Sarga 103
ऐन्द्ररथप्रदानम् — Indra’s Chariot Offered to Rāma; The Duel Intensifies
युद्धकाण्ड
இந்த ஸர்கத்தில் இரட்டைப் போரின் சமநீதியின்மை சுட்டப்படுகிறது—ஸ்ரீராமர் நிலத்தில் நின்று போரிட, ராவணன் ரதத்தில் இருந்து போரிடுகிறான்; ஆகவே தேவர்கள் மற்றும் விண்ணுலகோர் இது சமமான போட்டியல்ல எனக் கூறுகின்றனர். அந்த அமுதமென இனிய வார்த்தைகளை கேட்ட இந்திரன், தன் சாரதி மாதலியிடம் தெய்வ ரதத்தைப் போர்க்களத்துக்கு கொண்டு சென்று ஸ்ரீராமரை அதில் ஏற்றுமாறு ஆணையிடுகிறான். மாதலி பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, பசுமை நிறக் குதிரைகள் இழுக்கும் தெய்வ ரதத்துடன் வந்து, இந்திரனின் போர்க்கருவிகளை அளிக்கிறான்—மகாதனுசு, தீப்போல் ஒளிரும் கவசம், சூரியனைப் போன்ற அம்புகள், மாசற்ற மங்கள சக்தி. அவர் ஸ்ரீராமருக்கு வணங்கி, வெற்றிக்காக இந்திரன் அளித்த பரிசு என அறிவித்து, தானே சாரதியாக இருப்பதாகக் கூறுகிறார். ஸ்ரீராமர் மரியாதையுடன் பிரதட்சிணம் செய்து ரதத்தில் ஏறி, தெய்வத் தேஜஸால் பிரகாசிக்கிறார். பின்னர் போர் மேலும் தீவிரமாகிறது. ராவணன் அச்சமூட்டும் ராக்ஷஸ அஸ்திரங்களை எய்கிறான்; அவன் அம்புகள் விஷப்பாம்புகள் போல திசைகளையெல்லாம் நிரப்புகின்றன. ஸ்ரீராமர் கருடாஸ்திரத்தால் எதிர்த்து, பாம்பு-அம்புகளை பொன்னிற சுபர்ண வடிவங்களாக மாற்றி அழிக்கிறார். ராவணன் மீண்டும் அடர்ந்த அம்புமழையால் மாதலியைத் தாக்கி, ரதக் கொடியை வெட்டி, இந்திரக் குதிரைகளை காயப்படுத்துகிறான்; இதனால் தேவர்கள், ரிஷிகள், வானரத் தலைவர்கள் கலங்குகின்றனர். இறுதியில் கிரகச் சேர்க்கைகள், மங்கிய சூரியன், கலங்கும் கடல் போன்ற அபசகுனக் காட்சிகள் ராம–ராவண மோதலின் பிரபஞ்சப் பெருமையை பிரதிபலிக்கின்றன.
Shlokas
Verse 1
लक्ष्मणेनतुतद्वाक्यमुक्तंश्रुत्वा स राघवः ।सन्दधेपरवीरघ्नोधनुरादायवीर्यवान् ।।।।
லக்ஷ்மணன் கூறிய அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், பராக்கிரமமிக்க ராகவன்—பகை வீரர்களை வெல்லும் வீரன்—வில் எடுத்து அதைத் தயார் செய்தான்.
Verse 2
रावणायशरानघोरान्विससर्जचमूमुखे ।अधान्यंरथमास्थायरावणोराक्षसाधिपः ।।।।अभ्यधावतकाकुत्स्थंस्वर्भानुरिवभास्करम् ।
ஸ்ரீராமன் ராவணனின் தலையில் பயங்கர அம்புகளை எய்தார். அப்போது ராட்சசாதிபதி ராவணன் மற்றொரு தேரில் ஏறி காகுத்ஸ்தன் (ராமன்) மீது பாய்ந்தான்; ஸ்வர்பானு (ராகு) சூரியனை நோக்கி வருவது போல.
Verse 3
दशग्रीवोरधस्थस्तुरामंवज्रोपमैश्शरैः ।।।।आजघानमहाशैलंधाराभिरिवतोयदः ।
அப்போது ரதத்தில் நின்ற தசக்ரீவன், வஜ்ரம் போன்ற அம்புகளால் ராமனைத் தாக்கினான்—மழைமேகம் பெருமலையைத் தாரைகளால் அடிப்பதுபோல॥
Verse 4
दीप्तपावकसङ्काशैःशरैःकाञ्चनभूषणैः ।।।।अभ्यवर्षद्रणरामोदशग्रीवंसमाहितः ।
உறுதியான மனத்துடன் ராமன், போர்க்களத்தில் எரியும் தீப்போல் ஒளிரும், பொன்னலங்காரமுடைய அம்புகளைத் தசக்ரீவன்மேல் மழையெனப் பொழிந்தான்॥
Verse 5
भूमौस्थितस्यरामस्यरथस्थस्य च रक्षसः ।।।।न समंयुद्धमित्याहुर्देवगन्धर्वकिन्नराः ।
தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள் கூறினர்—“இது சமமான போர் அல்ல; ராமன் தரையில் நின்று போரிடுகிறான், ராட்சசன் ரதத்தில் இருந்து போரிடுகிறான்.”॥
Verse 6
ततोदेववरर्श्रीमान् श्रुत्वातेषांवचोऽमृतम् ।।।।आहूयमातलिंशक्रोवचनंचेदमब्रवीत् ।
அப்போது தேவர்களில் சிறந்த, திருவுடைய சக்ரன் அவர்களின் அமுதம் போன்ற சொற்களைக் கேட்டு, மாதலியை அழைத்து இவ்வாறு ஆணையிட்டான்॥
Verse 7
रथेनममभूमिष्ठंशीघ्रंयाहिरघूत्तमम् ।।।।आहूयभूतलंयातःकुरुदेवहितंमहत् ।
என் தேரில் விரைந்து பூமியில் நிற்கும் ரகுகுலச் சிறந்தவனிடம் செல். அவரை அழைத்து, போர்க்களத்தில் இறங்கி, தேவர்களுக்கு விரும்பிய இந்த மகத்தான நன்மைக் காரியத்தை நிறைவேற்று॥
Verse 8
इत्युक्तोदेवराजेनमातलिर्देवसारथिः ।।।।प्रणम्यशिरसादेवंततोवचनमब्रवीत् ।
தேவராஜன் இவ்வாறு கூற, தேவர்களின் சாரதியான மாதலி தலை வணங்கி தேவனைப் பணிந்து, பின்னர் பதிலுரைத்தான்॥
Verse 9
शीघ्रंयास्यामिदेवेन्द्रसारथ्यं च करोम्यहम् ।।।।ततोहयैश्चसम्योज्यहरितैःस्यन्दनोत्तमम् ।
தேவேந்திரா! நான் உடனே சென்று சாரதியாகவும் பணிபுரிவேன். பின்னர் பசுமை நிறக் குதிரைகளை இணைத்து அந்தச் சிறந்த தேரை ஆயத்தப்படுத்துவேன்॥
Verse 10
ततःकाञ्चनचित्राङ्गःकिङ्किणीशतभूषितः ।।।।तरुणादित्यसङ्काशोवैदूर्यमयकूबरः ।सदश्वैःकाञ्चनापीडैर्युक्तश्श्वेतप्रकीर्णकैः ।।।।हरिभिःसूर्यसङ्काशैर्हेमजालविभूषितैः ।रुक्मवेणुध्वज्श्रीमन्देवराजरथोवरः ।।।।देवराजेनन्दिष्टोरथमारुह्यमातलिः ।अभ्यवर्ततकाकुत्स्थमवतीर्यत्रिवष्टपात् ।।।।
அப்போது தேவராஜனின் சிறந்த தேரம் தோன்றியது—பொன்னால் வண்ணமயமான அங்கங்களால் ஒளிர்ந்து, நூற்றுக்கணக்கான கிங்கிணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, இளஞ்சூரியனைப் போலத் திகழ்ந்து, வைதூரிய மணியால் செய்யப்பட்ட யோகம் (கூபரம்) உடையதாக. அது சிறந்த குதிரைகளால் இணைக்கப்பட்டிருந்தது—பொன் சிகரங்களும் வெண்மையான ஆடைகளும் அணிந்தவை; பச்சை நிறக் குதிரைகள் சூரியனைப் போலப் பிரகாசித்து, பொன் வலை அலங்காரத்தால் மிளிர்ந்தன. ருக்ம வேணு-த்வஜம் கொண்ட அந்த ஸ்ரீமான் தேவராஜத் தேரத்தில், தேவராஜனால் நியமிக்கப்பட்ட மாதலி ஏறி, ஸ்வர்கத்திலிருந்து இறங்கியதுபோல், காகுத்ஸ்தன் (ராமன்) நோக்கி முன்னே வந்தான்.
Verse 11
ततःकाञ्चनचित्राङ्गःकिङ्किणीशतभूषितः ।।6.103.10।।तरुणादित्यसङ्काशोवैदूर्यमयकूबरः ।सदश्वैःकाञ्चनापीडैर्युक्तश्श्वेतप्रकीर्णकैः ।।6.103.11।।हरिभिःसूर्यसङ्काशैर्हेमजालविभूषितैः ।रुक्मवेणुध्वज्श्रीमन्देवराजरथोवरः ।।6.103.12।।देवराजेनन्दिष्टोरथमारुह्यमातलिः ।अभ्यवर्ततकाकुत्स्थमवतीर्यत्रिवष्टपात् ।।6.103.13।।
அந்த தேரம் சிறந்த குதிரைகளால் இணைக்கப்பட்டிருந்தது—பொன் சிகரங்களும் வெண்மையான ஆடைகளும் அணிந்தவை; பச்சை நிறக் குதிரைகள் சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்து, பொன் வலை அலங்காரத்தால் மிளிர்ந்தன.
Verse 12
ततःकाञ्चनचित्राङ्गःकिङ्किणीशतभूषितः ।।6.103.10।।तरुणादित्यसङ्काशोवैदूर्यमयकूबरः ।सदश्वैःकाञ्चनापीडैर्युक्तश्श्वेतप्रकीर्णकैः ।।6.103.11।।हरिभिःसूर्यसङ्काशैर्हेमजालविभूषितैः ।रुक्मवेणुध्वज्श्रीमन्देवराजरथोवरः ।।6.103.12।।देवराजेनन्दिष्टोरथमारुह्यमातलिः ।अभ्यवर्ततकाकुत्स्थमवतीर्यत्रिवष्टपात् ।।6.103.13।।
தேவராஜனுடைய அந்தச் சிறந்த ரதம் மிகுந்த திருவொளியுடன் விளங்கியது; பொன்னால் செய்யப்பட்ட வேணுவினால் அமைந்த கொடித்தண்டு அதில் அழகுறச் சோபித்தது।
Verse 13
ततःकाञ्चनचित्राङ्गःकिङ्किणीशतभूषितः ।।6.103.10।।तरुणादित्यसङ्काशोवैदूर्यमयकूबरः ।सदश्वैःकाञ्चनापीडैर्युक्तश्श्वेतप्रकीर्णकैः ।।6.103.11।।हरिभिःसूर्यसङ्काशैर्हेमजालविभूषितैः ।रुक्मवेणुध्वज्श्रीमन्देवराजरथोवरः ।।6.103.12।।देवराजेनन्दिष्टोरथमारुह्यमातलिः ।अभ्यवर्ततकाकुत्स्थमवतीर्यत्रिवष्टपात् ।।6.103.13।।
தேவராஜனால் பணிக்கப்பட்ட மாதலி ரதத்தில் ஏறி, திரிவிஷ்டபம் (ஸ்வர்க்கம்) இலிருந்து இறங்கி, காகுத்ஸ்தன் (ராமன்) நோக்கி முன்னே வந்தான்।
Verse 14
अब्रवीच्चतदारामंसप्रतोदोरथेस्थितः ।प्राञ्जलिर्मातलिर्वाक्यंसहस्राक्षस्यसारथिः ।।।।
அப்போது ரதத்தின் மேல் நின்று, கையில் சாட்டையுடன், ஆயிரக்கண் (இந்திரன்) சாரதியான மாதலி, கைகூப்பி ராமனை நோக்கி உரைத்தான்।
Verse 15
सहस्राक्षेणकाकुत्थ्सरथोऽयंविजयायते ।दत्तस्तवमहासत्त्वश्रीमन् शत्रुनिबर्हण ।।।।
ஓ காகுத்ஸ்தா! மகாத்மா, திருவுடையவனே, பகைவரை நசிப்பவனே—உன் வெற்றிக்காக ஆயிரக்கண் (இந்திரன்) இந்த ரதத்தை உனக்குத் தந்தான்।
Verse 16
इदमैन्द्रंमहच्चापंकवचंचानगिसन्निभम् ।शराश्चादित्यसङ्काशाःशक्तिश्चविमलाशिवा ।।।।
இதோ இந்திரனுடைய மாபெரும் வில், அக்கினிபோல் ஒளிரும் கவசம்; சூரியனைப் போன்ற பிரகாசமுடைய அம்புகள்; மேலும் களங்கமற்ற, மங்களகரமான சக்தியும் உள்ளது।
Verse 17
आरुह्येमंरथंवीरराक्षसंजहिरावणम् ।मयासारथिनाराजन् महेन्द्रइवदानवान् ।।।।
வீர அரசே! இந்தத் தேரில் ஏறு; நான் சாரதியாக இருந்து உன்னை நடத்துவேன். மகேந்திரன் முன்பு தானவர்களை வதைத்ததுபோல், ராட்சசன் ராவணனை வதம் செய்.
Verse 18
इत्युक्तःसम्परिक्रम्यरथंतमभिवाद्य च ।आरुरोहतदारामोलोकान् लक्ष्मविराजयन् ।।।।
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் ஸ்ரீராமன் அந்தத் தேரை வலம் வந்து வணங்கி, பின்னர் அதில் ஏறினார்; தமது மங்கள ஒளியால் உலகங்களை ஒளிரச் செய்தார்.
Verse 19
तद्भभूवाद्भुतंयुद्धंतुमुलंरोमहर्षणम् ।रामस्य च महाबाहोरावणस्य च रक्षसः ।।।।
அப்போது மகாபாகுவான ஸ்ரீராமனுக்கும் ராட்சசன் ராவணனுக்கும் இடையில் அதிசயமான, கடுமையான, ரோமஞ்சமூட்டும் போர் எழுந்தது.
Verse 20
स गान्धर्वेणगान्धर्वंदैवंदैवेनराघवः ।अस्त्रंराक्षसराजस्यजघानपरमास्त्रवित् ।।।।
பரமாஸ்திரங்களை அறிந்த ராகவன் ராட்சசராஜனின் அஸ்திரத்தை முறியடித்தான்—காந்தர்வ அஸ்திரத்திற்கு காந்தர்வத்தால், தெய்வ அஸ்திரத்திற்கு தெய்வத்தால் எதிர்த்து அழித்தான்.
Verse 21
अस्त्रंतुपरमंघोरंराक्षसंराक्षसाधिपः ।ससर्जपरमक्रुद्धःपुनरेवनिशाचरः ।।।।
அப்போது ராட்சசாதிபதி நிசாசரன் ராவணன் பேர்கோபத்துடன் மீண்டும் மிகக் கொடிய ராட்சச அஸ்திரத்தை எறிந்தான்।
Verse 22
तेरावणधनुर्मुक्ताःशराःकाञ्चनभूषणाः ।अभ्यवर्तन्तकाकुत्स्थंसर्पाभूत्वामहाविषाः ।।।।
ராவணனின் வில்லிலிருந்து விடப்பட்ட பொன் அலங்காரமுடைய அம்புகள், பேர்விஷம் கொண்ட பாம்புகளாக மாறி காகுத்ஸ்த ராமனை நோக்கி பாய்ந்தன।
Verse 23
तेदीप्तवदनादीप्तंसमन्तोज्वलनंमुखैः ।राममेवाभ्यवर्तन्तव्यादितास्याभयानकाः ।।।।
அவை அச்சமூட்டும் வகையில் வாயை விரித்து, தீப்பொறி வீசும் முகங்களுடன், எல்லாத் திசைகளிலும் நெருப்பை உமிழ்ந்து, நேரே ராமனை நோக்கி பாய்ந்தன।
Verse 24
तैर्वासुकिसमस्पर्शैर्दीप्तभोगैर्महाविषैः ।दिशश्चसन्ततास्सर्वाप्रदिशश्चसमावृताः ।।।।
வாசுகியைப் போன்ற தொடுதலுடன், எரியும் சுருள்களும் பேர்விஷமும் கொண்ட அவைகளால் எல்லாத் திசைகளும் இடைத்திசைகளும் பரவி மூடப்பட்டன।
Verse 25
तान् दृष्टवापन्नगान् रामःसमापततआहवे ।अस्त्रंगारुत्मतंघोरंप्रादुश्चक्रेभयावहम् ।।।।
போரில் அந்தப் பாம்புகள் பாய்ந்து வருவதைப் பார்த்த ராமன், அச்சமூட்டும் கொடிய கருடாஸ்திரத்தை வெளிப்படுத்தினான்।
Verse 26
तेराघवधनुर्मुक्तारुक्मपुङ्खाःशिखिप्रभाः ।सुपर्णाःकाञ्चनाभूत्वाविचेरुःसर्पशत्रवः ।।।।
ராகவனின் வில்லிலிருந்து விடப்பட்ட அந்த அம்புகள்—பொன் இறகுகளுடன், அக்கினிப் பிரகாசம் போல் ஒளிர்ந்து—பொன்னிற சுபர்ணர்கள் (கருடர்கள்) ஆகி, பாம்புகளின் பகைவர்களாய் எங்கும் உலாவின.
Verse 27
तेतान्सर्वान् जघ्नुस्सर्परूपान्महाजवान् ।सुपर्णरूपारामस्यविशिखाःकामरूपिणः ।।।।
ராமனின் மிக வேகமுடைய அம்புகள்—சுபர்ண வடிவம் கொண்டு, விருப்பம்போல் உருவம் மாறுபவையாக—அந்தப் பாம்பு வடிவங்களையெல்லாம் வீழ்த்தின.
Verse 28
अस्त्रेप्रतिहतेक्रुद्धोरावणोराक्षसाधिपः ।अभ्यवर्षत्तदारामंघोराभिःशरवृष्टिभिः ।।।।
தன் அஸ்திரங்கள் தடுக்கப்பட்டதால் ராட்சசாதிபதி ராவணன் கோபத்தால் கொதித்து, அப்போது பயங்கரமான அம்புமழையால் ராமனை மூழ்கடித்தான்.
Verse 29
ततश्शरसहस्रेणराममक्लिष्टकारिणम् ।अर्दयित्वाशरौघेणमातलिम्प्रत्यविध्यत ।।।।
பின்னர், ஆயிரம் அம்புகளால் செயலில் சோராத ராமனைத் துன்புறுத்தி, அடர்ந்த அம்புக் கூட்டத்தால் மாதலியையும் குத்தினான்.
Verse 30
चिच्छेदकेतुमुद्धिश्यशरेणैकेनरावणः ।पातयित्वारथोपस्थेरथात्केतुं च काञ्चनम् ।।।।ऐन्द्रानपिजघानाश्वान्शरजालेनरावणः ।
கொடியை நோக்கி ராவணன் ஒரே அம்பால் கேதுவை வெட்டி, ரத மேடையில் இருந்த பொன்னிறத் துவஜத்தை ரதத்திலிருந்து கீழே வீழ்த்தினான்; பின்னர் அம்புகளின் வலைபோன்ற மழையால் இந்திரனின் குதிரைகளையும் தாக்கினான்.
Verse 31
तदृष्ट्वासुमहातत्कर्मरावणस्यदुरात्मना: ।विषेदुर्देवगन्धर्वाचारणादानवैस्सह ।।।।राममार्तंतदादृष्टवासिद्धाश्चपरमर्षयः ।व्यथितावानरेन्द्राश्चबभूवुस्सविभीषणाः ।।।।रामचन्द्रमसंदृष्टवाग्रस्तंरावणराहुणा ।
துராத்மனான இராவணனின் அந்த மிகப் பெரியதாயினும் அநியாயமான செயலைக் கண்டு தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், சாரணர்கள்—தானவர்களுடன் சேர்ந்து—விஷாதத்தில் ஆழ்ந்தனர். அப்போது ஸ்ரீராமன் துயருற்றதைப் பார்த்து சித்தர்களும் பரமரிஷிகளும் கலங்கினர்; விபீஷணனுடன் கூடிய வானரத் தலைவர்களும் பதறினர்—இராவண-ராகு சந்திரனெனத் திகழும் ராமச்சந்திரனை கிரகித்ததுபோல் கண்டனர்.
Verse 32
तदृष्ट्वासुमहातत्कर्मरावणस्यदुरात्मना: ।विषेदुर्देवगन्धर्वाचारणादानवैस्सह ।।6.103.31।।राममार्तंतदादृष्टवासिद्धाश्चपरमर्षयः ।व्यथितावानरेन्द्राश्चबभूवुस्सविभीषणाः ।।6.103.32।।रामचन्द्रमसंदृष्टवाग्रस्तंरावणराहुणा ।
துராத்மனான இராவணனின் அந்த மிகப் பெரியதாயினும் அநியாயமான செயலைக் கண்டு தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், சாரணர்கள்—தானவர்களுடன்—விஷண்ணமடைந்தனர். ஸ்ரீராமன் துயருற்றதைப் பார்த்து சித்தர்களும் பரமரிஷிகளும் வேதனைப்பட்டனர்; விபீஷணனுடன் வானரத் தலைவர்களும் கலங்கினர்—இராவண-ராகு சந்திரனெனத் திகழும் ராமச்சந்திரனை கிரகித்ததுபோல்.
Verse 33
प्राजात्यं च नक्षत्रंरोहिणींकशशिनःप्रियाम् ।।।।समाक्रम्यबुधस्तस्थौप्रजानामशुभावहः ।
சந்திரனுக்கு அருமையானதும் பிரஜாபதியுடன் தொடர்புடையதுமான ரோஹிணி நட்சத்திரத்தை ஆக்கிரமித்து புதன் (கிரகம்) அங்கே நிலைத்தான்—அது மக்களுக்கு அசுபத்தைத் தரும் குறியெனக் கருதப்பட்டது.
Verse 34
सधूमपरिवृत्तोर्मिःप्रज्वलन्निवसागरः ।।।।उत्पपाततदाक्रुद्धस्स्पृशन्निवदिवाकरम् ।
புகைமூட்டில் சுழலும் அலைகளுடன் கடல் எரிவதுபோல் தோன்றியது; கோபத்தில் அது அப்போது மேலெழுந்து பொங்கியது—சூரியனைத் தொட முயல்வதுபோல்.
Verse 35
शस्त्रवर्णस्सुपरुषोमन्दरश्मिद्दिवाकरः ।।।।अदृश्यतकबन्धाङ्कःसंसक्तोधूमकेतुना ।
சூரியன் ஆயுதநிறம் போன்ற சாம்பல் நிறத்துடன், கடுமையாய், மந்தக் கதிர்களுடன் தோன்றினான்; கபந்தச் சின்னமுடையதுபோல், துமகேதுவுடன் சிக்கியதுபோல்—அச்சமூட்டும் அபசகுனமாகக் காணப்பட்டது.
Verse 36
कोसलानां च नक्षत्रंव्यक्तमिन्द्राग्निदैवतम् ।।।।आक्रम्याङ्गारकस्तस्थौविशाखामपिचाम्बरे ।
கோசல அரசர்களின் நல்வாழ்வைச் சுட்டும், இந்திரன்-அக்னி அதிதேவர்களாகிய விசாக நட்சத்திரம் வானில் தெளிவாகத் தோன்றியது. அதனை ஆக்கிரமித்து அங்காரகன் (செவ்வாய்) அங்கே நிலைத்தான்—அது தீய சகுனமாக அமைந்தது॥
Verse 37
दशास्योविंशतिभुजःप्रगृहीतशरासनः ।।।।अदृशास्यःदशग्रीवःमैनाकःपर्वतःइव
பத்து முகங்களும் இருபது கரங்களும் உடையவன், வில்லைப் பற்றிய தசக்ரீவன் தோன்றினான்—மெய்நாக மலை போல்॥
Verse 38
निरस्यमानोरामस्तुदशग्रीवेणरक्षसा ।।।।नाशक्नोदभिसन्धातुंसायकान्रणमूर्धनि ।
ராட்சசன் தசக்ரீவன் கடுமையாக அழுத்தியதால், போரின் முன்நிலையில் ராமன் அம்புகளைச் சரியாகக் குறிவைத்து விடவும் இயலவில்லை॥
Verse 39
सःकृत्वाभ्रुकुटिंक्रुद्धःकिञ्चित्सम्रक्तलोचनः ।।।।जगामसुमहाक्रोधंनिर्दहन्निवचक्षुषा ।
அவன் கோபத்தால் புருவங்களைச் சுருக்கி, சிறிது செந்நிறம் கொண்ட கண்களுடன், மிகப் பெரும் உக்கிரத்தில் ஆழ்ந்தான்—பார்வையாலேயே எரித்துவிடுவான் போல.
Frequently Asked Questions
The ethical issue is combat parity: celestial observers judge it unfair that Rāma fights on foot while Rāvaṇa fights from a chariot, prompting Indra to restore balance by gifting a divine chariot and equipment.
Power must be exercised within a moral frame: even in total war, legitimacy is strengthened by fairness, disciplined restraint, and correct use of knowledge (astra-counterastra), rather than by advantage alone.
Rather than named terrestrial sites, the sarga foregrounds a cultural-cosmic landscape: Indra’s heavenly chariot descending to the battlefield and omen-signs (nakṣatras, planets, eclipsing imagery, ocean turbulence) that situate the duel within a universe-wide moral drama.