Sarga 2
युद्धकाण्डे द्वितीयः सर्गः — Sugriva’s Counsel: From Grief to Strategy (Bridge to Lanka)
युद्धकाण्ड
இந்த சர்க்கத்தில் சோகத்தில் மூழ்கிய ராமருக்கு சுக்ரீவன் தொடர்ந்து உபதேசம் செய்கிறான். க்ஷத்திரியத் தலைவருக்கு இத்தகைய துயரம் பொருந்தாது; சோகம் வீரத்தைச் சிதைத்து, செயலின் பலனை அழிக்கும் என்று அவன் கண்டிப்பாக எடுத்துரைக்கிறான். ஆகவே மனச்சோர்வை விட்டு, திடநம்பிக்கையுடனும் தேஜஸுடனும் நிலைத்து, தேவையெனில் கட்டுப்பட்ட கோபத்தையும் ஏற்க வேண்டும் என்று ராமரைத் தூண்டுகிறான். பின்னர் அவன் காரணத்தோடு கூறுகிறான்—சீதையின் இருப்பிடம் அறியப்பட்டுள்ளது; திரிகூட சிகரத்தில் உள்ள லங்கையும் உறுதியாகத் தெரிந்துள்ளது; ஆகவே முடங்கிக் கிடப்பதற்கு இடமில்லை. வானரத் தலைவர்கள் திறமையுடனும் உற்சாகத்துடனும் உள்ளவர்கள்; ராமகாரியத்திற்காக அக்கினியிலும் நுழையத் தயாரெனக் கூறி கூட்டுப் பலத்தை வலியுறுத்துகிறான். அவனுடைய மையக் கருத்து—வருணனின் வாசஸ்தலமான பயங்கரக் கடலைத் தாண்டாமல் லங்கையை அடக்க முடியாது; ஆகவே முதலில் கடல்மேல் சேது கட்டுதல் அவசியம். சேது அமைந்து சேனை கடந்து விட்டால் வெற்றி ஏறத்தாழ உறுதி—இதையே அவன் மீண்டும் மீண்டும் வெற்றிக் குறியீடாகச் சொல்கிறான். இறுதியில் நல்ல நிமித்தங்களைச் சுட்டி, ராமர் வில்லை எடுக்கும் பொழுது மூன்று உலகங்களிலும் எந்தப் பகைவரும் எதிர்நிற்க இயலாது என்று ஆறுதல் அளிக்கிறான்.
Shlokas
Verse 1
तंतुशोकपरिद्यूनंरामंदशरथात्मजम् ।उवाचवचनंश्रीमान् सुग्रीवश्शोकनाशनम् ।।।।
துக்கத்தால் தளர்ந்த தசரதன் புதல்வன் ராமனிடம், புகழ்மிக்க சுக்ரீவன் துயர் நீக்கும் சொற்களை உரைத்தான்.
Verse 2
किंत्वंसन्तप्यसेवीर यथान्यःप्राकृतस्तथा ।मैवंभूस्त्यजसन्तापंकृतघ्नइवसौहृदम् ।।।।
வீரனே! சாதாரண மனிதனைப் போல நீ ஏன் துயரால் எரிகிறாய்? அப்படிச் செய்யாதே; இந்தச் சஞ்சலத்தை விட்டுவிடு—நன்றிகெட்டவன் நட்பைத் துறப்பதுபோல்॥
Verse 3
सन्तापस्यचतेस्थानंनहिपश्यामिराघव ।प्रवृत्तावुपलब्धायांज्ञातेचनिलयेरिपोः ।।।।
ராகவா! இப்போது உன்னில் துயரத்திற்கு இடமில்லை என நான் காண்கிறேன்; வேண்டிய வழி கிடைத்தது, பகைவரின் கோட்டையும் அறியப்பட்டது॥
Verse 4
मतिमान्शास्त्रवित्प्राज्ञःपण्डितश्चासिराघव ।त्यजेमांपापिकांबुद्धिंकृतात्मेवार्थदूषणीम् ।।।।
ராகவா! நீ அறிவுடையவன், சாஸ்திரம் அறிந்தவன், ஞானி, பண்டிதன். இந்தப் பாவமிகு எண்ணத்தைத் துற; தன்னடக்கம் கொண்டவன் நல்வழியை மாசுபடுத்தும் மனநிலையை விலக்குவது போல॥
Verse 5
समुद्रंलङ्घयित्वातुमहानक्रसमाकुलम् ।लङ्कामारोहयिष्यामोहनिष्यामश्चतेरिपुम् ।।।।
பெரும் முதலைகள் நிறைந்த கடலைக் கடந்து நாம் லங்கையில் ஏறுவோம்; பின்னர் உன் பகைவரை அழிப்போம்॥
Verse 6
निरुत्साहस्यदीनस्यशोकपर्याकुलात्मनः ।सर्वार्थाव्यवसीदन्तिव्यसनंचाधिगच्छति ।।।।
உற்சாகம் இழந்தவன், துன்புற்ற தாழ்வுற்றவன், சோகத்தால் மனம் கலங்கியவன்—அவனுடைய எல்லா முயற்சிகளும் சிதைந்து போகும்; துரதிர்ஷ்டம் அவனை அணுகி ஆட்கொள்ளும்।
Verse 7
इमेशूरास्समर्थाश्चसर्वनोहरियूथपाः ।त्वत्प्रियार्थंकृतोत्साहाःप्रवेष्टुमपिपावकम् ।एषांहर्षेणजानामितर्कश्चास्मिन् दृढोमम ।।।।
எங்கள் இவ்வனைத்து வானர யூதபதிகளும் வீரரும் வல்லவரும் ஆவர். உமது பிரியத்திற்காக உற்சாகம் கொண்டு தீயிலும் நுழையத் தயாராய் உள்ளனர். அவர்களின் மகிழ்ச்சியால் நான் அறிகிறேன்; இவ்விஷயத்தில் என் முடிவு உறுதியானது।
Verse 8
विक्रमेणसमानेष्येसीतांहत्वायथारिपुम् ।रावणंपापकर्माणंतथात्वंकर्तुमर्हसि ।।।।
வீரத்தால் பகைவனை அழித்து நாம் சீதையை மீட்டுக் கொண்டு வருவோம்—பாவச் செயல்கள் புரிந்த ராவணனை வதைத்து. இது நிறைவேறுமாறு நீங்கள் செயல் புரிவது தகும்।
Verse 9
सेतुरत्रयथाबध्येद्यथापश्येमतांपुरीम् ।तस्यराक्षसराजस्यतथात्वंकुरुराघव ।।।।
ஓ ராகவா! இங்கே பாலம் கட்டப்படுமாறு, நாம் அந்த இராட்சசராஜனின் நகரத்தைப் பார்க்குமாறு, அவ்வாறே நீ ஏற்பாடு செய்।
Verse 10
दृष्टवातांतुपुरींलङ्कांत्रिकूटशिखरेस्थिताम् ।हतंचरावणंयुद्धेदर्शनावधारय ।।।।
திரிகூட மலைச் சிகரத்தில் அமைந்த அந்த இலங்கை நகரத்தைப் பார்த்தவுடனே, அந்தக் காட்சியாலேயே போரில் இராவணன் கொல்லப்பட்டான் என்று உறுதியாக அறிந்துகொள்।
Verse 11
अबध्वासागरेसेतुंघोरेचतुवरुणालये ।लङ्कांनमर्दितुंशक्यासेन्द्रैरपिसुरासुरैः ।।।।
அச்சமூட்டும் கடல்—வருணனின் வாசஸ்தலம்—அதன்மேல் பாலம் கட்டாமல், இந்திரன் உட்பட தேவரும் அசுரரும் இலங்கையை அடக்க இயலாது।
Verse 12
सेतुर्बद्धस्समुद्रेचयावल्लङ्कास्समीपतः ।।।।सर्वंतीर्णंचमेसैन्यंजितमित्युपधारय ।इमेहिसमरेवीराहरयःकामरूपिण ।।।।
கடலில் பாலம் கட்டப்பட்டு இலங்கையின் அருகுவரை சென்றுவிட்டு, என் படை முழுவதும் கடந்து விட்டால், வெற்றி உறுதியென எண்ணுக; ஏனெனில் இவ்வானர வீரர்கள் போரில் வல்லவர்கள், விருப்பம்போல் உருவம் எடுக்க வல்லவர்கள்।
Verse 13
सेतुर्बद्धस्समुद्रेचयावल्लङ्कास्समीपतः ।।6.2.12।।सर्वंतीर्णंचमेसैन्यंजितमित्युपधारय ।इमेहिसमरेवीराहरयःकामरूपिण ।।6.2.13।।
கடலில் பாலம் இலங்கையின் அணுகும்வரை கட்டப்பட்டு, என் படை முழுதும் கடந்து விட்டால், வெற்றி உறுதியெனக் கருதுக; இவ்வானர வீரர்கள் போரில் வல்லவர்கள், விருப்பம்போல் உருவம் கொள்ள வல்லவர்கள்।
Verse 14
तदलंविक्लबांबुद्धिम् राजन सर्वार्थनाशनीम् ।पुरुषस्यहिलोकेऽस्मिन् शोकश्शौर्यापकर्षणः ।।।।
ஆகையால் அரசே, எல்லா நோக்கங்களையும் அழிக்கும் இந்தக் கலங்கிய புத்தியை விட்டு விடுங்கள். இவ்வுலகில் துக்கம் மனிதனின் வீரத்தைத் தளரச் செய்கிறது.
Verse 15
यत्तुकार्यंमनुष्येणशौण्डीर्यमवलम्बता ।अस्मिन् कालेमहाप्राज्ञसत्त्वमातिष्ठतेजसा ।।।।
மனிதன் செய்ய வேண்டிய செயல் வீரத் தீர்மானத்தைச் சார்ந்தாலே நிறைவேறும். மகாப்ராஜ்ஞரே, இந்நேரத்தில் தெய்வீகத் தேஜஸுடன் தைரியமும் உறுதியும் கொண்டு நிலைத்திருங்கள்.
Verse 16
शूराणांहिमनुष्याणांत्वद्विधानांमहात्मनाम् ।विनष्टेवाप्रणष्टेवाशोकस्सर्वार्थनाशनः ।।।।
உம்மைப் போன்ற மகாத்மா வீரர்களுக்கு, அழிந்ததையோ இழந்ததையோ நினைத்து வருந்துதல் கூட எல்லா நோக்கங்களையும் அழிக்கும் துக்கமாகிறது.
Verse 17
तत्त्वंबुद्धिमतांश्रेष्ठस्सर्वशास्त्रार्थकोविदः ।मद्विधैस्सचिवैस्सार्थमरिंजेतुमिहार्हसि ।।।।
நீ அறிவாளிகளில் முதன்மையானவன்; எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருளிலும் தேர்ந்தவன். என்னைப் போன்ற அமைச்சர்களும் துணையர்களும் உடன் இங்கே பகைவரை வெல்லத் தகுதியானவன் நீ.
Verse 18
नहिपश्याम्यहंकंचित् त्रिषुलोकेषुराघव ।गृहीतधनुषेयस्तेतिष्ठेदभिमुखोरणे ।।।।
ராகவா, நீ வில்லை எடுத்துக் கொண்டால், மூன்று உலகங்களிலும் போர்க்களத்தில் உன் முன் நின்று எதிர்கொள்ளக் கூடிய ஒருவரையும் நான் காணவில்லை.
Verse 19
वानरेषुसमासक्तंनतेकार्यंविपत्स्यते ।अचिराद्द्रक्ष्यसेसीतांतीर्त्वासागरमक्ष्यम् ।।।।
இந்தப் பணி வானரர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டதால், உன் முயற்சி தோல்வியுறாது. வெல்லமுடியாத கடலைக் கடந்து நீ விரைவில் சீதையைத் தரிசிப்பாய்॥
Verse 20
तदलंशोकमालम्ब्यक्रोधमालम्बभूपते ।निश्चेष्टाःक्षत्रियामन्दास्सर्वेचण्डस्यबिभ्यति ।।।।
ஓ பூபதே! சோகத்தைப் பற்றிக் கொண்டிருப்பது போதும்; தர்மமிகு கோபத்தை ஏற்று நிற்க. செயல் இன்றிக் கிடக்கும் க்ஷத்திரியர் பலவீனராவர்; ஆனால் கடுமையும் உறுதியும் உடையவனை எல்லோரும் அஞ்சுவர்।
Verse 21
लङ्घनार्थंचघोरस्यसमुद्रस्यनदींपतेः ।सहास्माभिरिहोपेतस्सूक्ष्मबुद्धिर्विचारय ।।।।
நுண்ணறிவுடையவனே! நதிகளின் தலைவனான இந்தக் கொடிய சமுத்திரத்தைத் தாண்டும் வழியை ஆராய, எங்களுடன் இங்கே வந்து சிந்தி।
Verse 22
लङ्घितेतस्यतैस्सैन्यंजितमित्युपधारय ।सर्वंतीर्णंचमेसैन्यंजितमित्यवधार्यताम् ।।।।
இதை எண்ணிக் கொள்—அவர்கள் அதைத் தாண்டினால் வெற்றி பெற்றதுபோலே. மேலும் உறுதியாக அறிக—என் முழுப் படையும் கடந்து விட்டால் வெற்றி நிச்சயம்।
Verse 23
इमेहिहरयश्शूरास्समरेकामरूपिणः ।तानरीन्विधमिष्यन्तिशिलापादपवृष्टिभिः ।।।।
இவ்வானரர்கள் வீரர்கள்; போரில் விருப்பம்போல் உருவம் எடுக்க வல்லவர்கள். பாறைகள், மரங்கள், மலைத் துண்டுகளை மழையெனப் பொழிந்து பகைவரை நொறுக்கிவிடுவர்।
Verse 24
कथञ्चित्सन्तरिष्यामस्तेवयंवरुणालयम् ।हतमित्येवतंमन्येयुद्धेशत्रुनिबर्हण ।।।।
ஓ பகைவரை அழிப்பவனே! எவ்விதமாகினும் வருணாலயமான இந்தக் கடலை நாம் கடந்து செல்வோம்; போரில் அந்தப் பகைவன் ஏற்கெனவே கொல்லப்பட்டான் என்றே நான் கருதுகிறேன்।
Verse 25
किमुक्त्वाबहुधाचापिसर्वथाविजयीभवान् ।निमित्तानिचपश्यामिमनोमेसम्प्रहृष्यति ।।।।
பலவாறு சொல்லுவதால் என்ன பயன்? நீங்கள் எல்லாவிதத்திலும் வெற்றி பெறுவீர். நான் நல்வினைச் சின்னங்களை காண்கிறேன்; என் மனம் பேரானந்தம் அடைகிறது।
Frequently Asked Questions
The dilemma is leadership under grief: whether Rāma should remain inwardly consumed by sorrow or reassert kṣatriya responsibility. Sugrīva urges the actionable choice—abandon despondency and proceed with the campaign, anchored in known intelligence about Sītā and Laṅkā.
Sorrow is portrayed as sarvārtha-nāśinī—destroying purpose, courage, and outcomes—whereas disciplined courage (tejas/sattva) restores agency. Ethical victory begins with inner governance before external conquest.
Laṅkā is described as situated on Trikūṭa’s peak, and the samudra is named Varuṇa’s abode and “lord of rivers,” underscoring the cultural sacrality of the ocean and the practical necessity of constructing the setu to reach Laṅkā.