Sarga 18

Verse 1

अथरामःप्रसन्नात्माशृत्वावायुसुतस्यह ।प्रत्यभाषतदुर्धषश्रुतवानात्मनिस्थितम् ।।।।

அப்போது வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் சொற்களைச் செவிமடுத்து உள்ளம் மகிழ்ந்த, துர்தர்ஷனான ஸ்ரீராமன் தன் மனத்தில் உறுதியாக நிலைத்த கருத்தையே பதிலாக உரைத்தான்.

Verse 2

ममापितुविवक्षाऽस्तिकाचित्प्रतिविभीषणम् ।श्रोतुमिच्छामितत्सर्वंभवद्भिश्श्रेयसिस्थितैः ।।।।

விபீஷணனைப் பற்றியும் எனக்குச் சில சொல்ல வேண்டியது உண்டு. என் நலனில் நிலைத்துள்ள நீங்கள் அனைவரும் நான் கூறுவதை முழுதும் கேட்க வேண்டும் என விரும்புகிறேன்.

Verse 3

मित्रभावेनसम्प्राप्तंनत्यजेयंकथञ्चन ।दोषोयद्यपितस्यस्यात्सतामेतदगर्हितम् ।।।।

நட்புணர்வுடன் வந்தவரை எவ்விதத்திலும் தள்ளிவிடக் கூடாது; அவனிடம் குறைகள் இருந்தாலும், நல்லோரிடத்தில் இவ்வழக்கம் நிந்தைக்குரியது அல்ல।

Verse 4

सुग्रीस्त्वथतद्वाक्यमाभाष्यचविमृश्यच ।ततश्शुभतरंवाक्यमुवाचहरिपुङ्गवः ।।।।

அப்போது வானரத் தலைவர்களில் சிறந்த சுக்ரீவன், அந்தச் சொற்களுக்கு மறுமொழி கூறி நன்கு சிந்தித்த பின், அதைவிடவும் மங்களமான வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 5

सुदुष्टोवाप्यदुष्टोवाकिमेषरजनीचरः ।ईदृशंव्यसनंप्राप्तंभ्रातरंयःपरित्यजेत् ।।।।कोनामसभवेत्तस्ययमेषनपरित्यजेत् ।

இந்த இரவுலாவும் ராக்ஷசன் மிகத் தீயவனாக இருந்தாலும் அல்லது தீயவன் அல்லாதிருந்தாலும்—நமக்கு அச்சம் என்ன? துன்பத்தில் அகப்பட்டபோது தன் சகோதரனால் கைவிடப்பட்டவனாக இவன் வந்துள்ளான். இப்படிப்பட்ட ஒருவனை யார் ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார்—யார் இவனைத் தள்ளிவிடுவார்?

Verse 6

वानराधिपतेर्वाक्यंश्रुत्वासर्वानुदीक्ष्यच ।।।।ईषदुत्स्मयमानस्तुलक्ष्मणंपुण्यलक्षणम् ।इतिहोवाचकाकुत्स्थोवाक्यंसत्यपराक्रमः ।।।।

வானர அரசனின் சொற்களை கேட்டுத் அனைவரையும் நோக்கி, சத்தியப் பராக்கிரமம் உடைய காகுத்ஸ்தன் ஸ்ரீராமன், புண்ணிய இலக்கணமுடைய லக்ஷ்மணனை நோக்கி மெதுவாகச் சிரித்தபடி, இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 7

वानराधिपतेर्वाक्यंश्रुत्वासर्वानुदीक्ष्यच ।।6.18.6।।ईषदुत्स्मयमानस्तुलक्ष्मणंपुण्यलक्षणम् ।इतिहोवाचकाकुत्स्थोवाक्यंसत्यपराक्रमः ।।6.18.7।।

வானர அரசனின் சொற்களை கேட்டுத் அனைவரையும் நோக்கி, சத்தியப் பராக்கிரமம் உடைய காகுத்ஸ்தன் ஸ்ரீராமன், புண்ணிய இலக்கணமுடைய லக்ஷ்மணனை நோக்கி மெதுவாகச் சிரித்தபடி, இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 8

अनधीत्यचशास्त्राणिवृद्धाननुपसेव्यच ।नशक्यमीदृशंवक्तुंयदुवाचहरीश्वरः ।।।।

சாஸ்திரங்களைப் பயிலாதவனும், மூத்தோரைச் சேவிக்காதவனும், வானரேஸ்வரன் இவ்வாறு உரைத்த வாக்கை உரைக்க இயலாது.

Verse 9

अस्तिसूक्ष्मतरंकिंचिद्यदत्रप्रतिभातिमे ।प्रत्यक्षंलौकिकंचापिविद्यतेसर्वराजसु ।।।।

ஆயினும் இவ்விஷயத்தில் எனக்கு இன்னும் நுண்ணியதொரு கருத்து தோன்றுகிறது—அது வெளிப்படையாக உலக வழக்கில் அறியப்பட்டதும், எல்லா அரசர்களிடமும் காணப்படுவதுமாகும்.

Verse 10

अमित्रास्तत्कुलीनाश्चप्रातिदेश्याश्चकीर्तिताः ।व्यसनेषुप्रहर्तारस्तस्मादयमिहागतः ।।।।

தம் குலத்தவரும் அண்டை நாட்டரசர்களும் கூட பகைவரெனக் கூறப்படுவர்; ஏனெனில் துன்பநேரத்தில் அவர்கள் தாக்குவர். ஆகவே இதன் காரணமாகவே அவன் இங்கு வந்தான்.

Verse 11

अपापास्तत्कुलीनाश्चमानयन्तिस्वकान्हितान् ।एषप्रायोनरेन्द्राणांशङ्कनीयस्तुशोभनः ।।।।

களங்கமற்றவரும் தம் குலத்தவரும் தம் நலனைக் கருதுவோரைக் கௌரவிப்பர்; ஆனால் அரசரின் நடைமுறையில் உயர்ந்தவரும் பலவேளை சந்தேகத்திற்குரியவராகிவிடுவர்.

Verse 12

यस्तुदोषस्त्वयाप्रोक्तोह्यादानेऽरिबलस्यच ।तत्रतेकीर्तयिष्यामियथाशास्त्रमिदंशृणु ।।।।

பகைவரின் பலத்திற்குட்பட்ட ஒருவனை ஏற்றுக்கொள்வதில் நீ கூறிய குற்றம் பற்றி, சாஸ்திரத்தின் போதனையை உனக்குச் சொல்கிறேன்; இதை சாஸ்திரப்படி கேள்.

Verse 13

नवयंतत्कुलीनाश्चराज्यकाङ् क्षीचराक्षसः ।पण्डिताहिभविष्यन्तितस्माद्ग्राह्योविभीषणः ।।।।

நாம் அந்தக் குலத்தவர் அல்லோம்; ராட்சசர்களில் அரசாட்சியை நாடுபவன் மட்டுமே இருப்பதில்லை. அவர்களிடையிலும் விவேகமும் பண்டிதத்துவமும் உடையோர் இருக்கலாம்; ஆகையால் விபீஷணனை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்॥

Verse 14

अव्यग्राश्चप्रहृष्टाश्चनभविष्यन्तिसङ्गता ।प्रणादश्चमहानेषततोऽस्यभयमागतम् ।।।।इतिभेदंगमिष्यन्तितस्माग्राह्योविभीषणः ।

அவர்கள் ஒன்றுகூடியிருந்தாலும் கவலையின்றி மகிழ்ச்சியுடன் ஒருமித்திருப்பதில்லை. இந்தப் பெரும் ஆரவாரம் அவனுக்கு அச்சம் வந்துவிட்டதைக் காட்டுகிறது; ஆகவே அவர்களிடையே பிளவு உண்டாகும். எனவே விபீஷணனை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்॥

Verse 15

नसर्वेभ्रातरस्तातभवन्तिभरतोपमाः ।मद्विथावापितुःपुत्रास्सुहृदोनाभवद्विथाः ।।।।

அன்புடையோனே, எல்லா சகோதரரும் பரதனைப் போல இருப்பதில்லை; எல்லா மகன்களும் என்னைப் போல இருப்பதில்லை; எல்லா நண்பர்களும் உன்னைப் போல இருப்பதில்லை॥

Verse 16

एवमुक्तस्तुरामेणसुग्रीवस्सहलक्ष्मणः ।उत्थायेदंमहाप्राज्ञःप्रणतोवाक्यमब्रवीत् ।।।।

ராமன் இவ்வாறு கூறியபோது, மகாப்ராஜ்ஞனான சுக்ரீவன்—லக்ஷ்மணனுடன்—எழுந்து, வணங்கி, இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்॥

Verse 17

रावणेनप्रणिहितंतमवेहिविभीषणम् ।तस्याहंनिग्रहंमन्येक्षमंक्षमवतांवर ।।।।

விபீஷணனை ராவணனே அனுப்பியுள்ளான் என்று அறிக. பொறுமையுடையோரில் சிறந்தவனே, அவனைத் தடுத்து வைத்தல் உரியது என நான் கருதுகிறேன்॥

Verse 18

राक्षसोजिह्मयाबुध्यासन्दिष्टोऽयमिहागतः ।प्रहर्तुंत्वयिविश्वस्तेप्रच्छन्नोमयिवानघ ।।।।लक्ष्मणेवामहाबाहो सवध्यस्सचिवैस्सहा ।रावणस्यनृशंसस्यभ्राताह्येषविभीषणः ।।एवमुक्त्वारघुश्रेष्ठंसुग्रीवोवाहिनीपतिः ।वाक्यज्ञोवाक्यकुशलंततोमौनमुपागमत् ।।।।

இந்த இராட்சசன் வஞ்சக புத்தியால் அனுப்பப்பட்டவனாய் இங்கே வந்தான். நம்பிக்கை பெற்ற பின் உம்மேல், அல்லது என்ன்மேல், அல்லது மகாபாகு லக்ஷ்மணன்மேல் தாக்குவதற்காக, ஓ அனகா. இவன் தன் அமைச்சர்களோடு சேர்ந்து வதம் செய்யப்பட வேண்டியவன்; ஏனெனில் இவன் கொடிய ராவணனின் சகோதரன் விபீஷணன். இவ்வாறு ரகுவம்சச் சிறந்த ஸ்ரீராமரிடம் கூறி, சொல்வல்லமை உடைய சேனாதிபதி சுக்ரீவன் பின்னர் மௌனமடைந்தான்.

Verse 19

राक्षसोजिह्मयाबुध्यासन्दिष्टोऽयमिहागतः ।प्रहर्तुंत्वयिविश्वस्तेप्रच्छन्नोमयिवानघ ।।6.18.18।।लक्ष्मणेवामहाबाहो सवध्यस्सचिवैस्सहा ।रावणस्यनृशंसस्यभ्राताह्येषविभीषणः ।।एवमुक्त्वारघुश्रेष्ठंसुग्रीवोवाहिनीपतिः ।वाक्यज्ञोवाक्यकुशलंततोमौनमुपागमत् ।।6.18.19।।

இந்த இராட்சசன் வஞ்சக புத்தியால் அனுப்பப்பட்டவனாய் இங்கே வந்தான். நம்பிக்கை பெற்ற பின் உம்மேல், அல்லது என்ன்மேல், அல்லது மகாபாகு லக்ஷ்மணன்மேல் தாக்குவதற்காக, ஓ அனகா. இவன் தன் அமைச்சர்களோடு சேர்ந்து வதம் செய்யப்பட வேண்டியவன்; ஏனெனில் இவன் கொடிய ராவணனின் சகோதரன் விபீஷணன். இவ்வாறு ரகுவம்சச் சிறந்த ஸ்ரீராமரிடம் கூறி, சொல்வல்லமை உடைய சேனாதிபதி சுக்ரீவன் பின்னர் மௌனமடைந்தான்.

Verse 20

सुग्रीवस्यतुतद्वाक्यंरामश्रुत्वाविमृश्यच ।ततश्शुभतरंवाक्यमुवाचहरिपुङ्गवम् ।।।।

சுக்ரீவனின் சொற்களை கேட்டு அவற்றை சிந்தித்த பின், ஸ்ரீராமர் வானரத் தலைவரான அவனை மேலும் மங்களகரமான, பொருத்தமான வார்த்தைகளால் உரைத்தார்.

Verse 21

सुदुष्टोवाप्यदुष्टोवाकिमेषरजनीचरः ।सूक्ष्ममप्यहितंकर्तुंममाशक्तःकथञ्चन ।।।।

இந்த இரவுலாவி தீயவனாக இருந்தாலும் நல்லவனாக இருந்தாலும்—எனக்கு அதனால் என்ன? அவன் எவ்விதத்திலும் எனக்கு மிகச் சிறிய தீங்கையும் செய்ய வல்லவன் அல்ல.

Verse 22

पिशाचानदानवान् यक्ष I नपृथिव्यांचैवराक्षसान् ।अङ्गुल्यग्रेणतान् हन्यामिच्छन् हरिगणेश्वर ।।।।

ஹரிகணேஸ்வரா! நான் விரும்பினால், இந்தப் பூமியில் உலாவும் பிசாசுகள், தானவர்கள், யக்ஷர்கள், இராட்சசர்கள் ஆகியோரைக் கூட விரலின் நுனியால் மட்டும் அழித்துவிட முடியும்.

Verse 23

श्रूयतेहिकपोतेनशत्रुश्शरणमागतः ।अर्चितश्चयथान्यायंस्वैश्चमांसैर्निमन्त्रितः ।।।।

கேட்கப்படுகின்றது—ஒரு புறா, சரணடைந்து வந்த பகைவனையும் முறையின்படி போற்றி வரவேற்று, தன் மாம்சத்தாலேயே அவனை விருந்தோம்பலுக்குக் கூப்பிட்டது.

Verse 24

सहितंप्रतिजग्राहभार्याहर्तारमागतः ।कपोतोवानरश्रेष्ठ: किंपुनर्मद्विधोजनः ।।।।

வானரசிரேஷ்டா! அந்தப் புறா, தன் துணையைப் பறித்தவனே அருகில் வந்து சரணடைந்தபோது கூட அவனை ஏற்று அடைக்கலம் அளித்தது; அப்படியிருக்க, என்னைப் போன்ற மனிதன் இன்னும் எவ்வளவு அதிகமாகச் செய்ய வேண்டும்!

Verse 25

ऋषेःकण्वस्यपुत्रेणकण्डुनापरमर्षिणा ।शृणुगाथांपुरागीतांधर्मिष्ठासत्यवादिना ।।।।

கண்வ ரிஷியின் புதல்வனான பரமரிஷி கண்டு—தர்மநிஷ்டனும் சத்தியவாதியும்—பண்டைக் காலத்தில் பாடிய அந்தக் கீதத்தை கேள்.

Verse 26

बद्धाञ्जलिपुटंदीनंयाचन्तंशरणागतम् ।नहन्यदानृशंस्यार्थमपिशत्रुंपरन्तप ।।।।

பரந்தபா! கைகளைச் சேர்த்து தாழ்மையுடன் வேண்டி சரணடைந்து வந்தவனை—அவன் பகைவனாயினும்—அக்ரூரத்திற்காகவும் கொல்லக் கூடாது.

Verse 27

आर्तोवायदिवादृप्तःपरेषांशरणांगतः ।अरिःप्राणान्परित्यज्यरक्षितव्यःकृतात्मना ।।।।

அவன் துன்புற்றவனாயினும் அகந்தையுடையவனாயினும்—மற்றவர்களை விட்டு சரணடைந்து வந்த பகைவனை, தன்னடக்கம் கொண்டவன் தன் உயிரைத் துறந்தாலும் காக்க வேண்டும்.

Verse 28

सचेद्भयाद्वामोहाद्वाकामाद्वापिनरक्षति ।स्वयाशक्त्यायथासत्त्वंतत्पापंलोकगर्हितम् ।।।।

அச்சம், மயக்கம் அல்லது லாப ஆசை காரணமாக ஒருவர் சரணடைந்தவரை தன் ஆற்றலுக்கேற்ப யதாசக்தி காக்காவிடில், அந்தப் பாவம் உலகத்தால் நிந்திக்கப்படும்।

Verse 29

विनष्टःपश्यतस्तस्यारक्षिणश्शरणागतः ।आदायसुकृतंतस्यसर्वंगच्छेदरक्षित:।। ।।

காக்க வேண்டியவன் கண்முன்னே சரணடைந்தவன் அழிந்தால், அந்தக் காப்பில் தவறியவன் அவமானத்தால் அழிவுறுவான்; மேலும் அந்த அரக்கப்பட்டவன் அவனுடைய எல்லாப் புண்ணியத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு சென்றுவிடுவான்।

Verse 30

एवंदोषोमहानत्रप्रपन्नानामरक्षणे ।अस्वर्ग्यंचायशस्यंचबलवीर्यविनाशनम् ।।।।

இவ்வாறு சரணடைந்தவர்களை காக்காதிருத்தல் மிகப் பெரிய குற்றம்; அது சொர்க்கத்தைத் தடுக்கும், பழியைக் கொடுக்கும், மேலும் வலமும் வீரமும் அழியச் செய்யும்।

Verse 31

करिष्यामियथार्थंतुकण्डोर्वचनमुत्तमम् ।धर्मिष्ठंचयशस्यंचस्वर्ग्यंस्यात्तुफलोदये ।।।।

கண்டு முனிவரின் உயர்ந்த உண்மைச் சொல்லின்படியே நான் நடப்பேன்; அந்த நடத்தை மிகத் தர்மமயம், புகழளிப்பது, காலம் கனிந்தபோது சொர்க்கப் பலனைத் தருவது ஆகும்।

Verse 32

सकृदेवप्रपन्नायतवास्मीतिचयाचते ।अभयंसर्वभूतेभ्योददाम्येतद्व्रतंमम ।।।।

ஒருமுறை கூட சரணடைந்து ‘நான் உன்னுடையவன்’ என்று வேண்டுபவனுக்கு, எல்லா உயிர்களிடமிருந்தும் அச்சமின்மையை நான் அளிக்கிறேன்—இதுவே என் விரதம்.

Verse 33

अनयैनंहरिश्रेष्ठ: दत्तमस्याभयंमया ।विभीषणोवासुग्रीव: यदिवारावणस्स्वयम् ।।।।

வானரர்களில் சிறந்தவனே! அவனை இங்கே கொண்டு வா; அவனுக்கு நான் அபயம் அளித்தேன். அவன் விபீஷணனாக இருந்தாலும், சுக்ரீவா—அல்லது ராவணனே தானாக இருந்தாலும்.

Verse 34

रामस्यतुवच्शुत्वासुग्रीवःप्लवगेश्वरः ।प्रत्यभाषतकाकुत्स्थंसौहार्देनप्रचोदितः ।।।।

ராமரின் சொற்களை கேட்ட வானராதிபதி சுக்ரீவன், அன்பால் உந்தப்பட்டு, காகுத்ஸ்த ராமருக்கு மறுமொழி கூறினான்.

Verse 35

किमत्रचित्रंधर्मज्ञ: लोकनाथ: सुखावहा: ।यत्त्वमार्यंप्रभाषेथास्सत्त्ववान् सत्पथेस्थितः ।।।।

தர்மத்தை அறிந்தவனே, உலகநாதனே, நலமளிப்பவனே! இதில் என்ன வியப்பு? நீ நற்குணமுடையவன், நற்பாதையில் நிலைத்தவன்; ஆகவே இத்தகைய உயர்ந்த சொற்களை உரைக்கிறாய்.

Verse 36

ममचाप्यन्तरात्मायंशुद्धंवेत्तिविभीषणम् ।अनुमानाच्चभावाच्चसर्वतस्सुपरीक्षितः ।।।।

என் உள்ளத்துணர்வும் விபீஷணனைத் தூயவன் என அறிகிறது; ஊகத்தாலும் அவனுடைய இயல்பாலும், அவன் எல்லாவிதத்திலும் நன்கு பரிசோதிக்கப்பட்டவன்.

Verse 37

तस्मात् क्षिप्रंसहास्माभिस्तुल्योभवतराघव: ।विभीषणोमहाप्राज्ञस्सखित्वंचाभ्युपैतुनः ।।।।

ஆகையால், ஓ ராகவா! மஹாப்ராஜ்ஞனான விபீஷணன் விரைவில் எங்களிடையே எங்களுக்குச் சமனாகி, எங்களுடன் புனித நட்புறவை ஏற்றுக்கொள்ளட்டும்।

Verse 38

ततस्तुसुग्रीववचोनिशम्यतद्दरीश्वरेणाभिहितंनरेश्वरः ।विभीषणेनाशुजगामसङ्गमंपतत्त्रिराजेनयथापुरन्दरः ।।।।

அப்போது மனிதராஜனான ஸ்ரீராமன், குகைவாசி (தரீஸ்வரன்) சுக்ரீவன் கூறிய பொருத்தமான சொற்களை கேட்டவுடன், விபீஷணனைச் சந்திக்க விரைவாகச் சென்றான்—புரந்தரன் இந்திரன் பறவைகளின் அரசனைச் சந்திக்கச் செல்வதுபோல்।