Sarga 104
रावणशूलप्रक्षेपः — Ravana Hurls the Trident; Rama Counters with Indra’s Javelin
युद्धकाण्ड
இச்சருக்கத்தில் இராமருக்கும் இராவணனுக்கும் இடையிலான போர் உக்கிரமடைகிறது. இராமரின் சினம் கொண்ட முகத்தைக் கண்டு மலைகள் நடுங்குகின்றன, கடல் கொந்தளிக்கிறது. தேவர்கள், கந்தர்வர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் ஊழித்தீ போன்ற இப்போரைக் கண்டு அஞ்சுகின்றனர். சிவந்த கண்களைக் கொண்ட இராவணன், வஜ்ராயுதம் போன்று கடினமானதும், மணிகள் ஒலிப்பதுமான ஒரு பயங்கரமான சூலத்தை எடுத்து, இராமரைக் கொல்லும் நோக்கத்துடன் வீசுகிறான். அச்சூலம் மின்னல் மாலைகளுடன் எரிந்து கொண்டு வருகிறது. இராமர் அம்பு மழையால் அச்சூலத்தைத் தடுக்க முயல்கிறார், ஆனால் அச்சூலம் விட்டில் பூச்சிகளைப் போல அந்த அம்புகளை எரித்து விடுகிறது. பின்னர் சினமடைந்த இராமர், மாதலி கொண்டு வந்த இந்திரனின் 'சக்தி' ஆயுதத்தை கையில் எடுக்கிறார். அது ஊழி காலத்து எரிநட்சத்திரம் போல பிரகாசித்தது. இராமர் அந்த சக்தியை வீசி இராவணனின் சூலத்தை உடைக்கிறார். அதன்பின், இராமர் கூர்மையான அம்புகளால் இராவணனின் குதிரைகளைக் கொன்று, அவனது மார்பிலும் நெற்றியிலும் தாக்குகிறார். இரத்தம் வழிந்தோடும் இராவணன், பூக்கள் நிறைந்த அசோக மரத்தைப் போல காட்சியளிக்கிறான்.
Shlokas
Verse 1
तस्यक्रुद्धस्यवदनंदृष्टवारामस्यधीमतः ।।।।सर्वभूतानिवित्रेसुःप्राकम्पत च मेदिनी ।
ஞானமிகு ராமனின் கோபமுற்ற முகத்தைப் பார்த்தவுடன் எல்லா உயிர்களும் அஞ்சின; பூமியும் நடுங்கியது.
Verse 2
सिंहशार्दूलान्शैलस्सञ्चचालचलद्द्रुमः ।बभूवचापिक्षुभितःसमुद्रःसरिताम्पतिः ।।।।
சிங்கமும் புலியும் உறையும் மலைகள் நடுங்கின; மரங்கள் குலுங்கின; மேலும் நதிகளின் அதிபதியான கடலும் கடுமையாகக் கலங்கியது.
Verse 3
खराश्चखरनिर्घोषागगनेपरुषाघनाः ।औत्पातिकानिनर्दन्तस्समन्तात्परिचक्रमुः ।।।।
வானில் கழுதை கத்தல் போன்ற கடுமையான ஒலியுடன் முழங்கிய, அபசகுனம் காட்டும் கொடிய மேகங்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் சுற்றிச் சுழன்றன।
Verse 4
रामंदृष्टवासुसङ्क्रुद्धमुत्पातांश्चैवसुदारुणान् ।वित्रेसुस्सर्वभूतानिरावणस्याभवद्भयम् ।।।।
ராமன் மிகக் கோபத்துடன் விளங்குவதையும், அந்தக் கொடிய அபசகுனங்களையும் கண்டதும் எல்லா உயிர்களும் நடுங்கின; ராவணனுக்கும் அச்சம் எழுந்தது।
Verse 5
विमानस्थास्तदादेवागन्धर्वाश्चमहोरगाः ।ऋषिदावनदैत्याश्चगरुत्मन्तश्चखेचराः ।।।।ददृशुस्तेतदायुद्धंलोकसम्वर्तसंस्थितम् ।नानाप्रहरणैर्भीमैश्शूरयोस्सम्प्रयुध्यतोः ।।।।
அப்போது விமானங்களில் இருந்த தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், மகாநாகர்கள், ரிஷிகள், தானவர்கள்-தைத்யர்கள், மேலும் கருடனைப் போன்ற ஆகாயவாசிகள்—அந்தப் போரை கண்டனர்; அது உலகச் சங்காரத்தைப் போலத் தோன்றியது, ஏனெனில் அந்த இரு வீரரும் பலவகை கொடிய ஆயுதங்களால் ஒருவரையொருவர் எதிர்த்து மோதினர்।
Verse 6
विमानस्थास्तदादेवागन्धर्वाश्चमहोरगाः ।ऋषिदावनदैत्याश्चगरुत्मन्तश्चखेचराः ।।6.104.5।।ददृशुस्तेतदायुद्धंलोकसम्वर्तसंस्थितम् ।नानाप्रहरणैर्भीमैश्शूरयोस्सम्प्रयुध्यतोः ।।6.104.6।।
அப்போது விமானங்களில் இருந்த தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், மகாநாகர்கள், ரிஷிகள், தானவர்கள்-தைத்யர்கள், மேலும் கருடனைப் போன்ற ஆகாயவாசிகள்—அந்தப் போரை கண்டனர்; அது உலகச் சங்காரத்தைப் போலத் தோன்றியது, ஏனெனில் அந்த இரு வீரரும் பலவகை கொடிய ஆயுதங்களால் ஒருவரையொருவர் எதிர்த்து மோதினர்।
Verse 7
ऊचुस्सुरासुरास्सर्वेतदाविग्रहमागताः ।प्रेक्षमाणामहर्युद्धंवाक्यंभक्त्याप्रहृष्टवत् ।।।।
அப்போது அந்த மாபெரும் போரைக் கண்டு உற்சாகம் கொண்ட எல்லா தேவரும் அசுரரும் பக்தியுடன் பேரானந்தமடைந்து வாக்குகளை உரைத்தனர்.
Verse 8
दशग्रीवंजयेत्याहुरसुराःसमवस्थिताः ।देवाराममवोचंस्तेत्वंजयेतिपुनःपुनः ।।।।
அசுரர்கள் தங்கள் பக்கம் உறுதியாக நின்று “தசக்ரீவன் வெல்லட்டும்!” என்று கூறினர்; தேவர்கள் ராமனை நோக்கி “நீயே வெல்ல வேண்டும்” என்று மீண்டும் மீண்டும் உரைத்தனர்.
Verse 9
एतस्मिन्नन्तरेक्रोधाद्राघवस्य स रावणः ।प्रहर्तुकामोदुष्टात्मास्पृशन् प्रहरणंमहत् ।।।।वज्रसारंमहानादंसर्वशत्रुनिबर्हणम् ।शैलशृङ्गनिभैःकूटैश्चित्तदृष्टिभयावहम् ।।।।सधूममिवतीक्ष्णाग्रंयुगान्ताग्निचमोपमम् ।अतिरौद्रमनासाद्यंकालेनापिदुरासदम् ।।।।त्रासनंसर्वभूतानांदारणंभेदनंतथा ।प्रदीप्तमिवरोषेणशूलंजग्राहरावणः ।।।।
அந்நேரத்தில் ராகவனை நோக்கி கோபத்தால் எரிந்த துஷ்டமனத்தையுடைய ராவணன் தாக்க விரும்பி ஒரு மாபெரும் ஆயுதத்தைத் தொட்டான். அது வஜ்ரம் போல் கடினம், பேரொலி எழுப்புவது, எல்லா பகைவரையும் நசைக்கும் வல்லமை உடையது; அதன் முள்கள் மலைச் சிகரங்களைப் போன்றவை, நினைத்தாலே அச்சம் தருவன. புகைமயமான ஒளியுடன், கூர்மையான முனையுடன், யுகாந்தத் தீயைப் போல ஜ்வலித்து—மிகக் கொடுமையானது, அணுக முடியாதது, காலனாலும் தாங்க இயலாதது. எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சம் தருவது, கிழித்து பிளக்கும் தன்மை உடையது. கோபத்தால் தீப்பற்றியதுபோல் அந்தப் பிரகாசமான சூலத்தை ராவணன் பற்றிக் கொண்டான்।
Verse 10
एतस्मिन्नन्तरेक्रोधाद्राघवस्य स रावणः ।प्रहर्तुकामोदुष्टात्मास्पृशन् प्रहरणंमहत् ।।6.104.9।।वज्रसारंमहानादंसर्वशत्रुनिबर्हणम् ।शैलशृङ्गनिभैःकूटैश्चित्तदृष्टिभयावहम् ।।6.104.10।।सधूममिवतीक्ष्णाग्रंयुगान्ताग्निचमोपमम् ।अतिरौद्रमनासाद्यंकालेनापिदुरासदम् ।।6.104.11।।त्रासनंसर्वभूतानांदारणंभेदनंतथा ।प्रदीप्तमिवरोषेणशूलंजग्राहरावणः ।।6.104.12।।
அது வஜ்ரம் போல் கடினம், பேரொலி எழுப்புவது, எல்லா பகைவரையும் அழிப்பது; மலைச் சிகரங்கள் போன்ற முனைகளால் அமைந்து, பார்க்கவும் நினைக்கவும் அச்சம் தருவது.
Verse 11
एतस्मिन्नन्तरेक्रोधाद्राघवस्य स रावणः ।प्रहर्तुकामोदुष्टात्मास्पृशन् प्रहरणंमहत् ।।6.104.9।।वज्रसारंमहानादंसर्वशत्रुनिबर्हणम् ।शैलशृङ्गनिभैःकूटैश्चित्तदृष्टिभयावहम् ।।6.104.10।।सधूममिवतीक्ष्णाग्रंयुगान्ताग्निचमोपमम् ।अतिरौद्रमनासाद्यंकालेनापिदुरासदम् ।।6.104.11।।त्रासनंसर्वभूतानांदारणंभेदनंतथा ।प्रदीप्तमिवरोषेणशूलंजग्राहरावणः ।।6.104.12।।
அதன் கூர்முனை புகையால் சூழ்ந்ததுபோல், யுகாந்தத் தீயைப் போன்றது; மிகக் கொடுமையானது, அணுக இயலாதது, காலனுக்கே ஒப்பாகத் தடுக்க முடியாதது.
Verse 12
एतस्मिन्नन्तरेक्रोधाद्राघवस्य स रावणः ।प्रहर्तुकामोदुष्टात्मास्पृशन् प्रहरणंमहत् ।।6.104.9।।वज्रसारंमहानादंसर्वशत्रुनिबर्हणम् ।शैलशृङ्गनिभैःकूटैश्चित्तदृष्टिभयावहम् ।।6.104.10।।सधूममिवतीक्ष्णाग्रंयुगान्ताग्निचमोपमम् ।अतिरौद्रमनासाद्यंकालेनापिदुरासदम् ।।6.104.11।।त्रासनंसर्वभूतानांदारणंभेदनंतथा ।प्रदीप्तमिवरोषेणशूलंजग्राहरावणः ।।6.104.12।।
எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சம் தரும், கிழித்து பிளக்கும் அந்த சூலம்—கோபத்தால் எரிகின்றதுபோல்—ராவணன் கைப்பற்றினான்.
Verse 13
तच्छूलंपरमक्रुद्धोमध्येजग्राहवीर्यवान् ।अनेकैःसमरेश्शूरैराक्षसैःपरिवारितः ।।।।
பெருங்கோபம் கொண்ட அந்த வீரியமிக்கவன் அந்தத் திரிசூலத்தை நடுப்பகுதியில் உறுதியாகப் பற்றினான். போர்க்களத்தில் பல வீர ராட்சசர்கள் அவனைச் சூழ்ந்து நின்றனர்॥
Verse 14
समुद्यम्यमहाकायोननादयुधिभैरवम् ।संरक्तनयनोरोषात्स्वसैन्यमभिहर्षयन् ।।।।
அதை உயர்த்திய அந்தப் பெருந்தோற்றமுடையவன் போரில் அச்சமூட்டும் கர்ஜனை செய்தான். கோபத்தால் அவன் கண்கள் செந்நிறமடைந்து, தன் சேனையை மகிழ்வித்து ஊக்கமூட்டினான்॥
Verse 15
पृथिवींचान्तरिक्षं च दिशश्चप्रदिशस्तथा ।प्राकम्पयत्तदाशब्दोराक्षसेन्द्रस्यदारुणः ।।।।
அப்போது ராட்சசேந்திரனின் அந்தக் கொடூர ஒலி பூமியையும் ஆகாயத்தையும், மேலும் எல்லாத் திசைகளையும் உபதிசைகளையும் நடுங்கச் செய்தது॥
Verse 16
अतिनादस्य्यदानेनतेनतस्यदुरात्मनः ।सर्वभूतानिवित्रेसुस्सागरश्चप्रचुक्षुभे ।।।।
அந்தத் துராத்மாவின் அந்தக் காதைக் கிழிக்கும் பேர்கர்ஜனையால் எல்லா உயிர்களும் அஞ்சி நடுங்கின; கடலும் கலங்கி கொந்தளித்தது॥
Verse 17
स गृहीत्वामहावीर्यश्शूलंतद्रावणोमहत् ।विनद्यसुमहानादंरामंपरुषमब्रवीत् ।।।।
அந்தப் பெரிய திரிசூலத்தைப் பற்றிய மகாவீரியன் ராவணன் பேரொலியுடன் கர்ஜித்து, ராமனிடம் கடுமையான சொற்களைச் சொன்னான்॥
Verse 18
शूलोऽयंवज्रसारस्तेरामरोषान्मयोद्यतः ।तवभ्रातृसहायस्यसम्यक् प्राणान् हरिष्यति ।।।।
ஓ ராமா! வஜ்ரம்போல் கடினமான இந்தச் சூலத்தை நான் கோபத்தால் உயர்த்தியுள்ளேன்; உனதும் உன் சகோதர-உதவியாளனதும் உயிரை நிச்சயமாகப் பறிக்கும்.
Verse 19
रक्षसामद्यशूराणांनिहतानांचमूमुखे ।त्वांनिहत्यरणश्लाघीकरोमितरसासमम् ।।।।
இன்று போர்முனையில் உன்னை விரைவாகக் கொன்று, நான்—போர்பெருமை கொண்டவன்—உன்னை ஏற்கெனவே வீழ்ந்த ராக்ஷச வீரர்களின் வரிசையில் சேர்த்துவிடுவேன்.
Verse 20
तिष्ठेदानींनिहमनित्वामेषशूलेनराघव ।एवमुक्त्वा स चिक्षेपतच्छूलंराक्षसाधिपः ।।।।
ஓ ராகவா! இப்போதே அங்கேயே நில்லு; இந்தச் சூலம் உன்னை கொன்றுவிடும்—என்று கூறி ராக்ஷசாதிபதி அந்தச் சூலத்தை எறிந்தான்.
Verse 21
तद्रावणकरान्मुक्तंविद्युन्मालासमावृतम् ।अष्टघण्टंमहानादंवियद्गतमशोभत ।।।।
ராவணனின் கையிலிருந்து விடுபட்ட அந்தச் சூலம் மின்னல் மாலைகளால் சூழப்பட்டு, எட்டு மணிகளுடன், பேரொலியெழுப்பியவாறு வான்வழி பாய்ந்து ஒளிர்ந்தது.
Verse 22
तच्छूलंराघवोदृष्टवाज्वलन्तंघोरदर्शनम् ।ससर्जविशिखान्रामश्चापमायम्यवीर्यवान् ।।।।
எரிந்து ஒளிரும், பயங்கரத் தோற்றமுடைய அந்தச் சூலத்தைப் பார்த்த வீரமிகு ராகவன் ராமன் வில்லை இழுத்து அதற்கு எதிராக அம்புகளின் மழையை விடுத்தான்.
Verse 23
आपतन्तंशरौघेणवारयामासराघवः ।उत्पतन्तंयुगान्तानगिंजलौघैरिववासवः ।।।।
அது வேகமாகப் பாய்ந்து வர, ராகவன் அம்புகளின் பெருக்கால் அதைத் தடுத்தான்—யுகாந்தத் தீ எழும்பும்போது வாசவன் (இந்திரன்) நீர்வெள்ளங்களால் அணைப்பதுபோல்.
Verse 24
निर्ददाह स तान्बाणान्रामकार्मुकनिःसृतान् ।रावणस्यमहान् शूलःपतङ्गानिवपावकः ।।।।
ராவணனின் மகாசூலம், ராமனின் வில்லிலிருந்து புறப்பட்ட அந்த அம்புகளைச் சுட்டெரித்தது—அக்னி பட்டங்குகளை எரிப்பதுபோல்.
Verse 25
तान्दृष्टवाभस्मसाद्भूतान्शूलसम्स्पर्शचूर्णितान् ।सायकानन्तरिक्षस्थान् राघवःक्रोधमाहरत् ।।।।
சூலத்தின் தொடுதலால் நொறுங்கி சாம்பலான, ஆகாயத்திலேயே நின்ற தன் அம்புகளைப் பார்த்த ராகவன் கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்.
Verse 26
स तांमातलिनानीतांशक्तिंवासवसम्मताम् ।जग्राहपरमक्रुद्धोराघवोरघुनन्दनः ।।।।
அப்போது ரகுகுல நந்தனனான ராகவன் மிகுந்த கோபத்துடன், மாதலி கொண்டு வந்ததும் வாசவன் (இந்திரன்) ஒப்புதல் பெற்றதுமான அந்த சக்தி (வேல்) யை எடுத்தான்.
Verse 27
सातोलिताबलवताशक्तिर्घण्टाकृतस्वना ।नभःप्रज्वालयामासयुगान्तोल्केवसप्रभा ।।।।
வல்லவன் தூக்கி எறிந்த அந்த சக்தி, மணியொலி போன்ற நாதத்துடன் முழங்கிக் கொண்டு, யுகாந்த உல்கை போல் தன் பிரகாசத்தால் ஆகாயத்தைத் தீப்பற்றச் செய்தது।
Verse 28
साक्षिप्ताराक्षसेन्द्रस्यतस्मिन्कूलेपपात ह ।भिन्नःशक्त्यामहान् शूलोनिपपातहतद्युतिः ।।।।
எறியப்பட்ட அந்த சக்தி ராக்ஷசேந்திரனின் அந்த சூலத்தில் மோதியது. சக்தியால் பிளந்துபோன மகாசூலம் ஒளி குன்றி தரையில் விழுந்தது।
Verse 29
निर्भिभेदततोबाणैर्हयानस्यमहाजवान् ।रामस्त्रीक्ष्णैर्महावेगैर्भाणवद्भिरजिह्मगैः ।।।।
அப்போது ராமன் கூர்மையான, பேர்வேகமுடைய, வளைவில்லாமல் பாயும்—அம்புமழை போல் தாக்கும்—அம்புகளால் அவனுடைய மிகவேகக் குதிரைகளைச் சிதைத்தான்.
Verse 30
निर्बिभेदोरपितदारावणंनिशितैश्शरैः ।राघवःपरमायत्तोललाटेपत्रतिभिस्त्रिभिः ।।।।
அப்போது முழு ஒருமுகத்துடன் இருந்த ராகவன் கூரிய அம்புகளால் ராவணனையும் துளைத்தான்; மேலும் அவன் நெற்றியில் இலைநுனி போன்ற धारையுடைய மூன்று அம்புகளைப் பாய்ச்சினான்.
Verse 31
स शरैर्भिन्नसर्वाङ्गोगात्रप्रसृतशोणितः ।राक्षसेन्द्रस्समूहस्थःफुल्लाशोकइवाबभौ ।।।।
அம்புகளால் உடலெங்கும் பிளந்து, அங்கங்களிலிருந்து இரத்தம் வழிந்தோடிய அந்த ராக்ஷசேந்திரன் தன் படையினிடையே நின்று, மலர்ந்த அசோக மரம்போல் ஒளிர்ந்தான்.
Verse 32
स रामबाणैरतिविद्धगात्रोनिशाचरेन्द्रःक्षतजार्द्रगात्रः ।जगामखेदं च समाजमध्येक्रोधं च चक्रेसुभृशंतदानीम् ।।।।
ராமனின் அம்புகளால் மிகுந்து குத்துண்டு, காயரத்தத்தில் நனைந்த உடலுடன் நிசாசரராஜன் ராவணன் சபை நடுவே துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்; அக்கணமே அவன் உள்ளத்தில் அளவிலா கொடிய கோபம் எழுந்தது।
Frequently Asked Questions
The chapter frames the escalation from intimidation to lethal action: Ravana openly vows to kill Rama (and his brother) and weaponizes terror through a cosmic-scale trident, while Rama responds not with panic but with measured escalation—shifting from conventional arrows to a divinely sanctioned śakti when the threat proves extraordinary.
Power without dharma manifests as spectacle and fear (portents, roaring, threats), yet it is not ultimate; righteous agency may require stronger means, but legitimacy is marked by composure, discernment, and alignment with a wider moral order symbolized by divine witnessing and assistance.
Rather than a named city-site, the Sarga emphasizes a cosmic geography of battle—earth, sky, quarters, and ocean—showing the duel’s perceived impact on the whole world, a typical epic technique to signal that the conflict is not merely personal but civilizational and cosmological.