।बबन्धसागरेसेतुंयथाचाप्यतथापिता ।।।।

திருமிகு வானரச் சிறந்தவன், வலிமைமிக்க விஸ்வகர்மாவின் புதல்வன் நலன், தன் தந்தை அத்தகைய பணிகளில் புகழ்பெற்றதுபோல், கடலில் பாலத்தை அமைத்தான்.

Verse 72

सनलेनकृतस्सेतुस्सागरेमकरालये ।शुशुभेसुभगश्रशीमान् स्वातीपथइवाम्बरे ।।।।

மகரங்களின் வாசஸ்தலமான கடலில் நலன் செய்த அந்தப் பாலம், நன்மைமிகு ஒளியுடன், வானில் சுவாதிப் பாதைபோல் பிரகாசித்தது.

Verse 73

ततोदेवस्सगन्धर्वास्सिद्दाश्चपरमर्षयः ।आगम्यगगनेतस्थुर्द्रष्टुकामास्तदद्बुतम् ।।।।

அப்போது தேவர்கள் கந்தர்வர்களுடன், சித்தர்களும் பரமரிஷிகளும் வந்து, அந்த அதிசயத்தைப் பார்க்க விரும்பி, வானில் நின்றனர்.

Verse 74

दशयोजनविस्तीर्णंशतयोजनमायतम् ।ददृशुर्देवगन्धर्वानलसेतुंसुदुष्करम् ।।।।

தேவரும் கந்தர்வரும் நலன் அமைத்த சேதுவை கண்டனர்—பத்து யோஜனை அகலம், நூறு யோஜனை நீளம்—மிகவும் அரிதும் கடினமும் ஆன மகத்தான சாதனை.

Verse 75

आप्लवन्तःप्लवन्तश्चगर्जन्तश्चप्लवङ्गमाः ।।।।तदच्नित्यमसह्यंचह्यद्भुतंरोमहर्षणम् ।ददृशुस्सर्वभूतानिसागरेसेतुबन्धनम् ।।622.76।।

தாவியும் பாய்ந்தும் கர்ஜித்தும் வானர வீரர்கள் மகிழ்ந்தனர்; எல்லா உயிர்களும் கடலில் சேது கட்டுதலைக் கண்டன—அது சிந்திக்க இயலாதது, தாங்க முடியாத பெருமை உடையது, அதிசயமும் ரோமஞ்சமும் தருவது.

Verse 76

आप्लवन्तःप्लवन्तश्चगर्जन्तश्चप्लवङ्गमाः ।।6.22.75।।तदच्नित्यमसह्यंचह्यद्भुतंरोमहर्षणम् ।ददृशुस्सर्वभूतानिसागरेसेतुबन्धनम् ।।622.76।।

தாவியும் பாய்ந்தும் கர்ஜித்தும் வானர வீரர்கள் மகிழ்ந்தனர்; எல்லா உயிர்களும் கடலில் சேது கட்டுதலைக் கண்டன—அது சிந்திக்க இயலாதது, தாங்க முடியாத பெருமை உடையது, அதிசயமும் ரோமஞ்சமும் தருவது.

Verse 77

तानिकोटिसहस्राणिवानराणांमहौजसाम् ।बध्नन्तस्सागरेसेतुंजुग्मुःपारंमहोदधेः ।।।।

கோடி கணக்கான பேராற்றல் கொண்ட வானரர்கள் கடலில் சேதுவை அமைத்து, அந்தப் பெருங்கடலின் அப்பால் கரையை அடைந்தனர்.

Verse 78

विशालस्सुकृतश्रशीमान् सुभूमिस्सुसमाहितः ।अशोभतमहान् सेतुस्सीमन्तइवसागरे ।।।।

அந்த மகாசேது அகலமும் நன்கு அமைந்ததுமாய், செல்வச் சிறப்புடன், போதிய நிலப்பரப்பும் சமமாகப் பதிக்கப்பட்டதுமாய் இருந்தது; கடலில் அது தலைமுடியின் சீமந்தக் கோடு போல அழகுறத் தோன்றியது.

Verse 79

ततःपारेसमुद्रस्यगदापाणिर्विभीषणः ।परेषामभिघातार्थमतिष्ठत्सचिवैस्सहा ।।।।

பின்னர் கடலின் அப்பால், கதை ஆயுதம் கையில் கொண்ட விபீஷணன் தன் அமைச்சர்களுடன் நின்றான்—எதிரிகளைத் தாக்கி அழிக்க வேண்டுமென்ற நோக்குடன்.

Verse 80

सुग्रीवस्तुततःप्राहरामंसत्यपराक्रमम् ।हनूमन्तंत्वमारोहअङ्गदंचापिलक्ष्मणः ।।।।अयंहिविपुलोवीरसागरोमकरालयः ।वैहायपौयुवामेतौवानरौतारयिष्यतः ।।।।

அப்போது சத்தியப் பராக்கிரமம் உடைய ராமனை நோக்கி சுக்ரீவன் கூறினான்— “நீங்கள் ஹனுமான்மேல் ஏறுங்கள்; லக்ஷ்மணனும் அங்கதன்மேல் ஏறட்டும்.”

Verse 81

सुग्रीवस्तुततःप्राहरामंसत्यपराक्रमम् ।हनूमन्तंत्वमारोहअङ्गदंचापिलक्ष्मणः ।।6.22.80।।अयंहिविपुलोवीरसागरोमकरालयः ।वैहायपौयुवामेतौवानरौतारयिष्यतः ।।6.22.81।।

“வீரரே! இந்தப் பெருங்கடல் மகரங்களின் வாசஸ்தலம். இந்த இரு வானரரும் ஆகாய வழியாக உங்களை இருவரையும் ஏற்றிச் சென்று கடத்துவார்கள்.”

Verse 82

अग्रतस्तस्यसैन्यस्यश्रीमान्रामस्सलक्ष्मणः ।जगामधन्वीधर्मात्मासुग्रीवेणसमन्वितः ।।।।

அந்தப் படையின் முன்னணியில், திருவுடைய ராமன்—தர்மாத்மா, வில் தாங்கியவன், லக்ஷ்மணனுடன்—சுக்ரீவனோடு இணைந்து முன்னே சென்றான்.

Verse 83

न्येमध्येनगच्छन्तिपार्श्वतोऽन्येप्लवङ्गमाः ।सलिलंप्रपतन्तन्येमार्गमन्येनलेभिरे ।।।।केचिद्वैहायसगतास्सुपर्णाइवपुप्लुवुः ।

சில ப்லவங்கர்கள் நடுப்பாதையில் சென்றனர்; சிலர் பக்கவழியாகச் சென்றனர். சிலருக்கு கால்வைக்க இடம் கிடைக்காமல் நீரில் விழுந்தனர்; சிலர் வேறு வழியைத் தேடினர். இன்னும் சிலர் ஆகாயப் பாதையைப் பற்றிக் கொண்டு பறவைகள் போலத் தாவினர்.

Verse 84

घोषेणमहतातस्यसिन्धोर्घोषंसमुच्छ्रितम् ।भीमन्तर्दधेभीमातरन्तीहरिवाहिनी ।।।।

அந்தக் கடலின் எழுந்த பெருங்கர்ஜனையை, கடந்து செல்லும் அந்தப் பயங்கர வானர சேனை தன் மாபெரும் முழக்கத்தால் அடக்கிவிட்டது; அவர்களின் கர்ஜனை கடலொலியையும் மீறியது.

Verse 85

वानराणांहिसातीर्णावाहिनीनलसेतुना ।तीरेनिविविशेराज्ञाबहुमूलफलोदके ।।।।

நலன் அமைத்த பாலத்தால் அந்த வானர சேனை கடந்து சென்றது. அரசனின் ஆணையின்படி, கிழங்குகள், பழங்கள், நீர் நிறைந்த அந்தக் கரையில் தங்கியது.

Verse 86

तदद्बुतंराघवकर्मदुष्करंसमीक्ष्यदेवास्सहसिद्धचारणैः ।उपेत्यरामसहसामहार्षिभिस्समभ्यषिञ्चन् सुशुभैर्जलैःपृथक् ।।6.2 2.86।।

ராகவனின் அந்த அதிசயமும் அரிதுமான செயலைக் கண்டு, தேவர்கள் சித்தர்-சாரணர்களுடன் மகரிஷிகளோடு உடனே ராமனை அணுகி, ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக மங்கள நீர்களால் அவரை அபிஷேகம் செய்தனர்.

Verse 87

जयस्वशत्रून्नरदे व:मेदिनींससागरांपालयशाश्वतीस्समाः ।इतीवरामंनरदेवसत्कृ तंशुभैर्वचोभिर्विविधैरपूजयन् ।।।।

“மனிதர்களின் அரசே! பகைவர்களை வென்று, கடல்களுடன் கூடிய இந்தப் பூமியை முடிவில்லா ஆண்டுகள் காத்தருள்வாயாக”—என்று பலவகை மங்கள வாக்குகளால், மனிதராஜனெனப் போற்றப்படும் ராமனை அவர்கள் வணங்கி மதித்தனர்.